Дайны эзэн тэнгэр өөд цойлно

34-р анги

34-р бүлэг — Цусанд шунасан алах хүсэл

— Зогс!

Дуан Лин Син Дуан Лин Тяний амийг хөнөөх дөхөж байтал алсаас чанга хашхирах дуу сонсогдов.

Тэр агшинд агаараас эх эрчмээр бүтсэн аварга алга гарч ирээд урагш нисэн, Дуан Лин Синийг шүүрэн авлаа.

Ингэснээр Дуан Лин Синий Дуан Лин Тянь руу чиглүүлсэн алганы цохилт хоосон орон зайг онов.

Тусламж үзүүлсэн хүн бол Ли овгийн Хүлээн авах танхимаас нисэн гарсан гурван хүнийг тэргүүлж явсан, нүүр нь хусалгүй сахлаар бүрхэгдсэн дунд эргэм насны эр байлаа.

Энэ мөчид дунд эргэм насны эр хөмсгөө зангидсан байв.

— Нялх Сүнсний шат!

Араас нь даган ирсэн Ли Нань Фэний хүүхэн хараа агшив.

Эх эрчим гаргах нь зөвхөн Нялх Сүнсний шатанд хүрсэн болон түүнээс дээших бясалгагчдын л чаддаг зүйл байв…

— Тянь!

Зөөлөн атлаа үзэсгэлэнтэй нэгэн дүр Дуан Лин Тяний дэргэд нисэн ирэв.

Хүүгийнхээ шархыг шалгасны дараа Ли Роугийн мөс шиг хүйтэн харц Дуан Лин Син дээр тусав.

— Дуан Лин Син, ямар ч байсан тэр чинь чиний үеэл шүү дээ. Чи яахаараа түүн рүү ингэж өршөөлгүй дайрдаг байна?

Дуан Лин Син ёжтой инээгээд, хоржоонтой өнгөөр хэлэв.

— Сайн гуравдугаар авга эгч минь, та битгий мартаарай. Гуравдугаар авга ах тэр жил миний аавын даньтъянийг тахир дутуу болгож, аавын минь амьдралыг үхлээс ч дор зовлонтой болгосон. Би зүгээр л үеэлээрээ тэр өрийн хүүг бага ч гэсэн төлүүлмээр санагдсан юм.

— Хангалттай!

Нүүр нь сахлаар бүрхэгдсэн дунд эргэм насны эр хөмсгөө зангидан, хүйтнээр хашхирлаа.

— Лин Син, чи ингэж дураараа авирлах гэж байгаа бол яг одоо овог руугаа зайл!

Дуан Лин Син хуурайхан инээгээд хэлэв.

— Дөрөвдүгээр авга ах аа, би дахиж юу ч хэлэхгүй.

Дуан Лин Тянь Ли Нань Фэн рүү харан, шүдээ зуун хэлэв. — Овгийн тэргүүн ээ, яараад Ли Сюанийг Их ахлагч дээр аваач!

Ли Нань Фэн сая л тэднээс холгүй хэвтэж байсан Ли Сюанийг анзаарав. Царай нь эрс хувирч, Ли Сюанийг тэврэн аваад Их ахлагчийн өргөө рүү нислээ.

— Кэ Эр, Кэ Эр…

Дуан Лин Тянь удалгүй ухаан орж, өөр рүү нь мөлхөн ирж байсан Кэ Эр рүү өвдсөндөө шаналсаар мөлхөв. Ойртож очоод түүний гараас атган асуулаа. — Кэ Эр, чи зүгээр үү?

— Залуу эзэн, би зүгээр.

Бяцхан охин толгойгоо хатуу сэгсрэв.

Ли Роу Дуан Лин Тянь, Кэ Эр хоёрыг босгоод гүнзгий амьсгаа авлаа. Дараа нь нүүр нь сахлаар бүрхэгдсэн дунд эргэм насны эр рүү харав. — Тянь, энэ бол чиний дөрөвдүгээр авга ах.

— Ээж ээ, би түүнийг танихгүй. Бас танимаар ч үгүй байна!

Дуан Лин Тянь дунд эргэм насны эрийг жигшсэн харцаар хүйтнээр ширтэв.

— Тянь, бүдүүлэг байж болохгүй!

Ли Роу нарийхан, нумарсан хөмсгөө зангидлаа.

— Ээж ээ, хүндлэл гэдэг бол хүндлэгдэхүйц ахмад хүнд өгдөг зүйл… Дүү нараа хүртэл шударга бусаар харьцдаг хүнийг би ямар учраас хүндлэх ёстой гэж?

Дуан Лин Тянь дунд эргэм насны эрийг хүйтэн, хайхрамжгүй харцаар нэг гүйлгэн харав.

Тэр эр гарч ирсэн цагаасаа хойш Дуан Лин Синийг нэг ч удаа зэмлэсэнгүй. Шударга бус хүнийг өөрийн ахмад гэж хүндлэх учиргүй хэмээн Дуан Лин Тянь бодож байлаа!

— Дөрөвдүгээр дүү минь, уучлаарай. Би Тянийг эрхлүүлчихсэн юм.

Ли Роу дунд эргэм насны эр рүү гэмшсэн харцаар харав.

— Гуравдугаар бэр эгч ээ, би ойлгож байна. Би Лин Тянийг буруутгахгүй.

Дунд эргэм насны эр санаа алдаад хэлэв.

— Өнөөдөр болсон явдал миний буруу. Сэрүүн Салхин Сууринаар дайран өнгөрөхдөө гуравдугаар бэр эгч дээр ирж уулзмаар санагдаагүйсэн бол ийм зүйл болохгүй байлаа… За, тэр яах вэ. Би одоо явъя.

Тэр үгээ дуусгаад Дуан Лин Тянь руу уучлал хүссэн харцаар харснаа Дуан Лин Синийг дагуулан явлаа.

Дуан Лин Син явахынхаа өмнө Дуан Лин Тянь руу хүйтэн, хайхрамжгүй харцаар нэг харав. Амных нь буланд үл ялиг ёжтой инээмсэглэл тодорч байлаа…

Хяхт… хяхт… хяхт… хяхт… хяхт…

Дуан Лин Тянь нударгаа чанга атгав. Яс нь хоорондоо үрэлдэх чимээ тасралтгүй сонсогдож, нүднээс нь цусанд шунасан алах хүсэл цацарч байлаа…

Хоёр амьдралынхаа туршид тэр ийм их доромжлолыг анх удаа амсав.

Энэ өш хонзон хэзээ ч эвлэршгүй байлаа!

Эрт орой хэзээ нэгэн цагт тэр Дуан Лин Синд үүнийг зуу, мянга дахин ихээр төлүүлэх болно!

Дуан Лин Син хэн ч байсан, ямар ч хүн байсан, байр суурь нь ямар ч байсан, тэдний хооронд ямар ч харилцаа байсан хамаагүй…

Гэнэт ямар нэгэн зүйл санаанд нь орсон мэт Дуан Лин Тянь тэвчээргүй харцаар ээж рүүгээ харав. — Ээж ээ, би Их ахлагчийн өргөө рүү явъя. Ли Сюань ямар байгааг очиж үзмээр байна.

— Тянь, ээж нь эхлээд чамайг Кэ Эртэй хамт гэрт чинь хүргэж өгөөд амраая, — гэж Ли Роу санаа зовсон өнгөөр хэлэв.

— Ээж ээ, би шархаа мэдэж байна. Их ахлагчаас Есдүгээр зэргийн Алтан Шархны Үрэл аваад уучихвал зүгээр болно. Та Кэ Эрийг гэрт нь хүргэж өг. Харин би Ли Сюань дээр очоод, Кэ Эрийн шарханд бас нэг Есдүгээр зэргийн Алтан Шархны Үрэл авчиръя.

Дуан Лин Тянь гүнзгий амьсгаа авсныхаа дараа Ли Роугийн гараас тавьж, шүдээ зуун удаанаар холдов.

— Залуу эзэн, би тантай хамт явна, — гэж бяцхан охин зөрүүдлэн хэлэв.

— Кэ Эр, дуулгавартай байгаад гэртээ харь.

Дуан Лин Тянь бяцхан охин руу нухацтай харлаа.

Тэгж байж л бяцхан охин толгой дохив. Тэр Ли Роугийн түшлэгтэйгээр гэртээ харив.

Дуан Лин Тянь Их ахлагчийн өргөөнд хүрч, Ли Хуогоос Есдүгээр зэргийн Алтан Шархны Үрэл авсны дараа л шарх нь бага зэрэг эдгэрэв.

Гэвч удалгүй Ли Хуогийн царай улам бүр барайж байгааг анзаарсан нь Дуан Лин Тяний зүрхийг цочоов.

— Их ахлагч аа, Ли Сюаний шарх ямар байна?

— Сюань!

Ли Хуо Дуан Лин Тяньд хариулах гэж байтал нэгэн дүр салхи мэт өрөөнд шунан орж ирэв. Ухаангүй хэвтэх Ли Сюанийг хараад тэр хүний царай хувирч, Ли Хуо руу харан хэллээ.

— Их ахлагч аа, миний хүү чинь…

— Аз болж энэ хүүгийн бие чийрэг юм. Дотор эрхтэн нь гэмтээгүй ч цээжний яс нь бараг бүрэн бутарсан байна. Тиймээс нэг их удаан тэсэхгүй байх гэж айж байна…

Ли Хуо санаа алдав.

— Юу?

Дуан Лин Тянь, Тавдугаар ахлагч Ли Тин хоёрын царай эрс хувирав.

— Их ахлагч аа, түүнийг аврах арга байна уу?

Ли Тин Ли Хуо руу харав. Түүний сэтгэл түгшүүрт автаж байлаа.

— Яс Нөхөх Үрэл өгвөл амьд үлдэж чадна. Гэвч энэ үрэл олон жилийн өмнө устаж үгүй болсон. Би зөвхөн эртний номд тэмдэглэснийг нь харж байсан.

Ли Хуо арга мухардсан царайгаар толгой сэгсрэв.

— Яс Нөхөх Үрэл?

Үүнийг сонссон Дуан Лин Тянь тэр даруй Дахин Төрсөн Тулааны Эзэн Хааны дурсамжийг ухаж эхлэв…

Эцэст нь тэр Яс Нөхөх Үрлийн жорыг оллоо.

Дуан Лин Тянь Ли Хуо руу харан хэлэв. — Их ахлагч аа, надад Яс Нөхөх Үрлийн жор байна!

— Гайхалтай! — гэж Ли Тин догдлон хэлэв. — Гэхдээ хэтэрхий эрт баярлаж болохгүй. Яс Нөхөх Үрэл бол Наймдугаар зэрэглэлийн эмийн үрэл. Тиймээс үүнийг зөвхөн Наймдугаар буюу түүнээс дээших зэрэглэлийн алхимич л боловсруулж чадна. Надад жор нь байсан ч би өөрөө боловсруулж чадахгүй…

Ли Хуо санаа алдав. Наймдугаар зэрэглэлийн алхимич, Есдүгээр зэрэглэлийн алхимич хоёрын ялгаа Тэнгэр Газар шиг асар их байлаа.

Дараа нь Ли Хуо Дуан Лин Тянь руу харав. — Хүү минь, чи гурван өдрийн дотор багштайгаа холбоо барьж чадах уу?

— Багш?

Дуан Лин Тянь балмагдав.

Түүний Долоодугаар зэрэглэлийн алхимич багш нь зохиомол хүн байсан бөгөөд энэ дэлхийд тийм хүн огт байгаагүй.

Тэр аргагүй л инээмсэглэн хэлэв.

— Их ахлагч аа, миний багш хаана явдгаа нууцалдаг хүн. Эмийн жоруудыг надад дамжуулсныхаа дараа Сэрүүн Салхин Сууринаас явсан. Би түүнийг хаанаас олохоо мэдэхгүй байна.

— Тэгвэл би юу ч хийж чадахгүй нь, — гэж Ли Хуо толгой сэгсрэн санаа алдав.

— Хүүгийн минь бие хэр удаан тэсэх бол? — гэж Ли Тин асуув.

— Дээд тал нь гурван өдөр, — гэж Ли Хуо хариулав.

— Гурван өдөр гэж үү? — гэж Ли Тин хэлэхэд царай нь ихэд хувирав. — Гурван өдөр дэндүү богино байна. Түүний өвөөд мэдэгдэхэд ч хүрэлцэхгүй… Их ахлагч аа, амийг нь уртасгах арга байна уу?

— Би хүч хүрэхгүй нь, — гэж Ли Хуо толгой сэгсрэв.

— Надад нэг арга байж магадгүй, — гэж Дуан Лин Тянь хэлээд Ли Тин рүү харав. — Тавдугаар ахлагч аа, би Ли Сюаний үлдсэн хугацааг нэг сараар сунгаж үзэж чадна. Гэхдээ Ли Сюаний өвөө ийм богино хугацаанд Наймдугаар зэрэглэлийн алхимич олж чадах болов уу?

Дуан Лин Тянь Ли Сюаний өвөөг жирийн хүн биш гэдгийг аль эрт ойлгосон байлаа. Тиймээс тэр Наймдугаар зэрэглэлийн алхимич урьж чадсан ч гайхах зүйлгүй.

— Надад бүтэн сар ч хэрэггүй. Хагас сар байхад хангалттай! Лин Тянь, одоо чамаас л шалтгаална.

Ли Тин эргэж харан гараад явлаа. Түүний үлдээсэн сүүлчийн үг энэ байв. Тэр Дуан Лин Тяньд өчүүхэн төдий ч эргэлзэлгүй итгэж байгаа нь илт байлаа.

Тэр ингэж их итгэх тусам Дуан Лин Тянь өөрийгөө улам их буруутгаж байв.

— Хүү минь, чамд үнэхээр арга байгаа юм уу? — гэж Ли Хуо асуув.

— Их ахлагч аа, надад нэг төрлийн эмийн шингэний жор бий. Ли Сюаний биеийг тэр шингэнд дүрвэл ясных нь амийн хүчийг дахин нэг сараар хадгалж чадна, — гэж Дуан Лин Тянь хэлэв.

— Ямар материал хэрэгтэй вэ? Би хүн явуулж худалдаж авхуулъя, — гэж Ли Хуо хэлэхэд харц нь гялалзав.

Дуан Лин Тянь цаг алдалгүй эмийн жорыг, тэр дундаа материал бүрийн орцын хэмжээг бичиж өглөө. Энэ мөчид тэр юуг ч нуухыг бодсонгүй. Тэгээд ч энэ бол ердөө доод зэрэглэлийн жор байв.

Ли Хуо жорыг үзээд өөрийн эрхгүй биширч уулга алдав.

— Гайхамшигтай! Үнэхээр гайхамшигтай!

— Их ахлагч аа, одоо танаас л шалтгаална.

Дуан Лин Тянь үгээ дуусгаад Ли Хуогоос дахин нэг Есдүгээр зэргийн Алтан Шархны Үрэл аваад гарлаа.

Тэр Есдүгээр зэргийн Алтан Шархны Үрлийг гэртээ авчирч, Кэ Эрийн шарх хүнд биш гэдгийг баттай мэдсэнийхээ дараа л санаа нь сая нэг амрав.

Хэрэв Кэ Эр-д ямар нэгэн зүйл тохиолдсон бол тэр өөрийгөө хэзээ ч уучилж чадахгүй байлаа.

Ли Роу эх эрчмээрээ Кэ Эрийг уусан үрлээ уусган шингээхэд нь тусалсан тул бүрэнхий болох үед охины шарх бараг эдгэрчээ.

Харин Дуан Лин Тяний шарх илүү хүнд байсан тул дахиад хэдэн өдөр амрах шаардлагатай байв.

— Тянь, Ли Сюань зүгээр үү?

Ли Сюань мөн шархадсан гэдгийг Кэ Эрээс сонсоод Ли Роу түүний шарханд санаа зовж байлаа.

Хэрэв Ли Сюань байгаагүй бол энэ амьдралдаа хүүгээ дахин харах хувь Ли Роуд тохиохгүй ч байж мэдэх байв.

— Ээж ээ, тэр зүгээр болно, — гэж Дуан Лин Тянь нухацтай хэлэв.

— Ээж нь чамд итгэж байна, — гэж Ли Роу толгой дохив.

— Ээж ээ…

Гэнэт Дуан Лин Тянь ээж рүүгээ харав. Гэвч хэлэх гэсэн үгээ амандаа тээн эргэлзлээ.

Тэр хэзээ ч уулзаж байгаагүй аавынхаа талаар асуумаар байсан ч хэрхэн асуухаа мэдэхгүй байв.

— Тянь, буцаж очоод амар. Чиний мэдэхийг хүсэж байгаа зүйлийг ээж нь маргааш ярьж өгье.

Ли Роу Дуан Лин Тяний юу асуухыг хүсэж байгааг ойлгожээ.

— За.

Дуан Лин Тянь толгой дохин өрөөндөө буцаж очоод амрахаар хэвтэв.

Орон дээрээ хэвтсэн Дуан Лин Тянь тааз ширтэн хэвтэж байв. Нүд нь хүйтнээр гялалзаж байлаа.

— Уг нь одоогийн бясалгалын ахиц, төрөлхийн авьяасыг бодоход Сэрүүн Салхин Сууриныг бүү хэл, гаднах хотуудад ч надтай өрсөлдөх хүн олон биш гэж бодож байлаа…

— Дуан Лин Син дөнгөж хорь гаруйхан настай атлаа бясалгал нь Цөм Бүрэлдүүлэх шатны зургаадугаар түвшинд хүрчихсэн байна. Тэр бүх хүчээ ашиглавал Тэнгэр Газрын хүчийг түшин, найман эртний мамонтын дүрс бий болгож чадна! Өнөөдөр би Сүнслэг Могойн Хөдөлгөөний Аргыг ашиглан цагт нь биеэ арагш налуулаагүй бол түүний эхний алганы цохилт намайг гарцаагүй алах байлаа!

Энэ мөчид л Дуан Лин Тянь өөрийгөө ямар сул доройг ухаарлаа.

Тэр аз тохиосноор Цөм Бүрэлдүүлэх шатны нэгдүгээр түвшний бясалгагчийг алж чадсан ч Цөм Бүрэлдүүлэх шатны зургаадугаар түвшний Дуан Лин Синий өмнө юу ч хийж чадахгүй байв.

Тэр бүх хүчээрээ Сэлэм Сугалах Урлагийг ашигласан ч Дуан Лин Син түүнийг амархан зогсоох байжээ.

Түүний Дуан Лин Синтэй бясалгалын түвшний ялгаа нь ёроолгүй ангал мэт байв.

— Дуан Лин Син…

Цаашдаа энэ нэрийг бодох бүрд Дуан Лин Тяний зүрхэнд гал дүрэлзэж, биеэс нь цусанд шунасан алах хүсэл өөрийн эрхгүй цацрах болно.

Тэр анх удаа хэн нэгнийг алахыг ингэтлээ хүчтэй хүсэв.

Өмнөх амьдралдаа ч тэр ийм хүсэл мэдэрч байгаагүй.

Хэсэг хугацааны дараа тэр Ли Сюаний тухай бодлоо.

Үнэнийг хэлэхэд, анхнаасаа тэр Ли Сюанийг гаднаа дүүгээ гэж хүлээн зөвшөөрсөн ч сэтгэл дотроо түүнээс бага зэрэг зай барьдаг байв.

Эцсийн эцэст өмнөх амьдралд нь хамгийн дотнын ах дүү нь түүнээс урвасан тул ах дүү гэж нэрлэсэн хүнд амархан итгэж чадахаа больсон байлаа.

Гэвч энэ удаа Ли Сюань өөрийн амийг үл хайхран, үхлийн тэр цохилтыг өөрийн биеэр хааж өгсөн. Энэ нь Дуан Лин Тяний сэтгэлийг үнэхээр хөдөлгөв…

Тэр мөчид л Дуан Лин Тянь Ли Сюанийг үнэхээр өөрийн дүү гэж бодов!

34-р анги дууслаа

Алдаа мэдэгдэх

Дайны эзэн тэнгэр өөд цойлно34-р анги · Унших

Алдааны мэдээлэл илгээхийн тулд бүртгэлээрээ нэвтэрнэ үү.

Нэвтрэх
ӨмнөхДараах