— Би гэрлэлтээ цуцлуулахыг зөвшөөрч байна.
Миний үгийг сонсоод тэр эмэгтэйн уруулд үл ялиг инээмсэглэл тодорлоо. Гэвч үүнийг анзаарсан хүн нь ганцхан би бололтой.
Совиешу — миний нөхөр, үгүй ээ, одоо бол хуучин нөхөр — над руу харцаа буулгав. Түүний царайд тайвширсан, харамссан хоёр янзын өнгө зэрэгцэн тодорсон бөгөөд аль нь илүү давамгайлж байгааг ялгахад бэрх байлаа.
Би сайн хань, өө сэвгүй хатан хаан байсаар ирсэн. Өнөөдрийг хүртэл.
Тэр эмэгтэйг ордонд авчрахаас өмнө бид нэг ч удаа хэрэлдэж үзээгүй билээ.
— Эрхэм дээдэс! Ийм байж яаж болох юм бэ! — хэмээн Фалхан маркиз хашхирч, над руу яаран дөхсөн ч хэдхэн алхмын дараа эзэн хааны харуулуудад саатуулагдав.
Фалхан маркиз, Элиза гүнлэг хатагтай, дэд захирагч Артина гурав энэ бүх хүнд бэрх явдлын турш намайг хамгаалж ирсэн хүмүүс юм.
Би тэдэнд талархсан харц илгээгээд, тэргүүн тахилч руу эргэн харлаа.
Тэргүүн тахилч уурласандаа хөмсгөө зангидан,
— Навьер хатан хаан, та энэ гэрлэлт цуцлалтыг ямар ч эсэргүүцэлгүйгээр хүлээн зөвшөөрч байгаа хэрэг үү? — гэж асуув.
Тэр намайг тэмцээсэй гэж хүсэж байлаа.
Юу ч болсон салалтыг зөвшөөрөхгүй, асуудлыг шүүхээр шийдвэрлүүлэхээр зүтгээсэй гэж хүсэж байв.
Эзэн хааны эсрэг тэмцээд надад ялах боломж байхгүй нь мэдээж.
Гэвч шүүх ажиллагаа хэдэн жил үргэлжлэх хооронд хүмүүс энэ тухай сонсож, эзэн хаан болон түүний амрагыг шүүмжилнэ. Ингэснээр эзэн хааны нэр хүнд унаж, өнөөх эмэгтэй эзэнт гүрэн даяар доог тохуу болно.
Тэргүүн тахилч, гэр бүлийнхэн, найз нөхөд маань чухам үүнийг л хүсэж байсан юм.
Би толгой сэгсэрлээ.
Гэрлэлт цуцлуулах шүүх ажиллагаа Совиешугийн нэр хүндэд сэв суулгаж болох ч миний нэр хүндийг ч бас шархлуулна.
Тэгээд ч ийм хэрэгт орооцолдвол би хүссэн зүйлдээ хүрч чадахгүй.
— Би зөвшөөрч байна, — хэмээн тайван дуугаар давтан хэллээ.
Тэргүүн тахилч царайгаа ярвайлгахад цугласан олны дундаас намайг өрөвдсөн дуу алдалтууд сонсогдов.
— Мөн би дахин гэрлэх зөвшөөрөл хүсэж байна, — хэмээн үргэлжлүүлэв.
Танхим тэр чигтээ нам гүм болж, тэргүүн тахилч гайхсандаа нүдээ томруулав.
Өнөөх эмэгтэй хүртэл цочирдсон харагдана. Түүний хажууд зогсох Совиешу хөмсгөө зангидан, намайг хачин авирлаж байгаа мэт ширтлээ.
Тэргүүн тахилч учрыг нь ойлгоогүй янзтай,
— Навьер хатан хаан, та дахин гэрлэнэ гэж... яг юу гэсэн үг вэ? — хэмээн асуув.
Би гараа сунган заалаа.
Яг л дохио хүлээж байсан мэт нэгэн эр чангаар инээлээ. Тэр эрдэнийн чулуугаар чимэглэсэн хөшигний цаана, нүүрээ хагас тунгалаг гивлүүрээр халхлан зогсож байв.
— Миний сүр жавхлантайгаар гарч ирэх цаг болсон уу? — хэмээн тэр асуулаа.
Нам гүмийг олны шуугиан орлов.
Өнөөх эр өөртөө итгэлтэйгээр хөшигний цаанаас гарч ирээд, гивлүүрээ тайлан миний хажууд зогслоо.
[[IMAGE: CH_IMAGES/001.jpg]]
Совиешу гайхсандаа цочин үсэрч,
— Навьер! Чи арай...! — хэмээн дуу алдав.
— Миний дахин гэрлэхийг хүсэж буй хүн энэ, — гэж би биднийг амаа ангайн ширтэх тэргүүн тахилчид хэллээ.
Тэгээд хажууд минь зогсох царайлаг эр рүү инээмсэглэв.
Тэр эргэн тойрныхны хариу үйлдэлд огтхон ч цочирдсон шинжгүй, мөрөө хавчлаа.
Үүнийг хараад сэтгэл минь сэргэлээ.
Гэхдээ би өшөө авахын тулд ийм зүйл хийсэн биш юм.
***
Миний гэр бүл болох Тровигийн удмынхнаас хэд хэдэн хатан хаан төрөн гарсан билээ.
Хааны гэр бүл болон язгууртнуудын дунд ашиг сонирхлоор гэрлэх нь түгээмэл байв. Бид гэрлэлтийг улс төрийн хэрэгсэл гэж үзэж, хайр сэтгэлээ зөвхөн амрагууддаа зориулдаг байсан. Эрэгтэй, эмэгтэй язгууртнуудын аль аль нь амрагтай байх нь ердийн хэрэг байлаа.
Совиешугийн эцэг, III Осис эзэн хаан угсаа залгамжлах хунтайжийн ирээдүйн хатан хааныг манай удмаас сонгохыг хүсжээ. Намайг бага хүүхэд байхад сонгож, балчир наснаас минь хатан хааны үүрэгт бэлтгэж эхэлсэн юм.
Би өмнөх хатан хааныг дагаж яван, эзэн хааны ордны ёс жаяг зэрэг хатан хаан хүнд шаардлагатай зүйлсийг сурч байлаа.
Аз болоход угсаа залгамжлах хунтайж Совиешу бид хоёр сайн найзууд байсан.
Бид бие биеэ амраг гэж боддоггүй байсан ч хоорондоо тун сайн зохицдог учраас энэ нь огт асуудал биш байв. Ашиг сонирхлоор гэрлэсэн зарим хосод ийм сайн харилцаа ч байдаггүй. Харин бид нийтлэг зүйл ихтэйдээ өөрсдийгөө тун азтайд тооцдог байлаа.
Язгууртнууд биднийг бие биедээ хайртай, өхөөрдөм хос гэж боддог байв. Бид ирээдүйд хамтдаа цогцлоох эзэнт гүрнийхээ тухай толгой нийлүүлэн ярилцаж, олон өдрийг өнгөрүүлсэн. Бид нэг баг байсан юм.
Совиешу насанд хүрч, хаан ширээг залгамжилсны дараа ч бидний харилцаа сайн хэвээр байлаа.
Гэхдээ ердөө гурван жил орчим л...
***
Шинэ жилийн баярын бэлтгэлийг төлөвлөх ажилд дарагдаад байлаа.
Төрийн түшмэдтэй өдөржин зөвлөлдсөний эцэст өрөөндөө эргэж ирэхэд миний шадар хатагтай нар сэтгэл тавгүйрхсэн харагдав.
— Юу болсон бэ? — гэж би санаа зовнин асуулаа.
— Эрхэм дээдэс ангаас буцахдаа нэг заваан охин дагуулж иржээ, — хэмээн шадар хатагтай нарын ахлагч Элиза гүнлэг хатагтай ширүүхэн дуугаар хариулав.
Лаура хатагтай дургүйцэн ярвайлаа.
— Тэр охин эзэн хаанд таалагдсан бололтой. Хэдэн шадар хатагтайг дуудан, өнөөх хир даг болсон жаахан амьтныг угаалгажээ.
Миний шадар хатагтай нар бүгд нэр хүндтэй язгууртан гэр бүлийн охид, эхнэрүүд байв. Тэд гэртээ байхдаа бүр өөрсдөө биеэ угаах ч шаардлагагүй хүмүүс.
Зөвхөн надад үйлчлэхдээ л гараа усанд дүрдэг байлаа.
Шадар хатагтай нар минь ямар их бардам зантайг Совиешу мэдэх учиртай. Гэтэл ангаас авчирсан нэг охиноо тэднээр угаалгасан хэрэг үү?
— Тэр хэн юм бэ? — гэж би асуулаа.
— Хоригдол юм уу боол байх, — гэж Элиза гүнлэг хатагтай хариулав.
Лаура хатагтай нэмж,
— Хөл нь хавханд орчихсон байсан гэнэ, — гэв.
Би хөмсгөө зангидлаа.
— Хөл нь гэж үү?
— Тийм ээ. Эзэн хаан түүнийг хавханд орчихсон байхыг хараад аварсан гэсэн...
Шадар хатагтай нар яриагаа зогсоон, санаа зовсон харцаар бие биеэ харцгаав.
— Зүгээр ээ. Цааш нь ярь.
— Хэдий өрөвдөлтэй, хир буртагт баригдсан байсан ч тун үзэсгэлэнтэй охин байсан гэж сонссон, — хэмээн Лаура хатагтай дурамжхан хэллээ.
Миний өөр нэг шадар хатагтай ярианд оролцов.
— Би тэнд байсан, Эрхэм дээдэс. Усанд оруулахаас өмнө ч хөөрхөн байсан. Харин угааж дууссаны дараа үнэхээр гайхалтай үзэсгэлэнтэй харагдсан.
Лаура хатагтайн хамгийн дотнын найз Аллистер хатагтай аяархан,
— Гоо үзэсгэлэнгээрээ Туаниа гүнгийн хатны дараа л орохоор охин байсан, — хэмээн хэлэв.
Туаниа гүнгийн хатан бол дээдсийн хүрээний хамгийн алдартай үзэсгэлэнт бүсгүй байлаа. Өдгөө дөчин настай тэрээр арван долоотойдоо дээдсийн нийгэмд анх хөл тавьснаасаа хойш энэ алдрыг хадгалсаар ирсэн юм. Гэтэл ийм ихэмсэг язгууртан бүсгүйчүүд өнөөх охиныг түүнтэй бараг эн зэрэгцэхээр үзэсгэлэнтэй гэж хэлж байдаг...
Тэгэхээр үнэхээр ер бусын үзэсгэлэнтэй охин байх нь.
Миний сэтгэлийг шархлуулчих вий гэж эмээсэн бололтой, хоёр шадар хатагтай зэрэг дуугаар,
— Гэхдээ мэдээж түүний гоо үзэсгэлэн тантай яаж ч харьцуулахын аргагүй, Эрхэм дээдэс! — хэмээн яаран хэлцгээв.
Би царайлаг бүсгүй мөн ч хүмүүс намайг үргэлж хэтрүүлэн үнэлдэг байлаа. Учир нь тэд намайг багаас минь угсаа залгамжлах хунтайжийн сүйт бүсгүй, одоо хатан хаан гэдгээр минь мэддэг. Тиймээс миний гоо үзэсгэлэнг бодитоор дүгнэхэд тэдэнд амаргүй байдаг юм.
Гэхдээ шадар хатагтай нар зөвхөн үүнээс болоод надтай ингэтлээ болгоомжлон харьцахгүй нь лавтай.
— Өөр хэлэх зүйл байгаа юм шиг санагдаад байна, — гэж би хэллээ. — Зүгээр ээ. Бүгдийг нь ярь.
Эцэст нь Элиза гүнлэг хатагтай зориг гарган үргэлжлүүлэв.
— Үнэндээ... Эрхэм дээдэс тэр охинд ихэд татагдсан гэж сонссон.
Ийм үгийг амнаасаа гаргах нь хүртэл төсөөлөхийн аргагүй аймшигтай хэрэг мэт түүний царай цонхийжээ.
— Эрхэм дээдэс тэгсэн гэж үү? — хэмээн би асуулаа.
Аллистер хатагтай ярианд оролцов.
— Бид түүнийг угаасны дараа биеийн галбир нь ойролцоо нэг шадар хатагтайн хувцаснаас өгсөн юм. Тэгтэл Эрхэм дээдэс тэр даруй өнөөх охинд туйлын халамжтай хандаж эхэлсэн. Яаж бэртсэн, яагаад ийм туранхай байгаа, бие нь өвдсөн эсэхийг асууж, царай нь цонхийсон харагдаж байна ч гэж хэлсэн...
Би хөмсгөө зангидлаа.
— Үүнд буруу зүйл олж харахгүй л байна.
Миний үгийг сонсоод шадар хатагтай нар түгшсэн харцаар бие биеэ харцгаав.
Нас ахимаг нэг хатагтай,
— Эрхэм дээдэс, та дөнгөж насанд хүрсэн, бас өмнө нь дурлаж үзээгүй болохоор хараахан мэдэхгүй байж болох юм. Гэхдээ... — гэж хэлэв.
— Түүний ааш байдал, биеэ авч явах төрх нь илт өөр болсон байсан, Эрхэм дээдэс, — хэмээн Аллистер хатагтай түүний үгийг гүйцээлээ.
Нөгөө хатагтай толгой дохив.
— Бид зөвхөн таны сайн сайхныг бодож байна, Эрхэм дээдэс. Тиймээс таагүй байсан ч одооноос бүхнийг мэдэж авсан нь дээр гэж бодсон юм.
— Бид дэмий санаа зовсон байвал л сайн хэрэг.
Надтай ойролцоо настай цорын ганц шадар хатагтай нь ордны ёс жаяг сурахаар ирсэн Лаура байлаа. Бусад нь бүгд надаас ахмад. Тиймээс эр эмийн харилцааны талаар надаас хавьгүй ихийг мэддэг нь ойлгомжтой.
— Ойлголоо, — хэмээн би юу хэлэхээ мэдэхгүй аяархан дуугарлаа.
Шадар хатагтай нарын хэлсэн бүхэн үнэн байж, эзэн хаан ангаас авчирсан тэр үзэсгэлэнт олзондоо сэтгэл татагдсан байлаа ч би юу хийж чадах билээ?
Өрөөнд нь очоод өнөөх охиныг надад өг гэж шаардах уу? Эсвэл түүнийг хүчээр явуулах уу? Аль эсвэл ордонд ажиллуулахаар үлдээх үү?
Ямар хариу үйлдэл үзүүлэхээ шийдэж ядан хэсэг эргэлзлээ.
— Эрхэм дээдэс, бэртсэн охины тухай сонссоноо эзэн хаанд хэлж үзвэл яасан юм бэ? — хэмээн Элиза гүнлэг хатагтай болгоомжтой асуув. — Тэр энэ талаар юу хэлэхийг нь сонсоод үз.
Бүгд энэ саналыг зөв гэж үзэн, охины тухай зүгээр л яриан дундаа дурдахыг зөвлөцгөөв.
— Ордонд үйлчлэгчээр ажилд авсан ч нэг их асуудалгүй л байх...
— Гэхдээ яахыг хэн мэдлээ.
Би толгой дохин, тэдний санааг амраах гэж инээмсэглэлээ.
— Тэгье, — гэж хэлэв. — Та бүхэнд баярлалаа. Тэр өрөвч сэтгэлтэй хүн болохоор охиныг өрөвдөөд л авчирсан гэдэгт итгэлтэй байна.
***
Хэзээ асуувал зохистойг нэлээд бодсоны эцэст маргааш оройн хоолон дээр Совиешугаас өнөөх охины тухай асуухаар шийдлээ.
Эзэн хаан бид хоёр гэрлэсэн хэдий ч тус тусдаа, ордны зүүн болон баруун захад байрлах огт өөр унтлагын өрөөнүүдэд унтдаг байв.
Уг нь энэ зохион байгуулалт эзэн хаан, хатан хаан хоёр эзэнт гүрнийхээ хоёр талаас бүхэл улсаа харж хамгаалж буйг бэлгэддэг байсан гэж сонссон юм.
Гэвч анхны утга нь аль хэдийн мартагдаж, одоо хаан, хатан хоёр бие биедээ төвөг удахгүйгээр амрагуудтайгаа хамт амьдрахад яг тохирсон зохион байгуулалт болжээ.
Совиешу бид хоёр одоохондоо амраггүй байсан ч тус тусын ажилдаа дарагдаж, өөр өөр хүрээлэлд цагийг өнгөрүүлдэг учраас ихэнхдээ тусдаа хооллож, тусдаа унтдаг байлаа.
Гэсэн ч долоо хоногт хоёр удаа заавал хамт оройн хоол иддэг. Маргааш орой тэр өдрүүдийн нэг нь таарч байв.
Яг одоо очоод өнөөх охины тухай асуувал хэтэрхий хувийн хэрэгт нь хошуу дүрсэн мэт санагдана.
Нэг өдөр хүлээе.
Гэрлэхээс минь өмнө ээжийн хэлж байсан үг одоо ч санаанд тодхон байна.
— Хэрэв Совиешу ноёнтон хожим амрагтай болбол саад хийхгүй байсан нь дээр шүү.
— Нээрээ гэж үү? — хэмээн би цочирдон асууж билээ.
— Түүхэнд амраггүй эзэн хаан гэж ер нь байсан юм уу? Агуу II Осис эзэн хаан хүртэл хорин амрагтай байсан. Чи үүнд уурлаж бухимдлаа гээд өөрийгөө л зовоох болно.
Би юу гэж хариулахаа мэдээгүй.
— Сонс, Навьер. Тэр амрагтай болбол чи Совиешугаас залуу, илүү царайлаг, илүү хүчтэй эрийг олж, өөрийнхөө амраг болгох хэрэгтэй. Ойлгов уу?
Ээжийн энэ үгийг эгэл жирийн хүмүүс сонсвол цочирдох байсан биз. Гэвч ашиг сонирхлын гэрлэлт хэвийн үзэгдэл болсон дээдсийн хүрээнд энэ нь туйлын энгийн хэрэг байлаа.
Мэдээж хууль ёсоор гэрлэсэн эхнэр, нөхрийн дундаас төрсөн хүүхдүүд л өв залгамжлах эрхтэй бөгөөд удмын бүртгэлд нэр нь бичигддэг. Сүм хийдүүд хүүхдийн цусан төрлийн холбоог шалгаж, нэг цагийн дотор үнэн мөнийг тогтоодог байв.
Дээдсийн хүрээнд нөхөр нь эхнэртээ, эсвэл эхнэр нь нөхөртөө хайртай байснаас болж хань нь амрагтай болохыг тэвчиж чадахгүй үед л ихэвчлэн асуудал үүсдэг байлаа.
Ээж маань ч үүнээс л болгоомжилсон байх.
Тиймээс ээжийнхээ зөвлөгөөг дагаж, Совиешутэй энэ тухай тэр даруй ярихгүй байхаар шийдсэн юм.
Маргааш оройн хоолон дээр асууя.
Совиешу тэр охиныг амрагаа болгохоор шийдсэн байсан ч... би тоохгүй байгаа дүр үзүүлнэ.
Би түүнд хайртай байсан биш.
Бусад бүх хүний хувьд ийм зүйл хэвийн гэдгийг ч мэдэж байлаа.
Гэсэн хэр нь нөхөр маань амрагтай болж магадгүй гэж бодохоор сэтгэл дотор нэг л хоосон оргих юм.
Ямар хачин юм бэ.
Би гараа сунган, судасны цохилтоо тэмтэрлээ.
Зүрх минь хэт удаан ч биш, хэт хурдан ч биш, ердийн хэмнэлээрээ цохилж байв.
***
Маргааш нь ангаас авчирсан үзэсгэлэнт «олз» болсон охины тухай цуу яриа хоромхон зуур тархлаа.
Зөвхөн миний шадар хатагтай нар л түүний талаар надтай шууд ярьж зүрхэлдэг байсан ч ордны өнцөг булан бүрд хүмүүс шивнэлдэх нь сонсогдоно.
Өдрийн хоолон дээр шадар хатагтай нар минь миний өмнөөс үргэлжлүүлэн дургүйцэцгээв.
— Өнөөх заваан охиныг оргосон боол гэж сонслоо, — хэмээн Элиза гүнлэг хатагтай үглэв. — Ан агнуурын газарт төөрчихсөн байх.
Лаура хатагтай надтай харц тулгараад,
— Тийм бол Лоттешу дэд гүнлэгийн боол байх магадлалтай. Ан агнуурын газар түүний эзэмшил газартай залгаа шүү дээ, — гэв.
— Түүнийг нэн даруй буцаах хэрэгтэй, — хэмээн Элиза гүнлэг хатагтай толгой сэгсрэв. — Гэтэл Эрхэм дээдэс түүнийг асрах үйлчлэгчид ажилд авахыг бидэнд тушаасан байгаа юм.
Тэр орой шадар хатагтай нар намайг оройн зоогт зориулан тун тансаг хувцаслалаа. Даашинз минь мөнгөлөг эрдэнийн чулуун чимэглэлээр гялалзаж, түүнд тохируулан энгийн сувдан ээмэг зүүлгэв. Намайг гоёж байх зуураа тэд магтан сайшаах үгсийг тийм олон хэлсэн болохоор бүр нүүр минь улайж орхилоо.
Шадар хатагтай нар минь намайг үргэлж халамжилдаг ч өнөөдөр урьдынхаасаа ч илүү хичээж байв.
Лаура хатагтай даашинзны минь урт хормойг нямбайлан янзлах зуураа,
— Тэр боол охин хэчнээн үзэсгэлэнтэй байсан ч тантай огтхон ч зүйрлэхгүй, Эрхэм дээдэс, — хэмээн хэллээ.
Элиза гүнлэг хатагтай толгой дохив.
— Таныг ганцхан хараад л Эрхэм дээдэс ухаан орно доо.
Тэд ингэтлээ хичээж байсан ч үгэнд нь итгэхэд надад бэрх байлаа. Хэрэв ганган хувцаслах төдийд Совиешу надад дурлах байсан юм бол аль эрт надад ухаангүй дурлачихсан байх ёстой биш гэж үү?
Бодол минь өөр тийш хөврөв.
Тэдний хичээл зүтгэлийг үр дүнгүй гэж бодож байсан ч хүссэнээрээ намайг гоёхыг нь зөвшөөрлөө.
Тэднийг дуусмагц би эзэн хааны суудаг зүүн жигүүрийн барилга руу алхав. Хоолны танхимд орж, бид хоёрт хэтэрхий томдсон өнөөх танил ширээний ард Совиешутэй хамт суулаа.
Эхэндээ бид зөвхөн сүүлийн үед болсон улс төрийн үйл явдлууд болон шинэ жилийн баярын бэлтгэлийн тухай ярилцав.
Совиешу ангаас авчирсан охины тухай өөрөө ам нээхийг би хүлээсэн ч тэр ганц ч үг дурссангүй. Урьдын адил юу ч болоогүй мэт тайван байлаа.
Эцэст нь Совиешу зүсэж байсан үхрийн махаа түр орхиход би хоолойгоо засав.
— Таныг ангаас буцахдаа нэг оргосон боол авчирсан гэж сонслоо. Үнэн үү?
Би аль болох энгийн, тайван өнгөөр асуулаа.
Гэсэн ч түүний хутга таваг шүргэн хяхтнах чимээ тэр дороо тасрав. Совиешу толгой өргөн над руу харлаа.
Тэр намайг хэсэг зуур ширтсэнээ,
— Чи энэ тухай хаанаас сонссон юм? — гэж асуув.
Тэр таатай хүлээж авсан шинжгүй байлаа. Харин ч илт тавгүйрхсэн харагдана.
Хөмсгөө зангидсаныг нь хараад би хэнээс сонссоноо хэлэхгүй байхаар шийдэв.
— Хүн бүр л ярьж байна. Нэлээд шуугиан тарьчихаад байгаа шүү дээ.
Совиешугийн нүд онийв.
— Чиний шадар хатагтай нар л хэлсэн байх.
— Хаанаас сонссон нь чухал биш.
Би сэрээ, хутгаа ширээн дээр тавилаа.
— Үнэн эсэхийг л асууж байна.
Совиешу улам хөмсгөө зангидлаа.
Би хэсэг тээнэгэлзээд,
— Эрхэм дээдэс? — хэмээн дуудав.
— Боль.
Би суудал дээрээ хөшчихөв.
— Чи юу сонссоныг мэдэхгүй. Гэхдээ би бэртсэн охин олж хараад тусалсан. Ердөө л тэр.
Оргосон боол биш, харин «бэртсэн охин» гэнэ.
Би сэрээ, хутгаа дахин авлаа.
— Ойлголоо. Тэгээд тэр охин одоо хаана байгаа юм бэ?
— Хатан хаан.
— Тийм ээ?
Би нөхөр өөдөө харлаа.
— Бид долоо хоногт ердөө хоёрхон удаа хамт хооллодог. Ярилцах ёстой өөр өчнөөн чухал зүйл байхад чи үнэхээр ийм өчүүхэн зүйл дээр зууралдмаар байна гэж үү?
Түүний хоолой дахь хүйтэн өнгө надад тодорхой анхааруулга өгч байлаа.
Ямар ч тохиолдолд энэ талаар дахин асууж шалгааж болохгүй гэсэн үг.
Үүнээс хойш тэр ганц ч үг дуугарсангүй.