Мөнхийн амьдрал чөтгөр мангасыг устгахаас эхэлнэ

6-р анги

6-р анги — Сэлмээ тавь

Сонсох

Хот руу буцах замд Чэнь Жи илжгээ унан Шень Игийн араас явж, урдах өндөр цэх нурууг ширтсээр байлаа. Яагаад ч юм нэг л буруу санагдана. Урьд нь Шень И хаа нэгтээ дайрч өнгөрөхдөө эгэл ардаас мөнгө, архи, мах салгах боломжийг хэзээ ч алддаггүй.

Бүр охид бүсгүйчүүдийг нь хүртэл онилно. Гэтэл өнөөдөр өөрийн гараар чөтгөр устгачихаад юу ч хэлэлгүй шууд яваад өгчээ. Хачин.

Үүнээс гадна тариачны гэрт болсон явдал ч сонин. Шень И гэнэдүүлж дайрсан нь үнэн. Гэхдээ архи дарс, зугаа цэнгэлээс болж бие нь доройтсон хүн яаж тийм шийдэмгий довтолж, чөтгөрт хариу цохилт хийх боломж ч өгөлгүй барьж чадсан юм бэ?

Чэнь Жи өөрийгөө тэр чөтгөрийн хажууд сууж байсан ч ийм цэвэрхэн шийдэж чадахгүй гэдгээ мэдэж байв. Өмнө нь Шень И тулааны эрдмийн судрыг хайхрамжгүй эргүүлж байсныг санасан Чэнь Жи хэсэг эргэлзээд асуулаа.

“Шень түшмэл ээ, та Чөтгөр дарах албаны тулааны эрдмүүдийг сонирхож байгаа юм уу?”

Үүнийг сонссон Шень И эргэж харав. Чэнь Жи судар өгөхдөө ямар дурамжхан байсныг тэр саналаа.

“…”

Шень И хэсэг хэлэх үггүй болов. Тэгээд судруудыг өвөр дотроосоо гарган түүн рүү шидлээ.

“Зүгээр л сонирхоод харсан юм. Май, буцааж ав.”

“Би тэр утгаар хэлээгүй…”

Чэнь Жи судрыг тосож аваад өөрийн эрхгүй тайлбарлав.

“Энэ гурван тулааны эрдмийг би бага зэрэг ойлгодог. Хэрэв та сонирхож байвал би танд зааж…”

Үг нь гэнэт тасрав. Чэнь Жи хөмсгөө зангидлаа. Яагаад ийм зүйл хэлчихэв?

Тэр тулааны эрдэмд ингэтлээ шамдсан гол шалтгаануудын нэг нь хэзээ нэгэн өдөр сэлмээ сугалж, урдах энэ новшийг өөрийн гараар цавчихын төлөө байсан. Тэгээд яаж түүнд тулааны эрдэм заахыг хүсэж болох билээ? Ямар нэг зүйл үнэхээр өөрчлөгджээ.

Өнөө өглөөнөөс эхлэн харилцсан мөч бүрд Шень И яг л өөр хүн болсон мэт байв. Хийсэн үйлдэл бүр нь Чэнь Жигийн төсөөллөөс зөрнө. Үнэхээр ухаан орчихсон юм болов уу?

Өнгөрснөө орхиж, шинээр амьдрах гэж байгаа юм уу?

“Илжгээ уя. Чөтгөрүүдийн цогцсыг зохицуул.”

Хошууны захиргаанд буцаж ирэхэд Шень И жижүүрийн өрөөний үүдэнд зогсоод бага зэрэг ядарсан харагдав. Хоёр өдөр дараалан гар нь цусанд будагджээ. Чөтгөрийн цус байсан ч тэр одоохондоо дасаж амжаагүй.

Аз болоход энэ биеийн өмнөх эзэн ажил бараг хийдэггүй ялзарсан түшмэл байсан. Жижүүрийн өрөөнд хэсэг суух төдийд л бусдын нүдэнд ажилсаг харагдана. Шень И биеэ үл ялиг тэнийлгээд дотогш алхав.

“Шень дарга аа, өнөөдөр эрт иржээ?”

“…”

Шень И толгой өргөн яг дээрээс төөнөх үдийн нарыг нэг харснаа, өмнөх хэдэн хүн рүү дахин харав. Дэмий юм ярьсан хүнийг Жан Даху гэдэг. Тэр өмнөх Шень Игийн хамгийн итгэлтэй доод хүн байжээ.

Бохир, төвөгтэй бүх ажлыг түүнд даатгана. Ард нь зогсох бусадтайгаа нийлээд Шень Игийн удирддаг бүтэн баг болно. Өмнөх биеийн хийсэн зүйлсийг бодвол эдгээр дагалдагчид ч олигтой хүмүүс биш.

Эгэл ардыг дээрэлхэхээс өөрөөр идэж, ууж, наргиж цэнгэх л чадвартай. Тулааны чадварын хувьд төрийн сэлмээ бариад эгэл хүмүүстэй зууралдаж чадна. Харин чөтгөрийн өмнө бол бараг хэрэггүй.

Шень И тэдэнтэй ярилцах сонирхолгүй байлаа. Хажуугаар нь өнгөрөх мөчид Жан Даху гавьяа байгуулсан хүн шиг царайлан яаран ойртож ирэв.

“Шень дарга аа, даалгасан ажлыг чинь зохицуулчихсан.”

“Ямар ажил?”

Шень И бага зэрэг гайхав.

“Тэр жаалын дүүгээр Лю овгийн охины оронд тоо нөхөх тухай.”

Жан Даху зовсон царай гаргав.

“Манай хошуунд ямар хэцүү байдгийг та мэднэ шүү дээ. Айл бүр охидоо нуугаад байдаг. Таны хүссэн тоог гүйцээхийн тулд хэдэн өдөр ийш тийш гүйгээд хөлөө хугалах шахлаа.”

Тэгснээ шүдээ ярзайлган инээв.

“Бүхнийг зохицуулчихсан. Тэр жаалыг Люли сүмийн тосгон руу явуулсан. Арваад хоногт лав буцаж ирэхгүй гэж бодсон юм.”

Үгийг нь сонсох тусам Шень Игийн сэтгэл аажмаар доош суув. Гэнэт нэг зүйл санаанд нь орлоо. Яг тэр мөчид жижүүрийн өрөөний үүдэнд туранхай бараа зогсов.

Чэнь Жи хулсан малгайгаа авав. Нүд нь амьгүй мэт хоосорч, урдах хүмүүсийг чимээгүй ширтэнэ. Дараагийн агшинд нүүрэнд нь өөрийгөө дооглосон инээмсэглэл тодров.

Бэлхүүс дэх сэлэм хангинан хуйнаасаа гарлаа. Ухаан орсон гэнэ ээ! Замаа зассан гэнэ ээ!

Араатан хэзээ ч араатнаараа л үлдэнэ!

“Хараал ид! Энэ чинь яаж буцаад ирчихэв?! Шень даргыг хамгаал!”

Жан Даху сандран хашхирлаа. Түүнтэй хамт бусад зургаан харуул түшмэл сэлмээ сугалан, эв хавгүйхэн Шень Игийн өмнө эгнэн зогсов.

“Чэнь овогт, чи бүр даварчихжээ!”

“Хошууны захиргаанд даргынхаа өөдөөс сэлэм сугална гэнэ ээ?”

“Амьд үлдмээр байвал сэлмээ яг одоо тавь! Сонсов уу?!”

“Хн.”

Чэнь Жи тэднийг үл тоосон харцаар ширтэв. Наймын эсрэг ганцаараа байсан ч эдгээр хүмүүсийг аюул гэж огт үзсэнгүй. Чөтгөр дарах албаны тулааны эрдмийг хэдэн жил шамдан бясалгасан түүнд ийм сул дорой хүмүүс ганц техник ч тэсэхээргүй байлаа.

Дараагийн агшинд Чэнь Жи гуравхан алхмаар урагш цахилав. Жан Даху түүний тулааны авьяасын нэрийг мэддэг байсан ч талдаа олон хүн байгаа болохоор зориг оржээ. Нүүр нь догширч,

“Чамайг энэ бузар гаралтай шаар аль эртнээс дургүй хүргэж ирсэн юм!”

“Бидний өмнө ингэж онгирч зүрхэлнэ гэнэ ээ?”

“Үхлээ хайж байна!”

гэж хашхирлаа. Эдгээр харуулд жинхэнэ тулааны эрдэм байхгүй ч долоон гялалзсан ган сэлэм нэгэн зэрэг буух дүр зураг сүртэй харагдана. Гэвч Чэнь Жи тэднийг хяламхийж ч харсангүй.

Төрийн сэлмээ хайхрамжгүйхэн нэг хөдөлгөхөд бүх довтолгоог хялбархан тосов. Жан Даху нас бие гүйцсэн, өндөр хүдэр эр. Гудамжны худалдаачдыг тахиа барих мэт амархан дээрэлхэж сурсан хүн.

Гэтэл одоо сэлмээ хоёр гараараа атган, хамрын үзүүрээс нь хөлс дусалж байхад ч ирээ өчүүхэн төдий урагшлуулж чадсангүй. Дараагийн агшинд Чэнь Жи сэлмээ дахин хөдөлгөв. Мөнгөлөг гэрэл цахилаа.

Ханг! Хурц металл дуу зэрэг хадаж, долоон сэлэм нэгэн зэрэг хугаран бутрав. Харуулууд бугуйгаа барин цочирдож, арагш гуйван ухарлаа.

Сэлмээр дамжин ирсэн тэр их хүчийг тэд урьд өмнө хэзээ ч мэдэрч байсангүй.

“Аа… а… Шень даргыг хамгаал…”

Жан Даху Чэнь Жиг хүчтэй гэдгийг мэддэг байсан. Гэвч ийм аймшигтай гэж төсөөлөөгүй. Хоолой нь нарийсан, арагш ухрах зуураа чарлав.

Чэнь Жи тэдний араас хөөсөнгүй. Харин хамгийн сүүлд үлдсэн хүний өмнө аажмаар хүрч ирэв. Царай нь мөс мэт хүйтэн.

Шень И хоёр гараа биеийнхээ хажууд сул унжуулан зогсоно. Хөмсгөө үл ялиг зангидан намуухан хэлэв.

“Эхлээд сэлмээ тавь.”

“Хийж зүрхэлсэн юм бол үр дагаврыг нь ч үүрч зүрхэл.”

“Өршөөл гуйгаад хэрэггүй.”

Чэнь Жи толгой сэгсрэн, сэлмээ улам чанга атгав. Хар толбо угаагаад арилахгүй. Нохой бөөлжсөө буцаад долооно.

Түүний уруулын буланд ёрын инээмсэглэл тодорч, хоолой нь үхэл зарлагч ад зэтгэрийнх мэт хүйтэн болов.

“Шень дарга аа.”

“Дараагийн амьдралдаа арай болгоомжтой яваарай.”

Үг дуусмагц мөнгөлөг гэрэл дахин цахилаа. Хүйтэн ган сэлэм өндөрт өргөгдөн, асар их хүчээр доош буув. Эргэн тойрны хүмүүс айсандаа амьсгалаа хүртэл түгжив.

“Үг нь хүртэл сүртэй юм.”

Шень И хөмсгөө өргөв. Гар нь сая нэг сэлмийнхээ бариул дээр очсон ч сэлмээ сугалсангүй. Харин зөвхөн хуйг нь атгав.

Дараа нь хайхрамжгүйхэн савлаа. Тас хар хуй төсөөлөхийн аргагүй нарийн өнцгөөр мөнгөлөг ирний хажуугаар өнгөрч, Чэнь Жигийн сэлэм бууж амжихын өмнөхөн мөрөн дээр нь зөөлөн тавигдав. Дараагийн агшинд Чэнь Жигийн хүүхэн хараа огцом томров.

Оюун санаа нь ойлгохын аргагүй зүйлтэй тулгарсан мэт хоосорлоо. Бүх бие нь гэнэт доош суув. Өвдөг нь чархийн нугарч—

Сэлэм гараас нь унав. Чэнь Жи нэг өвдөг дээрээ сөхөрч, амьсгаа нь тасалданги болов. Хоёр гараараа газар тулж, хүзүүний судас нь бүдүүрэн гүрийтэл хамаг хүчээрээ тэмцсэн ч өчүүхэн ч хөдөлж чадсангүй.

Энэ бүхнийг мөрөн дээр нь зүгээр л тавьсан сэлмийн хуй үүсгэж байлаа. Чэнь Жи өмнөх төрийн гутлыг хөдөлгөөнгүй ширтсэнээ харцаа аажмаар дээшлүүлэв. Шень И урьдын адил тайван царайтай.

Хоолой нь ч өөрчлөгдсөнгүй.

“Би эхлээд сэлмээ тавь гэж хэлсэн.”

6-р анги дууслаа

Алдаа мэдэгдэх

Мөнхийн амьдрал чөтгөр мангасыг устгахаас эхэлнэ6-р анги · Унших

Алдааны мэдээлэл илгээхийн тулд бүртгэлээрээ нэвтэрнэ үү.

Нэвтрэх
ӨмнөхДараах