Нар жаргах уулын оройд нар дөнгөж мандаж эхлэх үеэр Мэн Чи гэрлэлтийн гэрээг барьсан Лун Чэнь буцаж ирэхийг харав. Энэ нь өөрийнх нь хүссэн зүйл байсан ч гэрээг авах зүрх түүнд хүрсэнгүй. Гар нь чичирч байсан ч тэр цаасыг авч чадсангүй.
Лун Чэнь үл ялиг инээмсэглэв. Мэн Чигийн гарыг зөөлөн атгаад, гэрлэлтийн гэрээг түүнд гардуулав.
Үзэсгэлэнт гарт нь хүрэх агшинд Лун Чэний зүрх донслон, сэтгэлээ тайван байлгахын тулд асар их тэвчээр гаргах хэрэгтэй болов.
—Ав. Чи сайхан сэтгэлтэй охин. Нөхцөл байдал ийм болсон ч би чамайг өчүүхэн ч үзэн яддаггүй.
Нэг гар нь Лун Чэний атгалтад байх зуур Мэн Чигийн бие чичирлээ. Уг нь тэр гараа татаж авахыг хүссэн ч биеэ өөрөө захирч чадахгүй мэт байв.
Лун Чэний үг Мэн Чигийн зүрхийг өвтгөж, нүдэнд нь хурсан нулимс асгарлаа. Тэр хоолой зангируулан —Лун Чэнь, уучлаарай... —гэв.
—Чи үнэхээр сайхан хүн юм. Надад боломж байгаа дээр одоо л хөдөлж эхлэх хэрэгтэй...
Зүрх нь шимширч байсан ч төрх нь дулаахан, тайван хэвээр байлаа. Тэр ахын ёсоор гараа сунган, Мэн Чигийн нулимсыг зөөлөн арчив.
Үзэсгэлэнт царайд нь сэтгэл алдахгүй байхын тулд тэр бүх хүчээ дайчлах хэрэгтэй болов. Түүний дур булаам төрх үнэхээр дэндүү гайхалтай байлаа.
Хэрэв түүний Сүнсний хүч асар их байгаагүй бол тэр аль хэдийн сэтгэл татагдан бүрэн автчихсан байх байв. Гэвч энэ үед тэр эсэргүүцсээр байх ёстой байлаа.
Лун Чэнь үл ялиг инээмсэглэн —Мэн Чи, энэ чиний буруу биш. Хэрэв хэн нэгнийг буруутгахыг хүсвэл бидний аавуудыг буруутга. Тэр хоёр хөгшин биднийг даапаалчихсан юм, —гэв.
Уг нь уйлж байсан Мэн Чи Лун Чэний эцгүүдээ үл хүндэтгэсэн, инээдтэй үгийг сонсоод өөрийн эрхгүй инээлээ.
Нулимсанд норсон царайд нь дэлгэрсэн инээмсэглэл шүүдэрт хаврын цэцэг шиг үзэсгэлэнтэй байв. Түүний гоо үзэсгэлэнг хэн ч дуурайж чадахааргүй ажээ. Лун Чэнь тэр царайг ширтсээр өөрийн эрхгүй —Мэн Чи, чи үнэхээр үзэсгэлэнтэй юм, —гэж хэлчихэв.
Гэвч үгээ хэлмэгцээ тэр харамслаа. Өөрийгөө хэчнээн барихыг хичээсэн ч эр чонын зан нь ил гарчихсан байв. Лун Чэнь уурласандаа өөрийгөө цохимоор санагдав.
Аз болоход Мэн Чи Лун Чэний магтаалыг сонсоод уурласангүй. Харин царай нь улайж, нүдээ өхөөрдөмөөр эргэлдүүлсэн нь бас нэгэн төрлийн гоо үзэсгэлэн байлаа.
Новш гэж, новш гэж. Ийм үзэсгэлэнт эмэгтэйг алдчихвал амьд яваад яах юм бэ? гэж Лун Чэнь дотроо бодов.
Тийм ээ, би чадлынхаа хэрээр бүхнийг хийх л хэрэгтэй. Аюул ч бай, нэр нүүр ч бай, юу ч бүү бод! гэж тэр шийдэв.
Лун Чэнь санаа алдаад Мэн Чигийн гарыг тавин, гэрлэлтийн гэрээг түүнд үлдээлээ.
—Үнэндээ одоогийн чиний байр суурийг бодвол миний оршин байгааг ч анзаарах шаардлагагүй. Бид хоёр өөр өөр ертөнцийн хүмүүс. Гэсэн ч чи хүрээд ирсэн. Надад худал найдвар төрүүлж, эцсээ хүртэл хүлээлгэхийг хүсээгүй учраас ирснийг чинь би мэдэж байна. Чи ингэхийг хүссэн нь огт буруу биш. Харин ч би чамд туйлын их талархаж байна.
Гарт нь гэрлэлтийн гэрээ байх зуур Мэн Чигийн хоолой үл ялиг чичирч —Лун Чэнь, чи намайг буруутай мэт санагдуулахгүйн тулд л ингэж хэлж байгаа юм биш үү? —гэв.
—Үгүй, би үнэнийг хэлж байна. Харин өнөөдрөөс эхлээд надад алсын зорилго бий боллоо, —гэж Лун Чэнь инээлээ.
—Тэр нь юу юм бэ? —гэж Мэн Чи асуув.
—Өнөөдрөөс эхлээд би бүх хүчээ бясалгалд зориулна. Хүч чадал маань хангалттай өндөр түвшинд хүрмэгц чамайг зорин очно. Одоогийн гэрлэлтийн гэрээ хүчингүй болсон ч би одооноос эхлэн чиний араас дахин хөөцөлдөнө.
Тэр инээмсэглэж байсан ч нүдэнд нь шийдэмгий байдал дүүрэн байлаа. Хэн ч түүний шийдэмгий байдалд эргэлзэхээргүй байв.
Мэн Чи хэлэх үггүй болов. Өөрт нь ингэж зоригтойгоор сэтгэлээ илчилсэн хүнтэй тэр өмнө нь хэзээ ч уулзаж байгаагүй. Түүнээс ч илүү цочирдом нь гэвэл, тэр хүн өөрт нь гүн шаналал учруулсан эр байлаа.
Түүний бодол бүрэн эмх замбараагүй болж, хэрхэн хариулахаа мэдсэнгүй. Татгалзах уу, зөвшөөрөх үү?
—Чи өөртөө ямар ч дарамт бүү мэдэр. Энэ бол миний нэг талын хүсэл төдий. Чам шиг сайхан сэтгэлтэй эмэгтэйг би, Лун Чэнь, амь насаараа хамгаалах ёстой. Гэхдээ чамайг эргүүлэн хөөцөлдөхийн өмнө би сайтар бясалгаж, жинхэнэ хүчтэн болох хэрэгтэй. Тэгж байж л чамайг хамгаалах хэмжээний чадвартай болно. Тэр чадварыг олж авахын тулд би бүх хүчээрээ бясалгана. Чи намайг зөвшөөрсөн ч, татгалзсан ч би энэ замаараа явсаар байх болно, —гэж Лун Чэнь шийдэмгий хэлэв.
Мэн Чигийн царай тэр чигтээ улайжээ. Уг нь тэр өмнө нь энгийн гаралтай байсан ч бясалгалын сектэд орсноосоо хойш бүх зүйл өөрчлөгдсөн байв.
Түүнд ингэж илэн далангүй сэтгэлээ илчилж зүрхэлсэн хүн анх удаа гарч ирсэн нь энэ байлаа. Лун Чэний шийдэмгий царайг харсан Мэн Чигийн бодол үймж, хэлэх үг олдсонгүй.
Мэн Чи самуурсан байдалтай байгааг хараад Лун Чэнь сэтгэл хангалуун дотроо —Найдвар байна, —гэж бодов. Одоогоор хамгийн чухал нь Мэн Чи түүнд дургүйцэхгүй байх явдал байлаа. Тэр нь өөрөө амжилт, урагшилсан жижигхэн алхамд тооцогдоно. Дараагийн алхам нь түүний сэтгэл хөдлөлийг цааш нь хөдөлгөж, эцэст нь сэтгэлийнх нь гүнд хүрэх явдал байв.
Лун Чэнь үргэлжлүүлэн ярих гэж байтал аймшигт сүр хүч гэнэт тэсрэн гарч ирэв.
Мэн Чигийн царай хувирч, урагш алхан Лун Чэнийг ардаа оруулав. Тэр юу ч тохиолдсон бэлэн байхаар хамгаалалтын байрлалд орлоо. Нөхцөл байдлыг хэсэг ажигласны дараа бага зэрэг тайвшрав.
Тэдний өмнө асар том хэдгэнэ гарч ирлээ. Түүний урт арван таван метрээс давж, бие нь хүний хуйхыг бадайруулахуйц содон өнгийн судлаар бүрхэгдсэн байв.
Лун Чэнь энэ нь хоёрдугаар зэрэглэлийн Шидэт араатан төдийгүй, онцгой догшин Цуст уурт хэдгэнэ болохыг мэдээд цочирлоо.
Гуравдугаар зэрэглэлийн Шидэт араатан хүртэл түүнтэй амархан сөргөлдөхгүй. Учир нь хатгуурт нь хатгуулбал тэд ч гэсэн хүнд шархдах байв.
Гэвч хэсэгхэн зуур айсны дараа Мэн Чигийн үзэсгэлэнт нурууг харан нэгэн бодол төрөв: Энэ удаа чи миний өмнө зогсож чадна ч, би насан туршдаа чиний өмнө зогсоно.
Асар том Цуст уурт хэдгэнэ газарт буухад аймшигт дуу нь агаарт цуурайтсаар байв. Нуруун дээрээс нь нэгэн эр үсрэн буулаа.
Тэр эр хорь гаруйхан настай харагдана. Өндөр нуруутай, ихэд цэмцгэр бөгөөд язгууртны шинжтэй байв. Гэвч царай дүүрэн бардамнал нь тэр дүр төрхийг нь гутааж байлаа.
Тэр эр Мэн Чиг хармагцаа нүд нь илт бишрэлээр гэрэлтэв.
—Дүү шавь аа, багш чамайг ийм удаан буцаж ирээгүйд ихэд дургүйцсэн. Тиймээс чамайг буцаан авчрахаар намайг явуулсан юм, —гэж тэр эхэндээ цовоо инээмсэглэн хэлэв. Гэвч Лун Чэнийг харангуутаа хөмсгөө зангидан, —Энэ хэн бэ? Битгий хэл, энэ чинь...?
Харцанд нь хүйтэн өнгө дахин тодорсон ч тэр даруй нуув.
—Дэмий юм бүү ярь. Би энэ залуу ноёнтоноос зүгээр л хэдэн зүйл асууж байна, —гэж Мэн Чи хариулав. Тэр худал хэлэхдээ илт муу байсан бөгөөд нүдэнд нь сандрал гялсхийв.
Тэр Лун Чэнь рүү эргэн —Залуу ноёнтон, тусалсанд баярлалаа, —гэв.
Түүний Лун Чэнь рүү чиглүүлсэн харцанд олон янзын мэдрэмж агуулагдаж байлаа. Гэвч Лун Чэнь тэр харцыг сайтар ажиглаж амжаагүй байхад Мэн Чи аль хэдийн унаандаа мордон, тэнгэр өөд нисэн оджээ.
Тэр эр Лун Чэнь рүү хяламхийн хараад хүйтнээр хурхирлаа. Хуруугаа чиглүүлэхэд өмнө нь тунгалаг сум бий болж, Лун Чэнь рүү харван одов.
Лун Чэнь Мэн Чигийн өөрт нь хандуулсан харцны тухай бодсоор байлаа. Тэр эр гэнэт довтлоно гэж огт санаагүй тул цаг тухайд нь бултаж чадсангүй.
Тэр сумыг Сүнсний хүчээр нягтруулсан тул биет бус байв. Энгийн хүн түүнд оногдвол сүнс нь тэр дороо бутран, оюун ухаангүй нэгэн болж хувирна.
Гэнэтийн дайралтаас болж бултах боломжгүй болсон тул Лун Чэнь яаран Сүнсний хүчээ ашиглан сумыг хаахаас өөр аргагүй байв. Сүнсний хүч нь асар их байсан ч тэр хэзээ ч Сүнсний урлаг бясалгаж байгаагүй учир сумыг хаах боломж тун бага байлаа.
Гэтэл гэнэт өөр нэг сум харван гарч, тэр эрийн дайралтыг хаав. Хүчтэй дэлбэрэлтийн цохилтод Лун Чэнь хэдэн алхмын зайд шидэгдэн ухарлаа.
—Ахлах шавь Ши ээ, жирийн мөнх бус хүнд ингэж халдсаныг тань багш мэдвэл ихэд дургүйцнэ шүү.
Тэдний дэргэд өөр нэгэн эмэгтэй хэзээ ирсэн нь үл мэдэгдэнэ. Тэр эрийн царай үл ялиг хувирсан ч инээмсэглэсээр —Дүү шавь аа, чи буруу ойлгож байна. Би зүгээр л түүнийг бага зэрэг сорьж үзсэн юм. Би яаж түүнийг үнэхээр шархлуулах билээ? —гэв.
Лун Чэний царай туйлын барайв. Лун Чэнь Сүнсний хүчээрээ тэр новш өөрийг нь тахир дутуу болгохыг зорьсныг тодорхой мэдэж байлаа.
Гэвч тэр зөвхөн өөр рүү нь халдсанд уурлаагүй. Тэр эрийн Мэн Чи рүү хандуулсан харц ч Лун Чэний дотор уурын оч асаасан байв. Үүн дээр дайралтыг нь нэмбэл Лун Чэнь одоо уурандаа буцалж байлаа.
—Залуу ноёнтон, энэ хүн манай Салхин сүнсний асрын дотоод шавь. Түүний бясалгалын түвшин маш өндөр тул та их хичээх хэрэгтэй болно.
Ингэж хэлснийхээ дараа эмэгтэй Лун Чэнь рүү зориуд нүд ирмэв.
—Ахлах шавь Ши ээ, явцгаая.
Тэр ингэж хэлсэн ч Ахлах шавь Ши-г өөртэйгөө хамт явахыг илт хүлээж байв.
Тэр эр Лун Чэнь рүү хяламхийн хараад тоомжиргүй инээв. Цуст уурт хэдгэнэ дээр гармагц тэр хоёр нисэн одов.
Лун Чэнь өөрийн эрхгүй хараан, —Энэ новшийн ах Шиг би хэзээ ч мартахгүй! —гэв.
Уураа гаргасныхаа дараа Лун Чэнь тайвшрав. Ямар ч байсан өнөөдөр тэр ядаж нэг зүйл олж авчээ. Гэрлэлтийн тохироо цуцлагдсан ч Мэн Чид өөрийнхөө талаар сайхан сэтгэгдэл төрүүлж чадсан байв.
Хамгийн чухал нь Мэн Чи явахдаа гэрлэлтийн гэрээг хувцасныхаа энгэрт нандигнан хийж, тэр даруй урж хаялгүй авч явсан явдал байлаа. Энэ нь түүнд асар их найдвар төрүүлэв.
Гэвч үүний зэрэгцээ энэ явдал түүнд яарах хэрэгтэй гэсэн хүчтэй мэдрэмж төрүүллээ. Мэн Чи шиг онцгой эмэгтэйн дур булаам байдлыг хэчнээн хүн эсэргүүцэж чадах билээ? Дээрээс нь түүний дэргэд тэр новшийн ах Ши байлаа. Найдвар нь хэзээ ч талаар болж мэднэ.
Ах Шиг зайлууллаа ч өөр олон новшийн ах гарч ирнэ. Ямар ч байсан тэр бясалгалын түвшнээ хурдан дээшлүүлэх ёстой байв.
Тэр Үрэлчдийн холбооны тэмдгийг авсан ч Үрэлчдийн холбоо бол төвийг сахисан хүч бөгөөд аливаа тэмцэлд оролцдоггүй. Тиймээс бүх зүйлд өөртөө найдахаас өөр арга түүнд байсангүй.
Ли Хаог дийлэхээсээ өмнө туулсан амьдрал нь Лун Чэнийг илүү сэрэмжтэй болгосон байв. Хэн нэгэн ээжийг нь болон өөрийг нь ашиглан аавыг нь хянахыг оролдож байгаа байж магадгүй гэж тэр сэжиглэж байлаа.
Энэ үед аав нь хааны гэр бүлийн дуудлагыг хэд хэдэн удаа хүлээн авахаас татгалзсан байв. Ямар нэгэн зүйл болоод байгааг тэр аль хэдийн мэдсэн байх магадлалтай. Хугацаа өнгөрөх тусам эх хүү хоёрын үнэ цэнэ буурч, тэдний тулгарах аюул улам нэмэгдэнэ.
Гэртээ буцаж ирснийхээ дараа Лун Чэнь өрөөндөө түгжигдэн, хэн ч өөрт нь саад болохгүй байхыг тушаав. Дараа нь орон зайн бөгждөө хадгалж байсан эмийн түүхий эдээ гаргаж ирлээ.
Тэр хамгийн сүүлд Үрэлчдийн холбоонд очихдоо Юнь Чигээс зэс-алтлаг эмийн тогоо авсан нь түүнд асар их тус болж байв. Эмийн тогоо бол үрэлчдэд зайлшгүй хэрэгтэй багаж бөгөөд түүнийг ашиглахад ихээхэн мэдлэг, ур чадвар шаарддаг.
Лун Чэний хуучин эмийн тогоо ёстой хог байв. Тэр тогоо их хэмжээний дулааныг дэмий үрэхээс гадна Лун Чэний Үрэл нэрэх галыг асар ихээр зарцуулдаг байлаа.
Чанарын хувьд хамгийн том ялгаа нь хуучин тогоо тэнгэр газрын сүнслэг хийг дотроо хадгалж чаддаггүйд оршино. Сүнслэг хий нь гадагш урсаж, хольц нь дотогш нэвтэрдэг тул ийм тогоогоор ямар ч сайн үрэл гаргах боломжгүй.
Эмийн тогоог ур чадвартай дархан урлах ёстой. Харин Лун Чэний хуучин тогоог ердөө жирийн нэгэн ажилчин хийсэн байв.
Гэвч өөр арга түүнд байгаагүй. Боломжийн чанартай эмийн тогоо хэдэн зуун мянган алтан зоос, бүр сая саяар ч үнэлэгддэг байв. Лун Чэнь тийм их мөнгө төлөх ямар ч боломжгүй байсан.
Харин Юнь Чигийн Лун Чэнд өгсөн тогоо бол нэгдүгээр зэрэглэлийн эмийн тогоо байлаа. Үүнийг зөвхөн Үрлийн шавь нар болон бусад үрэлчид ашиглах эрхтэй.
Энэ шинэ эмийн тогоотой болсноор Лун Чэнь эцэст нь зохих ёсоор тоноглогдлоо.
Би хурдаа нэмэх хэрэгтэй. Эс тэгвээс ирээдүйн эхнэр маань ч намайг орхиж мэднэ гэж Лун Чэнь дотроо бодов.