Системийн самбар дээрх амьдралын хугацааг заасан тоо асар хурдтай буурч эхлэв. Гучин дөрөв… Хорин нэг… Арван гурав… Эцэст нь “нэг” дээр зогслоо.
Үүний зэрэгцээ Чөтгөр дарах сэлмийн аргын эзэмшлийн зэрэглэл ч огцом дээшилж байв.
【8 дахь жилд Чөтгөр дарах сэлмийн арга бага амжилтын түвшинд хүрэв.】
【17 дахь жилд Чөтгөр дарах сэлмийн арга их амжилтын түвшинд хүрэв.】
【29 дэх жилд Чөтгөр дарах сэлмийн арга дээд түвшинд хүрч, эцэст нь төгс эзэмшилд хүрлээ.】
【33 дахь жилд төгс эзэмшсэн энэ аргыг үргэлжлүүлэн судалснаар шинэ ухаарал төрсөн ч тэр ухаарал дэндүү бүдэг тул амжилттай боловсруулж чадсангүй…】
【Чөтгөр дарах сэлмийн арга (Төгс эзэмшил)】
Шень И газар хэвтсэн чигээрээ сэлэм атгасан баруун гартаа анхаарлаа төвлөрүүлэв. Амьдралын хугацаагаа алдсаныхаа дараа хатаж хорчийсон хөгшин болох уу, эсвэл залуу төрхөө хэвээр хадгалах уу гэдгээ тэр юуны өмнө шалгахыг хүсжээ. Гарынх нь арьс урьдын адил толигор байлаа. Урт хуруунууд нь ч уян хатан, шаламгай хэвээр.
Үүнээс ч гайхалтай нь бие нь хөгшрөөгүйгээр үл барам, төсөөлөхийн аргагүй хурдаар чангарч, улам хүчирхэг болж байв. Шень И үнэхээр гучин гурван жилийн турш архи дарс, зугаа цэнгэлээс татгалзан, бүх амьдралаа гар дахь сэлэмдээ зориулсан мэт. Шөнө харанхуй, хашаа нэг л ёозгүй нам гүм байлаа.
Нохой чөтгөрийн асар том бие үл ялиг бөхийн хаалганд ойртож ирэв. Тэр хананд тулан, том толгойгоо өрөө рүү өнгийлгөлөө. Цайвар шар нүд нь дотор байгаа хүмүүсийг хүйтнээр нэгжин харна. Араатны өмхий үнэрт цохиулсан Лю өвгөн буланд улам шигдэж, нүд нь эргэлдэн ухаан алдах дөхөв.
Шень И нуруугаа харуулан зогсож байх үед Лю өвгөнд ядаж модон саваагаа атгах зориг байсан. Харин нохой чөтгөрийн аварга толгой нүүрэн дээр нь шахуу тулж ирэхэд амь гуйх ганц үг ч амнаас нь гарсангүй. Аз болоход нохой чөтгөрийн харц удалгүй түүнээс холдож, илүү зөөлөн махтай харагдах залуухан охин дээр тогтов.
Нохой чөтгөр юу ч хэлсэнгүй. Зүгээр л хумстай гараа сунган, нэг хуруугаараа нааш ир гэж дохилоо. Хэт их айснаас охины харц хоосорчээ. Тэр яг л утсан хүүхэлдэй шиг дуулгавартайгаар нэг алхам урагшлав.
Хурц хумснууд хүзүүнд нь ойртох тэр мөчид бугуйг нь бүлээн алга атган, арагш татлаа. Охин чичирсээр доош харав. Газар хэвтэж байсан Шень И үл ялиг хөмсгөө зангидан, гуйвсаар хөл дээрээ бослоо. Тэр хувцсандаа наалдсан тоосыг гүвээд, ялаа үргээх мэт энгийн өнгөөр аяархан хэлэв.
“Холдоод, буланд очиж зогс.”
“…”
Хүзүүнд нь тулсан хумсны даралт чангарахад охины тэсвэр барагджээ. Шень И ямар учиргүй зүйл яриад байгааг тэр огт ойлгосонгүй. Хэрхэн хөдлөх билээ?
Хаашаа явах юм бэ? Нохой чөтгөрийн уруулд муухай инээмсэглэл тодров.
“Урвагч шаар минь, юундаа яарна вэ? Дараагийнх нь чи.”
Өрөөнд байсан бүх хүний харцан дор мөнгөлөг гэрэл гэнэт цахилаа. Хүйтэн, нүд гялбам сэлмийн гялбаа өрөөг хөндлөн зүсэв. Шень И урт сэлмээ ташуу барин зогсоно. Сэлмийн толигор гадаргууд түүний ямар ч хувиралгүй царай бүдэгхэн тусжээ.
Хэзээ үүссэн нь үл мэдэгдэх нарийхан цусан мөр ирний дагуу урсан, үзүүрт нь цугларч байснаа ганц дусал болон газарт унав. Түүнтэй зэрэгцэн гялалзсан хар үсээр бүрхэгдсэн бүдүүн гар хүндээр тасран уналаа.
“А-а-а!”
Нохой чөтгөрийн тарчилсан улиан өрөөг доргиов. Тэр сэлмийн хөдөлгөөнийг ч олж харсангүй. Шень И хэзээ сэлмээ сугалсныг ч мэдсэнгүй.
Хумсны атгалтаас мултарсан охин булан руу гуйван ухарч, айсандаа биеэ хураан суулаа. Нулимсаар бүрэлзсэн харцаар охин өмнө нь зогсох туранхай залууг гэнэт урагш дайрахыг харав. Яг л догшин дайны тэнгэр мэт Шень И хоёр гараа дэлгэн, нохой чөтгөрийн хүзүүний урт үснээс атгалаа.
Дараа нь хамаг хүчээрээ доош савж орхив. Дийлдэшгүй хүчний дор нохой чөтгөр дахин бархиран, уулын хэлтэрхий нурах мэт хүндээр газар мөргөлөө. Шень И түүнд ухаан авах зав өгсөнгүй.
Өвдгөөрөө нохой чөтгөрийн толгойг газарт шахаж, сэлмийн бариулыг хоёр гараараа чанга атган толгой дээгүүрээ өргөв. Дараагийн агшинд сэлмээ эгц доош хатгалаа. Сэлэм нохой чөтгөрийн хоолойг нэвт сүлбэв.
Халуун цус оргилон үсэрч, Шень Игийн нүүрийг бүрхлээ. Царайлаг төрхөд нь догшин сүр нэмэгдэв. Шень И нохой чөтгөрийн толгойг хөлөөрөө гишгэн, сэлмээ тайван хөдөлгөөнөөр сугалан авав. Хэдийгээр тэр анх удаа чөтгөр устгаж байсан ч энэ үйлдлийг хэдэн мянган удаа давтсан мэт биеийнх нь зөнд гүн шингэсэн байлаа.
Бүх бие нь наалдамхай цусанд будагдаж, өмхий үнэр нь дотор муухайруулна. Уг нь тэр айж цочин, бөөлжих шахах ёстой байв. Гэвч бие нь хачин тайван хэвээр.
Энэ бол Чөтгөр дарах сэлмийн арга. Энэ аргыг төгс эзэмшсэн хүнд чөтгөр устгах нь идэж уухтай адил энгийн зүйл ажээ. Шень И сэлмээ бүрэн сугалан, амьгүй болсон нохой чөтгөрийн нүд рүү хэсэг ширтэв. Дараа нь ирэнд наалдсан цусыг чөтгөрийн үсэнд нямбайлан арчлаа.
Тулалдаан ингэж хурдан дуусна гэж нохой чөтгөр төсөөлөөгүй. Шень И өөрөө ч бодсонгүй. Гучин гурван жилийн сэлмийн дадлага түүний хүч чадлыг эгэл хүний хүрч чадах оргилд аваачжээ.
Бүхнийг дуусгасныхаа дараа Шень И буланд шигдсэн эцэг охин хоёр руу эргэж харав. Тэдний нүдэнд итгэж ядсан байдал тодорсон ч талархал байсангүй. Харин өмнөхөөсөө ч илүү гүн айдас л харагдана.
Шень И харцаа бурууллаа. Тэдний хандлага түүнд нэг их сонин байсангүй. Эцсийн эцэст хагас цагийн өмнө тэр охинд буруу санаа өвөрлөн, энэ айлд сүр хүчээрээ далайлгаж байсан хүн. Одоо тэр хоёрыг өөрт нь шууд итгэ гэж яаж шаардах билээ?
Тэд Шень И, нохой чөтгөр хоёр олзоо булаацалдаад муудалцсан гэж бодож байгаа ч юм билүү.
“…”
Шень И сэлмээ хуйнд нь хийж, нохой чөтгөрийн цогцсыг хөлөөрөө зайлуулснаа хашаа руу алхав.
“Шень түшмэл ээ… Та…”
Лю овгийн охин саяхан Шень Игийн атгаж байсан бугуйгаа харав. Дараа нь хир болсон жижигхэн нүүрээ өргөн, болгоомжтой асуулаа.
“Эхлээд толгойн шархыг тань боох уу?”
Үүнийг сонссон Лю өвгөн бараг л ухаан алдчихав. Энэ мунхаг охин яах гэж ийм эмзэг зүйлийг сөхнө вэ? Тэр шарх яаж үүссэнийг мартчихсан хэрэг үү?
Лю өвгөний нүдэнд одоогийн Шень түшмэл нохой чөтгөрөөс арав дахин аймшигтай харагдаж байлаа. Шень И аажуухан зогсов. Хэсэг чимээгүй байснаа эргэж хараад:
“Тэгье” гэв.
Өмнөх болон одоогийн амьдралаа нийлүүлээд бодсон ч Шень И сайн үйл бараг хийж үзээгүй. Одоо арай гэж нэг зөв зүйл хийсэн хойно бусад хүн үүнийг нь хэрхэн хүлээж авахыг огт тоохгүй гэвэл худал болно. Баатарлаг үйл хийсэн хүн шархтайгаа ганцаараа харина гэдэг арай л шударга бус.
Охин өөрийгөө өргөн барина гэж тэр хүсээгүй. Харин ядаж хоолойгоо дэвтээх аяга халуун ус өгвөл болох нь тэр. Шень И ихэмсэг алхаагаар буцаж орон дээр очоод суув. Туранхай охин сандарч будилсан ч түүнд хувцсаа тайлахад нь тусаллаа.
Лю өвгөн дотроо шаналж байсан ч харьцангуй цэвэрхэн даавуу яаран олж, Шень Игийн дагзанд наалдсан цусыг болгоомжтой арчиж эхлэв. Яг тэр үед системийн самбар дахин гарч ирлээ. Шинэ мэдэгдэл Шень Игийн анхаарлыг татав.
【Оюун ухаант Нохой чөтгөр. Анхан шатанд хараахан хүрээгүй. Нийт наслалт: 175 жил. Үлдсэн наслалт: 63 жил. Шингээлээ.】
【Одоогийн тулааны урлаг】
Яс нэвт атгах барилдааны арга (Их амжилт) Чөтгөр дарах сэлмийн арга (Төгс эзэмшсэн)
【Одоогийн үлдсэн наслалт: 1 жил】
【Чөтгөрийн наслалт: 63 жил】
【Чөтгөрийн наслалтыг тулааны урлагт шингээн бясалгал хийхэд ашиглаж болох боловч өөрийн наслалт болгон хувиргах боломжгүй.】
— …
Шень И аав, охин хоёроор Нохой чөтгөрийн цогцсыг цэвэрлүүлээд, өөрөө энэ шинэ өөрчлөлтийн талаар бодолд автав. Үнэнийг хэлэхэд, ийм их наслалт нэг дор зарцуулсны дараах хоосон мэдрэмж үнэхээр зовоож байлаа. Өөрт нь ганцхан жилийн нас үлдсэнийг хараад Шень И удаан хугацаанд дуугүй сууснаа гэнэт өөрийгөө алгадаад авмаар санагдав.
Чөтгөр дарах сэлмийн арга хорин есөн жилд л төгс эзэмшилд хүрчихсэн. Гэтэл тэр юундаа онгирч, дахин дөрвөн жилийг дэмий үрчихэв дээ? Энэ ертөнцөд нэг их хоргодох сэтгэлгүй ч гэсэн, тоглоом байсан ч хэдэн жил илүү тоглох нь дээр шүү дээ.
— Тэгэхээр чөтгөр хөнөөж байвал тэдний үлдсэн наслалтыг ашиглаад, өөрийн насаа зарцуулахгүйгээр тулааны урлагаа ахиулж болно гэсэн үг үү?
— Оюун ухаантай ганц Нохой чөтгөр бараг хоёр зуун жил амьдардаг гэж үү? Галзуу юм аа.
Шень И бага зэрэг гайхав. Гэвч дараагийн мөчид нэг зүйл санаанд нь орлоо. Чөтгөрүүд ийм урт насалдаг юм бол эгэл хүмүүст ч насаа уртасгах арга байдаггүй гэж үү?
Хэрэв тийм биш байсан бол сэлэм зүүсэн түшмэд, цэргүүд нь хүн биш, нохой байх байсан биз.
— За яах вэ. Одоо үүнийг бодоод ч нэмэргүй.
— Түрүүн Чөтгөр хөнөөх сэлмийн аргыг ахиулж байхад ямар нэг шинэ ахиц гарсан гэж байсан даа.
Чөтгөрөөс авсан жаран гурван жилийн насны нөөцтэй болсон Шень И гэнэтхэн нэг шөнийн дотор баяжчихсан мэт санагдав. Эхлээд арван жил туршаад үзвэл ямар вэ?