Дайны эзэн тэнгэр өөд цойлно

28-р анги

28-р бүлэг — Хагас сарын дараа

— Надаар хорин Аянгын дөлний бичээс сийлгүүлэхийг үнэхээр хүсэж байна уу?

Бяцхан Бүдүүний бэлдсэн материалын овоолгыг харсан Дуан Лин Тянь хөмсгөө зангидлаа. Түүнд арай дэндүү их санагдав.

— Тийм ээ, Босс оо.

Бяцхан Бүдүүн будааны ширхэг тоншиж буй дэгдээхэй мэт толгой дохин, дараа нь асуув. — Босс оо, ямар нэгэн асуудал байна уу?

— Асуудал алга.

Дуан Лин Тянь толгой сэгсрэв.

Дараа нь тэр хэлэв. — Би чамд нэг зүйлийг л хэлэх гэсэн юм. Аянгын дөлний бичээсийг Ли Минээс өөр хэнд ч ашиглаж болохгүй. Тэгэхгүй бол чи Ли Минд бичээс ашигласныг удахгүй бүгд мэдчихнэ. Харин зөвхөн Ли Минд хэрэглэвэл, энэ явдал хэчнээн удаа давтагдсан ч Ли Мин үүнийг тайлбарлаж чадахгүй. Учир нь түүнд хэн ч итгэхгүй.

— Тийм ээ, та зөв байна. Би яагаад үүнийг бодоогүй юм бол?

Бяцхан Бүдүүн толгойгоо цохиод, харамсангуй хэлэв. — Аянгын дөлний бичээсийг Ли Минд дахиад хэдхэн удаа хэрэглэчихвэл тэр надад дахиж халдаж зүрхлэхгүй байх. Гэхдээ Босс оо, үлдсэн материалуудыг яах вэ? Дэмий үрэгдэх юм биш үү?

Дуан Лин Тянь тайвнаар хэлэв. — Үлдсэн материалуудыг хадгал. Чамд хэрэг болно. Миний чамд заах анхны бичээсийн арга бол Аянгын дөлний бичээс.

— Баярлалаа, Босс оо. Маш их баярлалаа.

Бяцхан Бүдүүний нүүрэнд өргөн инээмсэглэл тодров.

Гэнэт тэр Дуан Лин Тянь өөр рүү нь гараа сунгаж байхыг анзаарлаа. Бяцхан Бүдүүн гайхан асуув. — Босс оо, энэ юу гэсэн үг вэ?

— Сургалтын төлбөр!

Дуан Лин Тянь Бяцхан Бүдүүн рүү ууртай ширтэн хэлэв.

— Тийм ээ, тийм. Би бараг мартчихжээ.

Бяцхан Бүдүүн баширхан инээж, халааснаасаа мөнгөн дэвсгэртийн багц гарган Дуан Лин Тяньд өгөв. — Босс оо, би үүнийг аль эрт бэлдчихсэн. Энд мянган мөнгө байна. Энэ бол ирэх сарын сургалтын төлбөр.

Дуан Лин Тянь гараа сунган мөнгийг аваад толгой дохив. — Маргаашаас эхлээд өдрийн хоолны дараа чам дээр ирнэ. Өдөр бүр хагас цагийн турш чадлынхаа хэрээр заана. Харин юу сурч чадах нь чамаас бүрэн шалтгаална.

— Баярлалаа, Босс оо. Тэгвэл би таныг дахиж саатуулахгүй.

Бяцхан Бүдүүн өргөн инээмсэглэсээр эргэж, баяр хөөртэйгөөр явж одов.

Дуан Лин Тянь гартаа барьсан мянган мөнгөө түргэн жинлэн үзээд, уруулаа үл ялиг мурийлгав. — Мөнгөний өчүүхэн төдий нь ч хэрэгтэй. Ирээдүйд эм найруулах, зэвсэг урлах, бичээс сийлэх гээд аль аль нь ёроолгүй нүх шиг мөнгө шаардана. Тиймээс би чадах чинээгээрээ мөнгө цуглуулах хэрэгтэй…

Дараагийн өдрөөс эхлэн Дуан Лин Тянь өдөр бүрийн хуваариасаа хагас цаг гаргаж, өдрийн хоолны дараа Ли Сюаний гэрт очдог болов.

Эхэндээ Тавдугаар ахлагч Ли Тинд энэ нь хачин санагдав.

Гэвч хүү нь Дуан Лин Тяньтай сайн найз болсныг хараад, тэр үүнд баяртай байлаа.

Гэхдээ сүүлийн хэдэн өдөр хүүгийнхээ өрөөнөөс хачин дуу байнга сонсох болсон.

— Пад!

Гэнэт өнөөх чимээ дахин сонсогдов…

Ли Тин толгой сэгсрээд хашаанаас гарч одлоо.

Өрөөн дотор хөмсөг нь илд мэт, нүд нь од шиг гялалзсан царайлаг залуу Бяцхан Бүдүүний толгойг алгадаад хэлэв. — Яаж чи ийм тэнэг байж чаддаг байна аа? Нил ягаан алтны элсийг Түлэх өвсний нунтагтай шууд хольж болохгүй гэж хэлсэн биз дээ. Гэтэл чи одоо хүртэл тогтоож чаддаггүй!

— Босс оо, намайг дахиж битгий цохиоч. Та үргэлжлүүлээд байвал би бүр ч тэнэг болчихно.

Бяцхан Бүдүүн толгойгоо илэв. Нүүрэнд нь гомдсон байдал тодорчээ.

— Би яах гэж чамд бичээсийн арга заахаар зөвшөөрсөн юм бол доо? Чи чинь ёстой толгой муутай юм! Одоо чамд шууд хэлье. Хэрэв энэ сарын дотор ямар ч ахиц гаргахгүй бол, надад хэчнээн мөнгө өгсөн ч ирэх сард дахиж заахгүй. Би цагаа дэмий үрмээргүй байна.

Залуугийн царайд урам хугарсан байдал илэрч байлаа.

Бяцхан Бүдүүн гашуунаар инээмсэглэв. — Босс оо, санаа зоволтгүй. Би хичээж, таны урмыг хугалахгүй.

— Хэлсэндээ хүрнэ гэж найдаж байна. Хагас цаг өнгөрлөө, би одоо явлаа. Маргааш буцаж ирнэ. Тэр үед жаахан ч гэсэн ахиц гаргасан байгаасай.

Залуу хөмсгөө зангидсан хэвээр өрөөнөөс гарч явлаа.

Хагас сарын дараа.

Үүр цайхад Ли овгийн Тулааны урлагийн бэлтгэлийн танхим хөл хөдөлгөөн, шуугианаар дүүрэн байв.

Цугласан Ли овгийн шавь нар бүгд залуу хөвгүүд, охид байлаа.

Тэдний яриа бүхэлдээ Хоёрдугаар ахлагчийн отгон хүү Ли Мин болон Тавдугаар ахлагчийн хүү Ли Сюаний тухай байв.

— Энэ удаа Ли Мин Ли Сюанийг өөрөө сорьжээ. Тэгэхээр эдгэрч дууссан бололтой.

— Ли Мин Ли Сюаньд зөвхөн өвдөж байсан учраас л ялагдсан гэж хэлсэн. Үнэн болов уу?

— Хэрэв тэр дахиад Ли Сюаньд ялагдвал энэ нь худал гэсэн үг.

— Тийм ээ, би ч бас ингэж бодож байна. Тэр дандаа санаандгүй өвдөөд байж таарахгүй биз дээ?

……

Ли Мин аль эрт ирчихсэн, Тулааны урлагийн бэлтгэлийн танхимын голд зогсож байлаа.

Эргэн тойрныхны яриаг сонсох тусам түүний царай улам барайв.

Аав нь түүнд Аянгын дөлний үрэлтэй холбоотой явдлыг дэлгэхийг хориглосон тул Ли Мин өвдсөн гэх шалтаг л хэлж чадсан.

Гэвч ийм олон хүн өөрт нь эргэлзэнэ гэж тэр огт бодоогүй байв.

Тэд намайг Ли Сюанийг дийлж чадахгүй гэж үнэхээр бодож байгаа юм гэж үү?

— Ли Сюань, энэ удаа би чамайг бас хагас сар орондоо хэвтүүлнэ!

Ли Мин шүдээ хавиран ууртай хэлэв.

— Ли Сюань ирлээ!

Гэнэт Тулааны урлагийн бэлтгэлийн танхимыг хүрээлэн байсан залуус, охид бүгд эргэж, холыг ширтэв.

Холоос харахад, үзэсгэлэн төгөлдөр хос урд нь алхаж, араас нь бага зэрэг өрөвдөлтэй төрхтэй Бяцхан Бүдүүн жижиг гар хөл мэт дагаж явлаа. Өнөөдрийн гол дүр болсон тэр гар хөл нь яахын аргагүй Ли Сюань байв.

— Ли Сюань Дуан Лин Тянийг боссоо болгосон гэж сонссон.

— Өөр овогтой шавийг боссоо болгосон гэж үү? Ли овгийн хувьд ямар ичгүүр вэ.

— Тэр өөр овгийн шавь байлаа гээд яах юм? Зоригтой юм бол сая хэлснээ чангаар давтаад хэл. Чадах уу? Чадахгүй биз дээ? Чадахгүй юм бол том ярьж хэрэггүй!

— Яг үнэн. Дуан Лин Тянь өөр овгийн шавь хэдий ч Ли овогт маань нэр төр авчирсан. Тэр Фан овгийг олон удаа эвгүй байдалд оруулсан шүү дээ!

— Гурван сарын хугацаа маргааш дуусна. Дуан Лин Тянь үнэхээр Фан овогт очих болов уу?

……

Дуан Лин Тянь Кэ Эрийн гараас хөтлөн алхахдаа өөрийнх нь тухай яриаг холоос сонсов.

Тэр үүнийг зүгээр л инээж өнгөрөөлөө.

Дараа нь араасаа дагаж яваа Бяцхан Бүдүүн рүү хараад хэлэв. — Өнөөдөр түүнийг хэтэрхий хүнд бэртээж болохгүй. Ялахгүйгээ ойлгомогц нь тулаанаас гарах боломж олго. Тэгэхгүй бол аав чинь хэчнээн уужуу хүн байсан ч Хоёрдугаар ахлагч аавтай чинь маргалдана. Аавд чинь төвөг удах хэрэггүй, ойлгов уу?

Бяцхан Бүдүүн яаран толгой дохив.

Энэ ертөнцөд түүний хамгийн их биширдэг хүн бол Дуан Лин Тянь байлаа.

Тэд гурвын ирж явааг анзаарсан Ли овгийн шавь нар зам тавин холдлоо.

Дуан Лин Тянь Кэ Эрийн гараас хөтөлсөөр олны өмнө зогсов.

Харин Бяцхан Бүдүүн урагш алхаж, талбайд орлоо. Тэр өргөн инээмсэглэн Ли Мин рүү харав. — Ли Мин, сайхан эдгэсэн үү? Яасан хурдан эдгэрээ вэ.

— Ли Сюань, өнөөдөр хагас сарын өмнө надад учруулсан ичгүүрийг чинь арилгана!

Ли Миний царай час улайв.

Түүний хагас сарын турш дарж явсан уур хилэн эцэст нь тэсрэн гарч ирлээ…

— Санаа зоволтгүй. Босс маань энэ удаа чамайг хэтэрхий хүнд бэртээж болохгүй гэж хэлсэн.

Ли Сюань баширхан инээв. Түүний царай дургүй хүрмээр, туйлын өөдгүй харагдаж байлаа.

— Үхлээ өөрөө дуудаж байна уу!

Ли Миний харц хүйтэн болж, хэсэг хугацаанд хүч хуримтлуулсан хоёр хөлөөрөө түлхэн, догшин бар мэт Ли Сюань руу ухасхийн дайрав.

Тэр өөрийн бүрэн эзэмшсэн Шар зэрэглэлийн дунд түвшний тулааны арга болох Догшин Барын Нударгыг гаргаж, Ли Сюань руу ниргэлээ.

— Догшин Барын Нударга юу?

Энэ дүр зургийг харсан Дуан Лин Тяний нүд нарийсав.

Тэр Долоодугаар ахлагчийн бага хүү Ли Синь ч бас Догшин Барын Нударгыг ашигладаг байсныг саналаа.

Гэвч Ли Синий Догшин Барын Нударга Ли Минийхээс хавьгүй дутуу байв. Энэ хоёр арга огт өөр түвшинд байлаа.

Энэ нь анхан шат болон мастер түвшний ялгаа байв.

Тулааны аргуудыг мастер түвшинд эзэмшсэн үед л жинхэнэ хүчээ үзүүлж чаддаг.

Ли Сюань хөдөлж, довтолгоог шууд тосон зогсов.

Тэр ямар ч тулааны арга ашигласангүй. Зүгээр л Ли Миний нударга руу хайнга нударгаа чиглүүлэв.

Ли Сюань агшин зуур уруулаа муруйлган ёрын инээмсэглэл тодруулж, Аянгын дөлний бичээсийг идэвхжүүллээ…

Тэр даруй хагас сарын өмнөх дүр зураг дахин давтагдав.

Ли Миний бүх бие аянгад цохиулсан мэт хөшиж, нударганд нь хуримтлагдсан хүч замхарлаа. Зөвхөн үл ялиг хөдөлгөөний инерц үлдсэн тул тэр Ли Сюанийг огт зогсоож чадсангүй.

— Пин!

Ли Сюаний нударга Ли Минийг онож унагалаа. Өвдөлтөөс болж Ли Мин хөлсөө цувуулж байв.

Дараа нь нударга, өшиглөлт тасралтгүй буув…

Ли овгийн Тулааны урлагийн бэлтгэлийн танхим үхлийн мэт нам гүмд автлаа.

Хагас сарын өмнө тэдний тулааныг харсан хүмүүст энэ дүр зураг дэндүү танил санагджээ…

Хагас сарын өмнө Ли Мин яг ингэж Ли Сюаньд зодуулсан.

— Үгүй, боломжгүй… Яаж ийм зүйл болж чаддаг байна аа?!

Ли Сюань зогсоход Ли Мин өөрийн биеийг аянга, дөл ниргэж буй мэт шархируулж байсан өвдөлт арилсныг мэдэрлээ.

Тэр балмагдсан мэт болж, сая болсон явдал үнэн гэдэгт итгэж чадахгүй байв.

Хэрэв хагас сарын өмнө Ли Сюаний аз таарсан юм бол энэ удаа ч бас аз нь таарсан хэрэг үү?

Яаж ийм давхцал байж болох билээ?

— Одооноос хойш намайг дахиж битгий өдөөрэй. Эс тэгвээс чамайг дахиад хагас сар орондоо хэвтүүлэхээс би татгалзахгүй.

Ли Сюаний махлаг царай чичирч, тэр онгирон хэлэв. Эргэн тойрныхны биширсэн харцан дор Ли Сюань Дуан Лин Тяний дэргэд буцаж очлоо.

Ли Сюань зусардан инээмсэглэв. Тэр шал өөр хүн болсон мэт харагдаж байлаа. — Босс оо, таны хэлснийг дагаж өршөөл үзүүллээ. Энэ удаа тэр хамгийн ихдээ хэдхэн хоног л орондоо хэвтэнэ.

Дуан Лин Тянь тайван толгой дохив.

— Бэр эгч ээ, би сүрхий байгаа биз?

Ли Сюань баширхан инээмсэглэн Кэ Эр рүү харав.

Ли Сюань түүнд хэрхэн хандаж байгааг сонсоод Кэ Эрийн нүүр тэр даруй улайв.

— Битгий хөөр. Аянгын дөлний үрэл, Долоон Эрдэнийн Бие Чангаруулах Шингэний тусламжтайгаар чи одоо дөнгөж Бие Чангаруулах шатны тавдугаар түвшинд хүрсэн. Ичихгүй байна уу?

Дуан Лин Тянь Ли Сюань рүү басамжлан харав.

Ли Сюанийг өөрийн гар хөл хэмээн дотроо хүлээн зөвшөөрөхөөс өөр аргагүй болсон тул Дуан Лин Тянь Бяцхан Бүдүүний Зургаан Эрдэнийн Бие Чангаруулах Шингэнд нэмэлт материал хийж, түүнийг Долоон Эрдэнийн Бие Чангаруулах Шингэн болгосон байлаа.

Мэдээж, энэ нь зөвхөн Дуан Лин Тянь, Ли Сюань хоёрын хоорондох нууц байв. Тавдугаар ахлагч Ли Тин хүртэл үүнийг мэдээгүй.

Зургаан Эрдэнийн Бие Чангаруулах Шингэнийг үнэндээ босс нь хийсэн гэдгийг Ли Сюань тэр үед л мэдсэн бөгөөд үүнээс хойш Дуан Лин Тянийг зүрх сэтгэлийнхээ угаас биширдэг болжээ.

Ли Сюань ичингүйрэн дагзныхаа арыг маажиж, гашуунаар инээв. — Босс оо, та хүн бүрийг өөр шигээ, бэр эгч шигээ гаж гэж бодож байгаа юм уу…

Өчигдөр Кэ Эрийн бясалгалын түвшин Дуан Лин Тянийхыг даган ахиж, Бие Чангаруулах шатны долдугаар түвшинд хүрсэн нь Ли Сюанийг хэлэх үггүй болгожээ. Тэр Дуан Лин Тянь, Кэ Эр хоёрыг бишрэхээс өөр аргагүй байв.

— Зайл. Гаж нь чи.

Дуан Лин Тянь Бяцхан Бүдүүн рүү ширтээд, Кэ Эрийн гараас хөтлөн эргэж алхав.

Олон хүн тэдэнд өөрийн эрхгүй зам тавьж өгөхөд, Дуан Лин Тянь дээр туссан бүх харц хүндэтгэлээр дүүрэн байлаа.

Дөрвөн сарын өмнөх Дуан Лин Тянийг хүн бүр дорд үздэг байв.

Харин одоо, өөрсдөө ч мэдэлгүй, Дуан Лин Тянь тэдний зөвхөн бишрэн харж л чадах хүн болжээ…

Тэдний зарим нь Дуан Лин Тянь хүч сул байх үед түүнтэй сайн харилцаа тогтоогоогүйдээ харамсаж байв.

Хэрэв тэгсэн бол Ли Сюань шиг түүний хажууд дагаж явах боломжтой байлаа. Ямар нэр төртэй байх вэ!

— Босс оо, намайг хүлээгээч!

Өөхөн биеэ чирсээр Ли Сюань баяр хөөртэйгөөр тэдний араас дагав.

Тэдний дүрс олны хараанаас далд орсны дараа л бүгд талбайн голд хэвтэж буй хүн рүү харлаа. Ли Мин мэл гайхсан царайтайгаар тэнгэр өөд ширтэж байв. Олны дундаас түүнийг шоолсон дуу гарлаа. — Ли Мин дахиад өвдсөн болохоор ялагдлаа гэж хэлэх гэж байгаа юм биш биз?

— Миний бодлоор тэр өнгөрсөн сард өвдсөн гэж хэлсэн нь шалтаг л байсан. Одоо хар даа, өөрийгөө ямар их гутаав!

— Яасан ичгүүр вэ!

……

Эргэн тойрны Ли овгийн шавь нарын доог тохууг сонссон Ли Миний уруулын үзүүрт арга барсан, гашуун инээд тодров.

Өөрт нь яагаад ийм хачин зүйл тохиолдсоныг тэр огт ойлгож чадахгүй байлаа.

28-р анги дууслаа

Алдаа мэдэгдэх

Дайны эзэн тэнгэр өөд цойлно28-р анги · Унших

Алдааны мэдээлэл илгээхийн тулд бүртгэлээрээ нэвтэрнэ үү.

Нэвтрэх
ӨмнөхДараах