Гуйлгачин тэр цолыг тун энгийнээр хэлсэн ч Чэнь Жи болон бусад нь нэг их хариу үзүүлсэнгүй. Харин саяхан хүртэл мэл гайхан зогсож байсан Жан махчин гэнэт ухаан орж, бүдүүн гэдсээ хамаг хүчээрээ чимхэв.
“Шш!”
Өвдөж байна. Тэгэхээр буруу сонсоогүй. Гэхдээ яагаад?!
Жан махчин найздаа атаархдаг хүн биш. Зүгээр л энэ явдлын учрыг ойлгож чадахгүй байлаа. Өөрөө төрийн албаны хэрэгт нэг их сонирхолгүй ч Цинжоугийн Ерөнхий жанжин ямар хүн болохыг мэднэ.
Тэр бол том тулааны урсгалуудын тэргүүнтэй эн зэрэгцэх нэгэн. Чөтгөр дарах алба тулаанчдын ертөнцөд онцгой байр суурь эзэлдгийг бодвол Цинжоуд түүний үг бараг хууль мэт. Жирийн тулаанчдын хувьд ийм хүн зөвхөн цайны цагаар үлгэрчийн амнаас сонсдог домгийн дүрээс ялгаагүй. Гэтэл яагаад гэнэт өөрийнх нь дэргэдэх Шень Итэй холбоотой болчихов?
“Дэмий юм битгий ярь!”
Лю өвгөн хөмсгөө зангидан гуйлгачин руу муухай харав. Ямар ч баталгаагүй зүйл тараагаад. Удаан гуйлга гуйж явснаас ам нь хэтэрхий задгай болчихсон юм биш үү?
Тэр толгой сэгсрээд Шень И рүү эргэн, аргагүйхэн инээв.
“Ерөнхий жанжинд илгээсэн мэдээнд чиний тухай үнэхээр дурдсан. Гэхдээ тэр байнга гадуур явдаг хүн, хэзээ буцаж ирэхийг хэн мэдэх вэ? Буцаж ирлээ ч… за, ямар ч байсан хэт их найдвар тавих хэрэггүй.”
Тэр шулуун зантай хүн. Шень И дараа нь хэт их урам хугарч, сайн авьяас дэмий мохох вий гэж хүссэнгүй. Хажуу тийш нэг харахад Жан махчин дохиог нь ойлгож, толгойгоо маажсаар танхим руу орж Чэнь Жи нартай ярилцав.
Лю өвгөн хоолойгоо намсгалаа.
“Линь Байвэй чөтгөрийн шидэнд өртсөн тул түүнийг тусгай хүмүүс Байюнь хошуунаас аль хэдийн авч явсан. Ерөнхий жанжныг хайхаар явсан болохоор одоохондоо Цинжоу хотод буцахгүй.”
Тэгээд Шень И рүү нухацтай харав.
“Чи Чөтгөр дарах албанд орвол бид бүгд амь нас нэгтэй ах дүүс болно. Энд байгаа хүмүүс чиний өмнөөс сэлэмний цохилт авахдаа ч айхгүй. Гэхдээ шинээр ирсэн хүн шууд өндөрт гарахыг хараад бүгд баярлана гэж байхгүй. Хүн л болсон хойно, үүнийг ойлгоорой.”
Үг цөөхөн ч санаа нь маш тодорхой. Зэмлэл гэхээсээ илүү сануулга байлаа. Шень И хэсэг бодоод учрыг нь ойлгов.
Линь Байвэйн өмнө зориуд харуулсан “авьяас” үнэхээр үр дүнгээ өгчээ. Гэхдээ аливаа зүйл үнэтэй. Эргэн тойрны хүмүүс нүүрэндээ инээмсэглэж байгаа ч сэтгэлдээ бүгд баярлаж байгаа гэж бодож болохгүй.
Эдгээр хүмүүс гавьяагаа өөрийн амиар олдог. Хэрэв Шень И хүчтэй ар талтай болж өндөр мөчирт гарсан мэт аашилбал— үнэхээр ар талтай бол өөр хэрэг.
Харин тийм биш байвал өөрөө өөртөө дайсан бий болгоно. Лю өвгөн үргэлжлүүлэв.
“Ли Синьханы саналын дагуу эхлээд чамайг бидэнтэй хамт Цинжоу руу авч явна. Бусад зүйл урьдын журмаараа явагдана. Энэ тухай энд тэнд ярих хэрэггүй. Хоёр эрхэм буцаж ирсний дараа цаашдын зохицуулалтыг хийнэ.”
Ингээд Лю өвгөн дуугүй болов. Ли Синьхан ааш муутай ч муу хүн биш. Хэрэв Шень И өөрийн төлөвлөгөөтэй, эсвэл тэд өөрийг нь зориуд дарж байна гэж бодож байвал хүчлэх шаардлагагүй.
“Надад татгалзах зүйл алга.”
Шень И толгой сэгсрэв. Чөтгөр дарах албанд орохыг хүссэн шалтгаан ердөө хоёр. Нэгдүгээрт, чөтгөртэй тулалдахад түшиг болох ар талтай болно. Хоёрдугаарт, тулааны эрдэм болон ховор эм бэлдмэл олно. Ар талтай бол чөтгөрийн тухай илүү их мэдээлэл авч, одоогийнх шиг хошууны гаднах ертөнцийн талаар юу ч мэдэхгүй харанхуйд тэмтрэх шаардлагагүй.
Чөтгөрөөс авсан насны нөөц хангалттай үед дээрээс нь сайн тулааны эрдэм, ховор эм бэлдмэл нэмэгдвэл өөрийнх нь ахиц ганцаараа явснаас хавьгүй хурдан байна. Эдгээр бодит ашигтай харьцуулахад одоохондоо зөвхөн гай дагуулах хоосон нэр хүнд Шень Ид нэг их хэрэггүй.
Тэгээд ч Лю өвгөний хэлснээр жинхэнэ ашиг хүртэх эсэх нь хоёр дээд түшмэл эргэж ирсний дараа л тодорхой болно. Лю өвгөн түүний царайг чимээгүй ажиглав. Шень Игийн нүд тунгалаг, “татгалзах зүйлгүй” гэж хэлсэн нь зүгээр амны үг биш.
Үнэхээр нэг их тоохгүй байгаа бололтой. Энэ нь Лю өвгөнийг гайхшруулав. Хоосон амлалт гэдэс цатгахгүйг хүн бүр мэднэ.
Гэхдээ ийм асар том боломж толгой дээр уначихаад, ерэн есөн хувь нь худлаа байсан ч бүрэн хайхрамжгүй байж чадах хүн хэд байх вэ? Мэдээж өөр нэг боломж бий. Шень И тэр амласан боломжийн үр шимийг аль хэдийн хүртчихсэн юм биш биз?
Өчигдөр Линь Байвэйн өмссөн эрэгтэй хүний том дээлийг санамагц Лю өвгөний бат итгэл гэнэт ганхав. Тэр шүдээ зуун:
“Хараал ид, чи Линь дэд жанжны сэтгэлийг үнэхээр татчихсан юм биш биз?”
гэж ам алдлаа. Дараагийн мөчид бусад нь түүнийг шууд газар дарж авлаа.
“Үхмээр байна уу?!”
Чөтгөр агнагчийн тухай ийм цуурхал тарааж байгааг чөтгөрийн үүрээр байнга орж гардаг өнөөх хатуу хүмүүс сонсвол энэ жаалын арьсыг амьдаар нь хуулна. Гуйлгачин Лю өвгөний нүүрийг газар дарсан чигээрээ Шень И рүү аргагүйхэн инээмсэглэв.
“Бид албан хэргээр явж байгаа. Байюнь хошуугаар түр дайрсан төдий болохоор жаахан яарч байна. Гэртээ харьж юмаа бэлдээд бидэнтэй хамт яв.”
Хошууны захиргааны гадна. Сонгогдсон хэдэн залуу догдолсондоо нударгаа зангиджээ. Чөтгөрийн гай дүүрсэн энэ ертөнцөд тулааны эрдэмтэй байх нь байр сууриа дээшлүүлэх хамгийн хурдан замын нэг.
Өнөөдөр тэд жирийн харуул, цэрэг байж болно. Гэхдээ Чөтгөр дарах албаны шалгалтыг давж чадвал ирээдүйд Байюнь хошуунд эргэж ирэхэд хошууны захирагч хүртэл хүндэтгэлтэй харьцана. Ингэж бодоод тэд өөрийн эрхгүй урд алхах залуу руу харав.
Энд сохор, дүлий хүн алга. Чөтгөр дарах албаны түшмэд Шень Итэй яг юу ярьсныг тод сонсоогүй ч хандлагыг нь хараад л ойлгомжтой. Шень ахлагч тэдэн шиг шалгалт өгөхөөр явж байгаа хүн биш.
Урьд нь дотносож амжаагүй нь харамсалтай. Одоо гэнэт долигонож эхэлбэл хэтэрхий илт харагдана. Ядаж нэг нутаг усных гэдэг нэрээр Чөтгөр дарах албанд очоод бага зэрэг нүүртэй байж болох биз.
Харин Шень Итэй арай ойр хоёр хүн ийм зүйл огт бодсонгүй.
“Шень ахлагч аа, би гэртээ харьж ээжтэйгээ жаахан сууна. Эхнэрээ ч тайвшруулах хэрэгтэй.”
Ню Да гэр рүүгээ яарсан янзтай өмднийхөө завсрыг маажингаа аль хэдийн гүйхэд бэлэн болжээ. Чэнь Жи харин Шень Иг аль эрт жирийн хүн биш гэж боддог болсон. Бүр Цинжоугийн Ерөнхий жанжин түүнийг шавиа болголоо ч гайхахгүй.
Шалгалт өгч орох уу, шууд элсэх үү— ердөө цаг хугацааны асуудал.
“Шень ахлагч…”
Тэр хоёр гараа атган ёслох гэж байтал Шень И гараа даллав.
“За, боль доо.”
Шень И бодлоо цэгцлэв. Эцэст нь энэ харуул түшмэлийн хувцсыг тайлах цаг ирлээ. Ингэснээр өмнөх биеийн хийсэн муу үйлүүд ч энд хүрээд нэг мөр дуусна.
Хошууны захиргаанд ажиллахаа больж байгаа юм чинь цаашдаа “түшмэл” гэж дуудах ч шаардлагагүй. Гэхдээ гэр рүүгээ яаран гүйх Ню Дагийн нурууг харахад сэтгэлд нь үл ялиг хачин мэдрэмж төрөв. Хүн нутаг орноосоо хол явах үедээ их гунигладаг гэдэг.
Шень И өөрийгөө жаахан гуниглуулах гэж оролдлоо. Гэвч бодоод үзэхэд— үдэж үлдээх төрөл садан алга.
Санах өөрийн гэр орон ч үгүй. Амьдарч байгаа жижиг байшин нь хүртэл хошууны захиргааных. Ярилцаж болдог хоёрхон танилтай.
Нэг нь өөртэй нь хамт явна. Нөгөө нь… Шень И арагш харав.
Жан махчин нүүр дүүрэн инээмсэглэлтэй араас нь дагаж байлаа. Түрүүн Цинжоу руу буцаж хуучны танил эмэгтэйгээ эргэнэ гэж хэлснийг нь санав. За тэгэхээр энэ ч бас явна.
Цинлинь эх дээр очиж салах ёс хийхгүй нь лавтай.
“Гадуур хоол идье.”
Шень И гар дахь мөнгөн тасалбараа сэгсрэв.
“Явъя, явъя!”
Жан махчин гэдсээ чанга алгадав.
“Сүүлийн хэд хоног аманд амт ч алга. Лимбэ үлээж, ая дуулах гурван бүсгүй дуудуулъя.”
“…”
Хэн хоолны газар руу мөнгөн тасалбар барьж ордог юм? Чэнь Жи бүсэлхийнээсээ мөнгөн ембүү гаргаж санаа алдав.
“Хоёрхон хүн дуудчих. Надад хэрэггүй.”
“Асуудалгүй.”
Жан махчин өгөөмрөөр мөрөн дээр нь алгадав.
“Тэгвэл би хоёрыг авъя.”