Бяцхан Бүдүүн рүү ширүүн харснаа Дуан Лин Тянь ууртайгаар хэлэв. — Хараал идсэн Бүдүүн минь, бичээсийг ямар ч үнэ цэнгүй, хүссэн үедээ нэгийг авч болдог зүйл гэж бодоо юу? Би чамаас нөхөн төлбөр ч нэхээгүй байна. Энэ Аянгын дөлний бичээсийг хийх материал л гэхэд гучин мөнгөн зоосны үнэтэй гэдгийг мэдэх үү?!
Бичээсийн арга бол мөнгө ихээр шаарддаг урлаг байлаа.
Аянгын дөлний бичээс зэрэг бичээсүүдийг хүртэл доод зэрэглэлийн бичээст тооцдог байв.
Арай өндөр зэрэглэлийн бичээсүүдийн үнэ амархан мянга, арван мянга, бүр түүнээс ч олон мөнгөн зоос хүрнэ…
Дуан Лин Тянь Бяцхан Бүдүүн зардлын талаар сонсоод буцна гэж бодож байлаа.
Эцсийн эцэст, Бяцхан Бүдүүний аав, Тавдугаар ахлагч Ли Тин хүртэл сард хорь хүрэхгүй мөнгөн зоос авдаг. Тийм байхад хүүгээ ингэж мөнгө цацахыг зөвшөөрөх боломжгүй нь мэдээж.
Гэтэл Дуан Лин Тяний хэлсэн үгийг сонсмогц Бяцхан Бүдүүн гэнэт чангаар инээлээ.
Тэр халаасандаа гараа хийж, мөнгөн дэвсгэртийн боодол гаргаж ирэв. Дэвсгэрт бүр нь нэг зуун мөнгөний нэрлэсэн үнэтэй байлаа. Тэр бүгдийг Дуан Лин Тяньд сунгав. — Босс оо, мөнгө л биз дээ. Мөнгөөр шийдэж болох зүйл огт асуудал биш! Энд долоо, эсвэл найман зуун мөнгө байгаа байх. Бүгдийг нь аваад, тэр Бичээсийн мастераар надад хэдэн бичээс хийлгэчих.
Дуан Лин Тянь хэлэх үггүй болов.
Бяцхан Бүдүүний гарт байгаа мөнгөн дэвсгэртүүд Тавдугаар ахлагч Ли Тинийх биш гэдэгт Дуан Лин Тянь бүрэн итгэлтэй байлаа.
Ли Тин саяхан Дуан Лин Тянь дээр бооцоо тавьж, таван зуун мөнгө олсон.
Гэсэн ч Ли Тиний нийт хөрөнгө мянга таван зуун мөнгөн зоосоос хэтрэхгүй.
Хэрэв өөр байсан бол Ли Жетэй тулалдаж байх тэр үедээ Ли Тин Ли Куньтай бооцоо тавихад дахиад таван зуун мөнгө гаргаж чадах байлаа.
Дуан Лин Тянь мөнгөн дэвсгэртүүдийг Бяцхан Бүдүүнээс авч, гартаа жигнэж үзээд асуув. — Ли Сюань, энэ их мөнгийг чи хаанаас олсон юм?
Бяцхан Бүдүүн өргөн инээмсэглэж, жижигхэн нүд нь нарийсав. — Өвөө намайг Ли овгийн эдлэн рүү буцахын өмнө өгсөн юм. Босс оо, аавд битгий хэлээрэй. Тэгэхгүй бол мөнгөнийхөө үлдэгдлийг ч хадгалж чадахгүй.
— Энэ мөнгөн дэвсгэртүүдээс гадна чамд өөр мөнгө байгаа юм уу?
Дуан Лин Тянь балмагдан, нүд нь гялалзаж эхлэв. Бяцхан Бүдүүн ийм их хөрөнгөтэй гэж тэр огт төсөөлсөнгүй.
— Хэ хэ, жаахан бий.
Бяцхан Бүдүүний царайд өчүүхэн ч санаа зовсон шинж байсангүй. — Өвөө надад энэ бүх мөнгөө хэрэглээд дуусмагцаа захиа явуул. Тэгвэл дахиад мөнгө явуулна гэж хэлсэн.
Дуан Лин Тяний амны булан татвалзав. Бяцхан Бүдүүний өвөө жирийн нэгэн биш бололтой. Гэвч тэр хүний талаар Дуан Лин Тянь урьд нь огт сонсож байгаагүй.
Өмнөх Дуан Лин Тяний дурсамжаар бол Бяцхан Бүдүүний ээж долоо, найман жилийн өмнө өвчнөөр нас барсан гэдгийг л мэддэг байв. Үүний дараа Бяцхан Бүдүүн өвөөгөө дагаад явжээ.
— Мөнгөтэй байхад юуг ч зохицуулж болно…
Дуан Лин Тяний нүд нарийсав. Тэр Бяцхан Бүдүүний мөрөн дээр зөөлөн товшоод хэллээ. — Ингэвэл яасан юм бэ? Аянгын дөлний бичээст хэрэгтэй материалуудыг би бичиж өгье. Чи өөрөө очиж ав. Энд байгаа мөнгийг миний хөлс гэж тооцъё. Цаашдаа чи материал авчирч чадах хэмжээгээрээ би чамд Аянгын дөлний бичээс хийж өгье. Яаж байна?
— Босс оо, та өөрөө надад бичээс хийж өгнө гэж хэллээ… Тэгэхээр энэ Аянгын дөлний бичээсийг та хийсэн юм биш үү?
Дуан Лин Тяний хэлсэн үгийн цаад утгыг ойлгомогц Бяцхан Бүдүүн мэл гайхав.
— Ингэж дэмий юм ярьж яах вэ? Бичээс нь сайн байхад хэн хийснийг мэдэх ямар хэрэгтэй юм?
Дуан Лин Тянь мөнгөн дэвсгэртүүдийг халаасандаа хийчихээд эргэв. Дараа нь хашаандаа буцаж очоод, Аянгын дөлний бичээст хэрэгтэй материалын жагсаалтыг бичиж эхлэв.
— Энэ жагсаалтад бичсэн материалыг хар. Нэг иж бүрдлээр нэг Аянгын дөлний бичээс хийж болно. Бас дагалдах хэрэгслүүд бэлдэх хэрэгтэй. Хэрэгсэл бүрд ганцхан бичээс л багтана.
Дуан Лин Тянь ингэж хэлээд жагсаалтыг Бяцхан Бүдүүнд дамжуулав.
— За.
Бяцхан Бүдүүн жагсаалтыг үнэт эрдэнэ мэт нандигнан авчихаад, хэлэх гэсэн үгээ хэлэх эсэхдээ эргэлзэн, горьдсон харцаар Дуан Лин Тянь руу ширтэв.
— Хэлэх юм байвал хэлээд, дараа нь зайл!
Дуан Лин Тянь ууртайгаар хэлэв.
Сүүлийн хэдэн сарын турш Бяцхан Бүдүүнээс болж тэр залхаж гүйцсэн байлаа.
— Босс оо, би… Би танаас бичээсийн аргыг сурч болох уу?
Бяцхан Бүдүүний булцгар царай догдлолдоо чичирч, хүлээлт дүүрэн харагдав.
Дуан Лин Тянь хөмсгөө зангидсаныг хараад Бяцхан Бүдүүн яаран нэмж хэлэв. — Босс оо, би танд сургалтын төлбөр өгч чадна. Үнэгүй сурахгүй.
Сургалтын төлбөр гэнэ ээ?
Дуан Лин Тяний хөмсөг тэнийж, нүд нь тод гэрэлтэв.
Түүнд хамгийн их дутагдаж байсан зүйл бол мөнгө байлаа. Түүнд гучин мянган мөнгө байсан ч Цөм Бүрэлдүүлэх шатанд хөл тавимагц тэр мөнгө удахгүй дуусна гэдгийг мэдэж байв.
Ямар их мөнгөтэй байсан ч түүнд хүрэлцэхгүй. Ялангуяа Дуан Лин Тянь ийм олон мэргэжил эзэмшсэн байхад бүр ч тэр.
Тэр эм найруулах, зэвсэг урлахын зэрэгцээ бичээс хийх аргыг ч мэддэг байлаа.
— За яах вэ. Чи ийм чин сэтгэлээсээ гуйж байгаа болохоор хэцүү байсан ч би хагас цаг гаргаж чамд заая. Хэр ихийг сурч чадах нь өөрөөс чинь шалтгаална.
Ширээн дээр ил байсан мөнгийг тэнэг хүн л авахгүй өнгөрнө.
Дуан Лин Тянь Бяцхан Бүдүүний мөрийг дахин алгадаад хэлэв. — Тавдугаар ахлагчийг хүндлээд, сард ердөө мянган мөнгөн зоос авъя. Яах вэ?
Үүнийг сонсоод Бяцхан Бүдүүн мэл гайхав.
Түүний царайг харсан Дуан Лин Тянь үнийг хэт өндөр санасан бололтой гэж бодов. Тэгээд ичингүйрэн ханиалгаад аажуухан хэллээ. — Хэтэрхий үнэтэй санагдаж байвал ярилцаж болно. Бага зэрэг…
— Ямар хямдхан юм бэ! Босс оо, баярлалаа.
Бяцхан Бүдүүн Дуан Лин Тяний үгийг догдлон таслав.
Дуан Лин Тянь дуугүй хоцрон харамсав. Үнийг үнэхээр хэтэрхий хямд тогтоочихов уу?
Бяцхан Бүдүүн жагсаалтыг гартаа барин гарч явахыг хараад Дуан Лин Тянь түүнийг зогсоов. Тэр хүнд царай гарган хэллээ. — Ямар ч байсан, намайг бичээсийн аргыг мэддэг гэдгийг хэнд ч хэлж болохгүй. Хэрэв хэлбэл надаас сурах тухайгаа март.
— Санаа зоволтгүй, Босс оо. Намайг үхтэл минь зодсон ч би хэнд ч хэлэхгүй!
Бяцхан Бүдүүн чин сэтгэлээсээ амлаад, баяр хөөртэйгөөр гарч одов.
Ирээдүйд Ли Мин өөрийнх нь гарт удаа дараа бүдрэхийг төсөөлөхөд Бяцхан Бүдүүний сэтгэл догдлон, баяр хөөрөөр дүүрэв.
Тэр ядаж дахиад арав, хорин Аянгын дөлний бичээс авч, нөөц болгон хадгална гэж шийджээ…
— Би, Ли Сюань, ямар алсын хараатай хүн бэ! Ийм сүр хүчтэй хүнийг боссоо болгож авсан байна. Түүний тэнгэр сөрсөн хүчийг дурдах ч хэрэггүй, тэр бүр бичээсийн аргыг мэддэг. Би ёстой хожжээ!
Бяцхан Бүдүүн баяр хөөртэйгөөр мөнгөө авахаар гэр лүүгээ алхахдаа аяархан өөртөө бувтнав.
Тэр өөрт байсан бүх мөнгөө Дуан Лин Тяньд аль хэдийн өгчихсөн байлаа.
Бяцхан Бүдүүн явсны дараа Дуан Лин Тянь хашаандаа буцаж орлоо. Тэр Кэ Эрийн ард зогсож, бие нь охиныхтой шахуу нийлсэн хэвээр Сэлэм Сугалах Аргыг түүнд заасаар байв.
Хоёр сарын бясалгалын дараа Кэ Эр Сэлэм Сугалах Аргын гол мөн чанарыг бараг бүрэн ухаарчээ. Түүнд багахан дадлага л дутуу байлаа.
Залуу охины үснээс үнэртэх анхилуун үнэрийг мэдэрч, биеэс нь ялгарах дулааныг хүртэхэд Дуан Лин Тяний харц үл ялиг манарав. Тэр таашаалтайяа гүнзгий амьсгаа авлаа.
— Та хоёр юу хийж байгаа юм бэ?
Тэдний араас инээд шингэсэн хоолой, хөлийн чимээ гэнэт сонсогдов.
Тэр хоолойг сонссон Дуан Лин Тянь ичингүйрэн нэг алхам ухарч, залуу охиноос зайлав.
Залуу охин ч бас ичсэн байдалтай байлаа. Нүүр нь яг л цус дуслах гэж буй мэт улайжээ. — Хатагтай!
Дөнгөж сая зах дээрээс буцаж ирсэн хүн нь Ли Роу байлаа.
— Кэ Эр, түр бясалгалаа зогсоогоод надад тусал. Өнөөдөр та хоёрыг тэнхрүүлэхээр их юм авчирсан.
Ли Роу гартаа барьсан ногооны сагсыг сэгсрэн инээмсэглэв.
— Тийм ээ.
Залуу охин сэлмээ яаран хуйнд нь хийв.
— Ээж ээ, танд туслах уу?
Дуан Лин Тянь инээмсэглэн асуув.
— Зайл! Явж, бясалгалаа сайн хий. Чи Бие Чангаруулах шатны долдугаар түвшинд нэвтэрсэн ч Фан Цянь Бие Чангаруулах шатны есдүгээр түвшний бясалгагч. Тэр аз нь таарч Сэлэм Сугалах Аргаас чинь бултчихвал чи дуусна шүү.
Ли Роу Дуан Лин Тянь руу үл тоосон харцаар хараад, түүнийг огт тоосонгүй.
— Залуу эзэн, та Бие Чангаруулах шатны долдугаар түвшинд нэвтэрсэн юм уу?
Залуу охин Дуан Лин Тянь руу баяртай бөгөөд гайхсан харцаар харав.
Дуан Лин Тянь чангаар инээлээ. — Миний Кэ Эр аль хэдийн Бие Чангаруулах шатны зургаадугаар түвшинд хүрчихсэн. Би нэвтрээгүй бол нүүр хийх газаргүй болох байлаа.
Залуу охины харц бөхөж, тэр аажуухан хэлэв. — Залуу эзэн, би бясалгалынхаа хурдыг удаашруулахыг хичээнэ.
Ли Роу инээмсэглэв. — Кэ Эр, түүнийг тоох хэрэггүй. Зүгээр л шаргуу бясалга. Бид эмэгтэйчүүд эрчүүдээс илүү хүчтэй байж, тэднийг дарж байхын тулд хичээх ёстой… Цаашдаа түүнд дээрэлхүүлэхийг хүсэхгүй байвал яаравчлан түүнийг давж гараарай.
Ли Роугийн үгийг сонсоод залуу охин улайв. Тэр Ли Роугийн гараас ногооны сагсыг аваад гал тогоо руу гүйж орлоо. Ээж хүү хоёр түүний ичингүйрэн холдохыг харж үлдэв.
— Хүү минь, залхуурахгүй шүү!
Ли Роу Дуан Лин Тянь руу ширүүн харснаа Кэ Эрийн араас гал тогоо руу орлоо.
Дуан Лин Тянь толгой сэгсрэн инээгээд, бясалгалаа үргэлжлүүлэв.
Түүний уян хатан бие сүнслэг могой болон хувирсан мэт хашаан дундуур цахилав.
Салхи, аянга мэт хурдалсаар, хором бүрд түүний хурд нэмэгдэж байлаа…
Сүүлийн хоёр сарын хугацаанд Кэ Эрийн харуулсан төрөлхийн авьяас Дуан Лин Тянийг хүртэл гайхашруулсан.
Түүнтэй адил Кэ Эрийн бясалгалын ахиц ч Ли овгийн шавь нарынхаас хавьгүй давуу байлаа.
Гэхдээ Кэ Эр охин хүн. Ийм өндөр төрөлхийн авьяастай байх нь үнэхээр ховор.
Ээжийнх нь хэлснээр, Кэ Эрийн төрөлхийн авьяас Ли Роугийнхаас ч давуу байжээ.
Гэсэн ч Кэ Эр ийм төрөлхийн авьяастай, бясалгалын хурд нь ийм өндөр байгаад Дуан Лин Тянь баяртай байв.
Ядаж Сэрүүн Салхин Сууринаас гарч, ертөнцөөр хэрэн хэсэх үедээ тэр Кэ Эрийг дагуулж явж чадна.
Кэ Эр хажууд нь байхгүй бол тэр ихэд эвгүй санана.
Удалгүй хоёр үзэсгэлэнт бүсгүй анхилуун үнэр ханхлуулсан тансаг зоог бэлэн болголоо.
Гэр бүлээрээ ширээ тойрон сууж, хамтдаа хооллов. Тэд бие биенийхээ аяганд хоол хийж өгөхөд уур амьсгал нь аз жаргал, халуун дулаанаар дүүрэн байлаа.
Үүний зэрэгцээ, Хоёрдугаар ахлагч Ли Шэний хашаанд…
Ли Шэн хаалганы дэргэд зогсон, орон дээр хэвтэх хүү Ли Мин рүү харав. Түүний царай урам хугарснаар дүүрчээ. — Чамайг ингэтэл зодсон нь Дуан Лин Тянь байсан бол би ганц ч үг хэлэхгүй. Гэтэл Ли Сюаньд ингэж өрөвдөлтэй болтлоо зодуулчихсан байж. Ичихгүй байна уу? Би лав ичэж байна!
— Аав аа, би танд найман зуун удаа хэлсэн шүү дээ. Аянгын дөлний үрлийн гаж нөлөөнд би гэнэт өртсөн юм. Тэгээгүй бол би Ли Сюанийг танихын аргагүй болтол нь жанчих байсан!
Ли Мин орон дээр өндийн сууж, толгойгоо хананд налав. Түүний царайд арга мухарсан байдал тодорч, өөрийгөө зөвтгөж ч чадахгүй байлаа.
— Одоо хүртэл шалтаг хайсаар л байна. Ах чинь ч бас Аянгын дөлний үрэл уусан. Түүнд ямар нэгэн гаж нөлөө илэрснийг би яагаад хараагүй юм?
Ли Шэн толгой сэгсрэв. Тэр Ли Минд огт итгэсэнгүй. — Хэрэв одоо түүнийг ялж чадахгүй байгаа бол шаргуу бясалгаад дараа нь ял. Шалтаг тоочихоо боль. Хулчгарууд л ингэдэг юм!
Ли Шэн үгээ дуусмагц эргэж гараад явлаа.
Ли Мин орон дээрээ хэвтэж байв. Биеэ үл ялиг сунгахад ч өвдөж байлаа. Тэр шүдээ зуун, ууртайгаар хэлэв. — Хараал идсэн Бүдүүн минь, эдгэрмэгцээ чамтай жинхэнэ тооцоо бодно! Чиний аз үргэлж ингэж сайн байна гэж бодоо юу?
Ли Миний бодлоор Ли Сюань өөрийг нь ялсан нь цэвэр азын хэрэг байв.
Хэрэв Аянгын дөлний үрлийн гаж нөлөөнд өртөөгүй байсан бол Ли Сюань түүнийг ялах ямар ч боломжгүй байлаа.
Аав болон ах нь өөрт нь итгээгүйг санахад Ли Мин гашуунаар инээмсэглэв. — Яагаад тэд надад итгэхгүй байгаа юм бэ? Тэд ер нь бодож үзсэн үү? Тэр хараал идсэн Бяцхан Бүдүүн чинь яаж надтай эн тэнцэх юм бэ?!