Мөнхийн амьдрал чөтгөр мангасыг устгахаас эхэлнэ

37-р анги

37-р анги — Чи үхэх ёстой

Сонсох

Нам гүм жижүүрийн өрөөнд Шень И бийрийг эв хавгүйхэн атган сууж байлаа. Бичгийн урлагт гаршсан хүн биш ч үсэг бүрийг аль болох тод, ойлгомжтой буулгахыг хичээнэ. Өмнөх бие нь гудамжны танхай явсан ч төрийн хувцас өмсөхийн тулд багагүй хичээж сурсан байжээ. Тулааны эрдэм, хүнтэй харилцах ёс заншил, уншиж бичихийг хүртэл өнгөц ч болов үзсэн.

Гарын эв дүй нь үлдсэн тул бичгийн хэв сайхан биш ч уншихад болохоор байв. Цусан хөнөөлийн сэлмийн арга системийн самбараар боловсруулан бүтээсэн эрдэм бөгөөд бүх нарийн ширийн нь Шень Игийн оюун санаанд аль хэдийн гүн суусан байлаа. Тиймээс цаасан дээр хуулж бичихэд хүндрэл гарсангүй. Жижүүрийн цаг дуусах үед Шень И бийрээ тавьж, бэхийг хатаагаад Чэнь Жигийн авчирсан хоол руу гараа сунгав.

Зүүн гудамжны Хуан овгийн мухлагаас авсан шар гурилын мантуу, замын худалдаачны давсалсан загас. Онцгой амттай биш ч гэдэс дүүргэхэд хангалттай. Хоолоо хэдхэн аманд дуусгачихаад Шень И босож биеэ тэнийлгэн, хаалгыг түлхэн гарлаа.

Хашаанд Жан Даху хөлсөндөө нэвт норж, өрөвдөлтэй царайтай суурь нударгын дасгал хийж байв. Ню овгийн ах дүү хоёр, Чэнь Жи нар сэлмээ дахин дахин далайж, Жан махчин хөмсгөө зангидан зогсоно. Хэнийх нь хөдөлгөөн өчүүхэн төдий зөрөхөд л хөлөөрөө өшиглөн засаж өгнө. Хаалга онгойх чимээнээр Жан махчин эргэн харж, үл итгэсэн янзтай асуулаа.

“Бүх Байюнь хошууны чөтгөр мангасыг та нар шиг хэдэн сонирхогчоор даруулах гэж байгаа юм уу? Арай л өрөвдөлтэй юм. Тэр Чэнь овгийн жаал арай гайгүй. Бусад нь бол найдваргүй.”

Бусад нь ам нээж амжаагүй байхад Жан Даху шууд хашхирлаа.

“Хэн чөтгөртэй тулалдахыг хүссэн юм?! Тэр хараал идсэн Лю данс хөтлөгч манай даргыг онилоод, биднийг үхэл рүү түлхэж байгаа юм!”

Жан махчин хэсэг зог туссанаа учрыг нь ойлгосон мэт газар нулимав.

“Муу шаарнууд.”

Тэр Цинжоугаас Байюнь хошуунд ирснийхээ дараа л эндхийн чөтгөрийн гайг ах шавиасаа сонссон байлаа. Чөтгөрийн гайг нуун дарагдуулах нь тийм ч ховор зүйл биш. Өнгөрсөн жил л гэхэд арав гаруй хошууны захирагч үүний төлөө толгойгоо авхуулсан. Гэхдээ чөтгөр ашиглан өөрийн өрсөлдөгчөө зайлуулах гэж оролдоно гэдэг арай л ичгүүргүй хэрэг.

“Энийг ав.”

Шень И илүү тайлбарлалгүй хуулж дуусгасан сэлмийн аргаа Жан махчинд өгөв. Өөрт нь чөтгөрөөс шингээсэн амьдралын хугацаа хэрэгтэй. Тиймээс чөтгөр алах зайлшгүй шаардлагатай. Харин энэ нь хошууны захиргааны төлөвлөгөөтэй үндсээрээ зөрчилдөнө.

Тэд дүрмээр дарамтлах уу, бохир арга хэрэглэж замаас зайлуулах уу — аль аль нь гайхах зүйл биш.

“Ийм хурдан уу?”

Жан махчин баяртайгаар цааснуудыг авав.

“Миний бодож гаргасан зүйл ердөө биеийн бясалгалын эрдэм. Цинжоугийн олон тулааны урсгал дундаас сурахад босго хамгийн намтай төрлийн нэг. Цаг хугацаа хангалттай байвал бараг гацаа ч байхгүй.”

Тэр сэлмийн судрыг өвөртөө хийлээ.

“Яараад хэрэггүй. Ойлгохгүй зүйл гарвал надаас асуу.”

“Баярлалаа.”

Шень И толгой дохин салах ёс хийв. Дараа нь Чэнь Жигээр авахуулсан шинэхэн мах, амтлагчуудаа барин жижүүрийн өрөөнөөс гарлаа.

“Тэр хоол ч хийж чаддаг юм уу?”

Жан махчин толгойгоо маажив. Чэнь Жи гүн амьсгаа авч, сууриа тогтоон зогссоор:

“Хэрэв хагас сарын өмнөх Шень даргыг харсан бол ийм хүн юу чаддаг байлаа ч гайхах зүйлгүйг та ойлгоно.” гэж хэлэв.

“Тийм үү?”

Жан махчин маргасангүй, зүгээр л инээмсэглэв. Эцсийн эцэст энэ бол жижигхэн хошууны хот. Цинжоуг үзээгүй хүн жинхэнэ суут авьяастан ямар байдгийг хаанаас мэдэх билээ?

Өөрийнх нь нүдэнд Шень Игийн зан чанар, хүч чадал үнэхээр сайн. Бүр өөрөөс нь ч дээр. Гэхдээ төдий л зүйл.

…

Тэнгэр гал авалцсан мэт улайжээ.

Шень И хаалгаа тогшоод түлхэн орлоо. Өрөөнд нэг эмэгтэй ширээн дээрээ унтчихсан байв. Хар үс нь хүрхрээ мэт асгарч, цайвар нарийн нүүр нь тайван үзэсгэлэнтэй харагдана. Гэвч үл ялиг зангирсан хөмсөг, чичирхийлэх урт сормуус нь зүүдэндээ ч тайван биш байгааг илтгэнэ. Шень И аажмаар ойртож, түүний гарын доор овоорсон зузаан шар цааснуудыг харав.

Зах хэсгүүд нь бэхэнд будагдаж, бүр уруулынх нь буланд хүртэл бэх наалджээ. Тэр санаа алдаад Линь Байвэйн аманд хавчуулагдсан бийрийг зөөлөн татав.

“Минийх… битгий ав…”

Линь Байвэй бийрийг шүдээрээ зуусан хэвээр бувтнан нүдээ нээлээ. Тэгснээ амт мэдэрсэн мэт царай гарган:

“Пү! Пү! Пү!”

гэж хэдэнтээ нулимав. Дараа нь цааснууд руугаа сандарсан харцаар харан хурдан эмхэлж эхэллээ.

“Талыг нь аль хэдийн хуулчихсан…”

Үгээ дуусгаж амжаагүй байхад Шень Игийн гар дахь шинэхэн махыг олж хараад нүд нь тэр дороо гэрэлтэв.

“Эндэхийг чи хариуцаарай!”

Махыг шүүрч аваад арын хашаа руу гүйчихлээ.

“…”

Шень И ширээн дээр тарсан цааснуудыг хараад нэг нэгээр нь болгоомжтой цуглуулж, цэвэрхэн эмхлэв. Арын хашааны гал тогоонд ороход Линь Байвэй үсээ боочихсон, ногоо угааж байлаа. Эргэж ч харалгүй гараа даллав.

“Гар, гар.”

Өөрийгөө тэнд илүүдсэн хүн мэт мэдэрсэн Шень И хашаанд гарч суугаад сүх авч түлээ хагалж эхлэв. Тэнгэр бүрэн харанхуй болоход газар дээр цэвэрхэн өрсөн түлээ овоорчээ. Удалгүй будаа, махны үнэр хамар цоргиж эхлэв.

Шень И эргэж харахад Линь Байвэй ард нь зогсож, савхаар өөх, мах алагласан жигнэсэн гахайн мах хавчжээ. Мах руу зөөлөн үлээгээд, нүүр дүүрэн итгэлтэй инээмсэглэн:

“Хөөе, амаа ангай. Давс нь таарсан эсэхийг үз.”

гэв. Хоёр амьдралдаа ганцаараа явж дассан Шень И өөрийн эрхгүй хойш налж, юм хэлэх гэж байтал Линь Байвэй аль хэдийн савхаа аманд нь хийчихэв.

“…”

“Ямар байна?”

Линь Байвэй хүлээлт дүүрэн харлаа. Тансаг хоол гэхээргүй. Гэхдээ санаанд оромгүй гайгүй.

Өмнөх амьдралдаа олон хүн хамт иддэг гуанзны хоолыг санагдуулна. Жаахан бүдүүн хийцтэй ч будаатай бол маш сайн таарах амт.

“Овоо юм.”

Шень И сүхээ тавиад босож, махтай шөл зөөхөөр явлаа.

“Мэдээж.”

Линь Байвэй хамраа сартайлгаж, хоёр гараа ардаа авч бахархсан тогооч шиг зогсов. Яг тэр мөчид хаалгыг хүчтэй нүдэх чимээ цуурайтав. Бам! Бам! Бам!

“Шень овогт, гараад ир!”

Шень И зог тусан хөмсгөө зангидаж, гадагш эргэв. Линь Байвэй гайхан харсан ч юу ч асуусангүй. Шууд гал тогоо руу буцаж орлоо. Дараагийн мөчид тав зургаан харуул түшмэл хаалгыг түлхэн дайрч орж ирэв.

Араас нь хоёр хүн алхлаа. Урд талд үс сахал цайсан, хөх дээлтэй өвгөн. Царай нь барайжээ. Лю данс хөтлөгч.

Түүний араас хоёр гараа нийлүүлэн, сонирхолтой жүжиг үзэж буй мэт зогсох Туранхай лам орж ирэв. Гадаа Чэнь Жи болон бусдыг харуул түшмэд сэлэм тулган хана руу шахжээ. Жан махчин харин гудамжны нэлээд цаана барайсан царайтай зогсож, хоёр нударгаа чанга атгасан байв.

“Төр чамд итгэж, гурван тосгон, зургаан захын суурины чөтгөрийн хэргийг хариуцуулсан.”

Лю данс хөтлөгчийн хоолой уурласандаа чичирнэ.

“Гэтэл ердөө хоёрхон шөнийн дотор Байюнь хошуу болон эргэн тойрны тосгодоос арав гаруй хүүхэд алга боллоо!”

“Харин чи энд гэртээ тухтай сууж байна!”

“Танай бүх жижүүрийн газар үгсэн хуйвалдаж, мэдээг нуун дарагдуулдаг нэг хуйвалдааны үүр болчихжээ!”

Өвгөний хоолой улам чангарлаа.

“Би чамайг төрсөн хүү, зээ шигээ үзэж явсан!”

Тэгснээ ууртайгаар архирав.

“ЧИ ҮХЭХ ЁСТОЙ!”

“Манай жижүүрийн газрын хаалга өдөржин нээлттэй байсан! Бидэнд ямар ч мэдээ ирээгүй!”

Чэнь Жи амьсгаадан чанга өмгөөлөв. Хүүхэд нь алга болсон хүн яаж тайван байх билээ? Шень Игийн нэр хүнд одоо ийм болсон байхад тэд яагаад Лю данс хөтлөгч дээр очоод, өөрсдийнх нь жижүүрийн газарт ирэхгүй байх юм?

Хариуд нь хурц алганы дуу хадав. Пах! Лю данс хөтлөгч гараа буцаан татлаа.

“Одоо хүртэл маргах уу?”

Яг тэр үед гудамжнаас хорь гаруй хүдэр эр ойртож ирэв. Гартаа хүчит нум, хөндлөвч нум барьжээ. Хувцас нь харуул түшмэдийнхээс өөр.

Хотын хамгаалалтын цэргүүд. Лю данс хөтлөгч Шень И рүү эргэн харлаа.

“Өнөөдөр энэ чөтгөрийн хэргийг шийдэж чадахгүй бол би толгойг чинь авна!”

37-р анги дууслаа

Алдаа мэдэгдэх

Мөнхийн амьдрал чөтгөр мангасыг устгахаас эхэлнэ37-р анги · Унших

Алдааны мэдээлэл илгээхийн тулд бүртгэлээрээ нэвтэрнэ үү.

Нэвтрэх
ӨмнөхДараах