Мөнхийн амьдрал чөтгөр мангасыг устгахаас эхэлнэ

34-р анги

34-р анги — Хүчтэн өөрөө хүрээд ирэв

Сонсох

Шень И бусдын нэр сүрээр далимдуулан ахиад хэдэн чөтгөр алах боломжоо алдсандаа хамгийн их харамсаж байлаа. Мэдээж энэ бодлоо амнаасаа хэлж болохгүй. Тэр сэлмээ бүснээсээ салган авч, хуйтай чигээр нь гарынхаа доор дахин хавчив.

Жаахан тухгүй ч унтаж байхдаа өөрөө ч мэдэлгүй толгойгоо таслуулснаас дээр. Түүний болгоомжтой байдлыг хараад Линь Байвэй улаан уруулаа жимийв. Тэр өөрөө тухайн үед арай болгоомжтой байсан бол өнөөдрийн ийм байдалд орохгүй байлаа.

Тэр шүүгээнээс цаас, бийр авч, ширээний ард суугаад дэнлүүндээ тос нэмэв. Анивчих гэрлийн дор нүдээ анин, судрын үгсийг эргэн санах зуураа бэхээ аажмаар нухлаа. Хэсэг хугацааны дараа Линь Байвэй бийрээ авч, нухацтай бичиж эхлэв.

Түүний нарийхан хуруу хөдлөх бүрд цаасан дээр сувдан хэлхээ мэт цэвэрхэн жижиг үсгүүд тодорч байв.

“Юу хийгээд байгаа юм? Унтахгүй юм уу?”

Шень И толгой эргүүлэв.

“Хэрэгтэй юмаа аваагүй байхад чи унтаж чадах юм уу?”

Линь Байвэй уруулаа цорвойлгов. Амь насаа дэнчин тавьж яваа жирийн хүн байж ингэтлээ тайван дүр үзүүлээд яах вэ? Өөрөө анх удаа чөтгөрт хүзүүгээ базуулж, амьсгал нь тасрах шахсан үеийг одоо ч мартдаггүй.

Хамт алба хаадаг хүн нь чөтгөрийн толгойг тэр дор нь тасалсан ч айдас нь тэр шөнөжин арилаагүй. Тэр үед хажууд нь нэг хүн байсан бол шөнө дунд хар дарж сэрээд уйлахгүй ч байсан юм билүү.

Шень И удаан дуугүй байснаа нүдээ анив. Тахиа донгодох үед тэр аажмаар босож, ширээний дэргэд эвшээж суугаа эмэгтэй рүү харав. Яаж ч бодсон нэг л дасаж өгөхгүй юм…

Линь Байвэйг Чөтгөр дарах албаны хүн гэдгийг мэдсэн ч хувцастай, амьд хүн яг хажууд нь байхад унтахад эвгүй хэвээр.

“Мм, талыг нь хуулчихлаа.”

Линь Байвэй бугуйгаа илээд бичсэнээ маш нямбай шалгав.

“Удаан байна гэж битгий гомдоллоорой. Ийм зүйл дээр ганц үсэг буруу бичсэн ч том асуудал гарна.”

Шень И цэвэрхэн хувцсаа сольж өмсөөд толгой дохив.

“Зүтгэл гаргасанд баярлалаа.”

“Цсс.”

Линь Байвэй зориуд гайхсан дүр үзүүлэв.

“Чи ер нь хүн шиг ярьж чаддаг юм байна.”

“Ямар ч байсан чамайг Линь овгийнхонд хүргэж өгөөд жаахан мөнгө авна гэж найдаж байгаа. Би үнэхээр мөнгөгүй.”

Шень И ханцуйгаа засаад сэлмээ авч гадагш гарлаа. Байюнь хошуу том газар биш. Зарим мэдээ ганц шөнийн дотор бүх хотод тарчихна.

Өглөө эрт байсан ч жижүүрийн газрын хашааны гадна аль хэдийн бөөн хүн цугларч, хаалгыг таглан шуугилдаж байв.

“Шень ахлагч ирлээ!”

Хэн нэгэн хашхирахад хүмүүс тэр дороо хоёр тийш болж, урд нь өргөн зам гаргалаа. Шень И гайхан урагш харахад Чэнь Жи болон бусдын нүүр улайж, сандарсан янзтай зогсоно.

“Дахиад хэлье! Манайх зөвхөн чөтгөр мангасын хэрэг хариуцна! Садар этгээд барихгүй, алга болсон мөнгөний уут хайх бүр ч үгүй!”

“Худлаа яриад бай! Ян өвгөний бэр өөр эрийг гэртээ оруулсныг тэр хоёр өндөр эр очиж барьсан! Би өөрийн нүдээр харсан!”

Олны дунд ахин шуугиан дэгдэв.

“Миний мөнгөний уутыг чөтгөр аваад явсан ч байж мэднэ! Шень ноён оо, та учрыг нь олж өгөөч!”

Шень И юу ч хэлэлгүй хашаанд орж гараа даллав.

“Хаалгаа хаа.”

Хэдэн хүн арайхийн модон хаалгыг түлхэн хааж, цуургаа хийсний дараа ядран газар сууж, бие бие рүүгээ харав. Жан Даху түгшүүртэй хэллээ.

“Хараал ид. Урьд нь намайг харахаараа бүгд зугтдаг байсан. Одоо бүр манай жижүүрийн газар руу дайрч орж зүрхэлдэг болчихож!”

Үгээ хэлж дуусмагц буруу ярьснаа ойлгоод Шень И рүү яаран инээмсэглэв.

“Та л эзэн нь. Та бол миний төрсөн эцэг гэсэн ч болно!”

Чэнь Жи инээмсэглэн босож байснаа арын модон хаалга руу хараад царай нь гэнэт өөрчлөгдөв. Дараагийн мөчид хаалгыг гаднаас нь хүчтэй балбаж эхэллээ. Бам! Бам! Бам!

“Одоо бүр даварч байна!”

Ню овгийн ах дүү хоёр ханцуйгаа шуун хаалгыг нээж, хараал тавих гэж байснаа тэр дороо хөшчихөв. Өөрсдөө хэдийн том биетэй эрчүүд. Гэтэл үүдэнд зогсож буй хүн тэднээс ч илүү өндөр, илүү өргөн.

Ялангуяа тос гялалзсан, урагш товойсон аварга гэдэс нь сүрдмээр. Тулааны эрдэм огт мэддэггүй байлаа ч ийм биеэрээ хэдэн хүнийг төвөггүй нам цохино. Ню овгийн ах дүү хоёр амьдралдаа ийм догшин эр харж байгаагүй тул өөрийн эрхгүй хоёр алхам чичирсээр ухрав.

“Дарга аа… хүн… хүн асуудал тарихаар ирлээ.”

Чэнь Жи байрандаа зогсоод царай нь хүнд болж, яаран хөдөлж зүрхэлсэнгүй. Алмаазан хаалганы хүчирхэг хүн яагаад энэ жижиг жижүүрийн газарт өөрөө хүрч ирснийг ойлгохгүй байв. Хэрэв түүнд хүртэл шийдэж чадахгүй хэрэг гарсан бол Байюнь хошуунд өөр хэн ч шийдэж чадахгүй биз.

“Өдрийн цагаар хаалгаа хаачихсан болохоор буруу газар ирчихэв үү гэж бодлоо.”

Жан махчин амандаа өвсний иш зуучихсан, Шень И рүү инээмсэглэв.

“Үнэхээр энд байсан юм байна.”

Шень И түүний араас Туранхай ламыг олж хараагүй тул хоёр гараа хавсран ёслов.

“Ахмад эрхэм ямар хэргээр ирэв?”

“Ахмад гэнэ ээ? Наадах чинь дэмий үг.”

Жан махчин хашаанд шахан орж ирээд тоомжиргүй хэлэв.

“Нэг хүний урилгаар Цинжоугаас ирсэн юм. Одоо тэр намайг хэтэрхий тэнэг гээд голчихлоо. Би ч бас түүний тэр их ухааныг тэвчихгүй болсон.”

“Бодоод үзэхэд чи надтай адилхан мунхаг хүн юм шиг санагдсан. Тэгээд энд ирж, хоолныхоо учрыг олъё гэж бодлоо.”

Чэнь Жи үүнийг сонсоод бараг хөл алдав. Багшийн уламжлалтай, Анхны зэрэглэлд хүрсэн хүчирхэг хүн хоолны мөнгөөр дутаад явна гэж үү? Ямар утгагүй юм бэ.

Байюнь хошууны өнөөгийн байдлыг бодвол баян худалдаачид түүнийг гэртээ залж суулгахын тулд асар их мөнгө өгөхөд бэлэн. Хошууны захиргааны зуу гаруй харуулын цалинг нийлүүлээд ч түүнийг хагас сар хөлслөхөд хүрэхгүй.

Шень И аргагүйдэн толгой өргөж, алгаа дэлгэв.

“Нэгдүгээрт, би тэнэг биш. Хоёрдугаарт, би үнэхээр мөнгөгүй.”

“Би ч бас мунхаг биш.”

Жан махчин хөхрөөд шууд дотогш алхав.

“Би ч бас чамтай адил мөнгөгүй. Энгийн хоол байхад болно.”

Шень И энэ хүний гэдсийг нэг хараад, энгийн хоолыг нь ч дааж чадахгүй байх гэж тайлбарлах гэж байтал Чэнь Жи аль хэдийн бухимдан хөлөө дэвсэж байлаа. Энэ хоёрын толгой ер нь яаж ажилладаг юм бэ? Нэг нь бэлэн алт мөнгөнөөс татгалзана.

Нөгөө нь өөрөө хүрээд ирсэн хүчирхэг хүнийг хөөх шалтаг хайна. Чэнь Жи бүсэлхийнээсээ мөнгөн ембүү гарган Шень Игийн гарт хүчээр атгуулж, ав гэж нүдээрээ учиргүй дохив. Шень И түүнийг нэг хараад мөнгийг буцаан түлхлээ.

“Өөр газар очиж тогло.”

Би үнэхээр ийм харамч харагдаж байна уу?

“Энэ хүн хэн юм?”

Ню овгийн ах дүү хоёр мэдэхгүй байж болох ч Жан Даху Чэнь Жигийн занг сайн мэднэ. Сарын цалингаасаа ганц зэс ч дэмий үрэхгүй, бүгдийг нь дүүгийнхээ төлөө хадгалдаг хүн. Өнөөдөр яагаад гэнэт ийм өгөөмөр болчихов?

“Хошууны захирагчийн өргөөнд байгаа хүний дүү шавь.”

Энэ үг гармагц бусдын толгой хоосров. Тэдний хувьд Туранхай лам бараг домогт хүн. Лю данс хөтлөгчийн зиндааны хүн л барааг нь нэг харах боломжтой болохоос, уулзаж ярилцана гэсэн үг биш.

Гэтэл яг адил түвшний хүчирхэг хүн одоо тэдний хашаанд хүрч ирээд, олон жил хэн ч хүрээгүй чулуун туухайгаар тоглож байна. Гоёлын төдий тавьсан тэр чулуун туухай дор хаяж гурван дөрвөн зуун жин. Гэтэл Жан махчин нэг гараараа өргөж, дээш доош шидэлж тоглоно.

“Чи ер нь үүгээр хүчний дасгал хийдэг юм уу?”

Жан махчин сониучирхан асуулаа.

“Үгүй. Би ер нь унтахынхаа өмнө тулааны эрдмээ бясалгадаг.”

Шень И царайгаа ч өөрчилсөнгүй. Үнэн л хэлсэн. Гудамжинд зогсоод тулааны эрдмээ тооцоолон боловсруулж байвал хүмүүс түүнийг тэнэг гэж бодож мэднэ.

“Тулааны эрдмийг ганцаараа бясалгаад байж болохгүй. Би Байюнь хошуунд ганцаараа суусаар залхчихлаа. Зав гарвал нэг тулалдаж үзэх үү?”

Жан махчин чулуун туухайг буулгав.

“Болно.”

Шень И толгой дохив. Тулааны эрдмийн талаар дутуу мэддэг суурь ойлголтуудаа нөхөж авахад туслах хүн түүнд яг хэрэгтэй байлаа. Үүнийг сонссон Жан махчны нүүрэнд гэнэт инээмсэглэл тодорлоо.

“Би яг одоо завтай.”

Шень И хэлэх үггүй болов.

“Өө, энэ чинь үнэхээр хэрэг өдөхөөр ирсэн байна.”

Ню овгийн ах дүү хоёр ухаантай том толгойгоо сэгсрэв. Том сахалтны үгэнд бараг хууртах шахжээ.

34-р анги дууслаа

Алдаа мэдэгдэх

Мөнхийн амьдрал чөтгөр мангасыг устгахаас эхэлнэ34-р анги · Унших

Алдааны мэдээлэл илгээхийн тулд бүртгэлээрээ нэвтэрнэ үү.

Нэвтрэх
ӨмнөхДараах