“Өнөөдөр бидэнд олж өгсөн хөөрхөн сүйт бүсгүйг харъя гэж ирсэн юм.”
“Гэтэл санамсаргүй тэр муусайн нохдын үнэрийг аваад, дотогш орж хармаар санагдлаа.”
“Санаа зоволтгүй.”
“Чи ажлаа хурдан хийдэг. Бид ч чиний хийсэн зүйлд нэлээд сэтгэл хангалуун байдаг.”
Хөгшин бичин Шень И рүү нэг харснаа Сүн Чанфэнд улам ойртож хэлэв.
“Харамсалтай нь чиний тушаал хэтэрхий доогуур.”
“Эдгээр чадваргүй хүмүүсийн тушаалд үргэлж орж явна гэдэг үнэхээр уур хүргэм.”
“Өнөөдөр би чамд туслаад энэ хүнийг зайлуулчихъя.”
“Тэгээд чамд дээшлэх боломж гаргаж өгье.”
“Нохой чөтгөрүүдийг би алаагүй!”
Сүн Чанфэний нүд бараг ухархайнаасаа бүлтрэх шахаж, ориллоо.
“Би яг одоо огцорно!”
“Намайг битгий ал!”
“Шень И! Би чамтай хэзээ ч муудалцаж байгаагүй!”
“Яагаад намайг ингэж байгаа юм?!”
Түүний үхтлээ айсан төрхийг хараад гурван бичин чөтгөр зэрэг чарлан инээлдэв. Хурц жингэнэх мэт инээд Шень Игийн чихийг хатгахад хоолой нь аажмаар хүйтэрлээ.
“Түүнийг тавь.”
Энэ үгийг сонсмогц хөгшин бичингийн царай өөрчлөгдөв. Хэдийгээр Шень Иг “дүү” гэж дууддаг ч тэр нь үнэн хэрэгтээ ёжлол төдий. Тэдний нүдэнд Шень И ердөө тушаал дагадаг нохой.
Үгүйсэн бол өнөөдөр зориуд ирж түүнд сүр хүчээ үзүүлэх шаардлага ч гарахгүй. Нохой хэзээнээс эзэндээ тушаал өгдөг болсон юм? Хөгшин бичин шарласан соёогоо ярзайлган, уур хилэнгээ хүчээр дарж, тоглоом шоглоом харж байгаа мэт асуулаа.
“Тавьчихвал надад ямар ашигтай юм?”
Уг нь Сүн Чанфэнийг үнэхээр тавих бодол түүнд байгаагүй. Зүгээр л хонины арьс нөмөрсөн чоно мэт Шень И өнөөдөр ямар жүжиг тавихыг сонирхсон хэрэг. Үүнийг сонссон Шень И харцаа буулгаж, хэсэг бодлоо.
Дараа нь хөмсөг нь тэнийж, нөгөө тал татгалзах боломжгүй нөхцөл санал болгож байгаа мэт тайван хэлэв.
“Түүнийг тавь.”
“Тэгвэл чамайг өвдөлтгүй үхүүлнэ.”
Өрөө гэнэт нам гүм болов. Хөгшин бичингийн нүдэнд алах санаа аажмаар хурлаа.
“Сонирхолтой юм.”
“Тавихгүй бол яах вэ?”
Шень И толгой өргөн, чин сэтгэлээсээ хэлж байгаа мэт хариулав.
“Махыг чинь хусаж, араг яс болгоно.”
Бичин чөтгөрүүд хариу үйлдэл үзүүлж амжаагүй байхад Сүн Чанфэн айсандаа нүд нь бүлтрэх шахаж, шүдээ хугартал зуув. Одоо л тэр ойлголоо. Шень И өнөөдөр өөрийг нь амьд гаргах ямар ч бодолгүй!
Араг яс болгоно гэнэ ээ? Хэн нь хэнийг араг яс болгох гээд байгаа юм?! Зүүн уулын бичин чөтгөрүүд Баруун захын Шар Үст Хааны нохой чөтгөрүүдтэй адил биш.
Нохой чөтгөрүүд олноороо байдаг, хүч чадал нь ч янз бүр. Долоо, найман харуул түшмэл нийлж байж нэгийг нь арайхийн дарах тохиолдол бий. Харин бичин чөтгөрүүд?
Нийт тавхан. Олон жил үзэгдээгүй өнөөх хөгшин их чөтгөрийг эс тооцвол үлдсэн дөрвөн ах дүү бүгд шилдэг хүчтэн. Ердөө цөөн тоотой атлаа Шар Үст Хааны сүрэгтэй эн тэнцүү хүчтэй.
Харин одоо дөрвөн ах дүүгийн гурав нь энд байна! Шень Игийн үгийг сонсоод эрдэмтний дээлтэй хөгшин бичингийн харц бүрэн хөрөв. Ёжилсонгүй.
Архирч сүрдүүлсэнгүй. Сарвуут гараа зүгээр л улам чангаллаа. Хурц хумс Сүн Чанфэний духанд шигдэж, гавлын яс нь чархийн дуугарна.
Яг л боловсорсон тарвас шиг дараагийн мөчид задрах гэж байгаа мэт. Хөгшин бичин Шень И рүү хүйтнээр хяламхийв. Энэ толгой залууд яаж зөв ярьдагийг зааж өгөх биз.
Гэвч дараагийн агшинд хөгшин бичингийн нүдэнд эргэлзээ гялсхийж, төд удалгүй хилэн болон хувирлаа. Шень И түүний гарыг бүр харахгүй байв. Харин эргэн хаалганы зүг алхаж, гайхсан хоёр бичин чөтгөрийн өмнө зогслоо.
Хэсэг ажигласны эцэст хаалга эвдэж, хүмүүсийг алсан өнөөхийг сонгов. Дараа нь гараа өргөн— Бичин чөтгөр хариу үйлдэл үзүүлж амжаагүй байхад дагз руу нь хайр найргүй буулгав!
Асар их хүч оргилон гарлаа. Бичин чөтгөр шууд газарт савж, нүүр нь бутарсан шалны чулуунд хүчтэй мөргөлдөв. Нөгөө бичин чөтгөр сая нэг сэхээ орж, хурц чарлав.
Гэсэн ч ийм сандарсан мөчид хүртэл хөдөлгөөн нь эмх замбараагүй болсонгүй. Хүнийхээс хавьгүй урт гар нь агаарт төгс нум зурж, тас хар үстэй нударга мянган жингийн туухай мэт доош уналаа. Шууд Шень Игийн нурууг онилжээ!
Энэ бол зөнгөөрөө хийсэн дайралт биш. Маш сайн эзэмшсэн тулааны техник. Зүүн гараа аль хэдийн бэлдэж, эхний цохилтоор нурууг нь хугалмагцаа дараагийн үхлийн цохилтыг өгөхөөр зэхжээ.
“…”
Шень И эхний бичин чөтгөрийн толгойг доош дарсан хэвээр. Нөгөө гараа хайхрамжгүйхэн өргөж, ирж буй нударгыг хаав. Нуруу хуга цохиход хангалттай хүчтэй тас хар нударга Шень Игийн гарт хүрмэгцээ хажуу тийш хялбархан түлхэгдэж, бүх хүч нь тэр дороо сарнив.
Дараагийн мөчид Шень Игийн нарийхан урт хуруунууд бичин чөтгөрийн хоолойг атгалаа. Үл ялиг базахад— Тас!
Хүзүүний яс нь хугарав. Эхнээс нь дуустал Шень И нэг ч удаа эргэж харсангүй. Тайван харц нь гар доор нь аажмаар хэлбэрээ алдаж буй нөгөө бичин чөтгөрийн толгой дээр хэвээр.
Нөгөөх нь тэмцэх бүрд тэр гараа улам чангална.
“АР-Р-Р!”
Эрдэмтний дээлтэй хөгшин бичин хэсэг хөшив. Танил болсон энэ хүн яагаад өнөөдөр ингэтлээ төсөөлшгүй аашилж байгааг ойлгож чадсангүй. Гэвч нэг ах дүү нь газар дээрээ үхсэн нь түүний хилэнг бүрэн асаав.
Зөнгөөрөө Сүн Чанфэнийг барьцаалан Шень Иг зогсоох гэсэн ч ам нээхийн өмнө Шень Игийн ямар ч хувиралгүй царайг хараад гэнэт нэг зүйл ухаарлаа. Шень Игийн гарт байгаа нь өөрийнх нь ах дүү. Харин өөрийн гарт байгаа Сүн Чанфэн…
Шень Итэй ямар ч хамаагүй. Хөгшин бичин хилэгнэн Сүн Чанфэнийг өшиглөн хол шидээд, ширээг даван харайв.
“ЗОГС!”
Хурц чарлаан болон битүү дэлбэрэх чимээ бараг нэгэн зэрэг сонсогдов. Шень И гараа татаж, хуруундаа наалдсан улаан цагаан зүйлсийг сэгсрэн хаяв. Дараа нь агаараас өөр рүү нь дайран ирж буй хөгшин бичин рүү хараад гараа тайван сэлмийнхээ бариул дээр тавилаа.
Сугалах гэж байсан хөдөлгөөн нь гэнэт удаашрав. Хөгшин бичингийн цус хурсан нүднээс тас хар манан оргилж эхлэв. Үс ноосных нь завсраас ч мөн адил хар манан нэвчин гарч, хурдан нийлсээр гинж болон хувирлаа.
Хар манангийн гинжнээс яс жиндэм хүйтэн сүр ханхална. Луу мэт мушгиран хөдөлж, Шень И рүү ташуурдан ирэв!
“…”
Шень И хөмсгөө үл ялиг зангидаж, нүдэнд нь гайхсан өнгө гялсхийлээ. Чөтгөрийн шид гэгчийг өөрийн нүдээр харсан анхны удаа энэ байв. Тэр ёрын хүйтэн сүр яс нэвт жиндээж, хүнийг тэр чигт нь хөлдөөхөөс гадна оюун санааг хүртэл идэж элээх мэт.
Эгэл биеийн оргилд хүрсэн хойно Анхны зэрэглэлд хүрээгүй ямар ч зүйл өөрт нь аюул учруулж чадахгүй гэж Шень И боддог байсан. Тэр энэ гурван бичин чөтгөрөөс өмнө нь ямар нэг онцгой зүйл ч мэдрээгүй. Харин одоо л анх удаа багахан төвөг учрахыг мэдэрлээ.
Ийн бодох зуур сэлмээ сугалах хөдөлгөөн нь өөрчлөгдөв. Урьдынх шиг хурдан, шаламгай биш. Харин илт удаан.
Цус нь бүх биеэр оргилж, арьсны цаанаас хүртэл халуун төөнөнө. Сэлэм хуйнаасаа аажмаар гарахад мөнгөлөг ирийг бүдэг час улаан манан бүрхэв. Цус мэт урсаж байлаа.
Дараагийн агшинд— Сэлэм гэнэт агаарыг зүслээ! Эрдэмтний дээлтэй хөгшин бичин нүдээ том нээв.
Өмнөх залуу түүнээс ердөө гурван тохой зайтай. Гараа сунгаад нүүрийг нь урчихад хүрэхээр ойрхон. Гэтэл хурц сарвуу нь агаарт чичирсээр, өчүүхэн ч урагшилж чадсангүй.
Хөгшин бичин будилсан янзтай доош харав. Эрдэмтний дээл нь бэлхүүсээрээ тэгшхэн огтлогджээ. Зүсэлт нь өөгүй цэвэр.
Бэлхүүснээс доош хоёр хүчирхэг хөл нь түд хийн газарт унав. Харин дээд бие нь одоо ч агаарт байлаа. Ханг.
Шень И сэлмээ хуйнд нь хийв. Дараа нь хоёр хэсэг болсон бичин чөтгөрийн дээгүүр алхсаар өнгөрлөө.