Маргааш нь Дуан Лин Тянь дахин Их ахлагчийн сууцанд хүрэлцэн ирэв.
— Хүү минь, энэ удаа юуны учир ирэв? Өчигдөр өгсөн гучин мянган мөнгөө үрчихсэн юм биш биз?
Ли Хуо Дуан Лин Тянийг хармагцаа сэрэмжилсэн царай гаргав.
— Их ахлагч аа, би мөнгө гуйхаар ирээгүй... Үнэндээ энэ сэлмийг Үрлийн Галаараа хайлуулж өгөхийг хүссэн юм.
Дуан Лин Тянь ичингүйрэн инээмсэглэв.
Дараа нь богино сэлмийг хуйнаас нь сугалж гаргав.
— Энэ чинь Нил ягаан хүдрээр хийсэн сэлэм мөн үү? Хүү минь, би Үрлийн Галаараа Нил ягаан хүдрийг хайлуулбал тэр ердөө жирийн металл учраас хайлж, уур болон хийснэ.
Ли Хуо хөмсгөө зангидлаа.
— Их ахлагч аа, та үнэхээр тийм итгэлтэй байна уу? Тэгвэл бооцоо тавих уу?
Дуан Лин Тянь ийн хэлэхдээ инээмсэглэв.
Ли Хуо Дуан Лин Тянь руу үл тоосон харцаар харав. Энэ хүү учир шалтгаангүй юм хийдэггүйг тэр мэдэж байсан тул Дуан Лин Тяний үгэнд хууртахгүй.
Гэсэн ч Дуан Лин Тяний гарт байгаа сэлмийг сонирхох сэтгэл түүнд төрөв.
Эсвэл тэр андуурсан юм биш биз?
Ли Хуо нил ягаан богино сэлмийг яаран гартаа авлаа.
Түүний эх эрчим сүүн цагаан Үрлийн Гал болон өтгөрч, богино сэлмийг бүрхэв...
Хагас цагийн дараа...
Тэр үед нэг зүйл тодорхой харагдаж байлаа.
Богино сэлэмний металлын талаас илүү хувь нь ууршсан ч үлдсэн нил ягаан металл харин шингэн төлөвт оржээ.
Ли Хуо хэчнээн хичээсэн ч тэр металлыг Үрлийн Галаараа ууршуулах бараг боломжгүй байв.
Энэ үед Ли Хуогийн нүүр хөлсөнд нэвт норчээ.
Тэр гараа даллан Үрлийн Галаа унтраав.
— Хүү минь, энэ чинь зэвсэг урлах материал мөн үү?
Эцсийн эцэст Үрлийн Гал нь Шилмэл ганг ч ууршуулж чадахуйц хүчтэй билээ...
Тиймээс түүний Үрлийн Галыг тэсэж, ууршин алга болохгүй зүйл нь зөвхөн зэвсэг урлах материал л байх учиртай!
— Тийм.
Дуан Лин Тянь үл ялиг толгой дохив.
— Энэ ямар материал болохыг хэлж чадах уу?
Ли Хуо ийн асуухдаа гүнзгий амьсгаа авав.
— Нил ягаан солирын чулуу.
Дуан Лин Тянь үнэнийг нуусангүй.
— Юу гэнэ ээ?!
Ли Хуо цочирдов.
Тэр ердөө Есдүгээр зэрэглэлийн алхимич байсан ч зэвсэг урлаачдын эрдэнэ мэт дээдэлдэг Нил ягаан солирын чулуу хэмээх материалыг мэддэг байлаа.
— Хүү минь, энэ сэлмийг хаанаас олж авсан юм бэ?
Ли Хуо ийн асуусныхаа дараа дахин гүнзгий амьсгаа авав.
— Ли овгийн зэвсгийн дэлгүүрээс... Хоёр зуун мөнгөн зоос л төлсөн.
Дуан Лин Тянь өвдсөн царай гарган хэлэв.
Хоёр зуун мөнгөн зоос уу?
Ли Хуогийн амны булан татвалзав.
Ийм том Нил ягаан солирын чулууг ердөө хоёр зуун мөнгөөр авсан гэж үү?
Үүнийг зэвсэг урлаачид мэдчихвэл бүр амиа хорлох тухай бодох байсан биз!
Мэдээж, боловсруулаагүй Нил ягаан солирын чулууг жирийн хүн таних чадваргүйг Ли Хуо мэдэж байв.
— Тэгэхээр энэ сэлэм үнэндээ Нил ягаан солирын төмрөөр дархлагдсан юм байна, тийм үү?
Ли Хуо лавлав.
— Их ахлагч Нил ягаан солирын төмрийг мэддэг гэж би бодсонгүй.
Дуан Лин Тянь гайхав.
— Би эртний хэдэн номоос энэ тухай уншиж байсан. Нил ягаан солирын чулуу ихэвчлэн Нил ягаан солирын төмрийн дотор нуугддаг тул танихад маш хэцүү... Хүү минь, чи үүнийг яаж таньсан юм бэ?
Ли Хуо залуу руу нэвт ширтэв. Түүнийг нэвт харахыг хичээж байгаа мэт байлаа.
Харамсалтай нь, Ли Хуо урам хугарах нь гарцаагүй байв.
Дуан Лин Тянь учир битүүлгээр инээмсэглэсэн ч Ли Хуод хариулсангүй.
— Их ахлагч аа, надад хийх ажил байсаар байна. Тиймээс би явъя.
Дуан Лин Тянь Ли Хуогоос Нил ягаан солирын чулуугаа аваад тэр даруй гарч одов.
— Энэ хүү урьдынхаасаа огт өөр хүн болсон мэт санагдах юм. Хм, Долоодугаар зэрэглэлийн алхимич багшийнх нь ачаар л тэр байх.
Их ахлагч ингэж таамаглахад түүний бүүдгэр нүдэнд хурц гэрэл гялсхийв.
Дуан Лин Тянь Нил ягаан солирын чулуугаа барьсаар Их ахлагчийн сууцаас буцаж, гэртээ хүрчээ. Өрөөндөө бясалгаж байсан Кэ Эрийн бясалгалд саад учруулалгүйгээр тэр ээж дээрээ очиж, Ли овгийн эдлэнгээс гарахдаа өөрийг нь дагалдан явахыг хүсэв.
— Тянь, чи энэ металлыг дарханд өгч, хоёр сэлэм болгож хийлгэх гэж байгаа юм уу?
Дуан Лин Тяний гарт байгаа нил ягаан металлыг харахад Ли Роу итгэж ядан байлаа.
Түүний бодлоор энэ металлын хэмжээ зөвхөн жижигхэн чинжаал хийхэд л хүрэхээр байв.
— Яасан, ээж ээ, та надад итгэхгүй байна уу?
Дуан Лин Тянь инээмсэглэв.
Ли Роу толгой сэгсрэв.
Ээж хүү хоёр удалгүй Ли овгийн дархны газарт хүрч ирлээ.
— Есдүгээр ахлагч аа.
Тэднийг орж ирмэгц нэгэн үйлчлэгч Ли Роутай мэндлэн бөхийв.
— Танай эрхлэгч хаана байна?
Ли Роу толгой дохин асуулаа.
— Ха ха! Ийм ховор тохиолдол гэж байх уу... Есдүгээр ахлагч аа, танд манай дархны газраас авах зүйл байна уу?
Зэвсгийн дэлгүүрийн дотроос дунд эргэм насны эр гарч ирэв.
Түүний инээд сүрлэг цуурайтай байлаа. Тэр хурдан алхсаар Дуан Лин Тянь болон ээжийнх нь өмнө ирж зогсов.
— Энэ залуу мастер Лин Тянь мөн биз дээ?
Дунд эргэм насны эр Дуан Лин Тянь руу үл ялиг инээмсэглэн харав.
— Тянь, энэ бол манай Ли овгийн дархны газрын эрхлэгч Ли Лун. Зэвсгийн дэлгүүрт худалдаалдаг Шилмэл ган сэлмүүд бүгд түүний урласан бүтээл.
Ли Роу Дуан Лин Тяньд тайлбарлав.
— Ли Лун эрхлэгч ээ!
Дуан Лин Тянь дунд эргэм насны эр рүү үл ялиг инээмсэглэв.
— Есдүгээр ахлагч аа, та намайг танихгүй хүн шиг хандах хэрэггүй. Хэрэв та олон жилийн өмнө миний төлөө овгийн тэргүүнд хандаагүй бол би Ли овогт өнөөг хүртэл үлдэж чадах байсан гэж үү?
Ли Лун ийн хэлээд өнгөрсөн явдлаа дурсахдаа өөрийн эрхгүй санаа алдав.
— Ли Лун, олон жилийн өмнөх явдлыг дурдах хэрэггүй. Өнөөдөр би хүүгээ чамаар хоёр сэлэм дархлуулах гэж авчирсан юм.
Ли Роу толгой сэгсрэв.
Тэр ингэж хэлэхдээ Дуан Лин Тянь руу харав.
— Тянь, Ли Лун бол Ли овогт хамгийн шилдэг дархан. Түүний дархалсан Шилмэл ган сэлэмнүүд Сэрүүн Салхин Суурин даяар алдартай. Нөгөө хоёр гэр бүлийн дархчуудын урласан Шилмэл ган сэлэмнүүд түүний урласан сэлэмнүүдтэй огт эн зэрэгцэхгүй.
Ээжийнхээ үгийг сонсоод Дуан Лин Тянь үл ялиг толгой дохив.
— Залуу мастер Лин Тянь, та ямар төрлийн сэлэм дархлуулахыг хүсэж байна вэ?
Ли Лун хүндэтгэлтэйгээр асуув.
— Лун эрхлэгч ээ, миний энд авчирсан энэ металлаар хоёр уян сэлэм дархалж өгнө үү. Аль болох нимгэн хийгээрэй.
Дуан Лин Тянь гартаа барьсан нударганы дайтай Нил ягаан солирын чулууг гаргаж үзүүлэв.
— Уян сэлэм гэж үү? Залуу мастер Лин Тянь, уян сэлэм дархлахын тулд материал нь өндөр уян налархай чанартай байх ёстой. Өршөөгөөрэй, гэхдээ таны гартаа барьж буй металлыг би таньж чадахгүй байна.
Ли Луны нүд гялсхийж, тэр үгээ удаанаар хэлэв.
Ли Роугийн бургасны навч мэт хөмсөг үл ялиг хөдөлж, үзэсгэлэнт царайнд нь цочирдсон өнгө тодров.
Тэр Ли Луны чадварыг маш сайн мэддэг байлаа. Гэтэл Ли Лун хүртэл хүүгийнх нь гарт байгаа материалыг таньж чадсангүй...
Энэ нь мэдээж жирийн металл биш байлаа.
— Лун эрхлэгч ээ, зүгээр л дархлаад үз. Аль болох нимгэн болгож дархлаарай.
Дуан Лин Тянь инээмсэглэв.
Тэр тоглоод байгаа юм биш биз? Үүлэн Тивд Нил ягаан солирын чулууны уян налархай чанартай өрсөлдөх металл бараг байдаггүй билээ.
Нил ягаан солирын чулууг олон зэвсэг урлаач эрэлхийлдэг нь түүний уян налархай чанартай холбоотой байв.
— За, би оролдоод үзье.
Ли Лун толгой дохин, Нил ягаан солирын чулууг хүлээн авлаа.
Өөрөө ч таньж чадаагүй энэ металл Ли Луны сонирхлыг улам татав.
— Залуу мастер Лин Тянь, миний хувийн дархны газарт дагаад ир.
Ли Лун түрүүлэн алхаж, Дуан Лин Тянь түүнийг даган Ли овгийн дархны газрын дотоод тасалгаанд орлоо.
Дархны газар шаардлагатай бүх хэрэгслээр бүрэн тоноглогджээ.
Буланд байсан зэвсгийн тавиур дээр хүйтэн гэрэл цацруулсан олон Шилмэл ган сэлэм өрөөстэй байв.
Дуан Лин Тянь ажиглаж байхад Ли Лун хурдан хувцсаа тайлж, чийрэг цээжээ ил гаргав.
Тэр Нил ягаан солирын чулууг дархны зуухны гал дээр тавьж, дөлөөр халаав.
Ли Лун бөхийж, хөөрөг татаж эхлэв.
Ингэснээр галын хэм туйлын өндөр болов...
Нэг цагийн дараа Нил ягаан солирын чулуу эцэст нь хайлж эхлэх шинж үзүүлэв.
Ли Лун санаа амрав.
Гэвч дотроо тэр үнэхээр ихэд цочирджээ...
Ийм өндөр хэмийн дор Шилмэл ган ч хагас цагаас илүү хугацаа шаардахгүй зөөлөрдөг байлаа.
Ли Лунд энэ металл үнэхээр хачирхалтай санагдав.
Гэхдээ энэ нь түүнд шинэ сорилт авчирч, сэтгэлийг нь догдлуулжээ.
Хэсэг хугацааны дараа Ли Лун босов.
Тэр алх атгахад гарынх нь булчин, шөрмөс товойв.
Жинг!
Түүний алх доош бууж, зөөлөрсөн Нил ягаан солирын чулууг догшин хүчээр цохилоо.
Нэн даруй Нил ягаан солирын чулуу “шаврын” овоолго мэт болон хувирав.
— Ямар сайхан уян налархай чанар вэ!
Үүнийг хараад Ли Лун өөрийн эрхгүй уулга алдав.
— Залуу мастер Лин Тянь, хоёр сэлэм дархлахад ямар ч асуудалгүй!
Ли Лун хажууд нь байсан залуу руу харан үл ялиг инээмсэглэв.
— Лун эрхлэгч танд төвөг удах нь дээ.
Дуан Лин Тянь толгой дохив.
Жинг!
Жинг!
……
Ли Лун гартаа барьсан алхаа дахин дахин буулгаж, Нил ягаан солирын чулууг хурдан хоёр хувааж байлаа.
Хоёр сэлмийн хэлбэр аажмаар бүрэлдэв.
Буланд зогсон ажиглаж байсан Дуан Лин Тянь Ли Лун руу биширсэн харцаар харав.
Зэвсэг дархлахдаа Ли Лун хөөрөг татаж галын хэмийг хянахаас эхлээд, металлыг алхаар давтах хүртэл бүхнийг өөрөө хийж байв.
Энэ бүхнээс харахад тэр дархлахдаа гарамгай нэгэн гэдэг нь илт байлаа.
Магадгүй л ийм чадвараараа тэр Сэрүүн Салхин Суурингийн хамгийн шилдэг Шилмэл ган сэлмүүдийг урлаж чаддаг байсан биз.
Хоёр цагийн дараа Ли Лун дархлах үйл явцын эцсийн алхмыг дуусгаж, хоёр уян сэлэм эцсийн хэлбэрээ оллоо.
Галын дундуур хоёр сэлэм харагдав. Тэдгээрийн их бие гялалзан тунгалаг бөгөөд царцааны далавч шиг нимгэн байлаа.
Шинг!
Ли Лун гараа сунган зэвсгийн тавиураас нэг Шилмэл ган сэлэм сугалж авав.
Тэр уян сэлмээ даллан, Шилмэл ган сэлэмтэй эгц тулгав...
Тас!
Шилмэл ган сэлэм тасхийн хоёр хуваагдав. Уян сэлэмний ирэнд тэр сэлэм цааснаас ялгаагүй байлаа.
— Ямар сэлэм вэ!
Дуан Лин Тяний харц гэрэлтэв.
Ли Лунгийн дархлах ур чадвар түүнийг гайхшралд автуулжээ.
Довтолгооны хүчийг нэмэгдүүлэх чадваргүйг эс тооцвол, энэ хоёр сэлэмний бусад бүх шинж нь Есдүгээр зэрэглэлийн зэвсгийн дархны урласан бүтээлтэй эн зэрэгцэхүйц байв.
— Залуу мастер Лин Тянь, баярлалаа.
Ли Лун Дуан Лин Тяньд хүндэтгэлтэйгээр бөхийв.
— Ли Лун эрхлэгч ээ, та яагаад ингэж байгаа юм бэ?
Дуан Лин Тянь хариу болгон яаран бөхийв.
— Ийм ховор металлыг дархлах боломж надад олгосонд талархаж байна. Илүү сайн материалыг дархлах боломж надад гарах хүртэл энэ хоёр сэлэм бол миний, Ли Луны, хамгийн агуу бүтээлүүд байх болно!
Ли Лун догдлон хэлэв.
Дархан хүн бүр өөрийн урласан зэвсэг хамгийн шилдэг байгаасай гэж хүсдэг.
Шүх! Шүх! Шүх! Шүх! Шүх!
……
Дуан Лин Тянь Нил ягаан солирын чулуугаар хийсэн уян сэлмийг хуй салхи мэт далайлган байлаа.
Уян сэлэмний жинг огт тоох шаардлагагүй болсон тул тэр Сэлэм Сугалах Аргыг илүү хялбар гүйцэтгэж чадна.
Түүний царайд сэтгэл ханасан инээмсэглэл тодров.
Нил ягаан солирын уян сэлэмтэй болсноор түүний хүч дахин нэг түвшнээр дээшлэх байлаа.
— Лун эрхлэгч ээ, танайд сэлэмний арьсан хуй байна уу? Бүс болгон ашиглаж болох төрлийнх.
Дуан Лин Тянь ийн асуухдаа Ли Лун руу харав.
— Залуу мастер Лин Тянь, танд ийм төрлийн сэлэмний хуй хэрэгтэй бол би өөрийн гараар яг тохируулан хийж өгье.
Ли Лун инээмсэглэв.
Өмнөх бүтээлүүдээсээ давсан хоёр сэлмийг амжилттай дархалсан тул түүний сэтгэл хөөрч байлаа.
— Тэгвэл Лун эрхлэгч танд дахин төвөг удах нь дээ.
Дуан Лин Тянь яаран талархлаа илэрхийлэв.