Шень Игийн дүгнэлтээр бол өөрийн бясалгаж буй Салхи аянгын чөтгөр дарах жинхэнэ тайлал нийт дөрвөн шаттай бөгөөд одоогийн бясалгалын түвшинтэй нь яг таарч байлаа. Гурван эрчмийн сүвийг дүүргэвэл Анхны зэрэглэлийн эхэн шат. Таван эрчмийн сүвийг дүүргэвэл Анхны зэрэглэлийн дунд шат.
Түүний таван эрчмийн сүв хэдийн дүүрсэн тул одоо дунд шатанд хүрч, саяхан тулалдсан Шар Үст Хаанаас хүч чадлаар бараг хоёр дахин илүү байв. Гэсэн ч өөрөөс нь сул дайсантай хийсэн тулаан санаанд оромгүй хүнд болсон. Гол шалтгаан нь Шар Үст Хаанд байсан шиг чөтгөрийн шид түүнд байгаагүйд оршино.
Нөгөө талын аймшигтай хамгаалалтын өмнө Шень И хэсэгтээ яахаа мэдэхгүй болж, эцэст нь өөрийн бясалгалын суурь, цэвэр хүчээр хүчээр дарж ялсан. Шень И санаа алдав. Бясалгалын зэрэглэл чухал.
Гэхдээ гартаа хэдэн нууц техник байвал бүр сайн. Чөтгөр дарах албанаас дамжуулсан гурван тулааны эрдэм жинхэнэ хүчирхэг чөтгөрүүдтэй тулгарахад аль хэдийн хүрэлцэхгүй болж эхэлжээ. Тэр эргэн харахад тосгоныхон хоёр тэрэг бэлтгэчихсэн байв.
Цогцос хэтэрхий олон, дээрээс нь дэндүү хүнд тул зөвхөн толгойнуудыг нь авч явахаар шийджээ. Гэсэн ч тэрэг дээр овоолсон нохой чөтгөрийн толгойнууд жижигхэн уул мэт харагдана.
“Энийг яах гэж байгаа юм?”
Чэнь Жи гайхан асуулаа.
“Хот руу буцна.”
Шень И тайван хариулаад аажуухан хүрч ирэх хөгшин илжиг рүү алхав. Хөнгөхөн мордлоо. Энэ явдлын дараа Шень И нэг зүйлийг бүрэн ойлгожээ.
Сайн нэр хүнд олж, Чөтгөр дарах албанд элсэх нь өөрийнх нь төсөөлсөн шиг амар биш. Хошууны дээд хүмүүс өөрсдийн төлөвлөгөөг нь сүйтгэж байхад зүгээр хараад суухгүй. Тэгэхээр…
Бүрэн тасрах цаг иржээ. Оройн бүрий буух үеэр Байюнь хошууны гудамжууд хөл хөдөлгөөнтэй хэвээр байлаа. Гудамжны худалдаачид бараагаа хурааж, хотын хаалганы дэргэд хэсэг цэрэг залхуутайхан манаанд зогсоно.
Гэнэт агаарт өмхий үнэр тархлаа. Цэргүүд хамраа яаран дарж, худалдаачид юу болж байгааг харахаар хүзүүгээ сунгав. Дараагийн агшинд аймшигтай нохой чөтгөрийн толгойнууд овоорсон тэрэг харагдлаа.
Толгой бүр соёогоо ярзайлган, цуст амаа ангайж, үхэхийн өмнөх айдас нүдэнд нь хөлджээ.
“Чөтгөр… чөтгөрүүд хот руу орж ирлээ!”
Нэг худалдаачин шанагаа газар алдан, айсандаа арагш бүдрэв. Хотын хамгаалалтын цэргүүд тэр даруй жадаа чанга атгалаа. Тэрэг чирч явсан хоёр тосгоны хүн хот руу орохдоо бөгтийн, сандарсан харагдаж байсан ч хүмүүсийн ийм хариу үйлдлийг хараад өөрийн эрхгүй нуруугаа тэнийлгэв.
“Юундаа ингэтлээ айгаад байгаа юм?”
Нэг нь инээмсэглэн хэлэв.
“Амьд байхад нь бид айсандаа хөдөлж ч чаддаггүй байсан. Үхсэн цогцосноос юундаа айх вэ?”
“Бүр үнэр нь хүртэл амттай санагдаж байна.”
Чэнь Жи төвөгтэй царайтай хот руу алхав. Ард нь хөгшин илжиг замын хажуугийн өвснөөс залхуутайхан зулгаан зажилна. Илжгэн дээр суусан цэвэрхэн төрхтэй залуугийн харц тун тайван.
Гэвч бүх биеэс нь ханхлах өтгөн цусан сүр хүмүүсийн нуруугаар хүйт даалгаж байлаа.
“Тэр чинь… Шень И мөн үү?”
Хотын цэргүүд нүдээ хэдэнтээ анивчив. Тэд Шень Игийн нүүрийг дэндүү сайн мэднэ. Гэтэл царай төрхөөс нь өөр бүх зүйл өөрчлөгджээ.
Урьд нь мэддэг байсан асуудал таригч Шень Итэй одоогийн залуугийн сүр хүч огт адилгүй.
“Хараал идсэн чөтгөрүүд чинь үхсэн хойноо хүртэл хүн айлгах юм.”
Түрүүн унасан худалдаачин хувцсаа гөвөн босов. Гэсэн ч илжгэн дээрх залуу руу өөрийн эрхгүй сэмхэн харж, сэтгэлд нь үл мэдэг бишрэл төрлөө. Ингэтлээ цусанд будагдахын тулд хэдэн чөтгөр алсан юм бол?
“Шень түшмэл ээ, энэ зүгээр явна уу!”
Худалдаачин яаран зам тавьж өгөв. Дотроо харин шинэ ярих сэдэвтэй болсондоо баяртай байлаа. Байюнь хошуунд хүн хотоос гарч чөтгөр устгасан тухай мэдээ хамгийн сүүлд хэзээ сонсогдсон билээ?
Тэгээд бүр ийм олноор нь!
“Энэ удаа та дээд хүмүүсийг үнэхээр уурлуулчихлаа.”
Чэнь Жи хүмүүсийн хариу үйлдлийг ажиглан гашуунаар инээв. Тэр хүнтэй харилцах, нөхцөл байдлыг аргацаахдаа сайн Шень И яагаад гэнэт ингэж эрс шийдэмгий хөдөлснийг ойлгохгүй байлаа. Шень И харцаа буулган тайван хэлэв.
“Надад өөр сонголт байсан юм уу?”
“Таны хүчээр чөтгөр устгаж чадна гэдгийг заавал бүх хүнд мэдэгдэх шаардлагагүй байсан.”
Чэнь Жи санаа алдав.
“Таны чадвараар бол цаашдаа…”
Тэр гэнэт үгээ таслав. Нэг зүйл санаанд нь оржээ. Чөтгөр дарах албаны шалгалт удахгүй болно.
Хэрэв Байюнь хошуу тайван амгалан дүр үзүүлж чадвал Шень Игийн ирээдүй баталгаатай мэт харагдана. Гэхдээ одоо тэр чөтгөрүүдийг дайсан болгочихсон. Хэрэв бичин чөтгөрүүд, Шар Үст Хаан Шень Игийн толгойг нэхээд ирвэл дээд хүмүүс өөрсдийгөө хамгаалахын тулд түүнийг золиослохгүй гэх баталгаа хаана байна?
Тийм хүмүүсийн гарт хувь тавилангаа даатгаснаас өөрийн нэрийг бүх хошуунд цуурайтуулсан нь дээр. Байюнь хошууны зуу мянга гаруй ард Шень И гэж хэн болохыг мэддэг болчихвол Чөтгөр дарах албаны шалгалтын хүмүүсийн өмнө хэн тэдний амыг бүгдийг нь таглаж чадах юм? Энэ бол бодлогогүй алхам биш.
Харин аль хэдийн сайтар бодсон сонголт байжээ.
“Таныг хоёрхон өдөр дагасан чинь миний толгой хүртэл ажилладаг болж байх шиг байна.”
Чэнь Жи аргагүйдэн толгой сэгсрээд нуруугаа тэнийлгэн, илүү сүртэй царай гаргав. Яг тэр үед ойролцоох архины газраас согтуу хэдэн харуул түшмэл гуйвсаар гарч ирлээ. Чэнь Жи зориуд хоёр тосгоны хүнийг тэдэн рүү ойртуулж, нэгийг нь сэлмийнхээ бариулаар түлхэв.
“Зам тавь!”
“Зодуулах гээд байгаа юм уу?”
Урьд нь хэн ч өөртэй нь ингэж харьцаж байгаагүй Жан Пэнтянь согтуугаараа эргэн, хараал тавихаар амаа ангайв.
“Чи муу хэн гээд—”
Харц нь Чэнь Жигээс цаашилж, илжгэн дээрх залуугийн хүйтэн харцтай тулгарлаа. Бүх зориг нь агшин зуур алга болов.
“Шень… Шень…”
Жан Пэнтянь царай нь цайж, цохиулсан газраа барин аажмаар ухарлаа. Шень И яаж амьд буцаж ирснийг ойлгох аргагүй. Үүнийг Лю данс хөтлөгчид яаралтай мэдэгдэх хэрэгтэй!
“За, энэ хоёрыг хошууны захиргаанд хүргэ.”
“Дараа нь хонох газар олж өгөөд, сайн хоол авч өг.”
Гол гудамжнаас салсны дараа Шень И бүсэлхийнээсээ жижиг мөнгө гарган шидэв.
“Та хоёр өнөөдөр их ажиллалаа.”
“Хоолыг нь би даая.”
“Шень түшмэл үнэхээр өршөөнгүй юм!”
Хоёр тосгоны хүн дахин дахин бөхийн талархав. Тэд Шень И тулалдахдаа ямар догшин болохыг өөрийн нүдээр харсан. Харин одоо өөр нэгэн тайван талыг нь харлаа.
Зөвхөн Чэнь Жи гар дахь мөнгийг хараад хөмсгөө зангидав. Яагаад ч юм энэ дүр зураг тун танил санагдана. Бусдаас салсны дараа Шень И илжгээс бууж, биеэ үл ялиг тэнийлгэлээ.
Нүдэнд нь тодорсон ядралыг далдлан, гэрийн зүг аажуухан алхав. Энэ бол өдий хүртэл хийсэн хамгийн их хүч шавхсан тулаан. Зөвхөн бие махбод төдийгүй таван эрчмийн сүв дэх шимт чанар нь бараг бүрэн шавхагджээ.
Яг л тэнгэрээс гэнэт эгэл ертөнцөд уначихсан мэт. Хоёр төлөвийн асар их ялгаа оюун санааг нь хүртэл ядраав. Гэрийнхээ сүрлэн дээврийн доор зогсоод хаалгыг тогшлоо.
Харах ёсгүй зүйл харахаас сэргийлсэн хэрэг. Хариу хүлээж амжаагүй байхад дотроос тунгалаг боловч сулхан хоолой сонсогдов.
“Яагаад ингэж оройтож байгаа юм?”
“Би өлсөж үхлээ!”
Шень И хаалгыг түлхэн ороод байрандаа балмагдав. Өмнө нь замбараагүй, хир тоосонд дарагдсан өрөө бүрэн цэвэрлэгдэж, гишгэхээс ч хайран болтлоо цэмцийжээ. Өрөөнд зогсох эмэгтэйн нойтон хар үс мөрөөр нь асгарна.
Угааж цэвэрлэсэн царай нь гайхалтай үзэсгэлэнтэй. Цэвэрхэн төрхийн дунд үл ялиг зоримог, хурц өнгө байгаа нь улам дур булаам болгожээ. Тэр сул хар дээл өмссөн ч өндөр, галбирлаг бие нь харин ч тодорч харагдана.
Чийг нь бүрэн хатаагүй өмд урт, тэгшхэн хөлийг нь даган наалджээ. Хөл нүцгэн чигээрээ газар зогсоно.
“Хувцаснуудыг чинь бүгдийг угаачихсан.”
“Төрийн хувцсыг ч гэсэн.”
Линь Байвэй өөрийнхөө өмссөн хувцас руу заав.
“Чиний хуучин хувцаснаас түр авчихлаа.”
Тэгснээ гэнэт толгой өргөв.
“Чи ажилдаа явсан юм уу?”
“Эсвэл цусан цөөрөмд орж усанд орсон юм уу?”
Тэр агаарыг үнэрлэснээ царай нь үл ялиг өөрчлөгдөв.
“Чөтгөрийн цус?”
Шень И хариулсангүй. Харцаа өөр тийш шилжүүлээд өвөр дотроосоо бадамлянхуа навчинд боосон зүйл гаргаж ширээн дээр шидэв.
“Байгаагаар нь ид.”
Шень И ярих хүсэлгүй байгааг мэдэрсэн Линь Байвэй ч ухаалгаар дахин асуусангүй. Ширээний дэргэд суугаад, чөтгөрийн цусанд будагдсан навчыг баяртайгаар задлав.
“Өө! Мах байна!”
Тэр цустай давсалсан гахайн махнаас нэгийг авч, жаахан арчсанаа хүйтэн хатуу гамбирын завсар хавчууллаа.
“Мм!”
“Байгаагаар нь ид гэсэн ч ядаж цусгүй хэсгийг нь сонгож болдоггүй юм уу?”
Шень И аргагүйдэн чамархайгаа нухав.
“Зовлон үзээгүй хүн л ийм юм голдог.”
Линь Байвэй ам дүүрэн хоолтой чигээрээ хэлэв.
“Зэлүүд газар өлсөж үхэхэд чинь цэвэр бохир гэж асуух хүн байхгүй.”
Тэр сэтгэл хангалуун зажиллаа.
“Амттай байна.”
“…”
Шень И хэсэг хэлэх үггүй болов. Яагаад ч юм өөрөө тансаг амьдралд өссөн баян айлын хүүхэд, харин Линь Байвэй гудамжинд өссөн хүн мэт сонсогдоод байлаа.