“Би… чамайг… ална…”
Чэнь Жигийн бүх бие чангарч, араатан мэт архирав. Шень И сэлмийн хуйгаар хацар дээр нь хайхрамжгүйхэн нэг алгадав. Тас!
Цэвэрхэн дуу гарахад Чэнь Жи хэсэг балмагдав.
“Сэлмээ аваад зөв зогс.”
“Ялагдчихаад сүртэй үг хэлээд ямар хэрэгтэй юм?”
“Чиний ард чамайг хамгаалах хөгшин мангас байдаг юм уу?”
Шень И сэлмийг нь хөлөөрөө түүн рүү түлхэв. Чэнь Жи бүрэн будилжээ. Шень И сэлмээ аль хэдийн хуйнд нь хийчихээд нуруугаа харуулсан байв.
Өөрөөр хэлбэл Шень Игийн нүдэнд Чэнь Жи ямар ч аюул биш. Чэнь Жи өөрийгөө хошууны захиргаанд хамгийн их хүчээ нуусан хүн гэж үргэлж боддог байлаа. Чөтгөр дарах албаны нэгэн түшмэлтэй нууцаар ярилцсаны дараа түүний харах хүрээ, хүч чадал хамт ажиллагсдаасаа аль хэдийн хавьгүй давсан.
Шень Игийн дээрэлхэлтийг тэвчиж ирсэн ганц шалтгаан нь өөрт нь өсөж хүчирхэгжих хугацаа дутаад байсан хэрэг. Дахиад жаахан хугацаа өгвөл… Гэвч бодит байдал түүнийг хайр найргүй цохилоо.
Хэрэв Чэнь Жи буруу хараагүй бол Шень Игийн саяын хайхрамжгүй хөдөлгөөнд Чөтгөр дарах сэлмийн аргын мөн чанар бүрэн шингэсэн байв. Бараг биеийн зөн болсон мэт гүн эзэмшил. Шень И өөрөөс нь хурдан.
Хүчтэй. Оновчтой. Тиймээс түүний довтолгоог ийм амархан нурааж чаджээ.
“Гэхдээ… Чөтгөр дарах албаны түшмэл энэ аргыг ердөө гурван жилийн өмнөөс л зааж эхэлсэн.”
“Та яаж аль хэдийн төгс эзэмшилд хүрчихсэн юм бэ?”
Чэнь Жи сэлмээ авангаа өөртөө бувтнав. Шень И газарт тарж хэвтэх хэдэн харуулын дэргэд очлоо.
“Хаана байгаа?”
Жан Даху ам нээсэн ч үг нь ээрэв.
“Т-т-тэд…”
Архи уух, мөрийтэй тоглох, хүүхэн эргүүлэхдээ сайн дарга нь хэзээнээс ийм аймшигтай сэлэмчин болчихов? Шень И санаа алдаад Жан Дахуг өшиглөв. Тэр газар дээгүүр хагас метр орчим гулсан одлоо.
“Хаана байна гэж асууж байна.”
Өмнөх биеийн үлдээсэн баас үнэхээр дуусах шинжгүй. Энгийнээр хэлбэл өмнөх Шень И зуучлагчтай адил байжээ. Хошууны захиргаанаас цалин авна.
Харин бүх хүчээ чөтгөрүүдийн хэрэгцээг хангахад зориулна. Шар Үст Хааны доорх нохой чөтгөрүүд ухаан муутай, зөвхөн хүний маханд шунадаг. Харин өөр нэг бүлэг хөгшин бичин чөтгөрүүд залуу үзэсгэлэнтэй охидод дуртай байв.
Ялангуяа хүнтэй ойртож үзээгүй охидыг илүүд үзнэ. Тэдний догшин, хэрцгий зангаас болж өмнөх Шень Игийн илгээсэн охид ихэвчлэн хэдхэн сарын дотор амиа алддаг. Тиймээс шаардлага нь үргэлж өндөр.
Энэ удаа хоёр бүлэг чөтгөрийн шаардлага давхацжээ. Өмнөх Шень И хөгшин бичин чөтгөрүүдэд зориулж зургаан залуу охин бэлтгэсэн байв. Тэдний нэг нь Лю овгийн охин.
Гэтэл Люгийн гэр бүл нохой чөтгөрүүдийн хараанд бас өртжээ. Аргагүйдсэн өмнөх Шень И Чэнь Жигийн дүү рүү анхаарлаа шилжүүлсэн байна. Нас нь арай ах ч царай төрхөөрөө өлсгөлөн, туранхай бусад охидоос хавьгүй үзэсгэлэнтэй.
“Муу шаар.”
Шень И толгой сэгсрэн бувтнав. Харц нь аажмаар хүйтэрлээ. Өмнөх амьдралдаа хангалттай олон зовлон, хүний ертөнцийн хатуу ширүүнийг харсан гэж боддог байв.
Гэвч энэ үймээнтэй цаг үед ирээд зовлон гэдэг өөрөө ч ёроолтой байдгийг ойлгожээ. Жан Даху Шень И үнэхээр уурлаж байгааг анзаарав. Чэнь Жид үзүүлэх гэж жүжиглээгүй.
Тэр хэвлийгээ илэн яаран босоод замчиллаа. Үүнийг харсан Чэнь Жи ч араас нь хурдан дагав. Хошууны захиргаанаас гараад хоёрхон гудамж өнгөрөхөд Жан Даху булангийн жижиг цайны газар руу орлоо.
Арын жорлонгийн цаана байх ногооны талбайд хэдэн охиныг чанга хүлж, шаварт хэвтүүлсэн байв. Амьсгаа нь сул. Удаан хугацаанд хоол ундгүй байсны шинж илт.
“Янхны газрын хөгшин хүүхнүүд ирж цэвэрлэж амжаагүй байгаа юм.”
Нэг харуул Шень И тэднийг ажлаа муу хийсэн гэж бодох вий гэсэн мэт яаран тайлбарлав.
“Одоо жаахан муухай харагдаж байгаа ч будаг шунх тавьчихвал—”
Үгээ дуусгахаас нь өмнө Жан Даху түүнийг хажуу тийш түлхэв.
“Дарга аа, эцэг эхийнх нь дарсан гэрээнүүд энд байна. Бүгд бүрэн.”
“Бидэнд ч хэцүү л байна. Гэхдээ өөр аргагүй…”
Шень И зузаан гэрээнүүдийг аваад хэсэг чимээгүй болов. Дараа нь хэллээ.
“Будаа, гурил, давс, гахайн мах ав.”
“Их хэмжээгээр.”
“Хурдан.”
“Ойлголоо!”
Жан Даху эргэн явах гэж байв. Тэр Шень Игийн доор олон жил ажилласан. Энэ хүн хэр харгис байж чаддагийг дэндүү сайн мэднэ.
Урьд нь асуулт тавьж зүрхэлсэн хүмүүс эцэстээ чөтгөрийн хоол болсон тохиолдол ч бий. Асуух хэрэггүй зүйлийг бүү асуу.
“Би… худалдаж ав гэж хэлсэн.”
Араас хүйтэн сануулга сонсогдов. Жан Даху байрандаа хөшөөд эргэж харлаа. Шень Игийн тунгалаг нүдэнд урьдын харгис сүрдүүлэг байсангүй.
Гэсэн ч яагаад ч юм Жан Дахугийн шээс хүрч, хоёр хөл нь өөрийн эрхгүй хавчигдав.
“Ойлголоо.”
“Мөнгө төлж худалдаж авна. Санаа зоволтгүй.”
Шень И харцаа буцаан урд тал руу шилжүүлэв. Чэнь Жи барайсан царайтай чимээгүй сууж, нэг охины хүлээсийг тайлж байлаа. Хүн гэдэг харьцуулж байж л ялгарна.
Туранхай, борлосон охидын дунд Чэнь Жиньюйн бие нарийхан боловч бусад шигээ өлсөж хатсан харагдсангүй. Шаварт будагдсан ч цагаан толигор арьс нь нэвт гэрэлтэнэ. Дөнгөж баригдсан учраас бусад охид шиг цонхийж, сульдаагүй байв.
Цэвэрхэн нарийн төрхөд нь номын хүн шиг намуухан өнгө байхын зэрэгцээ үл ялиг эмзэг байдал нэмэгдэж, бүр ч анхаарал татна. Өмнөх Шень И яагаад түүнд санаархсаныг ойлгоход хэцүү биш. Ах нь хошууны харуул түшмэл учраас бусад охидтой харьцуулахад амьдрал нь арай дээр байжээ.
Чэнь Жи шүдээ зууж, дүүгээ том чулуун дээр түшүүлэн суулгав. Ердийн үед түүнд гар хүрсэн хэн ч байсан Чэнь Жи эргэлзэлгүй сэлмээ сугалах байсан. Гэвч одоо уур хилэнгээ хоёр алгандаа атгахаас өөр зүйл хийж чадсангүй.
“…”
Шень И харцаа холдуулаад, бусад охидын хүлээсийг тайлахаар бөхийв. Айдас дүүрэн харцны дор гарынхаа арыг тэдний духанд зөөлөн хүргэж үзлээ. Сүүлийн үед цаг агаар хүйтэн болсон.
Халуурч өвдвөл төвөгтэй. Аз болоход тэд хэт өлсөж, цангаснаас өөр ноцтой асуудалгүй байв.
“Шень түшмэл…”
Арван хоёр, арван гурваас хэтрээгүй харагдах хамгийн бага охин чичирсэн хоолойгоор дуудлаа. Шень И өөрийн эрхгүй гашуунаар инээмсэглэв. Ийм жаахан хүүхэд хүртэл өмнөх биеийн муу нэрийг мэддэг ажээ.
Тэр эрхий хуруугаараа охины нүүрэн дээрх шаврыг арчаад, толгойг нь зөөлөн илэв.
“Жаахан амар.”
“Би чамайг гэрт чинь хүргэж өгнө.”
Удалгүй харуулууд том жижиг олон боодол барин буцаж ирэв. Шень И босоод, газар сууж нударгаа алгандаа шигдтэл атгасан Чэнь Жи рүү харлаа.
“Боллоо.”
“Одоо явах болоогүй.”
Тэгээд охидыг дагуулан цайны газраас гарлаа.
“Та нар ажилдаа буц.”
“Эд зүйлсийг энд орхи. Тэр өөрөө үүрнэ.”
Үүнийг сонссон Чэнь Жи уурласандаа инээх шахав. Миний дүүг ингэж болгочихоод намайг бүр ачаа зөөлгөх гэж байна уу? Чэнь Жиньюй одоо ч манарсан хэвээр, уруулаа үл ялиг хазав.
Нас арай ах болохоор бусад охидын сандралаас илүү тайван харагдана.
“Ах аа, би зүгээр.”
“Та ажлаа хий.”
Тэр ахынхаа занг дэндүү сайн мэднэ. Ийм үед өөрөө хүртэл түүнийг тайвшруулахад хэцүү. Тиймээс айж сандарсан шинж гаргаж болохгүй.
Тэглээ гээд юу ч шийдэгдэхгүй. Харин ч илүү гай тарьж мэднэ.
“Хурдлаарай. Удахгүй харанхуй болно.”
Гаднаас Шень Игийн хоолой сонсогдов. Шуудхан, хүйтэн мэт үг Чэнь Жиньюйн зүрхийг өөрийн эрхгүй чангаллаа. Тэр ах руугаа санаа зовсон харцаар харав.
Гэтэл санаанд оромгүйгээр Чэнь Жи барайсан чигээрээ босоод, будаа гурилын шуудайг үнэхээр мөрөн дээрээ үүрчихэв.
“Намайг дага.”
“Ажил дуусмагц чамайг гэрт хүргэнэ.”
Үүнийг харсан Чэнь Жиньюй хэсэг гайхсанаа гадагш өөрийн эрхгүй харлаа. Нүдэнд нь өчүүхэн сониучрал гялсхийв.