Шень И үгээ хэлж дуусаад урдах хүнээ тайван ширтсэн хэвээр байлаа. Туранхай лам хэсэг балмагдав. Бүр Шень И үнэхээр өөрөөс нь “хариулт” авахыг хүсэж байна гэж итгэх шахжээ. Гэвч дараагийн мөчид хилэн нь оргиллоо.
Нүдний харц нь ёозгүй болж, амьсгаа нь түргэсэв. Байюнь хошуунд ирснээс нь хойш өөрийг нь ингэж өдөөн хатгаж зүрхэлсэн хүн нэг ч байгаагүй. Туранхай лам нударгаа чанга атгахад хумс нь алгыг нь өвтгөн шигдэв.
Шень Игийн толгой руу хамаг хүчээрээ нэг цохичихмоор санагдана. Гэтэл яагаад ч юм залуугийн тайван, өчүүхэн ч бултрахгүй харцтай тулгарахад сэтгэлийн гүнд нь үл тайлбарлах түгшүүр төрөв. Өргөх гэсэн гар нь тээнэгэлзэж, хөдөлсөнгүй.
Харшид хэтэрхий тухтай амьдарсаар тулах зориг нь мохчихсон юм гэж үү? Үгүй, тийм биш.
Зүгээр л үхэх нь тодорхой болсон хүний төлөө өөрийн хүчээ дэмий үрэх хэрэггүй. Хойд Хадан Цохионы үнэгэн чөтгөртэй дайсагнасан Шень Ид амьд гарах зам үлдээгүй. Туранхай лам өөрийн гараа бохирдуулах шаардлагагүй.
Ингэж бодоод тэр хүйтэн инээмсэглэл хүчээр гаргав. Гэвч урьдынх шигээ өөртөө итгэлтэй харагдсангүй.
“Хошууны захиргааны хүн аргагүй өөр юм. Шень түшмэлийн сүр хүч хошууны захирагчаас ч илүү бололтой. Би хэтэрхий олон юманд оролцжээ.”
Шень И үүнийг сонсоод толгой дохин эргэж алхлаа. Гэтэл хэдэн алхам явснаа нэг зүйл санаад буцаж харан, санаа тавьсан янзтай хэлэв.
“Нас ахисан хүн байнга амаа ингэж мурийлгаж инээх хэрэггүй шүү. Нүүр чинь саажчихаж мэднэ.”
Туранхай лам өөрийн эрхгүй амныхаа буланг хөдөлгөн шалгаснаа зовхи нь хүчтэй татлаа. Шень Игийн яаралгүй холдох нурууг ширтэх зуур цээж нь гэнэт давчдаж, аманд нь төмөр мэт цусны амт мэдрэгдэв. Жан махчин ах шавийнхаа дэргэд очиж, өрөвдсөн янзтай нэг харснаа Линь овгийн харшаас гарлаа.
“Манай гэрт ийм догшин бар чөтгөр нуугдаж байсан гэж үү!”
Хожуу хүрч ирсэн Линь эзэн нүдээ бүлтийлгэн, Чэнь Жи аварга барын цогцсыг тэргэн дээр ачиж, олсоор бэхэлж байгааг харав. Тэр байрандаа хөдөлгөөнгүй зогсох Туранхай лам руу нэг харснаа нүүрэндээ хүндэтгэл дүүрэн инээмсэглэл тодруулж, Шень Игийн араас яаран алхлаа.
“Шень түшмэл ээ, түр хүлээгээрэй!”
Линь эзэн бие сул, дээр нь хүнд ганган дээл өмссөн тул хурдан гүйж чадахгүй. Араас нь дахин дахин дуудсаар байв. Шень И зогсоод гайхан эргэж харлаа.
“Өмнөх явдалд уучлал хүсэх гэсэн юм.”
Линь эзэн өвдгөө түшин амьсгаагаа дараад үл ялиг бөхийв.
“Та миний охиныг аварсан байхад би таныг чөтгөрүүдтэй хуйвалдаж, охиныг минь хорлосноос ой санамжаа алдсан гэж хүртэл сэжиглэж байлаа. Бүр түүнийг буцааж авчирсан нь мөрийтэй тоглоомын мөнгө салгах гэсэн арга гэж бодсон…”
Шень Игийн царай үл ялиг хөшив.
“Худалдаачин хүний явцуу бодол миний нүдийг хаажээ.”
Линь эзэн санаа алдахдаа Шень И харцаа үл мэдэг өөр тийш шилжүүлснийг анзаарсангүй.
“Та сайн хүн юм. Байвэй чөтгөрүүдэд хууртжээ. Өнөөдөр та ирээгүйсэн бол манай Линь овгийнхон тэр бар чөтгөрийн ходоодонд орчих байлаа.”
Байвэйн нэрийг сонсоод Шень И дуугүй болов. Өмнөх биеийнх нь үлдээсэн олон гай барцдын дундаас энэ асуудал хамгийн аюултай. Нэг бол өнөөх үнэгэн чөтгөрийг алж амыг нь хаана.
Эсвэл жинхэнэ Линь Байвэйг устгаад Хойд Хадан Цохионы үнэгэн чөтгөрүүдтэй нэг тал болно. Гурав дахь зам бараг байхгүй. Саяын шийдэмгий цавчилт бар чөтгөрийн толгойтой хамт өөрийнх нь ухрах замыг ч тасалжээ. Шень И өөрийгөө эгэл жирийн хүн гэж боддог. Олз, гарзаа бодож эргэлзэх үе түүнд ч бий. Гэхдээ энийг ч алдаж болохгүй, тэрийг ч орхиж болохгүй гэж нялх хүүхэд шиг тээнэгэлзээд яах вэ? Шуудхан шийдэж, сэтгэлээ дагасан нь дээр.
“Ийм үг хэрэггүй. Би төрөөс цалин авдаг. Хийх ёстой зүйлээ хийх нь миний үүрэг.”
Шень И сэтгэлээ цэгцлэн хэлэв. Чэнь Жи тэргийг татаж ирэхийг хараад Линь эзэнд үл ялиг толгой дохин явахаар зэхлээ.
“Үүрэг гэнэ ээ…”
Линь эзэн үгийг нь давтан хэлээд толгой дохив. Гэхдээ уруулд нь гашуун инээмсэглэл тодорлоо. Үнэхээр үүргээ л гүйцэтгэж байгаа юм бол өөрөө хошууны захирагчид өдий их мөнгө барьчхаад байхад Туранхай лам яагаад хөлсөө авсан ажлаа хийсэнгүй вэ?
“Шень түшмэл ээ, Байвэйг буцаж ирсний дараа таныг гэртээ цай уухаар урих уу? Тэр багшид шавь орж, тулааны эрдэм жаахан сурсан юм. Та хоёр нас ойролцоо болохоор ярилцах зүйл их байж мэднэ.”
Линь эзэн болгоомжтой асуув. Чэнь Жи үүнийг сонсоод өөрийн эрхгүй хөмсгөө зангидав. Байюнь хошуу даяар Линь овгийн ганц охин дагина мэт үзэсгэлэнтэй гэдгийг хүн бүр мэднэ. Түүнийг санаархдаг залуу тоолж баршгүй.
Өөрийн дүү Чэнь Жиньюй ч цэвэрхэн, хөөрхөн охин. Гэхдээ Линь овгийн залуу хатагтайтай харьцуулбал гэр бүлийн байдал, үзсэн туулсан зүйлээрээ хавьгүй дутна… Байз.
Би яагаад дүүгээ Линь овгийн залуу хатагтайтай харьцуулаад байгаа юм? Чэнь Жи духаа алгадав. Тэгээд ч Шень Игийн одоогийн тулааны хүчийг бодвол чөтгөрүүдтэй хутгалдсан эмэгтэйг сонирхохгүй ч байж мэднэ.
“Ямар вэ?”
Линь эзэн Шень И рүү анхааралтай харав. Шень И бэлхүүс дэх сэлмээ хараад тайвнаар хариулав.
“Болно.” Линь эзний царай тэр дороо гэрэлтлээ. Шень Игийн төрх жаахан хачин байсан ч залуу хүмүүс угаасаа ийм.
Хэд хэд уулзаад ирвэл цааш юу болохыг хэн мэдэх билээ? Чэнь Жи нүдээ эргэлдүүлэв. Шень И хэчнээн өөрчлөгдсөн ч эмэгтэй хүний асуудал дээрх тогтворгүй зүрх нь хэвээрээ бололтой.
Яг тэр үед цэвэрхэн хувцас сольсон махлаг даамал том торгон уут тэвэрсээр арайхийн хүрч ирээд дүв хийн тэргэн дээр тавилаа. Чимээг нь сонсоод л Чэнь Жи дотор нь юу байгааг ойлгов. Тэрэг хүртэл доош сууж ганхахыг бодвол дор хаяж найман зуун лан мөнгө.
Харуул түшмэлийн гучин жилийн цалинтай тэнцэнэ.
“Битгий татгалзаарай. Үүнийг авахгүй бол би сэтгэлдээ насан туршдаа өртэй явна. Тэгээд ч чөтгөр устгасны хариуд мөнгө өгөхийг төр хүртэл нүдээ аниад өнгөрөөдөг.”
Линь эзэн хоёр гараа хавсран дахин дахин ёслов. Даамал ч бардам инээмсэглэн нэмэв.
“Шень түшмэл тоглож, зугаацах дуртайг мэднэ ээ. Зэс зоос хэтэрхий төвөгтэй, цаасан мөнгө сүргүй. Тиймээс цул мөнгө бэлдсэн.”
Шень И тэргэн дээр очиж торгон бүтээлгийг сөхөв. Доторх мөнгөн ембүүнүүд гэрэлд гялалзана. Түүний тайван нүдэнд үл ялиг атаархал гялсхийлээ.
Хараал идсэн баячууд. Бүгдийг нь гэрлийн шонгоос өлгөчих юмсан. Өндөг нэмсэн хоёр гамбир нийлээд ердөө арван зэс зоос.
Энэ мөнгөөр гамбир зардаг хүний бүх гэр бүлийг гамбираар ороож ч мэднэ.
“Ийм ёс үнэхээр бий.”
Чэнь Жи санаа алдав. Эдгээр хүмүүсийн хайхрамжгүй гаргаж өгч буй мөнгө өөрийнх нь бүтэн насандаа дүүгийнхээ инжид хадгалж чадах хэмжээнээс их. Шень И мөнгөн дунд гараа оруулж, арван лангийн хоёр ембүү гарган нэгийг нь Чэнь Жи рүү шидэв.
“Энэ хангалттай.”
Эцсийн эцэст Линь овгийн охиныг үнэгүй тэжээж болохгүй. Гэрийнхэн нь хоолны мөнгөнд жаахан хувь нэмэр оруулах л ёстой. Тэр үлдсэн мөнгийг тэргэн дээрээс буулган тавиад хэн нэгэнд дахин ярих боломж ч өгөлгүй харшаас гарч одов.
Линь эзэн байрандаа балмагдан үлджээ. Чэнь Жи алган дээрх мөнгөн ембүүгээ гайхан хараад тэргээ яаран татан араас нь дагав.
“Шень түшмэл ээ.”
Гудамжаар явж байхдаа Чэнь Жи саяын явдлыг тэсэлгүй асуулаа. Шень И Туранхай ламтай тийм амархан муудалцана гэж огт бодоогүй.
“Дараагийн удаа юм хийхээсээ өмнө сайн бод. Чиний амь зам дээрээс олдсон зүйл биш шүү.”
Шень И суниагаад гудамжны хажуугийн хоолны газар руу алхав.
Тэр ханан дээр өлгөсөн модон цэсийг хараад захиалга өгөв.
“Нэг гүц Хуадяо архи, шарсан галууны зүүн гуя, бас нэг жигнэсэн загас аваарай.” Захиалга өгч буй Шень Игийн нурууг хараад Чэнь Жи гэдсээ илэв. Шень түшмэл ингэж ярихыг бодоход өөрийнх нь амь харин замаас олдсон юм шиг л байх юм.
Тийм байсан ч өөртэй нь хамаагүй хүний төлөө яагаад амь тавин оролцсон юм? Бүр хоол хүртэл авч өгөх гэж байгаа юм уу? Шень И шавар гүц, бадамлянхуа навчинд боосон хоол барин гарахад Чэнь Жи амаа ангайв.
“Бид энд идэхгүй юм уу?”
“Хэн ‘бид’ гэсэн юм?”
Шень И эргэн, хачин харцаар түүн рүү харав.
“Идэх хүсэлтэй бол өөрөө аваад ид.”
Төрийн хэрэг, хувийн хэрэг хоёрыг ялгаж ойлгодоггүй юм уу? Сарын цалин ердөө хоёр лан дөрвөн цянь байхад яаж хүн дайлах юм? Агаар идүүлсэн нь дээр.
Чэнь Жи арван лангийн ембүүгээ гаргаж нэг хараад, дараа нь Шень И рүү харлаа. Сэтгэлд нь элдэв бодол эргэлдэнэ.
“Үнэхээр хачин хүн юм.”