Алаг цоог болсон шавар хана, бүдэгхэн асах тосон дэн хоёр өрөөнд бараан, давчуу уур амьсгал төрүүлнэ. Хуучин улаан даавуугаар бүтээсэн жижиг орноос ялзарч муудсан модны үнэр ханхалж байлаа. Шень И эргэн тойрноо манарсан харцаар ширтэв. Өөрийгөө Байюнь хошууны доод зиндааны нэгэн харуул түшмэлийн биед орчихсон гэдэгт тэр итгэж ядан байлаа.
Гэвч нүдний өмнөх бүх зүйл хэтэрхий бодит. Толгойд нь хөвөх бутархай дурсамжууд ч аажмаар тодорсоор байв. Энэ ертөнцөд чөтгөр мангасууд дураараа хэрэн хэсэж, ад зэтгэрүүд хаа сайгүй үүрлэдэг ажээ. Энэ биеийн өмнөх эзэн олиггүй нэгэн байв. Тэр хамгийн доод ёроолоос мөлхөх мэт зүтгэсээр, эцэст нь харуул түшмэлийн дүрэмт хувцас өмсөж, өл залгуулах тогтвортой ажилтай болжээ.
Сонсвол ядуу дорой амьдралаас өндийсөн бахархам түүх шиг. Тэгвэл ийм хүн яагаад гэнэт үхчихэв? Шень И энэ тухай бодох зуур дагз руу нь хурц үзүүртэй зүйл шаах шиг хүчтэй өвдөлт цоргин орж ирэв.
Тэр гараа өргөн тэмтрэхэд хуруунд нь бүлээн цус наалдлаа. Час улаан цусыг харах мөчид толгойд нь ямар нэг зүйл сэргэх шиг болов. Агшин зуур архины мансуурал мэт бүрхсэн бүүдгэр байдал арилж, тэсэшгүй өвдөлт бүх биеэр нь давалгаалан дайрлаа.
Шень И амьсгаадан, нүдээ том нээв. Орны хөлд туранхай охин хувцсаа чанга атган, айдаст автсан байдалтай сууна. Охины хажууд навсгар хувцастай хөгшин эр зогсож байлаа. Хөгшин эр чичирсэн гараараа модон саваа барьжээ. Савааны үзүүрээс цус дусална.
Эцэг охин хоёр Шень Иг хүн бус, аймшигт араатан харж байгаа мэт ширтэж байв. Тэдний харцанд цөхрөл, айдас л үлджээ.
“Сонс…”
Шень И шүдээ зуув. Дагзны хүчтэй өвдөлт түүний уурыг улам хөдөлгөнө. Тэр хөгшин эр рүү хүйтнээр ширтэж, саваагаа хая гэж хэлэхээр завдав. Гэвч Шень Иг ам нээхээс өмнө охин сандран урагш мөлхөж, хөлийг нь зуурлаа.
“Эзэнтэн минь, би таны хэлснийг бүгдийг дагана! Харин аавыг минь тосгон руу нь буцаагаад явуулаач!” гэж охин уйлан гуйв.
Хөгшин эрийн гар суларч, модон саваа түчигнэн газар уналаа. Хөгшин эрийн нүүр хөшиж, харц нь хоосорсон байв. Ганцхан удаа саваа далайхдаа бүх хүчээ шавхчихсан мэт харагдана. Байюнь хошуунд Шень И тун муу нэртэй байжээ. Тиймээс хөгшин эр түүнийг дахин нүдээ нээвэл өөрт нь ч, охинд нь ч амьд гарах найдвар үлдэхгүй гэж бодсон аж.
“Хэсэгхэн зуур ч болов дуугүй байж болохгүй юу?”
Шень И өвдөлтөөсөө болж ярвайхад зовхи нь хүртэл татвалзав. Толгой нь хагарах мэт өвдөж байхад охины уйлах дууг сонсох тэнхээ түүнд байсангүй. Өмнөх бие нь өнөө шөнө Лю овгийн охиныг хүчээр эхнэрээ болгохоор ирснийг Шень И дурсамжаасаа ойлгов.
Тэгэхээр хөгшин эрийн цохилтыг охиноо хамгаалсан зөв шударга үйлдэл гэж хэлж болохоор байлаа. Гэвч тэр цохилтын үр дагаврыг одоо шинэ Шень И амсаж байв. Өөр хүний хийсэн нүглийн төлөө шийтгүүлсэн мэт санагдах нь аргагүй. Шень И орон дээр байсан гадуур хувцсыг шүүрч аваад охин руу шидэв. Дараа нь холдохыг ядарсан гараараа дохилоо.
“Зайл, зайл.”
Хэрэв ийм явдал өмнөх амьдралд нь тохиолдсон бол тэр ядаж нөхөн төлбөр нэхэх байсан. Магадгүй байшингийн талтай тэнцэх хэмжээний юм шаардах ч байсан биз. Харин одоо түүнд тархи хагалах мэт өвдөлтөөс өөр зүйл үлдсэнгүй. Шень И чамархайгаа илэх зуур нүднийх нь өмнөх хачирхалтай дүрс улам тодорч, нэгэн системийн самбар болон хувирлаа.
【Одоогоор эзэмшсэн тулааны эрдэм】
Яс нэвт атгах барилдааны арга — их амжилтын түвшин.
Чөтгөр дарах сэлмийн арга — анхан шат.
【Амьдралын хугацаагаа тулааны эрдэмд шингээж, түүнд тохирох ахиц олж болно.】
【Амьдрах хугацаа нэг жилээс бага үлдсэн үед цааш шингээх боломжгүй.】
【Өөрийн насны нөөцийн үлдэгдэл: гучин дөрвөн жил.】
Шень И системийн самбар дээрх бичгийг хөдөлгөөнгүй ширтэв. Түүний бодол асар хурдтай эргэлдэж эхэллээ. Тархинд нь үлдсэн бутархай дурсамжаас үзвэл өмнөх бие нь үнэхээр энэ хоёр тулааны эрдмийг эзэмшсэн байв. Яс нэвт атгах барилдааны арга бол харуул түшмэл бүрд заадаг суурь тулааны эрдэм. Гэмт этгээдийг номхотгон баривчлахад зайлшгүй хэрэгтэй арга ажээ.
Өмнөх Шень И энэ аргыг чадварлаг эзэмшсэнийхээ ачаар харуул түшмэдийн дунд багахан эрх мэдэлтэй байр сууринд хүрч чадсан байв. Харин Чөтгөр дарах сэлмийн аргыг Байюнь хошуунд чөтгөрийн халдлага удаа дараа гарсны дараа Чөтгөр дарах албаны нэгэн түшмэл харуулуудад зааж өгчээ. Энэ бол чөтгөрийг дарахад зориулсан жинхэнэ тулааны эрдэм байлаа.
Гэвч тэр үед өмнөх Шень И аль хэдийн багагүй байр суурьтай болсон байв. Архидалт, зугаа цэнгэлд автан бие нь ч доройтжээ. Чөтгөрөөр дүүрсэн энэ ертөнцөд тулааны эрдэмдээ найдан амьд үлдэхийн оронд тэр илүү хялбар бөгөөд бузар арга замыг сонгосон байв. Тэгэхээр нүднийх нь өмнөх системийн самбар хий үзэгдэл биш, үнэхээр бодит зүйл байжээ.
Гэхдээ энэ чадварын ашиг нь тун эргэлзээтэй санагдав. Амьдралын хугацаагаа тулааны эрдэмд шингээж, түүнд тохирсон ахиц олно гэнэ үү? Энэ чинь өмнөх амьдралдаа бодож явсан, хэдэн жилээр дутуу амьдраад тэр хугацаанд олох цалингаа шууд авчих юмсан гэсэн хүсэлтэй нь ялгаагүй байлаа.
Өмнөх ертөнцөд Шень И ямар ч найдвар, зорилгогүй, амьд цогцос мэт өдрүүдийг өнгөрөөдөг байв. Тэр үед ирээдүйн цалингаа нэгмөсөн аваад хэдэн жил жаргачихвал алдах юмгүй байж мэднэ. Харин энэ ертөнцөд тулааны эрдэм сурах зорилго нь амьд үлдэх явдал. Хүчирхэг болохын тулд амьдралынхаа хугацааг дуусгачихвал энэ бүхний хэрэг юу байх билээ? Өөрөө бага багаар хичээллээд сурч болохгүй гэж үү?
“Өө, зайл…”
Шень И ёолон, системийн самбарыг нүднээсээ холдуулахыг оролдов. Гэвч толгойгоо эргүүлэхэд эцэг охин хоёр дахин харагдлаа. Тэд яг л сүнсээ алдсан модон хүүхэлдэй шиг хөдөлгөөнгүй зогсоно.
“Би та хоёрыг яв гэж хэлсэн шүү дээ…”
Шень И дагзаа дарж, дахин ам нээхээр завдтал нэг зүйл гэнэт санаанд нь орлоо. Энэ биеийн өмнөх эзэн шөнө дөлөөр энэ айлд ирсэн. Энэ бол охины гэр.
Тэгэхээр эндээс явах ёстой хүн нь өөрөө биш гэж үү? Үүнийг ойлгомогц Шень Игийн дотор эвгүйрхэв. За яахав.
Тэгвэл өөрөө явъя. Шень И нүдээ эргэлдүүлээд арайхийн босов. Дэргэд байсан сэлмээ шүүрч аваад, эмх замбараагүй хувцсаа янзлах ч сөхөөгүй чигээрээ хашаанаас гуйван гарлаа. Өөр ертөнцөд ирсэн нь хангалттай зовлон байтал толгойгоо хага цохиулаад, одоо гэр рүүгээ ганцаараа алхах болдог.
Энэ ямар гээчийн үйлийн үр вэ? Охин эцгийнхээ гарыг чанга зуурч, жижигхэн бие нь чичирсээр байлаа. Шень И яагаад гэнэт өөрчлөгдсөнийг охин огт ойлгосонгүй.
Тэр охинд хор хүргэсэнгүй. Эцгийг нь ч зодсонгүй. Харин уцаарласан янзтай босож, өөрөө гараад явчихав.
Гэсэн ч охины нүдэнд тайвшрал тодорсонгүй. Шень И хашааны хаалганд ойртох мөчид охины хүүхэн хараа айдаст автан агшлаа. Эвдэрч муудсан модон хаалга чахран онгойв.
Шень И гадагш алхан, хуурай шөнийн агаарыг гүнзгий амьсгаллаа. Ийнхүү толгойгоо бага ч болов сэргээхийг хүсэв. Гэвч хамар сэтлэх шахам өмхий үнэр ханхлахад тэр хөмсгөө зангидлаа. Ямар нэг чухал зүйл мартчихсан мэт санагдана.
“Дууссан уу? Одоо миний ээлж.”
Бүдүүн баргил хоолой чихэнд нь хадаж, өмхий үнэр улам хүчтэй болов. Шень И тэр дороо хөшлөө. Толгойгоо аажуухан эргүүлбэл хашааны хаалганы дэргэд асар том биетэй нэгэн амьтан явган сууж байв.
Булчин нь зангирч, мөр нь асар өргөн. Бүх биеийг нь бүрхсэн хар үс тосолсон мэт гялалзана. Урагш сунгасан бүдүүн хүзүүний үзүүрт нохойн толгой байлаа. Тэр амьтан алгуурхан эргэж Шень Иг харснаа, сарвуугаа дотуур өмдөндөө шургуулан маажив.
Дараа нь босож зогслоо. Шень Игээс бүтэн толгой өндөр, мөр нь түүнийхээс хоёр дахин өргөн байлаа. Аварга биеийнх нь сүүдэр газар дээгүүр нөмрөв.
“Дараагийн удаа хурдан бай. Би өлсөхөөрөө ууртай болдог юм.”
Шень Игийн царай барайлаа. Тэр эцэст нь өмнөх биеийнхээ амьд үлдэх аргыг санав. Чөтгөртэй хуйвалдан, хүний амийг өөрийн аюулгүй байдлын төлөө золиосолдог байжээ.
Харуулын газрын холбоо сүлбээгээ ашиглан хуурамч хэрэг зохиож, Чөтгөр дарах албанд сэжиг төрүүлэхгүйгээр чөтгөрүүдэд олз бэлтгэж өгдөг байсан аж. Өнөө шөнө ч тэр хөгшин эр, охин хоёрыг нохой чөтгөрт золиос болгох бүх нөхцөлийг урьдчилан бүрдүүлжээ. Ингэснээр тэдний үхэл Байюнь хошуунд түгшүүр зарлах хэмжээнд хүрэхгүй.
Үүнийг ойлгосон Шень И арайхийн хүчилсэн инээмсэглэл гаргав. Тэр нохой чөтгөрийн гарыг мөрөөрөө ёвров.
“Ах минь, намайг мэднэ шүү дээ. Ийм юмыг яаруулж болохгүй.”
Шень И чөтгөрийг тэндээс холдуулахыг оролдов.
“Явъя, нэг юм ууя. Чамайг хүлээлгэсний нөхөнд өнөө орой би даая.”
Гэвч аварга биетэй нохой чөтгөр огт хөдөлсөнгүй. Тэр харцаа доошлуулан, Шень Иг хүйтнээр ширтэв.
“Чи намайг тэнэг гэж бодоо юу?”
Үг нь дуусмагц нохой чөтгөр саравчны дээврийг нэг гараараа хуулан авч, хашаан дотор том том алхсаар орлоо. Шень И цочсондоо өөрийн эрхгүй гараа сунган түүнийг хориглохыг оролдов. Яагаад өөрийгөө энэ амьтныг зогсоож чадна гэж бодсоноо Шень И өөрөө ч ойлгосонгүй.
Хараал ид. Энэ явдал надтай ямар ч хамаагүй шүү дээ! Шень И гараа яаран буцааж татах гэсэн ч нохой чөтгөрийн бүдүүн, үсэрхэг савар бугуйг нь тас атгав. Нохой чөтгөр толгойгоо эргүүллээ.
Асар том ам нь Шень Игийн нүүрнээс хэдхэн ямхын зайд ирэв. Хурц соёонууд нь бүдэг гэрэлд гялалзаж, амнаас нь өтгөн шүлс дусална.
“Шень овогт, чи өөрийнхөө байр суурийг мартчихсан бололтой.”
Нохой чөтгөрийн хоолой улам баргил болов.
“Би ямар чөтгөр гэдгийг чи мартсан уу? Дотор ярьсан бүхнийг чинь сонссон. Надаас урваж зүрхэлнэ гэнэ ээ?”
Энэ бузар хэргийг үйлдэхээр тэр хоёр хамт иржээ. Гэтэл нэг нь дундаас нь ухарсан байв. Үүний цаадах утга дэндүү тодорхой.
Шень И хариу хэлж амжаагүй байтал нохой чөтгөрийн хүчирхэг хөл цахилгаан мэт хөдөлж, түүний хэвлийд буулаа. “Чи чинь нохой юм уу? Яасан амархан зангаа хувиргадаг юм бэ!”
Хэвлийд нь төсөөлөхийн аргагүй хүч буулаа. Түүний хараа бүрэлзэж, хүзүүний судаснууд нь гүрийлээ. Дараагийн агшинд Шень И агаарт хөөрөн, хашаан дотор буцаж шидэгдэв.
Тэр хаалгыг нэвт мөргөн, газарт хүчтэй унажээ. Шень И амьдралдаа үхэлтэй ингэж ойртож үзээгүй гэдэгтээ андгайлж чадна.
“Ач мэддэггүй шаар. Тэдэнтэй хамт идүүлэхэд яг таарна.”
Чөтгөрийн хүйтэн дуу хашааны гаднаас цуурайтав. Шень И газар эвхрэн хэвтэж, гэдсээ тэврэв. Тэр чичирсээр буй эцэг охин хоёр руу арайхийн толгойгоо өргөн харлаа.
“Та хоёр… арын хаалгаар гар гэж… надад хэлж болоогүй юм уу?”
Хөгшин эр, охин хоёр зэрэг шүлсээ залгив. Тэдний нүүрэнд айдас төдийгүй төөрөгдөл тодорчээ. Чөтгөртэй нэг тал байх ёстой энэ хүн яагаад өөрөө бас зодуулан дотогш шидэгдэж орсныг тэд ойлгож чадсангүй.
“За, тэр ч яахав… Сэлэм…”
Шень И сулхан гараа өргөв. Эцэг охин хоёр айсандаа хөшсөн хэвээр.
“Сэлмийг минь авчир.”
Охин тэр дороо ухаан орж, унасан сэлмийг яаран авч Шень Ид өглөө. Гэвч Шень И сэлмээ хэний эсрэг хэрэглэх гэж байгааг охин төсөөлж чадсангүй. Гадаа байгаа тэр чөтгөрийн эсрэг гэж үү?
Шень И аманд нь амтагдах төмөр мэт гашуун цусаа залгиад, сэлмийн бариулыг чанга атгав. Эцэг охин хоёр түүнийг хөдөлгөөнгүй ширтэнэ. Шень И уруулаа арчингаа хүйтнээр нулимав.
“Жигшүүртэй юм.”
Энэ үймээн самуунтай ертөнц жигшүүртэй. Амьд үлдэхийн тулд өмнөх биеийнх нь сонгосон бузар арга жигшүүртэй. Одоо өөрөө амьд гарахын тулд өмнөх Шень Игийн дүрд тоглох шаардлагатай болсон нь бүр ч жигшүүртэй.
Энэ бүхэн утгагүй санагдана. Нохой чөтгөр хашааны ханыг түлхэн нурааж, тоос шороо манаруулан дотогш орж ирлээ. Тэр удахгүй хооллох гэж байгаа мэт бүдүүн хэлээрээ савраа долоов.
Шень Игийн амьсгал улам түргэснэ. Тэр бузар эрүү толгойг нь хавчин зууж, хурц шүднүүд нь биеийг нь тасчин, эцэст нь залгихыг төсөөллөө. Үүнийг бодох төдийд айдас нь хязгаараа давж, дотор нь догшин гал болон дүрэлзэв.
За тэгвэл. Ингэж тоглохыг хүсэж байгаа бол тоглоё. Миний одоогийн амь санамсаргүй олдсон амь байж мэднэ.
Харин чиний амь бол өөрийн чинь амь. Амиараа мөрий тавихыг хүсэж байвал хүрээд ир. Нүдний өмнөх системийн самбар даруй нээгдэв.
Амьдралын хугацаагаа тулааны эрдэмд шингээж, түүнд тохирсон ахиц олно.
“Тийм ээ, Чөтгөр дарах сэлмийн арга. Үүнийг дээд хязгаарт нь хүртэл ахиулаад өгөөч.”
“Баярлалаа.”