Хорин жил. Урт хугацаа биш. Гэхдээ Шень Игийн хувьд энэ нь асар том гэнэтийн бэлэг байлаа.
Анх энэ ертөнцөд ирэхэд өмнөх бие нь өөрт нь гуч гаруйхан жилийн амьдралын хугацаа үлдээсэн. Хэчнээн хэмнэсэн ч тавь гаруй нас хүрвэл азтайд тооцогдоно. Үнэхээр богино настай тавилан.
Насны дээд хязгаар ойртсон бол тэр нь хувь тавилан. Салхи аянгын судрын тусламжтайгаар Шень И арайхийн эгэл биеийн төгс хатуужилтад хүрсэн ч эцсийн эцэст эгэл хүний хүрээнд хэвээр байлаа. Тэгсэн атлаа амьдралын хугацаагаа хорин жилээр нэмэгдүүлсэн нь бага зүйл яавч биш.
Шень И сэтгэлээ тогтоогоод, нэг сарын дараа болох Чөтгөр дарах албаны шалгалтыг улам ихээр хүлээх болов. Мэдээж тэр хүртэл хоёр зүйлийг бэлтгэх шаардлагатай. Эхнийх нь хүч чадал.
Их Цянь улс Чөтгөр Дарах Албыг байгуулсан бөгөөд уг байгууллага ердийн төрийн захиргааны тогтолцооноос тусдаа байр суурьтай. Хамгийн доод тушаалын хүн нь дороо ганц цэрэггүй байсан ч долоодугаар зэрэглэлийн түшмэлийн цол хүртдэг. Энэ нь Байюнь хошууны захирагчтай бараг эн тэнцэх байр суурь.
Ердөө нэгэн жирийн түшмэл Чэнь Жигийн авьяас боломжийн санагдсан төдийд Салхи аянгын судар шиг ховор эрдмийг дур мэдэн өгч чаджээ. Ийм байгууллагад элсэхийг хүсвэл Шень И өөрийн гэсэн онцгой зүйл үзүүлэх ёстой. Анхны зэрэглэл…
Эсвэл түүнээс ч өндөр үү? Шень И сайн мэдэхгүй. Гэхдээ бясалгалын зэрэглэл өндөр байх тусам хэзээ ч муудахгүй.
Одоогоор түүнд бэлэн бясалгалын арга ч, ховор эм бэлдмэл ч байсангүй. Гэсэн ч өмнө нь Чөтгөр дарах сэлмийн аргаас Анхны зэрэглэлийн Чөтгөр дарах ариун ян сэлэм техникийг өөрөө ухааран гаргаж чадсан. Одоо гартаа Салхи аянгын судрын хагас хэсэг байна.
Амьдралын хугацаагаа харамлахгүй зарцуулбал ямар нэг зүйл боловсруулж гаргаж чадах нь гарцаагүй. Ингэж бодоод Шень И системийн самбар руугаа харахад зүрх нь үл ялиг өвдөв. Саяхан л гэнэт баяжчихсан мэт санагдаж байсан.
Ганц хоолны хугацаанд буцаад ядууран хоосорчихжээ. 【Чөтгөрөөс авсан насны нөөцийн үлдэгдэл: 17 жил】 Чөтгөр устгана гэдэг амаргүй.
Шень И өмнөх биеийнхээ холбоо сүлжээг ашиглан, чөтгөрүүдтэй ганцаараа уулзах боломж гаргасныхаа ачаар л тэднийг дараалан устгаж чаджээ. Гэхдээ чөтгөрүүд нэг нэгээрээ алга болох тусам олон жилийн турш бий болгосон итгэлцэл төсөөлөхийн аргагүй хурдтай нурна. Төмөр давтахын тулд өөрийн алх эхлээд хатуу байх ёстой.
Чөтгөрүүд урвалтыг нь мэдэж, галзуурсан мэт хариу довтлохоос өмнө Шень И хангалттай хүч хуримтлуулах хэрэгтэй! Хүч чадлаас гадна хоёр дахь бэлтгэл нь нэр хүнд. Одоогийн байдлаар явбал хошууны захиргаа түүний хийсэн зүйлсийг удаан нууж чадахгүй.
Чөтгөр дарах албаны түшмэл Байюнь хошуунд ирмэгцээ чөтгөр устгахаасаа өмнө хамгийн түрүүнд “муу нэрт Шень түшмэл”-ийг барьж аваад цаазын тавцанд чирэн, мянган хэсэг болгон цавчиж ч мэднэ. Гэхдээ үүнд яарах хэрэггүй. Хангалттай олон чөтгөр устгаад байвал нэр хүнд аяндаа өөрчлөгдөнө.
“Хм…”
Шень И үүдэнд зогсоод биеэ тэнийлгэн суниав. Дараа жил үхэхээс санаа зовох шаардлагагүй болсноор сэтгэл нь хавьгүй хөнгөрчээ. Яг тэр үед гудамжны цаанаас хоёр харуул түшмэл амьсгаадан гүйж ирэв.
“Шень түшмэл ээ, арай гэж оллоо!”
“Сүн дарга таныг яг одоо буцаж очоод мэдүүлэг өгөхийг тушаалаа.”
“Мэдүүлэг үү?”
Үүнийг сонссон Чэнь Жи аяга таваг хурааж байснаа толгой өргөв. Тэдний хэлсэн Сүн дарга гэдэг нь Эрүүгийн хэлтсийн дарга Сүн Чанфэн. Зарчмын хувьд доод тушаалтан дээд тушаалтандаа ажлаа тайлагнах нь хэвийн зүйл.
Гэхдээ Байюнь хошууны захиргаанд бол өөр. Сүн Чанфэн дөч гаруй настай. Уг нь хүний зориг эрмэлзэл хамгийн ид байх нас.
Гэвч чөтгөрийн асуудал дээр буруу талд зогссоноос болж захиргааны дотор удаа дараа шахагдан, эцэст нь өөрийн доод хүн Шень Игээ ч хянаж чадахаа больжээ. Ажил хэрэг дээр шударга хүн ч зан чанар нь тийм ч хатуу биш. Байюнь хошууны ус улам бүр булингартан бохирдохыг харсаар, дотроо уурлаж байсан ч үнэхээр босож ирээд эсэргүүцэх зориг гаргаж чадсангүй.
Удаан хугацаанд шахагдсаар хүсэл эрмэлзэл нь ч аажмаар унтарчээ. Эцэст нь ажлаа бусдад даатгаж, өдөржин цай оочлон суух болжээ. Шень Итэй таарч нэр хүндээ алдахаас зайлсхийн, түүнээс аль болох хол явдаг болсон. Тэгвэл өнөөдөр яагаад гэнэт хайсан юм бол?
“Би хошууны захиргаа руу явлаа.”
“Чи эртхэн амар. Надад зориулж гэрэл асаалттай байлгах хэрэггүй.”
Чэнь Жи сэлмээ авахаар эргэв. Чэнь Жиньюй дуулгавартай толгой дохив. Тэр ахынхаа шулуун зантай, шударга бус зүйлийг тэвчиж чаддаггүйгээс болж хамт ажиллагсдадаа гадуурхагдан, дээрэлхүүлэх вий гэж үргэлж санаа зовдог байлаа.
Гэтэл одоо харвал ах нь найдаж болох дээд тушаалтантай болсон бололтой. Ингэж бодоод тэр үүдэнд зогсох өндөр бараа руу сэмхэн харлаа. Өөрийнх нь бардам, бусдад амархан буулт хийдэггүй ахыг хүртэл ингэж дагуулж чадсан хүн ер нь ямар хүн юм бол?
Шень И эргэн харж, хөмсгөө үл ялиг өргөв.
“Яасан?”
“Сэлмээ тавь.”
“Аяга тавгаа угааж дуусга.”
“…”
Чэнь Жи чимээгүйхэн сэлмээ буцаан тавив. Шень И өмнөх хоёр харуул түшмэл рүү харлаа. Тэд өөрийнх нь доод хүмүүс.
Гэтэл одоо нүд нь ийш тийш гүйлдэж, ямар нэг зүйл нууж байгаа нь илт. Ингэтлээ айж байгааг бодвол өөрийг нь дуудсан хүн Сүн Чанфэн биш байх магадлал өндөр.
“Явъя.”
Шень И юу ч асуулгүй гудамж руу алхлаа. Хоёр харуул урд нь замчилж, нэг ч үг хэлж зүрхэлсэнгүй. Жижүүрийн өрөөний ойролцоо ирсний дараа арай махлаг нь сая нэг эргэн харж, гашуун царайлан намуухан хэлэв.
“Болгоомжтой байгаарай…”
Үгээ хэлмэгцээ тэр яаран буцаж харав. Хоёр хүн битүү хаалганы өмнө зогсов.
“Сүн дарга аа, Шень түшмэл ирлээ!”
Шень И үл ялиг гайхав. Үнэхээр Сүн Чанфэн юм уу? Гэвч бодож амжаагүй байхад өрөөнөөс хариу ирлээ.
Харин Сүн Чанфэний хоолой биш. Түд! Түд! Модон хаалганд хоёр том нүх зэрэг гарлаа.
Хар бараан хоёр зүйл цахилан гарч, урд зогссон хоёр харуул түшмэлийн цээжийг шууд нэвт сүлбэв. Шень И тэдний нуруунаас цухуйсан хоёр хар зүйлийг хөдөлгөөнгүй ширтлээ. Үрчгэр арьстай, тас хар үстэй хоёр гар.
Гар тус бүрт одоо ч татвалзах зүрх атгаастай байв. Тэдгээр гар зүрхнүүдийг Шень И рүү аажмаар ойртуулснаа хурц хумсаараа гэнэт базлаа.
“Шень дүү ээ.”
“Яагаад дотогш орж ирэхгүй байгаа юм?”
“…”
Шень И нүдээ анин, бүлээн атлаа өмхий үнэртэй агаарыг гүнзгий амьсгалав. Дараагийн агшинд хөлөө огцом өргөж— Түд!
Хаалгыг тэр чигт нь бут өшиглөв! Модон хэлтэрхий бутран нисэхтэй зэрэгцэн өрөөнөөс хурц чарлаан сонсогдож, хар бараан дүр хурдан ухарлаа. Шень И өрөөнд орж, мөс мэт хүйтэн харцаар эргэн тойрноо нэгжив.
Хамгийн түрүүнд Сүн Чанфэн харагдав. Дунд эргэм насны эр царай нь цонхийж, өрөвдөлтэй байдалтай нишингэн сандлын өмнө сөхөрчээ. Бүх бие нь навч мэт салганана.
Тэр зөвхөн айснаасаа чичрээгүй байлаа. Мөрөн дээр нь буусан хүнд дарамтаас болж байв. Өтгөн үстэй бүдүүн хөл Сүн Чанфэний мөрөн дээр хайхрамжгүй тавигдаж, ясыг нь бараг бяцалж байлаа.
Өвдөлтөөс болж бүх бие нь хөлсөнд нэвт норчээ. Тэр хөлийн эзэн нишингэн сандал дээр налайж, задгай сул эрдэмтний дээл өмссөн байв. Тохойгоороо түшиж аажмаар өндийхөд муухай бичин нүүр тодров.
Шарласан соёогоо үл ялиг ярзайлгалаа.
“Дүү минь, суу.”
Өрөөнд түүнээс гадна өөр хоёр бичин чөтгөр байв. Нэг нь бөгтийн зогсож, урт хоёр гар нь бараг газарт хүрнэ. Нүүр нь ёрын хорслоор дүүрэн.
Хурууных нь үзүүрээс одоо ч цус дусална. Түрүүний “угталт”-ыг хийсэн нь гарцаагүй энэ.
“Яагаад ингэж удав аа…”
“Өөрийн тарьсан балаг чинь энэ байна…”
Сүн Чанфэний нүүр татвалзан, сэтгэл санаа нь бараг нуржээ.
“Чи чөтгөрийн хэргийг ингэж зохицуулдаг юм уу?”
“Бүр хошууны захиргаан дотор оруулаад ирчихсэн…”
Өмнө нь яг юу болсон нь мэдэгдэхгүй. Гэхдээ нас бие гүйцсэн энэ эр одоо гомдсон хүүхэн мэт уйлан бархирч байлаа. Шень И ширээн дээр нэг нэгээр нь нямбай өрсөн цустай гурван нохойн толгой руу харав.
Дараа нь хаалганы дэргэд хэвтэх бүлээн хэвээр хоёр цогцос руу харлаа. Эрдэмтний дээлтэй хөгшин бичин амаа шоржигнуулан, сарвуут гараа сунгаж Сүн Чанфэний толгойг алгадав.
“Энд бас нэг байна.”
Ингэж хэлэхтэй зэрэгцэн нөгөө хоёр бичин чөтгөр хаалгыг чимээгүйхэн хаан зогслоо.