Дуан Лин Тянь залуу охиныг гэртээ дагуулан ирээд, ээж Ли Роутай уулзахаар очив.
Хүү нь залуу охин дагуулан ирснийг харсан Ли Роу бага зэрэг цочирдов.
Охины хувцас энгийн даруу байсан ч төрөлхийн үзэсгэлэнг нь нууж чадсангүй. Ли Роу ганц хараад л энэ үзэсгэлэнт охинд сайхан сэтгэгдэл төрүүлэв.
— Энэ бол миний ээж, — гэж Дуан Лин Тянь Ли Роуг охинд танилцуулав.
— Намайг Кэ Эр гэдэг. Танилцсандаа баяртай байна, хатагтай.
Залуу охин Ли Роутай уулзахдаа бага зэрэг сандарсан бололтой. Үзэсгэлэнт царай нь улайж, бүр ч өхөөрдөм харагдав.
— Тянь, энэ чинь юу болж байна вэ?
Ли Роу үл ялиг инээмсэглэн Дуан Лин Тянь руу харав.
Хүү нь түрхэн зугаалаад ирэхдээ ийм үзэсгэлэнт охин дагуулан ирнэ гэж тэр огт бодоогүй байлаа.
— Ээж ээ, ийм учиртай юм... — Дуан Лин Тянь залуу охин Кэ Эртэй хэрхэн танилцсанаа ээждээ ярив. Тэр юу ч нуусангүй. Фан овгийн залуу эзэнд сургамж өгсөн тухайгаа ч хүртэл хэллээ.
— Сэрүүн Салхин Сууринд муу нэрээрээ алдартай өнөөх Фан Жянь мөн үү? Чи түүнийг зодсон нь хамаагүй. Фан овог энд ирж төвөг удсан ч бидний талд зөв.
Ли Роу огт тоосон шинжгүй толгой дохив. Дараагийн агшинд эхийн энэрлээр дүүрэн зөөлөн харц нь аажмаар залуу охин дээр тогтлоо.
— Кэ Эр, чамд түшиглэх хүн үлдээгүй юм чинь бидэнтэй хамт байж болно. Манай өргөөний зарц охин өчигдөр гэрлэхээр тосгон руугаа буцсан юм. Чи түүний өрөөнд байж болно.
Ли Роу залуу охин руу энхрийлэн харав.
— Баярлалаа, хатагтай.
Кэ Эр яаран талархлаа илэрхийлэв. Сарнайн өнгөтэй царайд нь түрхэн зуур баяр хөөр тодров.
— Явъя, хувцсыг чинь солиулъя.
Ли Роу охины гараас хөтлөн унтлагын өрөө рүүгээ орж, алмайран зогссон Дуан Лин Тяньг ганцааранг нь үлдээв.
Ли Роутай хамт буцаж гарч ирэхэд нь залуу охин шинэ, тод өнгийн хувцас өмссөн байлаа. Ли Роу түүнд бага зэрэг нүүр будалт ч хийж өгчээ.
Урт тас хар үсийг нь боосон байв. Дэгжин царайнаас нь дур булаам тод улаан туяа цацарч, тэр яг саяхан дэлгэрсэн лянхуа цэцэг шиг харагдаж байлаа.
Хөмсөг нь бургасны навч шиг, нүд нь чангаанз шиг хэлбэртэй. Нарийн хамар, улаан уруул нь хүртэл төгс мэт.
Охины үл ялиг товойсон цээж дөнгөж соёолж буй цэцэг шиг байлаа. Яг одоо л задран дэлгэрэх гэж буй мэт харагдаж байв.
Нэг гараар тэвэрчихээр нарийхан бэлхүүс, бөөрөнхий булбарай өгзөг, урт нарийхан хөлтэй. Энэ бүх төрх нь түүнийг үзэсгэлэнтэй, нарийхан, дэгжин бөгөөд хайр татам харагдуулж байлаа.
— Нэрнийхээ утга шигээ үнэхээр хайр татам, өхөөрдөм охин байна.
Ли Роу хажууд нь зогсон залуу охиныг ажиглан магтав.
— Кэ Эр, энэ хувцаснуудыг би залуудаа өмсдөг байсан юм. Одооноос чинийх.
Дуан Лин Тянь алмайран ширтэж байгааг хараад Ли Роу тоглоом шоглоомоор хэлэв.
— Хар даа. Би чамд жаахан нүүр будалт хийж өгсөн төдий байхад хэн нэгэн нь чамайг идчихмээр ширтээд зогсож байна!
Ээжийнхээ үгийг сонсоод Дуан Лин Тянь ичингүйрэн инээмсэглээд, залуу охиноос харцаа буруулав.
Нүүрээ бага зэрэг будуулсны дараах залуу охины дэгжин төрх түүнд үнэхээр их таалагджээ.
Өмнөх амьдралдаа тэр Хөлсний цэргийн хаан байсан тул дэргэд нь эмэгтэйчүүд үргэлж байдаг байв. Тэдгээр эмэгтэйчүүд үзэсгэлэнтэй байсан ч дэгжин, боловсронгуй байдлаар дутмаг байлаа.
Энэ тал дээр тэд Кэ Эртэй эн зэрэгцэх ч аргагүй байв.
— Хатагтай, би чинь зүгээр л зарц охин шүү дээ... Ийм хувцас өмсөх нь зохимжгүй.
Ли Роугийн үгэнд залуу охины царай цус дуслах гэж буй мэт час улайв. Ли Роугийн гэнэтийн сайхан сэтгэлд тэр сандарч, баярласнаа яахаа мэдэхгүй байлаа.
Ли Роу инээмсэглэн дахин тоглоом шоглоом хийв.
— Чамайг зарц охин гэж хэн хэлсэн юм? Би чамайг зарц охиноо болгоё гэсэн ч хэн нэгэн үүнийг зөвшөөрөхгүй байх вий...
Дуан Лин Тянь юу ч дуугараагүй байхад хүртэл дахиад л буруутан болж орхив.
Ли Роугийн үгийг сонсоод залуу охины царай бүр ч улайв.
Ли Роу болон Дуан Лин Тянь нар Кэ Эриг зарц охин гэж огт үздэггүй байлаа. Гэсэн ч ухаалаг, хэрсүү Кэ Эр гэрийн бүх ажлыг өөртөө хариуцуулжээ.
Түүний бодлоор залуу эзэн, хатагтай хоёр түүнийг дэргэдээ байлгахыг зөвшөөрсөн нь аль хэдийн хангалттай сайхан сэтгэл байв. Хэрэв тэдэнд хариу барихын тулд юу ч хийхгүй бол сэтгэл нь амар суухгүй.
Сайхан сэтгэлтэй, хэрсүү, ухаалаг Кэ Эр удалгүй Ли Роу болон Дуан Лин Тяны сайшаалыг хүртэж, энэ жижигхэн гэр бүлд хурдан дасав.
Фан овгийн өргөө.
Дунд зэргийн хэмжээтэй нэгэн хашаанд дунд эргэм насны эр түгшин нааш цааш алхаж, үе үе дэргэдэх унтлагын өрөө рүү харж байв.
Гэнэт унтлагын өрөөний хаалга нээгдэж, дотроос нь нэгэн өвгөн гарч ирэв.
— Сунь мастер, миний хүүгийн бие ямар байна вэ?
Дунд эргэм насны эр яаран өвгөнийг угтав.
— Үүнийг хийсэн хүн үнэхээр өршөөлгүй байжээ. Хүүгийн тань нурууны ясыг бараг бүрэн няцалсан байна... Есдүгээр зэргийн Алтан Шархны Үрэл уулгасан ч эдгэрэх шинж алга. Би юу ч хийж чадахгүй нь. Ийм байдалд хүрсэнд тань харамсаж байна.
Өвгөн толгой сэгсрэн санаа алдав.
— Юу гэнэ ээ?!
Дунд эргэм насны эрийн царай гажуудлаа.
Фан овгийнхон асар их мөнгө төлж залж авчирсан Есдүгээр зэргийн алхимич хүртэл юу ч хийж чадсангүй. Энэ нь хүү нь насан туршдаа тахир дутуу болж, орон дээр хэвтэхээс өөр аргагүй болно гэсэн үг үү?
— Фан Цянь!
Яг энэ мөчид сүр жавхлантай төрхтэй дунд эргэм насны эр орж ирээд, нарийн хийцтэй хайрцгийг Фан овгийн менежер Фан Цяньд өгөв.
— Энэ бол Наймдугаар зэргийн Алтан Шархны Үрэл. Хүүдээ хурдан уулга.
— Овгийн тэргүүн ээ!
Фан Цянь алмайран ширтэв.
Тэр овгийн тэргүүнээс Наймдугаар зэргийн Алтан Шархны Үрэл гуйхыг хүсэж байсан ч Фан овогт ийм ганцхан үрэл байдгийг бодоод санаагаа орхисон байлаа. Менежерийн хувиар тэр үрлийг авч чадна гэдэгтээ итгээгүй юм.
Харин овгийн тэргүүн үрлийг өөрт нь өгч байгааг хараад сэтгэл нь хөдөлж, догдлохоо барьж чадсангүй.
— Фан Цянь, миний ачлалгүй хүү төвөг удаагүй бол чиний хүү гэмтэхгүй байсан. Энэ явдалд уучлал хүсье... Харин тэр ачлалгүй хүүг би заавал хатуу шийтгэж, чамд сэтгэлд нийцэх хариу өгнө, — гэж овгийн тэргүүн Фан И ичгүүр, гэмшил дүүрэн царайгаар хэлэв.
— Овгийн тэргүүн ээ!
Фан Цянь сэтгэл нь хэт хөдөлсөндөө өвдөг сөхрөн суув. Түүний сэтгэл дэх өчүүхэн дургүйцэл ч бүрэн арилжээ.
— Бос. Үрлийг хүүдээ хурдан уулга, — гэж Фан И хэлэв.
Фан Цянь босоод Фан Игийн гараас Наймдугаар зэргийн Алтан Шархны Үрлийг авахаар гараа сунгав.
— Фан менежер, шуудхан хэлэхэд... Наймдугаар зэргийн Алтан Шархны Үрэл байтугай, Долоодугаар зэргийн Алтан Шархны Үрэл ч хүүгийн тань гэмтлийг эдгээж чадахгүй! — гэж хажууд нь зогсож байсан өвгөн гэнэт хэлэв.
— Яс Нөхөх Үрэл байвал л найдвар бий... Гэвч Яс Нөхөх Үрэл аль хэдийн устаж үгүй болсон.
Фан Цянийн сунгасан гар хөшиж, сэтгэлд нь дахин ассан найдвар харгисаар бутран үгүй болов.
— Гэсэн ч уулгаад азаа үзэг, — гэж Фан И хэлэв.
— Овгийн тэргүүн ээ, хэрэггүй. Би Сунь мастерын үгэнд итгэж байна. Ийм үнэтэй үрлийг хүүдээ дэмий үрэх шаардлагагүй.
Фан Цянь толгой сэгсрэв.
— Одоо миний хамгийн их хүсэж буй зүйл бол хүүг минь тахир дутуу болгосон хүнийг олж, өшөөгөө авах!
Фан Цянь гүнзгий амьсгаа авахад, нүдэнд нь үзэн ядалтын хүйтэн гэрэл гялалзав.
— Фан менежер, тайван байж болно. Фан овог тэр чигээрээ хүчээ шавхан гэмт этгээдийг олно! — гэж Фан И шийдэмгий өнгөөр хэлэв.
— Баярлалаа, овгийн тэргүүн ээ.
Ли овгийн өргөө.
Ли овгийнхны дунд цочирдом мэдээ аянга мэт тархав.
Дараа сард Ли овгийн суут тулаанч Ли Же Есдүгээр ахлагчийн хүү Дуан Лин Тяньтай тулалдах ажээ!
Энэ тулааныг гэрчлэхийг овгийн тэргүүн болон Их ахлагчаас хүсэхээр Долоодугаар ахлагч бүр өөрөө очсон гэх яриа тархав.
Энэ мэдээ Ли овогт ихээхэн шуугиан дэгдээлээ.
— Дуан Лин Тянь Ли Синий гарыг тахир дутуу болгосон тэр мөчид л Долоодугаар ахлагч, Ли Же хоёр үүнийг зүгээр өнгөрөөхгүйг би мэдсэн. Тэд ийм хурдан арга хэмжээ авна гэж хэн санах вэ!
— Хэ хэ... Бие Чангаруулах шатны дөрөвдүгээр түвшний тулаанч нэгдүгээр түвшний тулаанчийг сорьж байна гэнэ. Дүүгийнхээ төлөө Ли Же үнэхээр бүх нэр төрөө умартжээ!
— Дуан Лин Тянь юу бодож байгааг гайхаж байна. Тэр Ли Жегийн сорилтыг үнэхээр зөвшөөрчихсөн гэж байгаа юм. Өмнө нь Ли Синд зодуулж байхдаа толгой нь гэмтчихсэн юм биш биз?
— Ли Же энэ тулаанд огт өршөөл үзүүлэхгүй. Дуан Лин Тяныг алж чадахгүй байсан ч заавал тахир дутуу болгоно!
……
Хэн ч Дуан Лин Тяныг ялна гэж найдсангүй.
Нэг талд нь асар их ирээдүйтэй, Ли овгийн алдарт суут тулаанч байлаа. Тэр арван зургаан настайдаа Бие Чангаруулах шатны дөрөвдүгээр түвшинд хүрсэн юм.
Нөгөө талд нь өөр овогтой, олонд танигдаагүй нэгэн шавь байв. Тэр Бие Чангаруулах шатыг дөнгөж дуусгаад, Бие Чангаруулах шатны нэгдүгээр түвшний тулаанч болсон байлаа.
Тэр хачирхалтай бөгөөд сүрдмээр Нураах Нударгадаа түшиглэн Бие Чангаруулах шатны хоёрдугаар түвшний Ли Синийг ялсан ч, Ли Жег ялж чадна гэж хэн ч бодохгүй байв.
Ли Же, Ли Синь хоёр төрсөн ах дүү байсан ч хүч чадал нь огт адил түвшинд байгаагүй.
Ли овог бүхэлдээ удахгүй болох тулааны тухай шуугиж байхад энэ бүхний гол оролцогч ор сураггүй алга болсон мэт байлаа.
— Боллоо!
Дуан Лин Тянь баруун гарынхаа дунд хуруунд зүүсэн бөгжийг харан инээмсэглэв.
Дахин Төрсөн Тулааны Эзэн Хааны бичээсийн аргын талаарх гүнзгий ойлголтод түшиглэн, Дуан Лин Тянь бөгж дээр анхны оролдлогоороо бичээс сийлж чаджээ.
— Ли Же, тэр өдөр ирэхэд би чамд таатай гэнэтийн бэлэг барина.
Дуан Лин Тяны амны булан дээш өргөгдөж, хорон инээмсэглэл тодров.
— Залуу эзэн, ус бэлэн боллоо.
Унтлагын өрөөний хаалтын цаанаас залуу охин уян налархай алхсаар гарч ирэв. Тэр Дуан Лин Тяны усанд орох торхон дахь усыг сольж дууссан байлаа.
— Кэ Эр, чи ядарсан байх. Одоо очиж амар.
Дуан Лин Тянь дөхөж очоод гараа сунган, ханцуйгаараа Кэ Эрийн духны хөлсийг арчив.
Түүний хөдөлгөөн бүхэлдээ туйлын зөөлөн байлаа.
— Кэ Эр, ийм хүнд ажлыг одооноос би хийе, — гэж Дуан Лин Тянь өрөвдсөн царайгаар хэлэв.
— Залуу эзэн, зүгээр ээ. Таны өгсөн эмийн шингэнтэй усанд орсны дараа Кэ Эр их тэнхээтэй болсон...
Залуу охин бяцхан хоёр гараа хөдөлгөж, улайсан царайд нь сэтгэл хөдөлсөн инээмсэглэл тодров.
— Манай Кэ Эр бясалгалын арга эзэмшиж эхэлмэгцээ Бие Чангаруулах шатыг дуусгаж, тулаанч болох нь дээ.
Дуан Лин Тянь Кэ Эрийн бяцхан хоёр гарыг зөөлөн базлан инээмсэглэв.
— Залуу эзэн, та надад үнэхээр сайн ханддагийг Кэ Эр мэднэ. Гэхдээ Ли овог шиг гэр бүлүүд өөрсдийн гэсэн дүрэмтэй байдгийг ч Кэ Эр мэднэ. Бясалгалын аргыг бусдад дураараа дамжуулахыг зөвшөөрдөггүй... Кэ Эр тантай болон хатагтайтай хамт байж чадвал сэтгэл хангалуун. Би тулаанч болж чадах эсэх нь хамаагүй, — гэж Кэ Эр ухаалгаар хэлэв.
— Тэнэг охин минь, би чамд бясалгалын арга дамжуулъя гэвэл мэдээж Ли овгийнхыг өгөхгүй. За, чи очиж амар. Өнөө оройхон би өрөөнд чинь очъё... Өө, Кэ Эр, нүүр чинь яагаад гэнэт улайчихав? Зүгээр үү?
Дуан Лин Тянь толгой сэгсрэн аяархан инээмсэглэв.
— Залуу эзэн, та чинь бүр хорон юм аа! Кэ Эриг даапаалаад байна...
Дуан Лин Тяны тоглоом шоглоомд өртсөн залуу охин инээж буй Дуан Лин Тяныг орхин зугтав. Дуан Лин Тянь инээсээр үлдэв.