Мөнхийн амьдрал чөтгөр мангасыг устгахаас эхэлнэ

13-р анги

13-р анги — Линь овгийн ганц охин

Сонсох

Хэрэв өмнөх амьдралд нь ийм зүйл тохиолдсон бол Шень И сүнс, хий үзэгдэл гээд элдвийг төсөөлөх байсан биз. Харин одоо тэр шууд өндийн суугаад орны доогуур харав. Түрүүнээс нэг зүйл хачин санагдаад байсан юм.

Ямар хүн орны доод хэсгийг модон банзаар битүү хадаж орхидог байна аа? Нууц товч, механизм хайхыг ч хүссэнгүй. Шень И багахан хүч гарган банзыг шууд хугалаад, орны дэргэд тавьсан сэлэм рүү гараа сунгав.

Шур! Доорх хүн толгойгоо дөнгөж цухуйлгах мөчид хүйтэн ир аль хэдийн хүзүүнд нь тулжээ. Шень И нүдээ онийлгов.

Сэлмийн доор суугаа эмэгтэйн хар үс эмх замбараагүй асгарч, цэвэрхэн нарийн төрхөд нь үл ялиг догшин өнгө тодорно. Шороонд дарагдсан нүүр нь уур хилэнгээр дүүрэн. Аманд нь даавуу чихсэн тул хараал урсгаж байгаа мэт бүдэг авиа л гарна.

Угтаа цасан цагаан байсан урт дээл нь одоо ноорхой даавуунаас арай дээр харагдана. Хоёр гарыг нь нурууных нь ард олсоор хүлжээ. Духан дээрх үл ялиг улайлтыг харахад түрүүн орны банзыг толгойгоороо нүдэж байсан бололтой.

Шень И залуу эмэгтэйн үзэсгэлэнтэй царайг ажиглах зуур нүүрэн дэх гайхал нь аажмаар бухимдал болон хувирлаа. Эцэст нь гүнзгий амьсгаа авч сэтгэлээ даржээ.

“Хараал ид…”

“Чи надад дахиад хэчнээн гай үлдээсэн юм бэ?”

Үхсэн хүнд уурлаад ямар нэмэр байх билээ. Шень И санаа алдан, эмэгтэйн аманд чихсэн даавууг хайхрамжгүй авч хаяв.

“Муу шаар!”

“Чи бузар муугийн талд орсон амьтан!”

“Чи сайн үхлээр үхэхгүй!”

“Намайг сулла!”

“Үгүй бол би тулааны урсгалдаа мэдэгдэнэ! Тэгээд чамайг мянган хэсэг болгон цавчуулна! Чи—”

Мөнгөлөг гэрэл гялсхийв. Шень И сэлмээ буцаан хуйнд нь хийлээ. Эмэгтэй тасарсан олс руу мэлрэн харж, ам нь хэдэнтээ нээгдэж хаагдав.

Үргэлжлүүлэн хараамаар байгаа ч юу хэлэхээ мэдэхгүй болсон мэт. Намайг үнэхээр суллаж байгаа юм уу? Энэ нь түүний төсөөлсөн зүйл биш байлаа.

Тэр хатсан уруулаа долоогоод хэсэг бодсоноо асуув.

“Би өлсөж байна.”

“Идэх юм байна уу?”

Шень И түүн рүү нэг хараад толгой сэгсрэв.

“Гар.”

Хажуудаа эмэгтэй хүнтэй байхад Шень И дургүйцэхгүй. Гэхдээ хүсэл тачаалдаа толгойгоо мэдүүлээд аюулыг үл тоох хэмжээний тэнэг биш. Энэ эмэгтэйн хэн болох нь дэндүү онцгой.

Түүний тухай бодоод эхэлбэл Шень И бүтэн шөнө нойргүй хоноход хүрнэ. Байюнь хошуу баян нутаг биш. Гэсэн ч хөрөнгөтэй хэдэн худалдаачин бий.

Тэдний нэг нь Линь овгийн гэр бүл. Торго наймаалж баяжжээ. Зөвхөн үүгээрээ бол тийм ч онцгой биш.

Линь овгийн ганц охиныг гэрийнхэн нь эрхлүүлдэг байсан ч нутгийн захиргааны нүдэнд энэ нь сүртэй зүйл биш. Түүнийг онцгой болгосон зүйл нь “ганц” гэх үг байв. Линь эзэн яагаад ч юм олон эхнэр, татвар эмтэй атлаа үр хүүхэд тун цөөн.

Төрсөн хүүхдүүдийнх нь ихэнх багадаа нас барж, эцэст нь энэ ганц охин үлджээ. Аргагүйдсэн Линь эзэн овгийн удмыг залгуулахаар хүү үрчилж авсан. Харин ганц охиноо асар их хөрөнгө зарцуулан хол газар тулааны эрдэм сурахаар явуулжээ.

Санаанд оромгүй нь охин үнэхээр ямар нэг юм сурч чадсан байв. Буцаж ирээд хийсэн анхны зүйл нь илдээ барин чөтгөр устгахаар явах. Шень И энэ үеэс хэрэгт холбогджээ.

Охин ганцаараа хотоос гарч, нэг сүрэг үнэгэн чөтгөртэй сөргөлдсөн байна. Амьд үлдсэн нь бараг гайхамшиг. Учир нь үнэгэн чөтгөрүүдийн нэг нь хүний ертөнцийг сонирхон, жинхэнэ хүнийг хуурамч дүрээр сольж тоглохыг хүсчээ.

Тэр Линь овгийн охиныг Шень Игийн гэрт авчирсан. Түүний яриа, хөдөлгөөн бүрийг дуурайна. Бүр нүүр царайгаа хүртэл яг ижилхэн болгон хувиргажээ.

Дараа нь Шень Игийн тусламжтайгаар “хүнд шархадсан” дүрээр Линь овгийн гэрт буцаж, ой санамжаа алдсан гэх шалтгаанаар өмнөх бүх зөрүүг тайлбарласан байна. Шень И энэ хэргийг цэвэрхэн зохицуулжээ. Үнэгэн чөтгөр ч ихэд сэтгэл хангалуун.

Шагнал болгон жинхэнэ Линь овгийн охиныг түүнд өгсөн. Байюнь хошуунд нүүрээ дахин харуулахгүй л бол Шень И түүнд юу хүссэнээ хийж болох байжээ. Үүнийг баталгаажуулахын тулд үнэгэн чөтгөр бүр биеийнх нь цэгүүдийг битүүмжилсэн байна.

“Хэд хоногийн өмнө ядаж зутан иддэг байсан.”

“Харин одоо ус ч өгөхөө больчихлоо.”

“Сүүлийн хоёр хоногийг би яаж давсныг мэдэх үү?”

Линь Байвэй сульдсан чигээрээ орны захад арайхийн суулаа. Шень И түүн рүү хяламхийв.

“Би чамайг суллачихлаа.”

“Яагаад явахгүй байгаа юм?”

Хүний дүрийг хүссэнээрээ өөрчилж чаддаг үнэгэн чөтгөр одоогийн Шень Игийн дийлэх зүйл биш. Тэр Линь овгийн эдлэнд нэвтэрсэн ч одоохондоо хэнд ч хор хүргээгүй. Шень И асуудлыг улам томруулах хүсэлгүй.

“Зүгээр л уураа гаргах гэж чамайг хэд хараалаа.”

“Намайг тэнэг гэж бодоо юу?”

Линь Байвэй гэдсээ илэн, сулхан хэлэв.

“Тэр араатан миний биед хориг үлдээсэн.”

“Энэ өрөөнөөс ганц алхам гарвал хагас цагийн дотор хүрч ирээд толгойг минь авна.”

Үүнийг сонссон Шень И ёжтой инээмсэглэв.

“Тэгэхээр чиний нүдэнд би аюулгүй хүн юм уу?”

“Надад гар хүрвэл би чамтай үхтлээ тулалдана.”

Линь Байвэй шүдээ зуун түүн рүү ширтэв.

“Харин гар хүрэхгүй бол надад хоол хэрэгтэй!”

Нүдэнд нь тодрох шийдэмгий байдлыг харахад энэ эмэгтэй үнэхээр, үнэхээр идэх дуртай бололтой. Шень И түүнтэй цааш маргах хүсэлгүй болов.

“Сонс.”

“Би одоо унтаж амрах хэрэгтэй.”

“Чи чимээ гаргахгүй л бол хүссэнээ хий.”

Ингэж хэлээд Шень И буцаад хэвтэж, төрийн сэлмээ сугандаа хавчууллаа. … …

Хэсэг хугацааны дараа Шень И эргэн түүн рүү харав. Хүлээн зөвшөөрөхөөс өөр аргагүй. Линь Байвэй үнэхээр үзэсгэлэнтэй.

Ийм замбараагүй, шороонд дарагдсан төрхтэй байсан ч энэ ертөнцөд ирснээс хойш Шень Игийн харсан хамгийн үзэсгэлэнтэй хүн байлаа. Гэхдээ тэр үсээ задгай тавьсан сүнс мэт орон дээр суучихаад, хачин харцаар өөрийг нь тасралтгүй ширтэж байгаа нь арай дэндэнэ.

“Чи ухаан муутай юм уу?”

“Би чимээ гаргаагүй.”

Линь Байвэй түүнийг ширтсэн хэвээр.

“Би чамайг буцаагаад орны доор чихчих талаар нухацтай бодож эхэллээ.”

Шень И аажмаар өндийн суув.

“Тэг л дээ.”

“Дахиад хүлэх хэрэгтэй юу?”

Линь Байвэй хоёр гараа урдаа сунгав. Түүний энэ хандлагыг хараад Шень И яг хэн нь хэнийгээ зовоогоод байгааг ойлгохоо болив.

“Чи одоо надаас салахаа больчихсон юм уу?”

“Би үхэхийг хүсэхгүй.”

“Амьд байхын тулд хоол идэх хэрэгтэй.”

Линь Байвэй тайван хариулав.

“Үхэхийг хүсээгүй юм бол тэр үнэгэн чөтгөрүүдийг яах гэж өдөөсөн юм?”

Шень И бүр гайхав. Уг нь энэ эмэгтэйг бодлогогүй, эрх танхи залуу хатагтай гэж төсөөлж байлаа. Гэтэл нөхцөл байдалд тун сайн дасан зохицдог бололтой.

Үүнийг сонссон Линь Байвэй харин өөрөө гайхсан янзтай түүн рүү харав.

“Тэд Байюнь хошууны ард иргэдийг агнаж идэж байсан.”

“Би яаж тэднийг өдөөсөн болж байна?”

Тэгснээ Линь Байвэй гэнэт ойртож, хурууныхаа үзүүрээр Шень Игийн дээлэн дээрх чөтгөрийн цусны толбыг зөөлөн шүргэлээ. Залуу амьтан мэт тэр өмхий үнэрийг үнэрлээд толгой өргөв.

“Тэгээд ч…”

“Чи өөрөө ч бас тэднийг өдөөгөөд байгаа юм биш үү?”

“Би чам шиг тэнэг биш.”

Шень И түүний нүүрийг алгаараа түлхэн холдуулав.

“Чамд үнэхээр тулааны урсгал байдаг юм уу?”

Чөтгөрийн цусны үнэрийг ялгаж чадсан нь ямар ч байсан багагүй чадвартайг нь батална.

“Уул Хагалах Тоорын Цэцгэн Сүх.”

“Чөтгөр Цавчих Хосгүй Илд.”

“Давалгаа Хагалах Арван Найман Алга…”

“Надад хоёр мантуу өг.”

“Тэгвэл хэдэн техник зааж өгье.”

Линь Байвэй хоолны нэр тоочиж байгаа мэт баахан сүртэй нэр урсгахыг хараад Шень Игийн уруул татвалзлаа.

“Унт…”

Чэнь Жи шиг санамсаргүй таараад бясалгалын судар олно гэдэг үнэхээр ховор аз байжээ. Эцсийн эцэст өөрийн системийн самбар л илүү найдвартай. Шень И буцаад хэвтэхийг хараад Линь Байвэй санаа алдан гараа буулгав.

Дур мэдэн зохиосон хэдэн нэр хоол олж өгөхөд хангалтгүй бололтой. Тэр Шень Игийн нурууг ширтэн бодолд автав. Би хэт удаан гадуур явчихсан юм болов уу?

Ийм жирийн нэг харуул түшмэл яаж Анхны зэрэглэлийн босгыг шүргэж чадсан юм бэ? Хм… Дараагийн удаа арай үнэмшилтэй түүх зохиох хэрэгтэй бололтой.

13-р анги дууслаа

Алдаа мэдэгдэх

Мөнхийн амьдрал чөтгөр мангасыг устгахаас эхэлнэ13-р анги · Унших

Алдааны мэдээлэл илгээхийн тулд бүртгэлээрээ нэвтэрнэ үү.

Нэвтрэх
ӨмнөхДараах