Мөнхийн амьдрал чөтгөр мангасыг устгахаас эхэлнэ

38-р анги

38-р анги — Бичин чөтгөрийн өшөө авалт

Сонсох

“Явцгаая!”

Лю данс хөтлөгч гараа даллан, олон хүнийг дагуулж урт гудамж руу хөдөллөө. Туранхай лам хоёр гараа ардаа авч, инээмсэглэн Шень И рүү харав.

“Шень түшмэл ээ, морил.”

Шень И хаалгаа тайван хаахад нүдний гүнд нь хүйтэн гэрэл гялсхийв. Эдгээр хүмүүс гарцаагүй бэлтгэлтэй иржээ. Шалтаг нь ч бэлэн, өөрийнх нь хүчийг ч ерөнхийд нь тооцсон байна. Арав гаруй харуул түшмэл бэлхүүсдээ сэлэм зүүснээс гадна нэг жан гаруй урт жад барьжээ. Үлдсэн хотын хамгаалалтын цэргүүд хүчит нум, хөндлөвч нумаар зэвсэглэсэн байлаа. Дангаараа бол ийм зэвсэг чөтгөр эсвэл хүчирхэг тулаанчийн өмнө нэг их сүртэй биш.

Гэхдээ дээр нь Туранхай лам хөндлөнгөөс оролцвол… хоёр шар үен чөтгөр байсан ч энд хэвтэж үлдэх хэрэг гарна.

“Ямар жүжиг тавих гэж байгааг чинь харъя.”

Жан махчин барайсан царайтай Шень Игийн ард зогсов. Үүнийг хараад Туранхай ламын царай үл ялиг өөрчлөгдсөн ч хориглосонгүй. Харин хөмсгөө өргөн инээв.

“Дураараа. Би ердөө тушаалын дагуу хамт яваа.”

Яриа нийлэхгүй тул цааш үг сунгасангүй. Гурван хүн дуугүй алхаж, өнгөрөгчдийн сэжигтэй харцан дор хотоос гарлаа. Байюнь хошуунаас гуч орчим ли зайд Шилинь тосгон бий.

Лю данс хөтлөгч илт яарч байв. Царай нь барайж, хурдан алхах зуураа хааяа эргэн Шень И рүү харна. Хөнөөх санаа нь харцанд нь улам тодорчээ.

“Энэ чинь чөтгөр алахаар явж байгаа юм уу, биднийг алахаар явж байгаа юм уу?”

Жан Даху хүртэл ямар нэг зүйл буруу байгааг мэдэрч, хоёр удаа таталдав. Тэр дороо хоёр урт жад хөдөлж, хурц үзүүр нь хүзүүнд нь тулан арьсыг зүсэж, хоёр нарийн цусан мөр үлдээлээ.

“Байз, бид хаашаа яваад байгаа юм?”

Ню овгийн ах дүү хоёр эсэргүүцсэнгүй. Гэхдээ хүмүүс Шилинь тосгоныг огт байхгүй мэт өнгөрч, нарийн жим рүү шууд орж байгааг анзаарав.

“Цааш нь зэлүүд газар шүү дээ. Чөтгөртэй таарахаас айхгүй байгаа юм уу?”

Үүнийг сонсоод Туранхай лам үл ялиг хөхрөн, аажмаар зогсов. Бараг яг тэр мөчид бүх хүн зэрэг зогслоо. Харуул түшмэд, цэргүүд хоёр тийш зайлан зам гаргаснаа гэнэт Шень Игийн хүмүүсийн хөлийг өшиглөв.

Хэдэн хүн тэнцвэр алдан сөхөрч, хүйтэн ирүүд хүзүүнд нь туллаа. Хамт ажилладаг нэг харуул санаа алдан харцаа өөр тийш буруулав. Бүүдгэр сарны гэрэлд алсад замын хажууд жижигхэн сүрлэн саравч харагдана.

Ширээний дэргэд өндөр бараа зогсоно. Энгийн хувцас өмсөж, ханцуйнаас нь цухуйсан хоёр гар хар үсэнд бүрхэгдсэн бөгөөд аяганд маш нямбай архи хийж байлаа. Ширээнд суусан бараа харин намхан, туранхай.

Сүрлэн борооны нөмрөг, хулсан малгай өмсөж, тэдэн рүү нуруугаа харуулан шөнийн зуушаа идэж байгаа мэт.

“Муу юм боллоо.”

Жан махчны царай хүндэрлээ. Ах шавь нь өөрийг нь дагаж ирэхэд яагаад огт тоогоогүйг одоо ойлгов. Урд нь Анхны зэрэглэлийн хоёр чөтгөр байна.

Сууж буй чөтгөрөөс тогтворжоогүй ширүүн эрчим мэдрэгдэж, саяхан ахисан нь илт байв. Гэхдээ биеэс нь цацрах өтгөн чөтгөрийн үнэрээр бол Анхны зэрэглэлийн оргилд хүрчээ. Зогсож байгаа нь арай сул. Гэсэн ч Жан махчинтай бараг ижил түвшинтэй.

Дээрээс нь Туранхай лам. Бас гуч гаруй харуул, цэрэг. Жан махчин жянхуд олон жил явсан, туршлага арвин.

Нэг амьсгааны дотор л шийдвэрээ гаргав.

“Явъя!”

Амьд үлдвэл эргэж тулалдах боломж олдоно.

“Таны хүссэн хүмүүсийг авчирлаа.”

Лю данс хөтлөгч зоригоо чангалан урагш алхаж, сүрлэн саравчны дэргэд хүрэв.

“Тэр бичин чөтгөрүүдийг би алаагүй. Хүүхдүүд алга болсон мэдээг ч би дарж өгсөн… Түүнийг энд татаж гаргах гэж байсныг тань мэднэ…”

Тэр хоолойгоо намсган:

“Бичин ноён оо, би тавь гарсан хойноо арай гэж нэг хүүтэй болсон юм. Хүүхдийг минь буцааж өгөөч…” гэж гуйв.

“Дуугүй.”

Энгийн хувцастай өндөр бичин чөтгөр архины гүцээ тавиад хүйтнээр нэг харлаа.

“За, за. Би дуугүй байя.”

Лю данс хөтлөгч бөхийн, эвгүйхэн инээгээд ардаа гараа даллав. Хотын хамгаалалтын цэргүүдийн хүчирхэг нум шууд олны дунд зогсох Шень И рүү чиглэлээ. Арав гаруй урт жад зэрэг доошлон ухрах замыг нь хаав.

Яг тэр үед сүрлэн нөмрөгтэй хөгшин бичин сэтгэл хангалуун хэхрэв. Хажуудаа идэж цэвэрлэсэн зүйлсээ маш нямбай давхарлан тавиад босож, ханцуйгаараа амаа арчив. Сарны гэрэлд мөлчийтөл долоосон арван гурван жижиг гавал ширээн дээр гялалзана.

Хоосон ухархайнууд нь жихүүдэс төрүүлэм. Хөгшин бичин амаа арчсаар толгойгоо эргүүлэн, тун ёсорхуу байдлаар толгой дохив. Сөөнгө хоолойгоор:

“Баярлалаа.” гэж хэллээ. Лю данс хөтлөгч магтаал хүртсэн мэт нүүр нь гэрэлтсэн ч дараагийн мөчид харц нь ширээн дээр буув. Тэр хуруугаараа нэг нэгээр нь тооллоо.

Тоо нь нэг л биш байлаа. Дараагийн агшинд хөгшин царай нь цогцос мэт цайв. Бүх бие нь шигшүүр мэт чичирч, хоёр хөл нь сулран өөрийн эрхгүй газар сөхрөн уналаа.

Хоолой нь хөдөлсөн ч үг гарсангүй. Зөвхөн хэлгүй хүн мэт хачин авиа амнаас нь гарна.

“Аа… Аа… Аа…”

Жан махчин жижиг гавлын овоолго руу хараад тэсэлгүй огцом эргэж, Туранхай лам руу ууртай ширтэв.

“Халцарсан тэнэг минь, чи галзуурчихсан юм уу?!”

“Надтай хамаагүй.”

Туранхай лам хөмсгөө зангидан хоёр гараа дэлгэлээ.

“Би юу ч хийгээгүй. Өнөө орой хошууны захирагчийн тушаалаар Лю данс хөтлөгчийг дагаж, энэ хэргийг шалгахаар л ирсэн.”

Тэгснээ ёжтой инээмсэглэн Шень И рүү харлаа.

“Үнэхээр учрыг нь мэдэхийг хүсвэл Шень түшмэлээс яагаад асуухгүй байгаа юм?”

“Дэмий хуц!”

Жан махчин хилэгнэв.

“Дөрөвхөн хүнээр хоёр зуун мянган хүний аюулгүй байдлыг хариуцуулчихаад, дээрээс нь чөтгөрүүдэд тусалж мэдээг нь дарна!”

“Би Чөтгөр дарах албаны хүн байсан бол эхлээд та нарын энэ хэдэн араатны толгойг авна!”

Жан махчин цааш хараах гэж байснаа гэнэт нэг хүн алга болсныг анзаарав. Толгой өргөхөд Шень И юу ч хэлэлгүй урагш алхаж байлаа. Эргэн тойрны жад, нумыг огт байхгүй мэт үл тооно.

Чэнь Жигийн дэргэд хүрээд бөхийж, түүний сэлмийг сугаллаа.

“Яваад өг! Дараа боломж гарна!”

Чэнь Жи хэлж дуусахаас өмнө хажуугийн харуул түүнийг алгадаж доош дарав. Түүнийг алгадсан харуул Шень Игийн хажуу төрх рүү хараад хэсэг хугацаанд үг ч хэлж чадсангүй. Удалгүй Шень И сүрлэн саравчны өмнө хүрлээ.

Хоёр бичин чөтгөр түүнийг тоомжиргүй шинжив. Өндөр залуу бичин ёжтой инээмсэглэв.

“Одоо түүн шиг сөхөрвөл цогцсыг чинь бүтнээр үлдээж ч мэднэ.”

“Ал! Тэднийг ал!”

Лю данс хөтлөгч Шень Игийн ханцуйнаас солиотой мэт зуурч, араатан шиг орилов.

“Чи сүр үзүүлэх дуртай биз дээ?! Одоо би тушааж байна! Тэднийг ал!”

Гэвч энэ гуйлт ердөө агшин үргэлжиллээ. Дараа нь хоолойноос нь цус бургилах гүр-гүр дуу гарч эхлэв. Сэлмийн гэрэл цахихад цагаан үстэй толгой түд хийн газар унав.

Шень И хоёр бичин чөтгөрийг ширтсэн хэвээр, Лю данс хөтлөгчийн унаж буй биеийг түшүүлэн сэлмийнхээ цусыг ногоон дээлэнд нь хайхрамжгүй арчив. Алсад жад атгасан харуулуудын гар хөлөрч эхлэв. Цэргүүд шүлсээ залгилаа.

Хүчирхэг нумнууд нимгэн бараа руу хэдийн чиглэсэн. Сум ч тавьчихсан. Гэсэн ч хэн ч тавьж зүрхэлсэнгүй.

“Яасан даварсан амьтан бэ!”

Туранхай лам хэсэг балмагдсанаа хилэгнэн урагш дайрав. Өнөө орой түүнийг Шень Иг отож алах гол хүч болгон дуудаагүй. Харин Лю данс хөтлөгчийг хамгаалж, хэрэгтэй үед туслах үүрэгтэй иржээ.

Гэтэл энэ галзуу хүн хоёр чөтгөрийн өмнө оччихоод эхлээд төрийн хүнийг ална гэж хэн бодох вэ? Бүр уур хүрмээр нь хоёр бичин чөтгөр зүгээр л хараад зогсоно! Гаднаас харсан хүн өнөө орой отуулсан хүн нь Лю данс хөтлөгч гэж бодохоор.

Туранхай лам уурлан дайрах үед гэнэт Жан махчны бүдүүн гар хажуугаас савж, цээжинд нь хүчтэй буув. Тэр хэдэн алхам гуйван ухарч, арайхийн тогтоод архирлаа.

“Тэнэг минь! Тэр хүн алсныг хараагүй юм уу?!”

Жан махчин царайгаа хилэнгээр мушгин, махны хутгаа сугалж урагш цавчив.

“Чи муу тонил цаашаа!”

Яг тэр мөчид хоёр бичин чөтгөрийн тоомжиргүй нүдэнд эцэст нь өөрчлөлт гарлаа.

38-р анги дууслаа

Алдаа мэдэгдэх

Мөнхийн амьдрал чөтгөр мангасыг устгахаас эхэлнэ38-р анги · Унших

Алдааны мэдээлэл илгээхийн тулд бүртгэлээрээ нэвтэрнэ үү.

Нэвтрэх
ӨмнөхДараах