Шень И жижүүрийн газрын гаднах хашаанд аажуухан ирэв. Жан махчин чулуун шатан дээр бөгтийн сууж, дахин дахин эвшээн, ямар ч эрч хүчгүй харагдана. Хүн ойртохыг анзаармагцаа толгой өргөөд Шень И рүү ёжтой инээмсэглэв.
“Яагаад ингэж удав? Бусдыг бүгдийг нь шалгаж дуусахыг зориуд хүлээгээд, хамгийн сүүлд орж Чөтгөр дарах албаны хүмүүсийг алмайруулах санаатай байсан юм уу?”
Шень И үүнийг сонсоод үл ялиг гайхав. Түүний царайг хараад Жан махчин босож, тайвшруулсан өнгөөр хэллээ.
“Хөөе, би анх Алмаазан хаалгад орохдоо бас яг ингэж боддог байсан. Харамсалтай нь Чөтгөр дарах албаны түшмэд газар газар явж, элдэв хүн үзсэн улс. Хэн нэг нь жаахан авьяастай байлаа гээд тэнгэрийн хүн харсан мэт алмайрахгүй. Тиймээс сэтгэлээр битгий уна.”
Хэрэв Шень Игийн авьяас үнэхээр тэнгэрт ховор түвшинд байсан бол түүнийг өөрөө иртэл нь орхиод суухгүй байсан биз.
“Юу яриад байгаа юм?”
Шень И алхахаа зогсоов.
“…”
Жан махчин хэсэг дуугүй байснаа сая нэг ноцтой царай гаргалаа.
“Өчигдөр шөнө хоёр дахь харуулын дохио дуугармагц хошууны бүх цэрэг, харуул түшмэлийг хотын баруун талд дуудсан. Хүмүүсээ аль хэдийн сонгочихсон, одоо хошууны захиргаанд заавар өгч байгаа. Чамайг үнэхээр орхичихсон юм уу?”
Дараагийн мөчид Жан махчин уурлав.
“Энэ шаарнууд хүнийг үнэхээр дорд үзэж байна! Би бүр чамайг дагаад Цинжоу руу буцаж, хуучны нэг амрагтайгаа уулзана гэж бодож байсан юм!”
Тэр хэд харааснаа Шень Игийн гараас шүүрч аваад хошууны захиргаа руу яаран алхав. Чөтгөр дарах алба ажилдаа үргэлж нямбай. Хэн нэгнийг зүгээр мартчихна гэдэг бараг боломжгүй.
Тэгэхээр зориуд орхисон байх магадлал өндөр. Шень Игийн одоогийн хүч хэрэв Цинжоуд өссөн хүнийх байсан бол нэг их онцгой биш байж болно. Гэхдээ Байюнь хошуу шиг жижиг газар бол тун ховор авьяас.
Төрийн хүн гэдэг шалтгаан байгаагүйсэн бол аль ч тулааны урсгал түүнийг хүлээж авахаас татгалзахгүй. Тэгээд яагаад ингэж хандаж байгаа юм? Шень Игийн царай тайван хэвээр байсан ч дотроо үнэхээр гайхаж байлаа.
Олон янзын боломж төсөөлсөн. Гэхдээ ийм зүйл болно гэж огт бодоогүй. Одоо хошууны захиргааны хашаа бараг хоосорчээ.
Хэдхэн хамгаалалтын цэрэг л үлдсэн байв. Жан махчин юу ч тоолгүй шууд дайран орлоо. Түүний биеийн хүчийг жирийн цэргүүд яаж зогсоох билээ. Хоёр хүн гол танхимын өмнө хүрч ирэв.
Үүдэнд хар дээл, хаш бүс зүүсэн хоёр залуу гараа цээжиндээ зөрүүлэн зогсоно. Мөрөн дээрх алтлаг утсаар хатгасан довтлох гэж буй чонын дүр тэдний хүйтэн төрхийг бүр ч сүртэй харагдуулжээ.
“Зогс.”
Жан махчин шууд зогсов. Нүүрэндээ хүчээр инээмсэглэл гарган:
“Харуулын захирагч аа… энд бас нэг хүн үлдчихсэн байна.”
гэв. Чөтгөр дарах алба хэчнээн догшин ч учир шалтгаангүй хүн рүү дайрахгүй. Гэсэн ч ийм хар дээлтэй хүмүүсийн өмнө Жан махчин өөрөө буруу зүйл хийгээгүй атлаа бага зэрэг сандарчээ.
Тэр зориг гарган Шень Иг мөрөөрөө зөөлөн түлхэв.
“Юугаа зогсоод байгаа юм? Эхлээд дотогш ор.”
Тэдний яриаг сонссон хар дээлтэй нэгэн дургүйцэн хэлэв.
“За за, хүний загнуулахыг харах юу нь тийм сонирхолтой байдаг юм.”
Хар дээлтэй түшмэл Жан махчнаас харцаа салгаад Шень И рүү харахад хүйтэн царай нь аажмаар зөөлөрлөө. Тэр нүдээ эргэлдүүлэн аргагүйдсэн өнгөөр хэлэв.
“Гэртээ унтаж амрахын оронд энд ирж юугаа сонирхоод байгаа юм? Бид шөнөжин ажиллачихаад одоо үүд сахиж зогсоно. Чи үнэхээр завтай хүн юм аа.”
Өнөөдөр Лю өвгөн чихрийн дүрстэй модоо авчраагүй. Нөхөөстэй хуучин хувцсаа ч тайлж, Чөтгөр дарах албаны дүрэмт хувцсаа өмсжээ. Тэр хажуу тийш зай тавин:
“Үзмээр байгаа бол ор. Гэхдээ хэт ойртоод хэрэггүй.”
гэж бувтнав. Энэ яриаг сонсоод Жан махчин балмагдан хажуу тийш харав. Шень И өөртэй нь адил тайван зогсож байлаа.
Нүдэнд нь ямар ч гайхсан шинж алга. Энэ хоёр танил юм уу? Гол танхимд Ли Синьхан гол суудалд сууж, нүдээ үл ялиг анин, хүйтэн хөндий царай гаргажээ.
Урд нь бие сайтай зургаан залуу нэг эгнээнд цэх зогсоно. Гараа ардаа авч, бүх бие нь чангарсан байв. Бүгд хошууны цэргийн хувцастай.
Өчигдрийн гуйлгачин ч өнөөдөр дүрэмт хувцас өмссөн тул бүр өөр хүн шиг харагдана. Царай төрх нь энгийн ч нүдэнд нь эрч хүч байв. Тэр зургаан хүний өмнүүр аажмаар алхаж байснаа анхаарал нь сарнисан Чэнь Жиг олж харав.
Шууд нэг өшиглөлөө. Загнах гэж амаа нээтэл үүдэнд зогсох танил барааг олж харжээ. Хэсэг амаа ангайснаа яагаад ч юм үргэлжлүүлэн загнах хүсэл нь алга болов.
Сонирхолгүй өнгөөр:
“Цэх зогс. Битгий бодолдоо автаад бай.”
гэж хэлээд өнгөрөв. Лю өвгөн үүнийг хараад аргагүйхэн инээв. Ердийн үед шинэ хүмүүс сонгохдоо эхлээд Чөтгөр дарах албаны сүр хүч, нууцлаг байдлыг мэдрүүлж, бардам занг нь дардаг.
Гэтэл өчигдөр гуйлгачин өөрөө Шень Ид ганц өшиглүүлээд нисчихсэн. Одоо жинхэнэ эзнийг нь хараад яаж сүр үзүүлэх билээ.
“Найман зуун цэрэг, зуу гаруй харуул түшмэлээс эцэст нь зургаахан хүн сонгожээ. Тэгээд энэ зургаагийн тал нь сүүлдээ буцаагдах байх.”
Жан махчин санаа алдав.
Нийтдээ мянга орчим хүн л байгаа мэт боловч эдгээр хүмүүс бүгд төрөөс цалин авдаг. Өөрөөр хэлбэл өмнө нь аль хэдийн нэг удаа шүүгдсэн хүмүүс. Ядаж бие бялдар нь жирийн хүнээс сайн.
Энэ нь бараг бүх Байюнь хошуунаас зургаахан хүн сонгож байгаатай ялгаагүй. Тэгээд Чөтгөр дарах албанд очлоо ч ихэнх нь эмийн вангаар хүчээр бэлтгэсэн байлдааны хүн болно. Цааш дэвших боломж цөөн.
Харин ханцуйндаа үүлэн хээтэй түшмэд бол багаасаа сонгогдож, авьяас чадварт нь тохируулан тусгайлан бэлтгэгдсэн хүмүүс. Ижил зэрэглэлийн жирийн тулаанчдаас хавьгүй хүчтэй. Ийм суурь нөөц өөр ямар ч тулааны урсгалд байхгүй.
Ли Синьхан эцэст нь нүдээ нээлээ. Хоолойд нь ямар ч сэтгэл хөдлөл байсангүй.
“Гэртээ харьж юмаа бэлд. Маргааш Цинжоу руу хөдөлнө. Хүн бүр хамгийн ихдээ нэг гэр бүлийн хүн эсвэл нэг үйлчлэгч авч явж болно. Нэрийг нь бүртгүүл, замын зохицуулалтыг бид хийнэ. Хувийн ачаа наян жингээс хэтрэхгүй.”
Үүнийг сонсоод зургаан залуугийн чангарсан бие бага зэрэг сулрав. Тэдний дунд танил хоёр царай байлаа. Ню Да гуяныхаа хажууг сэмхэн маажиж, дотроо ихэд эргэлзэнэ.
Ганц хүн л авч явна… Дүүгээ дагуулж ертөнц үзүүлэх үү? Эсвэл эхнэрээ авах уу?
Ээжийг тэгвэл хэн асрах юм? Харин Чэнь Жи гурван жил шаргуу бэлтгэсний үр дүн өнөөдөр гарчээ. Сэлэм, нударгын аргаа хоёуланг нь бага амжилтад хүргэж, Сүнсэн могойн найман алхмыг бүр их амжилтад хүргэсэн байв. Салхи аянгын судрын эхний босгыг давах шинж ч гарч эхэлсэн тул Чөтгөр дарах албаны хэдэн харуулын захирагч хүртэл түүн рүү ахин нэг харав.
Чэнь Жид Ню Дагийнх шиг сонголт байсангүй. Дүү Чэнь Жиньюйгээс өөр ойрын хамаатан байхгүй. Гэсэн ч хөмсөг нь зангирсан хэвээр.
Өглөө цэргүүд гэрээс нь дуудаж гаргаснаас хойш одоо хүртэл Шень түшмэлийг огт хараагүй. Урьдын адил унтаад хоцорчихсон юм биш биз? Яг тэр үед Ли Синьхан аажмаар бослоо.
Үүд рүү алхах хөдөлгөөн бүрээс нь хүчтэй сүр мэдрэгдэнэ. Жан махчин өөрийн эрхгүй хагас алхам ухрав. Лю өвгөнд үзүүлж байсан хүчээр гаргасан инээмсэглэл нь энэ удаа арай чин сэтгэлийнх болов.
Ханцуйндаа гурван үүлэн хээтэй хүмүүсийн ихэнх нь Хаш шингэний зэрэглэлийн хүчирхэг тулаанчид. Үүлэн хээ бүрийн цаана тоо томшгүй чөтгөрийн цогцос бий. Тэгээд энэ хүн ийм залуу.
Хэдэн жил өнгөрвөл нэг нутгийг хариуцсан туслах жанжин болох нь бараг гарцаагүй. Ли Синьхан зүгээр нэг харахад л Жан махчны нуруунд хүйтэн хөлс гарчээ. Ли Синьханы гар бүсэлхий рүүгээ очив.
Тэр урдах Шень Иг чимээгүй ширтлээ. Хүйтэн царай нь аажмаар хачин болж, эргэлзээ, атаархал, үл ойлголцол зэрэг олон янзын мэдрэмж нэг дор тодров.
Нэг хүний нүүрэнд ийм олон мэдрэмж зэрэг гарч болдог гэж бодмооргүй. Хэсэг хугацааны дараа Ли Синьхан харцаа буруулж, мөнгөн тасалбар болон тамгатай бичгийг Шень Игийн гарт пах хийтэл тавилаа.
“Энэ тамгатай бичгийг үзүүлбэл Цинжоугийн аль ч том мөнгөний газраас бэлэн мөнгө авч болно.”
Үгээ хэлээд эргэж, арагшаа ч харалгүй явчихав. Байюнь хошууны хүмүүс болон Жан махчин л байрандаа хөшсөн хэвээр үлдлээ. Хошууны захиргаа Чөтгөр дарах албанд мөнгө өгөх гэж оролдвол амиа хорлосонтой төстэй ч ядаж учрыг нь ойлгож болно.
Гэтэл Чөтгөр дарах алба харуул түшмэлд өөрсдөө мөнгө өгч байна гэдэг— урьд өмнө сонсогдож байгаагүй зүйл. Зөвхөн учрыг нь мэдэж байсан хэдэн түшмэл инээлдэн ойртож ирэв.
Ли Синьхан эвгүй байдалд орсныг харах нь тэдэнд тун хөгжилтэй бололтой. Лю өвгөн Шень Игийн мөрийг алгадав.
“Түүнийг битгий тоо. Зан нь жаахан муу болохоос муу санаагүй. Гэртээ харьж юмаа бэлд, бид чамайг Цинжоу руу хүргэж өгнө.”
“Намайг хүргэж өгнө гэнэ ээ?”
Шень И мянган лангийн мөнгөн тасалбарыг ширтэн үл ялиг гайхав.
Гуйлгачин хэлээ ташив. Өчигдөр өөрөө өшиглүүлсэн тухайгаа огт дурдсангүй.
Харин жаахан гунигтай өнгөөр:
“Чи удахгүй Ерөнхий жанжны удирдлагад орох хүн. Тэгээд бид чамайг Цинжоу хүртэл явган явуулна гэж үү?”
гэв.