“Чи ер нь хэдий болтол энд байх юм?”
Линь Байвэй амтархан идэж байхыг хараад Шень И хүртэл бага зэрэг өлсөв. Гамбир руу гараа сунгатал толигор цагаан хуруу нь гарын арыг нь зөөлөн алгадав. Линь Байвэй цэвэрхэн гамбир сонгож түүнд өгөв.
“Арын хашаанд жижиг саравч янзалчихсан.”
“Аль болох чамд төвөг болохгүй.”
“Харин хэдий хүртэл гэвэл…”
Тэр эргэлзсэн янзтай бодов.
“Дахиад нэг сар орчим байх болов уу?”
Шень И гамбирыг авсан ч царайд нь ямар ч өөрчлөлт гарсангүй. Энэ эмэгтэй ам нээх бүрдээ худал хэлнэ. Гарал үүсэл нь өнгөн дээрээ цэвэрхэн.
Гэтэл үнэндээ олон жилийн өмнө гэрээсээ хол явсан. Буцаж ирэхдээ хаанаас сурсан нь мэдэгдэхгүй тулааны чадвартай болж, бүр ганцаараа чөтгөр агнахаар хотоос гарч зүрхэлсэн. Анх Шень И түүнийг ертөнц мэдэхгүй, бодлогогүй шинэ хүн гэж боджээ.
Гэвч хэд хоног хамт байсны дараа Линь Байвэй хурц ухаантай, туршлагатай болохыг ойлгов. Яавч өөрийнх нь төсөөлсөн шиг ухаангүй амьтан биш. Хамгийн чухал нь—
Нууцлаг үнэгэн чөтгөрүүдтэй тулгарчихаад амьд буцаж ирсэн? Өмнөх Шень И түүнийг гэртээ хорьчихоод аз таарлаа гэж бодсон байж. Харин одоогийн Шень Игийн нүдэнд бол энэ нь үхлээ өөрөө дуудаж буйтай адил.
Хэрэв хэрэг илэрвэл өөр шиг нь жижиг харуул түшмэл Линь овгийн гэр бүлийн хилэнг яаж даах юм? Тэгээд үнэгэн чөтгөрүүд яагаад Линь Байвэйг шууд алаагүй юм? Ямар зорилготой байсан бэ?
Бодсон ч хариу олдохгүй тул Шень И цааш бодохоо болив. Тайван хэллээ.
“Болохгүй.”
Линь Байвэй огт гайхсангүй. Харин аяархан инээв.
“Яасан?”
“Урьд нь намайг эхнэрээ болгохыг тэгтлээ хүсдэг байсан биз дээ?”
“Одоо бодлоо өөрчилчихөв үү?”
Түүнийг анх барьж авах үед Шень Игийн хүсэл дүүрэн харц жүжиг байгаагүй. Линь Байвэй өөрийн зүгээс жаахан буулт хийвэл залуу хэчнээн дүр эсгэсэн ч ямар нэг хариу үзүүлнэ гэж боджээ. Гэтэл Шень И зөвхөн нүдээ үл ялиг өргөв.
Хар цагаан нь ялгарсан тунгалаг нүдэнд нь ёжлолын өнгө гялсхийлээ. Линь Байвэй аажмаар зажлахаа болив. Хуруугаараа уруулынхаа буланд наалдсан үйрмэгийг арчаад Шень И рүү эгц харав.
Залуугийн үл ялиг ёжилсон харцан дор цэвэрхэн нүүрэн дэх эгдүүтэй, зөөлөн төрх нь аажмаар ариллаа.
“Хаа…”
Линь Байвэй аргагүйдэн санаа алдаж, шанаан дээр буусан үсээ чихнийхээ ард хийв. Агшин зуур бүх төрх нь өөрчлөгдлөө. Нуруугаа цэхлэн сууж, нарийхан нүд нь хурц, нэвт харцтай болов.
“Чи үнэхээр жирийн нэг харуул түшмэл үү, эсвэл чөтгөрүүдийн гар хөл үү гэдгийг би мэдэхгүй.”
“Гэхдээ яагаад гэнэт тэдэнтэй муудалцаж эхлэв?”
Тэр Шень Игийн цус болсон хувцас руу хяламхийв.
“Тайван дүр үзүүлэх амаргүй байгаа биз?”
“Эгэл биеийн хязгаарыг яаж давах вэ гэдгээ мэдэх гээд үхэх гэж байна уу?”
Линь Байвэй Шень И эгэл биеийн оргилд хүрснийг шууд хэлжээ. Тэр хөлөө давхарлан, хувцсаа яаралгүй засаж, хүйтэн тунгалаг харцаар ширтэв.
“Намайг Багш гэж дууд.”
“Тэгвэл би чамайг Анхны зэрэглэлд оруулж өгье.”
“Ямар вэ?”
Өмнөх удаа хэт яарснаасаа болоод тулааны эрдмийн нэрийг хүртэл замбараагүй зохиочихсон. Харин өнөөдөр Линь Байвэй бэлтгэлтэй. Энэ удаа энэ залууг итгүүлж чадна.
Ямар инээдтэй юм. Линь Байвэй өөртөө бүрэн итгэлтэйгээр Шень И рүү тайван харав. Дараа нь Шень И гараа аажуухан өргөж, бүсэлхийнээсээ сэлмээ аваад ширээн дээр хайхрамжгүй тавихыг харлаа.
“Гэрээсээ хол явж эрдэм сурсан гэсэн.”
Шень Игийн хоолой хөрөв.
“Эцэст нь жүжиг тавих л сурсан юм уу?”
Таван хуруугаа сэлмийн хуй дээр тавилаа. Линь Байвэй гэнэт өтгөн догшин эрчимд бүрхэгдсэн мэт болж, өөрийн эрхгүй шүлсээ залгив.
“Чи… юу хийх гэж байгаа юм?”
“Би чамайг сонирхохгүй.”
Шень И толгой сэгсрэв.
“Харин чиний цаадах хүмүүсийг их сонирхож байна.”
“Би аль хэдийн хэлсэн шүү дээ. Надад ямар ч тулааны урсгал—”
Линь Байвэй тайлбарлаж амжаагүй байхад Шень И өвөр дотроосоо жижигхэн даавуун боодол гаргав. Сэлмийн хажууд дэлгэхэд дотроос нь үл ялиг татвалзах махлаг бөөрөнхий зүйл харагдлаа.
“Өөрийгөө хэрэгтэй гэдгээ батал.”
Шень И хоёр гараа биеийнхээ хажууд сул унжуулж зогсов. Ямар ч аюулгүй мэт. Гэвч ширээн дээрх сэлэм, махан бөөрөнхий хоёр түүний санааг хангалттай тодорхой илэрхийлнэ.
Нэгийг нь сонго. Илүү жүжиг хэрэггүй. Шень Игийн тэвчээр дуусаж байв.
“…”
Линь Байвэй махлаг бөөрөнхий рүү ширтлээ. Өргөн ханцуй дотор нуугдсан хуруу нь үл ялиг чичирчээ. Хэсэг балмагдсаны дараа:
“Чөтгөрийн араатны мөн чанарын цөм?”
“Чи үүнийг хаанаас—”
Үгээ дуусгахаас өмнө Шень Игийн чөтгөрийн цус болсон хувцсыг хараад хариултаа өөрөө ойлгов.
“Дөрвөн зуу орчим жилийн араатны мөн чанарын цөм…”
“Шар Үст Хааных уу?”
Линь Байвэй хуруугаа үл ялиг атгаж, цочролоо нуув. Өглөө гамбир зуусаар гэрээс гарсан хүн орой буцаж ирэхдээ Анхны зэрэглэлийн чөтгөрийн араатны мөн чанарын цөм авчирчээ. Байюнь хошууны харуул түшмэд хэзээнээс ийм аймшигтай болсон юм бэ?
Тэр Шень И рүү нэг хараад шуудхан хэлэв.
“Ийм чанарын чөтгөрийн араатны мөн чанарын цөмийг Шимт Чанар Хураах Үрэл-ийн гол орц болгон шууд ашиглаж болно.”
“Эсвэл илүү өндөр түвшний Шингэн Бүрэлдүүлэх Үрэл боловсруулахад туслах орц болгож болно.”
“Хэрэв нөхцөл хүрэхгүй бол шууд идээд цэвэршүүлж ч болно.”
“Гэхдээ доторх хүчнийх нь дал, наян хувийг л ашиглана. Бохирдол их үлдэнэ, бясалгалын сууринд бага зэрэг хор хүргэж магадгүй.”
“Тиймээс яарахгүй байсан нь дээр.”
Линь Байвэйн өнгө улам нухацтай болов.
“Мэдээж яаж ашигласан ч Анхны зэрэглэлээс доогуур тулаанчийн даах зүйл биш.”
“Энэ удаа би үнэн хэлж байна.”
Үүнийг сонссон Шень И толгой дохиж, араатны мөн чанарын цөмийг дахин даавуугаар тайван бүтээлээ. Өөрийнх нь таамагтай бараг таарч байв. Хэрэв Линь Байвэй дахиад л худал юм ярьж, үүнийг ямар нэг хор гэж хэлсэн бол Шень И сэлмээ сугалах талаар үнэхээр нухацтай бодох байлаа.
Гэхдээ Линь Байвэй араатны мөн чанарын цөмийн гарал үүслийг хараад шууд таньсан нь түүний төсөөллөөс давжээ. Байюнь хошуу орчмын чөтгөрүүдийн талаар бүгдийг мэддэг юм биш биз?
“Энд байж болно.”
Шень И зүйлсээ хураав.
“Гэхдээ үнэгэн чөтгөрүүдтэй холбоотой хэрэгт чинь би оролцохгүй.”
“Чиний хэн болохыг ч асуухгүй.”
“Хариуд нь надад Анхны зэрэглэлийн жинхэнэ хоёр бясалгалын арга хэрэгтэй.”
“Уул Хагалах Тоорын Цэцгэн Сүх, Чөтгөр Цавчих Хосгүй Илд—”
Линь Байвэй хуруугаа өргөн тоолж эхэлсэн ч Шень Игийн хүйтэн харц тусахыг мэдрээд уруулаа цорвойлгон гараа буулгав.
“Одоо надад судар байхгүй.”
“Намайг аврагдсаны дараа л өгч чадна.”
“Болно.”
Шень И цааш шахсангүй. Тэр ганц замд бүх найдвараа тавьдаг хүн биш. Чөтгөр дарах алба сайн сонголт.
Гэхдээ тулааны урсгалуудтай холбоо тогтоож, тулааны бясалгалын талаар илүү их мэдээлэл авч чадвал бүр сайн.
“Байюнь хошуунд Шар Үст Хааныг гэнэт алчихсан.”
Линь Байвэй дахин гамбир авч, давсалсан махаар дүүртэл нь чихээд том хазав.
“Бусад чөтгөрүүд галзуурахаас айхгүй байна уу?”
Ам дүүрэн чигээрээ бувтнав.
“Чөтгөрүүд өөр өөр бүлэгтэй ч төрийн эсрэг асуудал дээр бүгд ижил байр суурьтай.”
“Би байсан бол Шар Үст Хааныг хамгийн түрүүнд оролдохгүй.”
“Өвс цохиж могой үргээчихлээ.”
“Яагаад?”
Шень Игийн сонирхол хөдөллөө.
“Тэр нохой чөтгөр Анхны зэрэглэлд дөнгөж орсон.”
“Харин Зүүн уулын Бичин Хаан олон жил нуугдан, Анхны зэрэглэлийн оргилд хүрэхээр бэлтгэж байгаа.”
“Ийм үед хамгийн сэрэмжтэй байгаа нь тэр байх.”
Линь Байвэй гамбирыг арайхийн залгиад нүүр нь улайв. Уртаар амьсгаа гаргаснаа үргэлжлүүлэв.
“Тэгээд Цинлинь эх байна.”
“Зуу гаруй жилийн өмнө л Хаш шингэний зэрэглэлд хүрсэн гэх яриа байсан.”
“Би байсан бол төрд мэдэгдээд, Чөтгөр дарах албанаас хэдэн дэд жанжин дуудаж эхлээд тэр могой чөтгөрийг устгуулна.”
“Тэгвэл хөгшин бичин, шар нохой хоёр өөрсдөө зугтана.”
Шень И чимээгүй сонсож байснаа Линь Байвэй цааш ярихгүй байгааг анзаарав.
“Харин үнэгэн чөтгөрүүд?”
Линь Байвэй нүдээ эргэлдүүлэв. Хоолоо бүгдийг нь идэж дуусгаад цээжээ зөөлөн товшлоо.
“Хэх…”
“Ядарлаа. Маш их ядарлаа.”
Шень И орны захад буцаж суугаад хоёр гараа атган ёслов.
“Зөвлөсөнд баярлалаа.”
Линь Байвэй арын хашаа руу аажмаар алхах зуураа хажуугаар нь хяламхийв.
“Ядаж хүн чанар байна.”
Нам гүм хашаанд хүрмэгц эмэгтэйн нүдэн дэх хөнгөн байдал алга болж, царай нь төвөгтэй болов. Хэдийгээр сая Шар Үст Хааныг тоомжиргүй ярьсан ч тэр бол жинхэнэ Анхны зэрэглэлийн чөтгөр. Урдах энэ хүн ердөө жирийн нэг харуул түшмэл.
Багшийгүй. Зам заах хүнгүй. Бүр бясалгалын арга авахын тулд өөр шиг нь танихгүй эмэгтэйгээс мэдээлэл салгах гэж оролдоно.
Азтай тохиолдлоор ямар нэг эрдэм олсон байлаа ч дутуу хагас. Гэсэн атлаа Шар Үст Хааныг алж чаджээ. Хэрэв түүнд жинхэнэ зөв бясалгалын зам өгвөл ирээдүйн амжилтыг нь төсөөлөхөд бэрх.
Ийм авьяас Байюнь хошууны энэ булингартай усанд үхэж үрэгдвэл үнэхээр харамсалтай. Гэхдээ одоо өөрөө ч амиа хамгаалахад хэцүү байна. Бусдыг бодох тэнхэл хаана байх билээ…
Өлсөж байна.