Лун Чэний өмнө үнэхээр үзэсгэлэнтэй нэгэн эмэгтэй зогсож байлаа. Түүний тунгалаг нүдний дээгүүр нарийхан хөмсөг татагдаж, цайвар арьсан дээр интоорын улаан уруул нь тодрон харагдана. Үс нь хүрхрээ мэт асгарч, бүсэлхий хүртэл нь унжжээ. Лун Чэнь орж ирээд түүнтэй харц тулгарах мөчид хэлэх үггүй болтлоо алмайрав.
Тэр залуу эмэгтэй энэ ертөнцийнх биш дагина мэт харагдана. Түүнийг байхад л өрөө тэр чигээрээ үлгэрийн орон болон хувирсан мэт. Лун Чэнь хэсэг зуур юу ч хийж чадалгүй, түүнийг мунхран ширтсээр байв.
Эмэгтэйн хацар үл ялиг улайж, тэр Лун Чэнээс нүүр буруулав. Үүнийг харсан Лун авхай загнасан өнгөөр —Чэнь-эр, хурдан Мэн Читэй мэндэл. Тэр чиний ирээдүйн сүйт бүсгүй шүү, —гэв.
Сүйт бүсгүй гэж хэлэхэд Лун авхайн царай баяр хөөрөөр гэрэлтсэн ч Лун Чэнь ийм зүйл огт сонсож байгаагүй тул маш их цочирдов.
Ээжийнхээ ширтэхийг харсан Лун Чэнь сая нэг ухаан орж, түүн рүү бөхийн —Мэн Чи авхай, мэндчилье, —гэв.
Мэн Чигийн царайд үл ялиг улаа бутарч, тэр бас бага зэрэг тонгойж мэндлэв. Интоорын уруул нь үл мэдэг хөдөлсөн ч хариу дуугарсангүй.
Үүнийг харсан Лун авхай инээмсэглээд —Мэн Чи, та хоёр хоёулаа залуус юм чинь жаахан ярилцаж суу. Би хоол унд бэлдье, —гэв.
Лун авхай Лун Чэнд зоригжуулсан харц шидээд өрөөнөөс гарлаа. Ингээд өрөөнд тэд хоёр л үлдэв.
Ийм үзэсгэлэнтэй эмэгтэйн өмнө Лун Чэнь анх удаа юу хийхээ огт мэдэхгүй болов. Удаан завсарласны эцэст арай гэж ганцхан үг хэллээ. —Суугаач.
Мэн Чи толгой сэгсрэв. Лун Чэнь рүү харахад түүний царайд ээдрээтэй илэрхийлэл гялсхийв. —Чамд хэлэх зүйл байна. Өөр газар очиж ярилцаж болох уу?
Лун Чэнь үл ялиг хөмсгөө зангидсан ч толгой дохив. Тэд Лунгийн эдлэнгээс гарч, хүн бараггүй, илүү далд газар олж очлоо.
Тэнд очмогц Мэн Чи дээлнийхээ энгэр лүү гараа шургуулж, аажуухан нэгэн тамга гаргаж ирэв. Үүнийг харсан Лун Чэнь цочсондоо бараг дуу алдах шахлаа. Учир нь энэ бол зөвхөн Араатан сургагчид л ашиглаж чаддаг Дуудах гэрээ байв.
Орон зайд нэгэн хэлбэлзэл тархаж, Лун Чэний бодлыг таслав. Арван метр гаруй урттай, арслангийн толгой, бүргэдийн биетэй асар том мангас тэдний өмнө гарч ирэв. Түүнээс сүр жавхлантай аура цацарч байлаа.
Лун Чэнь өмнө нь бясалгаж чаддаггүй байсан ч Шидэт араатнуудын тухай зурагт дүрслэлүүдийг судалж амжсан байв. Энэ араатныг Арслан бүргэд гэдэг бөгөөд аймшигтай хоёрдугаар зэрэглэлийн Шидэт араатан ажээ.
Тэдний өмнө байгаа Арслан бүргэд бүрэн нас бие гүйцээгүй нь илт байсан ч байлдааны хүчний хувьд жирийн Цус Нягтруулах шатны бясалгагчид түүнд дүйцэхгүй.
Ердийн үедээ догшин энэ араатан Мэн Чигийн өмнө туйлын номхон байж, газар чимээгүйхэн хэвтэв.
Мэн Чи Арслан бүргэдийн нуруун дээр хөнгөнөөр гарч суугаад Лун Чэнд —Чи ч бас гарч суу, —гэв.
Лун Чэнь Мэн Чи рүү хяламхийн харлаа. Түүний харцнаас яарсан шинж мэдрэгдсэн тул аяархан бувтнаад араас нь гарч суув.
Лун Чэнь амьдралдаа анх удаа Шидэт араатны нуруун дээр гарч суусан нь энэ байлаа. Араатан гэнэт галзуурч, хүн идэж эхлэх вий хэмээн өөрийн эрхгүй бага зэрэг сандарч байв.
Арслан бүргэд гэнэт далавчаа дэлгэн, асар том биеэрээ тэд хоёрыг тэнгэр өөд авч дүүлэв. Агаарт үсрэн хөөрөхөд нь Лун Чэнь бараг шидэгдээд уначих шахлаа.
Аз болоход Мэн Чигийн цонхигор гар Лун Чэнийг түшиж, тэр эв хавгүйхэн тэнцвэрээ олов. Гэвч Мэн Чигийн царайд инээд хүрсэн мэт үл ялиг хөгжилтэй өнгө тодрохыг хараад Лун Чэнь ихэд ичэв.
—Ха ха, би зүгээр л жаахан эв дүй муутай юм... —гэж Лун Чэнь инээмсэглэн, нэг муу шалтаг хэлэв.
Мэн Чи үүнийг сонсоод инээсэн ч удалгүй өөрөө ичингүйрэн нүүр буруулав.
Арслан бүргэдийн нисэх хурд үнэхээр өндөр байлаа. Хэдхэн минутын дараа тэд эзэнт улсын нийслэлээс гарч, Нар жаргах уулан дээр буув.
Жаргаж буй нар цусны улаан туяа цацруулан, эзэнт улсын нийслэлийг бүхэлд нь бүрхжээ. Үнэхээр үзэсгэлэнтэй дүр зураг байв.
Тэд уулын оргил дээр зэрэгцэн зогссон ч хэн нь ч юу ч хэлсэнгүй. Лун Чэнь эзэнт улсын нийслэлийг ширтэхэд түүний нүдэнд арга мухардсан өнгө гялсхийв.
—Лун Чэнь, би... —гэж Мэн Чи удаан тээнэгэлзсэний эцэст санаа алдан, улаан уруулаа нээв.
—Чи энэ гэрлэлтийг цуцлуулахаар ирэв үү? —гэж Лун Чэнь түүн рүү эргэж харалгүй асуулаа. Түүний харц эзэнт улсын нийслэл дээр тогтсон хэвээр байв.
Мэн Чигийн зүрх чичирч, үзэсгэлэнт царайд нь үл итгэсэн шинж тодров. —Чи... аль хэдийн мэдэж байсан юм уу?
—Би таасан юм, —гэж Лун Чэнь аажуухан эргэж, түүний өө сэвгүй сайхан царайг харав. —Баярлалаа.
—Надад баярлалаа гэж үү? —хэмээн Мэн Чи гайхан асуулаа.
—Ээжийнхээ өмнө энэ тухай яриагүйд баярлалаа. Чи түүний эмзэг сэтгэлийг шархлуулаагүй, бас надад нэр нүүрээ авч үлдэх боломж өглөө. Тиймээс баярлалаа, —гэж Лун Чэнь инээмсэглэв.
Мэн Чи Лун Чэнийг анхааралтай ажиглав. Тэр хэдхэн хоногийн өмнө Лун Чэний сүүлийн хэдэн жилийн байдлыг аль хэдийн мэдэж авсан байлаа.
Тэр Лун Чэнь өөрийг нь энд яагаад ирснийг мэдвэл уурлаж, бүр галзуурсан мэт болж, өөрийг нь харааж зүхнэ гэж бодож байв. Гэвч Лун Чэнь ийм хариу өгнө гэж огт төсөөлөөгүй.
—Чи ийм залуу атлаа хоёрдугаар зэрэглэлийн Шидэт араатныг удирдаж чадаж байгаа болохоор бардам, авьяаслаг эмэгтэй гэдгийг би мэднэ. Харин би бол зүгээр л жирийн хүн. Бид хоёр өөр ертөнцийн хүмүүс учраас чи ингэхийг хүсэж байгаа нь буруу биш. Үүнд өөрийгөө битгий буруутга, —гэж Лун Чэнь аяархан инээлээ. Түүний инээмсэглэл маш дулаахан, тайвшруулсан өнгөтэй байв.
Гэвч Мэн Чи тэр инээмсэглэлийг хараад зүрх нь үгээр хэлэхийн аргагүй өвдлөө. Бараг хүүхэд хэвээрээ энэ залуу аль хэдийн ийм их зовлон туулсан байхад, одоо өөрөө түүнд дахин нэг сорви үлдээж, шархан дээр нь давс цацаж байлаа. Ингэх нь арай дэндүү харгис хэрэг биш гэж үү?
—Надад хэдхэн өдөр өг. Би ээжийгээ энэ гэрлэлтээс татгалзахад ятгана. Удаан хугацаа шаардахгүй гэж амлаж байна.
Ингэж хэлээд Лун Чэнь аажуухан эргэж, холдон одлоо. Жаргаж буй нар уулын жимийн дунд явах түүний туранхай биеийг гэрэлтүүлж, улам өрөвдөлтэй харагдуулна.
Лун Чэний алсран одох дүрийг ширтэхэд Мэн Чигийн нүднээс нулимс цувж, тэр гараа интоорын уруул дээрээ тавилаа.
Би зөв зүйл хийсэн үү, буруу зүйл хийсэн үү?
Мэн Чигийн араас нэгэн залуу эмэгтэй аажуухан ойртож ирээд, түүнийг аяархан тайтгаруулав. —Эгчээ, хэлэх ёстой бүхнээ хэлчихсэн. Одоо бүх зүйл өнгөрсөн. Гэхдээ энэ Лун Чэнь үнэхээр өрөвдөлтэй харагдаж байна.
Хоёр эмэгтэй Лун Чэний нурууг бүрэн харагдахаа болитол нь ширтсээр зогсов.
Лун Чэнь уулнаас буусны дараа сэтгэл санаа нь улам бүр дарагдав. Мэн Чиг анх харсан тэр мөчөөсөө л түүнд хүчтэй татагдаж, хайр сэтгэл төрснийг тэр мэдэж байлаа.
Мэн Чи шиг эмэгтэй тэнгэрээс буусан дагина мэт байв. Лун Чэнь шиг жирийн эр хүн түүнд татагдаагүй бол харин ч сонин байх байлаа.
Гэвч энэ хайр илэрч амжилгүй байтал мөстэй ус цацсан мэт унтарчихав.
Лун Чэний сүнслэг мэдрэхүй ер бусын хүчтэй тул бусдын сэтгэл хөдлөлийг маш мэдрэмтгий хүлээн авдаг байв.
Мэн Чи Арслан бүргэдийг дуудаж, өөрийн хүчийг харуулсан тэр мөчид л Лун Чэнь бүх зүйл буруугаар эргэснийг мэдсэн.
Би дурлаж ч амжаагүй байж хайраа алдчихлаа...
Лун Чэнь дотроо тарчилж байв. Тэр солиорсон мэт хашхирмаар санагдана. Тэр өдий хүртэл маш их дарамт, гомдлыг туулсан ч ганц ч удаа уйлж, хашхирч байгаагүй. Харин энэ удаа үнэхээр мэгшин уйлмаар болов.
Мэн Чи сайхан сэтгэлтэй эмэгтэй гэдгийг тэр мэдэрч байлаа. Тийм биш байсан бол тэр ингэж хандах шаардлагагүй, шууд л энэ гэрлэлтээс татгалзаж болох байв.
Тэр гэрлэлтийн тохироог цуцлуулахыг хүсээгүй ч өөр яах билээ? Тэнгэр өөд хэчнээн орилж, уйлсан ч ямар хэрэг байх юм?
Тэр Мэн Чиг гуйсан бол гэрлэлт бүтэх байсан байж мэднэ. Гэвч тэгсэн ч тэр гэрлэлт ямар ч утгагүй байх байлаа.
Тиймээс зүгээр л тавьж явуулсан нь дээр байв. Зүрх нь өвдөж байсан ч үүнийг тэсэж чадна.
Түүнийг гэртээ ирэхэд шөнө аль хэдийн буужээ. Ээж нь тэр даруй асуултаар булж эхлэв. Та хоёр юу ярьсан, ямар нэгэн ахиц гарсан уу, бие биедээ сэтгэл төрсөн үү гэх мэт асуулт ар араасаа цуварлаа.
Лун Чэнь хэсэг хугацаанд чадах чинээгээрээ хариулж, асуултуудыг булзааруулсаар байгаад эцэст нь —Ээж ээ, Мэн Чи бид хоёр хэрхэн гэрлэхээр тохирсон юм бэ? Яагаад энэ тухай надад хэлээгүй юм? —гэж асуулаа.
Үүнийг асуухад Лун авхайн нүдэнд өвдөлт тодорсон ч тэр даруй дахин нуув.
Тэр Лун Чэнд хоёр гэр бүл анхнаасаа маш дотно харилцаатай байсныг ярив. Тэдний аавууд амь насны анд нөхөд байсан тул хүүхдүүд нь хоёулаа хүү бол ах дүүс, хоёулаа охин бол эгч дүүс, нэг нь хүү, нөгөө нь охин байвал нөхөр эхнэр болгоно гэж тохиролцжээ.
Лун Чэнь санаа алдав. Танай үеийнхэн бүгд аз жаргалтай, санаа зовох зүйлгүй байжээ. Харин бидний үед ирэхээр гашуун зовлон л үлдэж байна.
Лун Чэнь энэ тухай удаан бодсоны эцэст асуудалтай шууд нүүр тулахаас өөр аргагүй болж, —Ээж ээ, Мэн Чи бид хоёр бие биедээ тохирохгүй гэж бодож байна, —гэв.
—Юу? —гэж Лун авхай итгэж ядан Лун Чэнь рүү ширтэв.
—Ээж ээ, битгий хэт сэтгэл хөдлөөрэй. Миний хэлэх гэсэн зүйл бол Мэн Чи бид хоёр ердөө л тохирохгүй гэсэн үг. Эцсийн эцэст... —гэж Лун Чэнь хэлээд цааш үргэлжлүүлж чадсангүй.
—Үгүй, ямар тэнэг юм ярина вэ! Мэн Чи чинь ийм сайхан эмэгтэй байхад чамд яаж тохирохгүй байх билээ? —гэж Лун авхай уурласандаа өөрийн эрхгүй ширүүн загнав.
—Ээж ээ, намайг сонсооч. Хайр сэтгэл гэдэг хоёр тал хоёулаа хүсэж байж л утгатай. Та бидний зөвшөөрлийг авалгүйгээр энэ гэрлэлтийг тохирсон. Энэ чинь дэндүү дур зоргоороо шийдсэн хэрэг.
—Чи... намайг уурлуулах гээд байна уу?! —гэж Лун авхай Лун Чэний юу яриад байгааг ч ойлгохоо больтлоо уурлан, нулимс унагав.
Лун Чэнь туйлын эвгүйцэж байсан ч үнэнийг хэлж чадахгүй байлаа. Тиймээс ээж нь түүнийг загнаж, зүхэж байхад дуугүй зогссоор байв. Гэнэт ээж нь —Чэнь-эр, ээждээ үнэнийг хэл. Мэн Чи энэ гэрлэлтээс гарахыг хүсэж байгаа юм биш биз? —гэж асуулаа.
—Яаж тийм байх вэ дээ? Мэн Чи бол сайхан бүсгүй. Зүгээр л энэ бүхэн дэндүү гэнэт болсон болохоор би хүлээн авч чадахгүй байгаа юм, —гэж Лун Чэнь яаран хариулав.
—Дахиж хэлэх хэрэггүй. Хүү минь, энэ бол аав ээж хоёрын чинь буруу.
Лун авхай тэнэг хүн биш байв. Тэр хүүгийнхээ зан чанарыг мэддэг учраас хэдхэн хором бодоод л нөхцөл байдал Лун Чэний хэлсэн шиг энгийн биш гэдгийг ойлгов. Тэгээд яаран Лун Чэнийг тэврэн авч, гашуунаар уйллаа.
—Ээж ээ, таны бодож байгаа шиг муу зүйл биш. Би зүгээр л одоохондоо бид хоёрыг тохирохгүй гэж бодож байна. Энэ нь ирээдүйд илүү сайхан зохицож болохгүй гэсэн үг биш... —гэж Лун Чэнь инээв. —Энэ бүгд миний төлөвлөгөөний нэг хэсэг. Эхлээд гэрлэлтийн тохироог цуцлуулна. Дараа нь хүү чинь өөрийн чадвараар Мэн Чиг эргүүлэн авахын төлөө хөөцөлдөж, бэрээ болгож авна. Ингэвэл хамгийн сайн хувилбар биш гэж үү?
—Хмф, тэр чинь амархан хэрэг гэж бодоо юу? Мэн Чи бол үзэсгэлэнт дарь эх. Түүнийг хэчнээн хүн хөөцөлдөж байгааг хэн мэдлээ. Энэ гэрлэлтийн гэрээгүй бол чамд хэзээ боломж гарах юм? —гэж Лун авхай санаа алдаад үргэлжлүүлэв. —Гэхдээ чи бас зөв хэллээ. Ийм зүйлийг хүчээр тулгаж болохгүй. Энэ бол чиний гэрлэлт, чи одоо өөрөө шийдэх насанд хүрсэн. Тиймээс шийдвэрээ өөрөө гарга.
—Баярлалаа, ээж ээ, —гэж Лун Чэнь хэлээд сая нэг сэтгэл нь уужрав.
Лун авхай орныхоо доороос хуучин модон хайрцаг гаргаж ирэв. Доторх нимгэн цаасыг авч Лун Чэнд өгөн, —Энэ бол чиний гэрлэлтийн гэрээ. Үүнээс гарахыг хүсэж байвал зүгээр л урж хаячих, —гэв.
Тэр нимгэн цаасыг гартаа авахад Лун Чэний зүрх өвдлөө. Тэнгэрлэг үзэсгэлэнтэй эмэгтэй түүнээс ийм байдлаар холдох гэж байлаа. Үнэхээр харамсалтай.