Дайны эзэн тэнгэр өөд цойлно

7-р анги

7-р бүлэг — Давамгай довтолгоо

Олон хүн хоорондоо өрсөлдөн үнэ нэмэхийн хэрээр үнэ хурдан өсөж, хөл хөдөлгөөн ихтэй энэ явдлыг сонирхон харж зогссон хүмүүс аргагүй толгой сэгсэрцгээв.

Охин толгойгоо өргөхөөс өмнө бараг хэн ч түүнийг сонирхсонгүй… Ээжийг нь оршуулахад арван мөнгөн зоос өгөхөд бэлэн байсан цорын ганц хүн нь нинжин сэтгэлтэй нэгэн залуу байв.

Гэвч охин үзэсгэлэнт царайгаа ил гаргамагц, анх мөнгө өгөхөөс татгалзаж байсан эрчүүд түүнийг улайран булаацалдаж эхлэв.

— Би зуун мөнгөн зоос өгье! — гэж бүдүүн гэдэстэй эр хамраа дуугарган хэлээд, дараа нь чангаар хашхирлаа. — Хэрэв хэн нэгэн минийхээс өндөр үнэ хэлбэл би бууж өгнө! Тэгэхгүй бол өнөөдөр энэ охин минийх!

Зуун мөнгөн зоос!

Үнэ нэмж байсан хүмүүс амаа хамхив.

Зуун мөнгөн зоос гэдэг тэдний төсвөөс давсан мөнгө байлаа.

Тэдний бодлоор энэ охин тийм их мөнгөөр үнэлэгдэхээргүй байв.

— Бүгдэд нь баярлалаа. Баярлалаа.

Бүдүүн эр өөртөө сэтгэл ханасан янзтай инээмсэглэн, эргэн тойрныхонд гараа хавсран мэхийв.

— Одооноос надтай яв.

Дараа нь тэр сөхөрч суусан охин руу харав.

Хөнгөмсөг өнгө аястай нэгэн дуу гэнэт сонсогдов. — Би хоёр зуун мөнгөн зоос өгье!

— Би хоёр зуун мөнгөн зоос өгье!

Хүмүүс зам тавин хоёр тийш болж, царай нь өвчтэй мэт цонхийсон, торгон дээл өмссөн нэгэн залуу нааш алхав. Тэр туранхай биетэй бөгөөд хөнгөн гишгэлэн явж байлаа.

— Фань Жянь?

Дуан Лин Тянь завхай залууг танив. Тэр Сэрүүн Салхин Суурины Фан овгийн тэргүүний хүү байлаа.

Тэр дөнгөж арван таван настай ч нэр хүндтэй айлын олон охиныг сүйтгэжээ. Сэрүүн Салхин Суурин даяар түүний нэр муугаар алдаршсан байв.

Хэрэв түүний байр суурь, гарал угсаа байгаагүйсэн бол аль хэдийн зодуулж үхэх байлаа!

— Чам шиг жигшүүртэй амьтан хоёр зуун зоос гаргаж чаддаг гэж үү?

Бүдүүн эр Фань Жянийг басамжлан харав.

— Чи Сэрүүн Салхин Суурины хүн биш биз дээ? — гэж Фань Жянь бүдүүн эр рүү хүйтнээр харан асуув.

— Хм! Би гадаадаас ирсэн, хорвоо дэлхийг үзсэн худалдаачин! Чи торгон дээл өмссөнийг би анзаараагүй гэж бодоо юу? Гэхдээ тэр торгон дээлээ хаанаас хулгайлсныг чинь хэн мэдэх билээ! Чиний сул дорой төрхийг харсан мөчөөсөө л би чамайг гуйлгачин гэдгийг мэдсэн. Хааны хувцас өмссөн ч ханхүү шиг харагдахгүй хүн байна даа… Чи… таван мөнгөн зоос ч гаргаж чадахгүй биз дээ?!

— Хм! Би гадаадаас ирсэн, хорвоо дэлхийг үзсэн худалдаачин! Чи торгон дээл өмссөн байхыг чинь би анзаараагүй гэж бодоо юу? Гэхдээ тэр торгон дээлээ хаанаас хулгайлсныг чинь хэн мэдэх билээ! Чиний сул дорой төрхийг харсан мөчөөсөө л би чамайг гуйлгачин гэдгийг мэдсэн. Хааны хувцас өмссөн ч ханхүү шиг харагдахгүй хүн байна даа… Чи… таван мөнгөн зоос ч гаргаж чадахгүй биз дээ?!

Бүдүүн эр Фань Жянийг басамжлан ширтэв. Түүний царайнаас “Би чиний дүр эсгэлтийг нэвт харчихлаа, хурдхан зайл” гэсэн өнгө аяс илт байлаа.

— Пф!

Дуан Лин Тянь инээдээ барьж чадсангүй. Эргэн тойрны хүмүүс ч инээдээ хүчээр дарснаас нүүр нь улайжээ. Тэд Фань Жяниас айдаг тул чанга инээж зүрхэлсэнгүй.

— Бүдүүн ээ, чи… гарцаагүй үхнэ дээ!

Бүдүүн эр балмагдан байх зуур Фань Жянь гэнэт хашхирлаа. — Та нар ямар хэрэггүй амьтад вэ! Юундаа тэнэгүүд шиг зогсоод байгаа юм бэ? Хурдан наашаа ир! Энэ бүдүүн эрийг зодож үхүүл! Фань Жянь гэдэг намайг ч танихгүй байна шүү дээ… Сэрүүн Салхин Сууринд би л ноён нь!

Бүдүүн эр балмагдан зогсож байх зуур Фань Жянь гэнэт хашхирлаа.

Фань Жяньтай нас чацуу, бадриун биетэй гурван залуу гарч ирээд бүдүүн эрийг бүслэв.

— Тийм ээ, залуу эзэн!

Фань Жяньтай ойролцоо насны, бадриун биетэй гурван залуу гарч ирээд бүдүүн эрийг бүслэв.

Бүдүүн эр бүрэн балмагдав.

— Өө… өө, залуу эзэн Фань байна шүү дээ! Энэ өчүүхэн амьтан нүдгүй мэт явж, таныг таньсангүй. Залуу эзэн Фань, миний бүдүүлэг авирыг өршөөгөөч. Би энэ охиныг залуу эзэн Фаньд өгье…

Фань Жянь бол гэр бүлийнхээ хүчээр эрчүүдийг дээрэлхэж, эмэгтэйчүүдийг хүчээр булаадаг, Сэрүүн Салхин Суурины нэртэй дээрэмчин залуу байлаа. Түүнтэй сөргөлдөж зүрхлэх хүн олон биш.

Фань Жянь хүйтнээр гуншаад хашхирлаа. — Одоо өршөөл гуйгаад оройтсон. Одоо энэ залуу эзний төлөө наад бүдүүн эрийг зод!

— Залуу эзэн Фань аа… өршөөгөөч… Өршөөгөөч…

Гурван бадриун залуу дайрч, бүдүүн эрийг энд тэндгүй гүйлгэн, өнхрүүлэн зодож эхлэв. Бүдүүн эр нарийн, чанга дуугаар орилсоор өршөөл гуйлаа.

Хүмүүс өөрийн эрхгүй хэдэн алхам ухарч, холоос ажиглав. Бүдүүн эрийн золгүй явдлаас болж өөрсдөд нь ч асуудал үүсэж, залуу эзний гар хөлүүд өөрсдийг нь онилж магадгүй хэмээн тэд айжээ.

— Залуу мастер Фань… өршөөгөөч… Өршөөгөөч…

— Бяцхан гоо бүсгүй минь, энэ залуу эзэнтэй хамт гэртээ яв. Би чамд хоёр зуун мөнгөн зоос өгч, ээжийг чинь сүр дуулиантай оршуулна. Одооноос надтай хамт явбал би чамайг энхрийлэн хайрлана.

Хүмүүс өөрийн эрхгүй хэдэн алхам ухарч, холоос ажиглав. Бүдүүн эрийн гай зовлонгоос болж өөрсдөд нь ч асуудал үүсэж, залуу мастер Фаний гар хөлүүд бай болж магадгүй хэмээн айжээ.

Фань Жянь бүдүүн эрийн өршөөл гуйсан орилохыг сонсоогүй мэт байв.

— Залуу эзэн Фань, нөгөө залуу мастер надад аль хэдийн арван мөнгөн зоос төлж, намайг зарц болгон авсан. Би насан туршдаа түүнийх байна, — гэж охин чичирсэн дуугаар хэлээд Дуан Лин Тяны ард нуугдав.

Фань Жянь шалан дээр сөхөрсөн охин руу харлаа. Түүний нүүрэнд түгшүүр, тачаал хоёр холилджээ. Тэр охины гараас атгахаар гараа сунгав…

Охин сандарчээ. Тэр босохыг оролдсон боловч хэт удаан сөхөрч сууснаас хөлөнд нь цусны эргэлт муудаж, хөл нь чичирч эхлэв.

— Би хэнийг ч үнэ хаялцуулахыг хүсээгүй. Ээжийг минь оршуулахад хамгийн түрүүнд туслах хүн хэн байна, би тэр хүнийг дагана гэж хэлсэн, — гэж охин бууж өгөх шинжгүй дуугаар хариулав.

— Муугүй, муугүй. Чи ёс жудагтай юм байна. Надад таалагдлаа! Гэхдээ чи түүнийг дагаж явмаар байсан ч тэр чамайг дагуулж явах зүрхтэй эсэхийг мэдэхгүй. Хүү минь, чи юу гэх вэ?

Фань Жянийн царай барайв. Тэр өөрийгөө хууртчихсан мэт санагджээ.

— Би хэнийг ч үнэ нэмэхийг хүсээгүй. Ээжийг минь оршуулахад хамгийн түрүүнд туслах хүн хэн байна, би тэр хүнийг дагана гэж хэлсэн, — гэж охин бууж өгөх шинжгүй дуугаар хариулав.

— Муугүй, муугүй. Чи ёс жудагтай юм байна. Надад таалагдлаа! Гэхдээ чи түүнийг дагаж явмаар байсан ч тэр чамайг дагуулах зоригтой эсэхийг мэдэхгүй. Хүү минь, чи юу гэж бодож байна?

Фань Жянь Дуан Лин Тянь руу хүйтэн гэрэл гялалзсан нүдээр ширтэв. Түүний харцанд сүрдүүлсэн өнгө илт байлаа.

Дуан Лин Тянь Фань Жянийг таньж байсан ч Фань Жянь түүнийг таньсангүй.

— Залуу мастер аа, намайг авраарай…

Охин Дуан Лин Тяны ханцуйнаас зууран барив. Живж буй хөлөг онгоцны сүүлчийн аврах завинаас зуурсан мэт ажээ.

Тэр Сэрүүн Салхин Суурины нэртэй Фань Жяний тухай аль хэдийн сонссон байв. Тиймээс зүрхнийхээ угаас түүнээс айдаг байлаа… Фань Жянийн зарц болохоос үхсэн нь дээр гэж тэр бодож байв.

— Санаа зоволтгүй.

Бүдүүн эрийг цусанд хутгалдтал зодож ухаан алдуулсны дараа Фань Жянийн гар хөлүүд зодохоо зогсоов.

Түүний инээмсэглэл хаврын салхи мэт охины сэтгэлийг зөөлрүүлж, түгшсэн царай нь бага зэрэг тайвшрав.

— Залуу эзэн ээ, энэ гахай ухаан алдчихлаа.

— Залуу эзэн Фаниас эмэгтэй булаах гэж хэн зүрхэлдэг байна?

— Түүнийг түр орхи. Наашаа ирээд хар даа… хэн нэгэн надаас эмэгтэй булаах гэж байна!

Фань Жянь Дуан Лин Тянь руу тохуурхсан инээмсэглэлээр харав.

— Залуу мастер Фаниас эмэгтэй булаах гэж хэн зүрхэлдэг байна?

Фань Жянийн гурван гар хөл Дуан Лин Тянийг заналхийлсэн харцаар ширтэв.

— Зайл!

Дуан Лин Тяны дуу хүйтэн бөгөөд хайхрамжгүй сонсогдов. Тамын гүнээс гарч ирсэн мэт тэр дууг сонссон хүн бүрийн зүрхэнд жихүүдэс төрөв.

Фань Жянь болон түүний гурван гар хөл балмагдан хөшив. Бүр эргэн тойрны хүмүүс ч хэлэх үггүй болов.

Энэ ямар бодлогогүй нөхөр хаанаас гараад ирэв?

— Хүү минь, чи намайг хэн гэдгийг мэддэг юм уу?

Фань Жянь хүйтнээр инээмсэглэн асуув. Тэр энэ хүү өөрийг нь үнэхээр таньдаг эсэхэд хүртэл эргэлзэж эхэлжээ…

— Чи Фан овгийн тэр хэрэггүй хүү биз дээ? Гэр бүлийнхээ хүчээр эрчүүдийг дээрэлхэж, эмэгтэйчүүдийг хүчээр булаадаг… Фан овог чинь нэг өдөр үгүй болчихвол чамд юу тохиолдохыг би үнэхээр сонирхож байна.

Дуан Лин Тянь хүйтнээр инээв. Тэр охины зөөлөн, нарийхан гарыг атгасаар хүмүүсийн дундаас гарч одов.

— Түүнийг ал! — гэж Фань Жянь уур хилэнгээр хашхирлаа. Царай нь гахайн гэдэс шиг улайсан байв.

Фань Жянийн царай гахайн гэдэс шиг улайж, тэр уур хилэнгээр хашхирлаа.

Дуан Лин Тянь хөлөө үл ялиг хөдөлгөн, хамгийн хүчтэй гар хөлийн довтолгооноос бултав. Тэр залуугийн хажуугаар саадгүй өнгөрөв.

Гурван гар хөл Дуан Лин Тянь руу дайран гүйлээ.

— Энд зогсоод хөдөлж болохгүй.

Дуан Лин Тянь охинд аяархан тушаагаад, гурван гар хөлтэй нүүр тулахдаа өчүүхэн ч айсангүй. Тэр шууд өөдөөс нь алхав.

Гурван залуугийн хамгийн хүчтэй нэгнийх нь бясалгалын түвшин Бие Чангаруулах шатны хоёрдугаар түвшин гэдгийг Дуан Лин Тянь аль хэдийн анзаарсан байлаа. Тиймээс тэд түүнд ямар ч аюул учруулж чадахгүй.

Дуан Лин Тянь хөлөө үл ялиг хөдөлгөн, хамгийн хүчтэй залуугийн довтолгооноос бултав. Түүнийг шүргэн өнгөрөхдөө хөдөлгөөнөө огт сааруулсангүй.

Тэр шаламгай эргэн биеэ эргүүлж, дээд биеэ арагш налан, хоёр гараа хойш татав. Нуруу нь чичирч, бүх бие нь хязгаар хүртэл татсан, харвахыг хүлээж буй хүнд нум мэт болов.

— Нураах Нударга!

Дуан Лин Тянь баруун нударгаа нумнаас тавьсан сум мэт харвав. Нударга нь уул нурах мэт хүчтэй хөдөлж, бүх биеийнх нь хүч нударганд төвлөрөн, гар хөлийн залуугийн нурууны яг голд хүчтэй буулаа…

Фань Жянийн гар хөл насан туршдаа хөл дээрээ дахин зогсож чадахгүй болов.

Гар хөлийн залуу хахир, нарийн орилолт гарган хүчтэй шидэгдэв. Тэр газарт унаад ухаан алджээ.

Гэвч тэд Дуан Лин Тяны ширүүн харцыг олж харсан ч өөрсдийгөө хүчлэн түүн рүү дайрав.

Ганц ялгаа нь Дуан Лин Тянь Ли Синийг дийлэхдээ өршөөл үзүүлж, зөвхөн нэг гарыг нь тахир дутуу болгосон явдал байлаа.

Харин энэ удаа тэр өрсөлдөгчийнхөө нурууг хуга цохив.

Тэр зүгээр л нэг алхам хийж, гараа өргөн хоёр нударгаа дээрээс доош буулгав. Нударгууд нь хоёр гар хөлийнх нь толгойд тусаж, тэднийг ухаан алдууллаа.

Үлдсэн хоёр гар хөлийн царай хувирч, тэдний хамгийн хүчтэй нэгнийг ингэж зодуулсныг хараад балмагдан хөшив.

Энэ бол «Хэлбэр ба Санааны Нударга»-ны Таван махбодын нударгын өөр нэг хөдөлгөөн байлаа.

— Пад! Пад!

Бие Чангаруулах шатны нэгдүгээр түвшний хоёр тулаанчийг цохиж намнах нь Дуан Лин Тяны хувьд тоглоомоос ялгаагүй байлаа.

Тэр зүгээр л нэг алхам хийж, гараа өргөн хоёр нударгаа дээрээс доош буулгав. Нударгууд нь хоёр гар хөлийн толгойд тусаж, тэднийг ухаан алдууллаа.

— Хагалах Нударга!

— Фан овгийн залуу эзэн гэдэг нэрэндээ үнэхээр нийцэж байна шүү! Ийм байдалд орчихоод ч намайг сүрдүүлж зүрхэлж байна! — гэж Дуан Лин Тянь хүйтнээр инээгээд, хоёр алхмаар хурдан урагшилж Фань Жянийг өшиглөн хол шидэв.

Зогсож үлдсэн ганц хүн нь Фань Жянь байлаа.

— Энэ удаа залуу эзэн Фань догшин хүнтэй таарчээ. Ноос авахаар явж, хяргуулж буцлаа даа!

— Чи… Над руу битгий ойрт… Би Фан овгийн залуу эзэн! Хэрэв чи надад гар хүрвэл бүх гэр бүлийг чинь ална!

— Фан овгийн залуу эзнийг зодож зүрхэлж байна гэдэг нь жирийн хүн лав биш.

— Үнэхээр Фан овгийн залуу эзэн гэдэг нэрэндээ таарч байна шүү! Ийм байдалд орчихоод ч намайг сүрдүүлж зүрхэлж байна!

Дуан Лин Тянь хүйтнээр инээгээд, хоёр алхмаар хурдан урагшилж Фань Жянийг өшиглөн хол шидэв.

Тэр эргэнгээ балмагдсан үзэсгэлэнт охиныг дагуулан явж, замын үзүүрт холдон алга болов.

— Энэ удаа залуу мастер Фань догшин хүнтэй таарчээ. Ноос авахаар явж, хяргуулж буцлаа даа!

— Нөгөө залуу мастер нь хэн байсан юм бол? Фань Жянь болон түүний гар хөлүүдтэй чацуу насных шиг харагдсан ч хүч нь үнэхээр гайхалтай юм.

— Фан овгийн залуу мастерыг зодож зүрхэлж байна гэдэг нь жирийн хүн лав биш.

……

Хүмүүс аажмаар тарж одов. Тэдний ярианаас Фань Жянийн золгүй явдалд баярлаж буй нь илт байлаа.

— Чи юу бодоод байгаа юм бэ… Чи ээжийгээ оршуулахын тулд өөрийгөө худалдахаас өөр аргагүй болсон. Би чамд туслахад бараг ямар ч хүч гаргаагүй. Надад амьдралаа зориулж хариу барих хэрэггүй.

— Энэ мөнгөөр жижигхэн наймаа эрхэлж эхэл.

— Залуу мастер аа, та бол сайн хүн. Намайг тантай хамт явуулаач… Ээж минь нас барчихсан, энэ хорвоод надад өөр хүн үлдсэнгүй. Намайг аваад явж өгөөч, — гэж охин гараа сунган Дуан Лин Тяны ханцуйнаас зуурч, зөөлөн атлаа сэтгэл хөдөлгөм өнгөөр гуйв.

— Залуу мастер аа, та… надад дургүй юм уу?

Охины бие чичирч, царай нь үхсэн хүн шиг цонхийн, сул дорой шинж тодров.

Дуан Лин Тянь толгой сэгсрэв.

— Чи юу бодоод байгаа юм бэ… Чи ээжийгээ оршуулахын тулд өөрийгөө худалдахаас өөр аргагүй болсон. Би чамд туслахад бараг ямар ч хүч гаргасангүй. Надад амьдралаа зориулж хариу барих хэрэггүй.

Эхнээсээ Дуан Лин Тянь энэ охиныг өөрийн зарц болгох бодол огт тээж байгаагүй.

— Залуу мастер аа, та бол сайн хүн. Намайг тантай хамт явуулаач… Ээж минь нас барчихсан, энэ хорвоод надад өөр хүн үлдээгүй. Намайг аваад явж өгөөч.

7-р анги дууслаа

Алдаа мэдэгдэх

Дайны эзэн тэнгэр өөд цойлно7-р анги · Унших

Алдааны мэдээлэл илгээхийн тулд бүртгэлээрээ нэвтэрнэ үү.

Нэвтрэх
ӨмнөхДараах