Дайны эзэн тэнгэр өөд цойлно

35-р анги

35-р бүлэг — Наймдугаар зэрэглэлийн алхимич

Хоёр хоногийн дараа Дуан Лин Тяний бясалгал эцэст нь Бие Чангаруулах шатны наймдугаар түвшинд нэвтэрлээ!

Түүнийг ахиц гаргаснаас гурав хоногийн дараа Кэ Эр ч мөн бясалгалын түвшнээ ахиуллаа.

Дуан Лин Тянь Кэ Эрийн төрөлхийн авьяаст дахин нэг удаа үнэхээр цочирдов.

Түүний бодлоор, Кэ Эрийн одоогийн бясалгалын хурдыг хадгалж чадвал ирээдүйд өөрийг нь давах бүрэн боломжтой байлаа.

Хагас сар нүд ирмэхийн зуур өнгөрөв.

Тавдугаар ахлагч Ли Тин буцаж ирэв. Аян замдаа ихэд ядарсан байлаа. Түүнийг дагаж, ганган хувцасласан нэгэн өвгөн иржээ.

Өвгөний царайнаас амьдралын зовлон бэрхийг туулсан нь илт байсан ч хөмсөгнийх нь хооронд санаа зовнилын ул мөр тодхон үзэгдэж байв.

Ли Тиний танилцуулснаар Дуан Лин Тянь тэр өвгөн бол үнэндээ Ли Сюаний өвөө бөгөөд наймдугаар зэрэглэлийн алхимич болохыг мэдэв.

Одоо л Дуан Лин Тянь Ли Сюань яагаад ийм баян байдгийг ойлголоо…

Наймдугаар зэрэглэлийн алхимич гэдэг бол асар их баялгийг төлөөлдөг хүн байв!

Гэвч өвгөн Дуан Лин Тяньд төдийлөн найрсаг хандсангүй. Тэр барайсан царайгаар хэлэв.

— Чи Дуан Лин Тянь мөн үү? Ли Сюань гэмтсэнд ганцхан чи л буруутай гэж сонссон. Хэрэв Ли Сюаньд ямар нэгэн зүйл тохиолдвол би чамайг зүгээр өнгөрөөхгүй!

Дуан Лин Тянь гашуунаар инээмсэглэв. Тэр хариу хэлэх аргагүй байлаа.

Ли Сюань үнэхээр өөрөөс нь болж гэмтсэн. Тиймээс Дуан Лин Тянь өөрийгөө үүнд гүнээ буруутгаж явдаг байв.

Тэр урьдчилан бэлдсэн эмийн жороо гаргаж, өвгөнд дамжуулав.

— Ахмад аа, энэ бол Яс Нөхөх Үрлийн жор. Бид эмийн түүхий эдийг аль хэдийн бэлдчихсэн. Та шууд найруулж эхэлж болно.

Өвгөн жорыг аваад өнгөцхөн гүйлгэн харах зуур түүний бүрэлзсэн нүдэнд хурц гэрэл гялсхийв.

Дараа нь Их ахлагч Ли Хуо өвгөнийг нам гүм өрөөнд дагуулан оров.

Үрэл найруулах ажил эхэллээ…

— Лин Тянь, Сюаний өвөө угаасаа шулуун шударга хүн. Саяын хэлсэн үгийг сэтгэлдээ бүү хүндээр тусгаарай.

Тавдугаар ахлагч Дуан Лин Тянь руу харамсан инээмсэглэв.

Тэр Ли Сюаний гэмтэлд Дуан Лин Тянийг нэг ч удаа буруутгаж байгаагүй.

Энэ бол хүүгийнх нь өөрийн сонголт гэдгийг тэр мэдэж байлаа. Тиймээс хүүгийнхээ сонголтыг хүндэтгэж, бүр хүүгээрээ бахархаж байв…

Энэ явдлаас Ли Тин хүү нь эцэстээ үнэхээр өсөж, хариуцлага үүрч чадах хүн болсныг олж харжээ!

— Тавдугаар ахлагч аа, та ингэж хэлэх тусам би бүр их гэмшиж байна. Энэ бүх зүйл зөвхөн надаас болж тохиолдсон.

Дуан Лин Тянь толгой сэгсрээд, нүдэнд нь хүйтэн гэрэл гялсхийв.

— Гэхдээ Ли Сюаний өшөөг би нэг өдөр өөрийн гараар заавал авна…

— Тэгнэ гэдэгт чинь итгэж байна.

Ли Тин толгой дохив. Түүнд өчүүхэн ч эргэлзээ байсангүй.

Гурван цагийн дараа өвгөн эцэст нь нам гүм өрөөнөөс гарч ирэв.

Тэр Яс Нөхөх Үрлийг эмийн шингэнтэй ваннд хэвтэж байсан Бяцхан Бүдүүнд уулгав.

Өвгөн Ли Сюаний даньтянь дээр гараа тавихад асар их эх эрчим цалгин гарлаа. Энэ нь Ли Сюаньд Яс Нөхөх Үрлийг боловсруулахад нь туслав.

Тэнд байсан хүмүүс Ли Сюаний бага зэрэг хонхойсон цээж аажмаар дээш товойж, хэвийн байдалдаа орж байгааг тодхон харж байв.

Үүнийг харсан өвгөн Ли Сюаний булцгар хацар дээр аяархан алгадаж, түүнийг сэрээлээ.

Энэ хугацаанд Ли Сюань өвдөлт мэдрэхээс сэргийлж, Их ахлагч Ли Хуо түүнд хагас сарын турш гүн нойронд байлгах нэгэн төрлийн үрэл уулгасан байв.

Өнгөрсөн хагас сарын турш Ли Сюаний амийн хүч зөвхөн эмийн шингэнээр тэтгэгдэж байлаа.

Гэнэт Бяцхан Бүдүүн сэрлээ. Тэр жижигхэн нүдээ нээгээд, будилсан царайтайгаар өндийн суув.

Түүний хамгийн түрүүнд харсан хүн нь танил өвгөн байлаа. Нүдэнд нь цочирдлын өнгө тодров.

— Өвөө, та бас яаж үхчихсэн юм бэ…

Бяцхан Бүдүүн сэрээд хэлсэн анхны үг нь өвгөнийг инээхээ уйлахаа мэдэхгүй болгов. Тэгээд тэр тоглоом шоглоомоор загналаа.

— Муу бацаан, өвөөгөө ийм удаан уулзаагүй байж, харсан даруйдаа намайг үхчихсэн гэж хараадаг байна уу?

— Би үхээгүй юм уу?

Бяцхан Бүдүүн итгэж ядан, өөрийнхөө гар болон гуяыг чимхэв.

Тэр сая л үнэхээр үхээгүйгээ ойлгож, өөрийн эрхгүй цочирдов.

— Би үнэхээр үхээгүй байна! Өвөө, юу болоод байна вэ? Өмнө болсон бүхэн зүгээр л зүүд байсан юм биш үү?

— Муу бацаан, чи зүүдлээгүй байна! — гэж Ли Тин тоглоом шоглоомоор загнав.

Хүүгээ сэрснийг хармагцаа Ли Тиний хоолойд тулсан мэт байсан сэтгэл сая нэг тайвшрав.

Хаалганы дэргэд зогсож байсан Дуан Лин Тянь энэ дүр зургийг хараад санаа амарсан мэт амьсгаа гарган, уруулынхаа үзүүрт үл ялиг инээмсэглэл тодруулав.

Тэр Ли Сюаний гэр бүлийн уулзалтад саад болохыг хүссэнгүй. Тиймээс ганцаараа гэртээ харьж, өрөөндөө орлоо.

Орон дээрээ хэвтэхэд Дуан Лин Тяний нүд жирэлзэж, харц нь үл ялиг бүрэлзэв…

Хагас сарын өмнө ээжийнхээ хэлсэн зүйлийг эргэн санахад тэр одоо ч итгэхэд бэрх байлаа.

Түүний аав Эзэн хааны хотын Дуан овгийн хүн байжээ. Нэг үеийн шууд удмынхны дунд тэр гуравдугаарт эрэмбэлэгддэг бөгөөд Дуан овгийн Тулааны Даогийн ховорхон заяасан авьяастнуудын нэг байв…

Арван зургаан настайдаа Цөм Бүрэлдүүлэх шатанд хүрчээ.

Хорин настайдаа Эх Цөмийн шатанд хүрчээ.

Хорин долоон настайдаа Нялх Сүнсний шатанд амжилттай оржээ!

Аав нь Нялх Сүнсний шатанд хүрэх үед ээж нь түүнийг хэвлийдээ тээж байжээ.

Гэвч яг тэр үед баяр хөөрийг орвонгоор нь эргүүлсэн гашуун мэдээ Дуан овогт хүрчээ…

Аав нь Дуан овгийн хэдэн шавийн хамт нэгэн нууцлаг газар орсон ч хэзээ ч буцаж гарч ирээгүй!

Аав нь тэр газар луу явсан цорын ганц шалтгаан нь ээжид нь зориулсан Аниргүй Эпифиллум хэмээх эмийн урвалжийг олох явдал байв. Тэр алхимич урьж, уг урвалжийг Ли Роу уух Амийн амьсгалын үрэл болгон найруулахыг хүсжээ.

Дахин Төрсөн Тулааны Эзэн Хааны дурсамжийг тээж яваа Дуан Лин Тянь Амийн амьсгалын үрэл гэж юу болохыг мэдэж байлаа.

Энэ бол туйлын ховор эмийн үрэл байв. Жирэмсэн эмэгтэй уувал ураг нь өвчинд үл өртөхөөс гадна ургийн төрөлхийн ци нь эхийн биеийн бүтцийг өөрчлөхөд тусалж, эхийн Тулааны Даогийн төрөлхийн авьяасыг хүртэл нэмэгдүүлж чаддаг ажээ.

Энэ нь аавынх нь хийсэн бүхэн ээж болон өөрийнх нь төлөө байсныг харуулж байв.

Гэвч харамсалтай нь аав нь хичээл зүтгэлийнхээ төлөө амь насаараа төлсөн гэж тэд үзэж байв.

Ямартай ч Дуан овгийнхон бүгд тэгж бодож байлаа…

Аав нь тэдний гэр бүлийн түшиг тулгуур байжээ. Аав нь сураггүй болсноор гэр бүлийнх нь түшиг нуран унасан гэсэн үг.

Өмнө нь аавд нь атаархдаг байсан зарим хүн ээжид нь элдэв бэрхшээл учруулахын тулд боломжтой бүх аргыг хэрэглэж эхлэв…

Ээж нь хэвлий дэх Дуан Лин Тяний аюулгүй байдалд санаа зовж байсан тул эцэст нь төрсөн гэр болох Сэрүүн Салхин Суурины Ли овог руу буцаж очихоор шийджээ.

Харин Дуан Лин Синий хувьд…

Дуан Лин Синий аав нь өөрийнх нь аавын хоёр дахь ах байв.

Хоёулаа шууд удмынхан байсан ч цусан холбоогүй байлаа.

Дуан Лин Синий аав угаасаа бардам, ихэрхүү хүн байсан бөгөөд Дуан Лин Тяний аавд үргэлж атаархдаг байв.

Нэг удаа шударга, нэр төртэй хүч үзсэн тулаанд Дуан Лин Синий аав ялагдаж байсан ч дээрэнгүй авирласаар байжээ.

Эцэст нь Дуан Лин Тяний аав санамсаргүйгээр Дуан Лин Синий аавын даньтянийг сүйтгэжээ.

— Эцэг нь ямар байна, хүү нь яг адилхан. Аль аль нь бардам, ихэрхүү!

Дуан Лин Тяний уруулын үзүүрт ёжтой инээмсэглэл тодорч, нүднээс нь алах хүсэл цацрав.

Тэр үед ээж нь олон жилийн турш хэчнээн зовж туулсныг бодох тусам эхийгээ улам их өрөвдөв…

Тэр үнэндээ Дэлхийгээс ирсэн зэвсгийн мэргэжилтэн Лин Тянь байсан ч өмнөх Дуан Лин Тяний дурсамжтай нэгдсэнээсээ хойш аль хэдийн жинхэнэ Дуан Лин Тянь болсон байв. Одоо энэ хоёрын хооронд ямар ч ялгаа үлдээгүй.

Тиймээс энэ бүхнийг өөрт нь тохиолдсон мэтээр мэдэрч байлаа.

— Надад ийм агуу аав байна гэж хэзээ ч бодож байгаагүй. Тэр амьд байсан ч болоосой. Гэвч харамсалтай нь…

Дуан Лин Тянь санаа алдав. Аав нь арван зургаан жилийн турш ор сураггүй хэвээр байлаа.

Түүнийг амьд байх магадлал туйлын бага байв.

Арван зургаан жил өнгөрсөн байхад, аав нь амьд байсан бол аль хэдийн ээжийг нь, өөрийг нь эрж ирэх ёстой байлаа.

— Дуан Ру Фэн!

Тэр энэ нэрийг сэтгэлдээ гүн сийлэв.

Энэ бол түүний аавын нэр байлаа…

— Босс, Босс!

Дуан Лин Тянь бодолд автан суутал гаднаас танил дуу сонсогдов.

Өмнө нь тэр энэ дууг сонсох бүрдээ дургүйцдэг байлаа.

Харин одоо нүүрэнд нь дулаахан инээмсэглэл тодров.

Өрөөнөөсөө гарч ирэхэд Дуан Лин Тянь юу ч болоогүй мэт харагдах Бяцхан Бүдүүнийг олж харав.

— Дөнгөж эдгэрсэн хүн байж сайн амрах хэрэгтэй. Ямар нэгэн зүйл хүсвэл бүрэн эдгэртлээ хүлээгээрэй.

— Босс, таны ачаар би амьд үлдлээ. Та байгаагүй бол би аль хэдийн үхсэн байх байлаа.

Бяцхан Бүдүүн толгойнхоо ар талыг маажингаа зальтайгаар инээмсэглэв.

— Ингэж битгий ярь. Чи намайг аврах гэж гэмтсэн. Миний хийсэн зүйл бол зүгээр л өрийг чинь хариулсан хэрэг.

Дуан Лин Тянь толгой сэгсрэв.

Хагас сарын өмнөх тэр явдлыг эргэн санахад сэтгэл нь хөдөлснийг илтгэсэн өнгө нүдэнд нь өөрийн эрхгүй тодров.

— Тэр өдөр чи яагаад миний өмнөөс тэр алганы цохилтыг хаасан юм бэ? — гэж Дуан Лин Тянь Бяцхан Бүдүүнээс асуув.

— Би ч өөрөө мэдэхгүй. Тэр үед нэг их юм бодоогүй. Зүгээр л Босс үхчихвэл цаашдаа надад бичээсийн арга заах хүнгүй болно гэж бодсон… Өвөө намайг алхимич болох авьяасгүй гэсэн. Тиймээс их мөнгө олъё гэвэл би зөвхөн Бичээсийн мастер болж чадна.

— Муу этгээд чинь. Тэгэхээр чи бичээсийн аргыг их мөнгө олохын тулд сурсан хэрэг үү? — гэж Дуан Лин Тянь тоглоом шоглоомоор загнав.

— Босс, би үнэнийг л хэллээ. Та надад бичээсийн арга заахаа болихгүй биз дээ? — гэж Бяцхан Бүдүүн түгшин асуув.

— Санаа зоволтгүй. Чи мод шиг мангуу байсан ч би чамд ухаан оруулна! — гэж Дуан Лин Тянь хэлэв.

Тэгтэл Бяцхан Бүдүүн түүн рүү дөхөж ирэн гараа сунгав. Дуан Лин Тянь түүний гар өөрийнх нь духанд хүрэхийг анзаарав…

— Золигийн бүдүүн минь, чи юу хийгээд байна?

Дуан Лин Тянь хөмсгөө атирууллаа.

— Босс, чи халуураагүй байна…

Бяцхан Бүдүүн жижигхэн нүдээ анивчуулан, итгэж ядан харлаа.

Түүний хэлснийг сонсоод Дуан Лин Тянь ууртайгаар түүн рүү ширтэв.

Энэ муу Бүдүүн үнэхээр адгийн амьтан юм. Өөрт нь сайхан хандахад хүртэл тэсдэггүй байж…

— Өө, зөв. Босс, өвөө маань эдгээр мөнгөн дэвсгэртийг танд дамжуулж өгөөрэй гэсэн.

Бяцхан Бүдүүн зузаан боодол мөнгөн дэвсгэрт гаргаж ирэв. Дотор нь дор хаяж хэдэн зуун дэвсгэрт байсан бөгөөд тус бүр нь мянгатын дэвсгэрт байлаа.

— Өвөө маань үүнийг Яс Нөхөх Үрлийн жорны төлбөр гэж аваарай гэсэн. Нийтдээ зуун мянга байгаа, Босс. Та тоолоод үзээрэй.

Бяцхан Бүдүүн мөнгөн дэвсгэртүүдийг Дуан Лин Тяньд сунгав. Гэвч Дуан Лин Тянь авахгүй байгааг анзаарав.

— Босс, яасан бэ?

Дуан Лин Тянь толгой сэгсрэв.

Хэдийгээр түүнд мөнгө дутдаг ч ямар мөнгийг авах ёстой, ямар мөнгийг авах ёсгүйгээ тэр мэднэ.

Ли Сюань түүний амийг аварсан. Энэ ачийг хариулахын тулд бүхнээ зориулсан ч илүүдэхгүй. Тиймээс Ли Сюаний мөнгийг авах боломж түүнд байгаагүй.

— Босс, та авчих л даа, — гэж Бяцхан Бүдүүн дахин хэлэв. Мөнгөнд дуртай Дуан Лин Тянь яагаад татгалзсаныг тэр тааж байлаа.

— Юу вэ, чи ийм их өсөж дэвшээд Боссынхоо үгийг сонсохоо больчихсон юм уу?

Дуан Лин Тянь Бяцхан Бүдүүн рүү ширтээд, уурласан дүр үзүүлэв.

Үүнийг харсан Бяцхан Бүдүүний сэтгэл тэр даруй уналаа. Тэр мөнгөн дэвсгэртүүдийг халаасандаа буцааж хийв.

— За, хурдан гэртээ харьж амар! Хэд хоногийн дараа би танайд очоод бичээсийн арга заана.

Дуан Лин Тянь Бяцхан Бүдүүнийг хашаанаасаа гаргаж явуулаад, сая нэг санаа амарсан мэт амьсгаа авав.

Аз болж Ли Сюань зүгээр байлаа. Хэрэв тэр зүгээр биш байсан бол Дуан Лин Тянь насан туршдаа өөрийгөө буруутгах байв.

35-р анги дууслаа

Алдаа мэдэгдэх

Дайны эзэн тэнгэр өөд цойлно35-р анги · Унших

Алдааны мэдээлэл илгээхийн тулд бүртгэлээрээ нэвтэрнэ үү.

Нэвтрэх
ӨмнөхДараах