Тэнд ирсэн хүн арван тав орчим насны хүү байв. Тэр шар дээл өмсөж, сүрдэм алтлаг титэм зүүжээ.
— Долоо дахь хунтайжид мэнд хүргэе.
Түүнийг ирэхийг харсан бүгд яаран өвдөг сөгдөв. Ши Фэн хүртэл туйлын дургүй байсан ч аргагүйн эрхэнд сөхөрлөө.
Тэр хүүг Чү Фэн гэдэг байв. Тэр бол Галт Шувууны Дуут эзэнт улсын одоогийн эзэн хааны долоо дахь хүү бөгөөд хөвгүүдийнх нь хамгийн бага нь байлаа.
Чү Фэнг төрөх үед Чү Тянькуо аль хэдийн хаалттай бясалгалд орсон байсан гэх цуу яриа байдаг байв. Тэр одоо хүртэл бясалгалаасаа гараагүй бөгөөд Чү Фэн эцэгтэйгээ үнэндээ огт уулзаж байгаагүй ажээ.
Лун Чэнь Чү Фэнгийн талаар нэлээд их сонсож байв. Түүнийг Баруун ордны хатны хүү бөгөөд эрхлүүлж өсгөсөн нэгэн гэдгийг мэднэ. Тэр дэндүү дээрэлхүү, учир зүйгүй бөгөөд хаан ширээ залгамжлах хунтайжаас бусад хэнээс ч айдаггүй гэлцдэг байлаа. Өнөөдөр энд яах гэж ирснийг нь хэн ч тааж чадахгүй байв.
Гэвч Лун Чэнь түүний хажууд зогсох Жоу Яоянг хармагцаа, өөрийг нь онилсон бас нэгэн дайралт гэдгийг шууд ойлгов.
Эзэнт улсын ёс журмаар бүх язгууртны хөвгүүд хааны хөвгүүдийг хараад сөхрөх ёстой байв. Бүдүүн Юй, Ши Фэн болон бусад бүгд өвдөг сөгджээ. Цус Нягтруулах шатанд орж чадаагүй л бол үүнээс зайлсхийх ямар ч арга байсангүй.
Лун Чэнь хөмсгөө зангидав. Ямар нэгэн хамаатан садан нь өөрийг нь хүчээр сөхрүүлэх гэж байна уу? Түүний эх, эцгээс өөр Лун Чэнийг сөхрүүлж чадах хүн одоо хүртэл төрөөгүй байлаа.
Чү Фэн бүгдийг хайхрамжгүй ажиглаж байснаа, их зан гарган сууж буй Лун Чэнийг хараад царай нь тэр дороо барайв.
— Ямар зориг вэ, Лун Чэнь! Долоо дахь хунтайж ирчихээд чи ёс журам дагаж сөхөрсөнгүй. Чи бослого гаргах гээ юу?
Долоо дахь хунтайжийг хүрээлэн зогсож байсан Жоу Яоян болон бусад нь Лун Чэнь ингэж зүрх гарган Долоо дахь хунтайжийн өмнө сөхрөхөөс татгалзана гэж огт төсөөлөөгүй байв.
Өмнө нь Лун Чэний цохилтод өртсөн Ван Ман үүнийг хараад дотроо баярлав. Тэр Лун Чэнийг муухай харагдуулахын тулд хамгийн түрүүнд түүнийг буруутган хашхирлаа.
Бусад нь, ялангуяа Бүдүүн Юйн бүлгийнхэн, ингэж буруутган хашхирахаас хэтэрхий цочирдож, хөлсөө цувуулан асгаруулж эхлэв.
Язгууртны залгамжлагчдын хоорондын зөрчил бол жижиг хэрэг. Харин Долоо дахь хунтайжийг доромжилбол цаазлуулах ч магадгүй. Лун Чэний үйлдэл туйлын тэрслүү байлаа!
Жоу Яоян сэтгэл нь хөөрөв. Тэр Долоо дахь хунтайжтай бага зэрэг дотно байлаа. Хааяа мангар хунтайжийг хоол идэхээр явах, зугаацахад нь дагалддаг байв.
Өнөөдөр тэр гэнэт нэг санаа олж, Лун Чэнийг дарж чадах эсэхийг үзэхээр Долоо дахь хунтайжийг дагуулж ирсэн юм. Лун Чэнь Ли Хаог ялснаас хойш эзэнт улсын нийслэлд түүний нэр хүнд асар их өссөн байв.
Жоу Яоян болон бусад нь Ли Хао ялна гэж бараг бүх мөнгөө мөрийд тавьсан тул нүүрээ алгадуулсан мэт болжээ. Тэдний бүлгийнхэн ердийн үед архи дарс ууж, зугаа цэнгэлд умбан бүх цагаа өнгөрөөдөг байв. Харин одоо бүх мөнгөө алдсан учир тэр өдрүүд нь өнгөрсөн байлаа.
Өнөөгийн нөхцөл байдал өөрийнх нь төсөөлснөөс ч дээрдэнэ гэж тэр огт санаагүй байв. Өөрөө юу ч өдөөн хатгах шаардлагагүй болж, Лун Чэнь аль хэдийн Долоо дахь хунтайжийн уурыг хүргэчихжээ.
Долоо дахь хунтайжийн уурыг улам бадраах гэсэн Ван Маны ууртай хашхирааныг сонсоод Лун Чэнь үл тоосон янзтай инээмсэглэв. Тэгээд санаа тавьж байгаа мэт хуурамч өнгөөр хэлэв.
— Ван Ман, Ли Хао ямар амттай байв? Чамайг ийм эрүүл, махлаг харахаар чинь идсэн тэр «өндөг» чинь чамд их л зохисон бололтой гэж бодлоо.
Ван Маны царай тэр дороо хувирав. Ходоод нь хүчтэй базалж, огиулах шахав. Тэр явдлын таагүй амт аманд нь хүчтэй үлджээ.
Одоо тэр хоол идэх бүрдээ тухайн өдрийн явдлыг санаж, өөрийн эрхгүй идсэн бүхнээ буцаан бөөлждөг байлаа.
Тэр дурсамжаасаа болоод бараг юу ч идэж чадахгүй болсон байв. Үнэндээ тэр аль хэдийн илт турсан тул Лун Чэнь үүнийг түүнийг доромжлох гэж ёжилж хэлсэн нь илт байлаа.
Уурласандаа царай нь нил ягаан болсон ч тэр өөр ганц ч үг хэлж зүрхэлсэнгүй. Ходоодоо аль болох барихыг хичээж байв. Хэрэв амаа нээвэл шууд бөөлжиж эхэлнэ гэж айжээ.
— Албан цол ч үгүй, гавьяа зүтгэл ч үгүй чам шиг өчүүхэн язгууртны залгамжлагч энэ хунтайжийг хараад сөхрөхгүй зүрхэлж байна уу? гэж Долоо дахь хунтайж ууртайгаар шаардав.
Долоо дахь хунтайж угаасаа дээрэлхүү, эрх дураараа нэгэн байлаа. Ах, дүү хунтайж, гүнжүүд нь хүртэл түүнтэй сөргөлдөхийг хүсдэггүй байв. Өчүүхэн язгууртны залгамжлагч өөрт нь ингэж бүдүүлэг хандахыг харсан тэр уураа барьж чадсангүй.
Лун Чэнь нялх хүүхдийн төрх нь арилаагүй энэ хүүг эргэн хараад хайхрамжгүй хэлэв.
— Чи дөнгөж хүүхэд байна. Би чамтай ноцолдохгүй. Ирсэн газартаа буц.
— Юу гэнэ ээ?!
Бүгдийнх нь царай хувирав. Лун Чэнь үхэл эрж байна уу? Хэрэв тэр сөхрөхөөс татгалзсан төдий бол ердийн шийтгэл нь хамгийн ихдээ хэд хоног хоригдох байв. Харин одоо ингэж доромж үг хэлсэн тул энэ нь цаазын ял байлаа! Лун Чэнь галзуурчихсан юм биш биз?
— Чи... чи үхэл эрж байна! Түүнийг барьж ав!
Долоо дахь хунтайж ойр хавийнхнаа ууртайгаар тушаав.
Тэд бүгд Жоу Яоянгийн бүлгийнхэн байсан бөгөөд Долоо дахь хунтайжийн тушаалыг сонсоод дотроо баярлав. Тэд юу ч бодолгүйгээр бүгд Лун Чэнь рүү дайрлаа.
Ердийн үед тэд бага зэрэг эмээх байсан ч Долоо дахь хунтайжийн тушаал гарсан тул санаа зовох зүйлгүй болжээ. Ийм хүчтэй түшигтэй байхад Лун Чэнийг алчихсан ч ямар ч шийтгэл хүлээхгүй.
Тэднийг дайран ирмэгц Лун Чэнь өмнөө байсан ширээг өшиглөн нисгэв. Тэр ширээг мянга гаруй жилийн настай модоор хийсэн бөгөөд төмөр шиг хүнд байлаа. Жин нь үнэхээр сүрдмээр байсан ч Лун Чэнь түүнийг дайран ирсэн хүмүүсийн зүг нисгэн явуулжээ.
Ширээ хамгийн түрүүнд Жоу Яоянд тулгарч, тэр архиран бүх хүчээрээ ширээ рүү нударгалав.
ПАД! Тэр бат бөх ширээ Жоу Яоянгийн хүчээр бут үсрэв. Тэр үнэхээр Хий Хураах шатны долоо дахь тэнгэрийн шатанд хүрсэн хүчтэн байлаа. Түүний хүч энгийн хүмүүсийг гарцаагүй алмайруулах байв.
Гэвч ширээг цохих зуур Жоу Яоян саатсан бөгөөд Ван Ман түүний хажуугаар цахилан өнгөрч, Лун Чэнь дээр хамгийн түрүүнд хүрч ирэв.
Ууртайгаар өөр рүү нь дайрч буй энэ тэнэгийг дорд үзэн харсан Лун Чэний нүүрэнд хачин инээмсэглэл тодорч, тэр нударгаа сунгав.
Түүний хурд үнэхээр төсөөлөхийн аргагүй байлаа. Хэн ч түүнийг хөдөлснийг олж хараагүй бөгөөд удалгүй Лун Чэний нударга Ван Маны нүүрэнд буух чимээ сонсогдов.
Ван Ман агаарт уян налархай нум татан нисэв. Гэвч хамгийн аймшигтай нь тэр нисэн одох үед амнаас нь арав гаруй шүд бутран цацагдсан явдал байлаа.
Түүний бие хананд мөргөөд ухаан алдав. Гэвч ам нь ангайсан хэвээр байсан тул түүнд нэг ч шүд үлдээгүйг бүгд тодхон харж байлаа.
Ван Ман ийнхүү нисэн одохыг харсан Жоу Яоян түр азнав. Ван Маны бясалгалын суурь тийм өндөр биш ч түүнийг ингэж амархан дийлсэн нь Жоу Яоянг түгшээв.
Гэвч энэ бол ухрах цаг биш байлаа. Жоу Яоян архирч, Хий Хураах шатны долоо дахь тэнгэрийн шатанд хүрсэн бясалгагчийн хүч биеэс нь оргилон гарлаа.
— Зургаан Янгийн нударга!
Жоу Яоянгийн хашхирааныг даган нударга нь урагш нисэв. Түүний нударгыг Тулааны ур чадвараас үүссэн бүдэг ногоон гэрэл бүрхэж байлаа.
Зургаан Янгийн нударга бол Жоу Яоянгийн удаан хугацаанд бэлтгэсэн төгсгөлийн цохилтуудын нэг байв. Нэг нударга нь хагас тоннын хүч агуулна.
Лун Чэнь огтхон ч тээнэгэлзэлгүй алгаа тосон түүний нударгыг угтав. Нударга, алга хоёр мөргөлдөхөд хүч эргэн тойронд нь тэсрэн тархав.
Гэвч хүмүүсийг алмайруулсан зүйл нь зогсоохын аргагүй мэт ирсэн Жоу Яоянгийн нударгыг Лун Чэнь үл тоосон мэт хөнгөн цохин зайлуулсан явдал байлаа.
— Яаж... яаж энэ боломжтой байна?
Жоу Яоян хамгийн ихээр цочирдов. Түүний нударга асар том уул мөргөсөн мэт санагдаж, ходоодных нь хонхор өвдөж эхлэв.
Харин Лун Чэнь огтхон ч цочирсон шинжгүй байлаа. Тэр хүйтнээр хэлэв.
— Одоо миний ээлж, Жоу Яоян.
Жоу Яоян гэнэт бие нь бадайрсан мэт болов. Түүнийг асар том, догшин араатан ширтэж байгаа мэт санагджээ. Зүрх нь хүчтэй пал пал хийж, тэр яаран ухарлаа.
Гэвч тэр ухарч чадсангүй. Лун Чэнь түүний нударгыг чанга атгасан бөгөөд Жоу Яоян хэчнээн тэмцсэн ч мод ганхуулахыг оролдож буй соно мэт Лун Чэнийг өчүүхэн ч хөдөлгөж чадсангүй.
Жоу Яоян бүрэн алмайрав. Энэ ямар хүч вэ? Лун Чэнь хүний дүртэй мангас байлаа! Тэр бясалгалын хүчээ өчүүхэн ч ашиглалгүйгээр зөвхөн биеийн хүчээрээ Жоу Яоянг бүрэн даржээ.
Гэвч Жоу Яоян өөрөө ч хүчтэй нэгэн байв. Тэр урьд нь эцгийнхээ хүмүүсийг дагаж Шидэт араатан агнан алж байсан. Цус үзэж үзсэн хүн тул аюул тулгарахад сандардаггүй байлаа. Лун Чэний атгалаас мултарч чадахгүйгээ ойлгомогц тэр хөлөө өргөн Лун Чэний гэдэс рүү өшиглөв.
Энэ бол туйлын харгис довтолгоо байв. Гэвч Лун Чэнь тэр өшгийг ч харалгүйгээр ганц гараараа хаалаа.
Лун Чэнь хүмүүсийн чихийг дөжрөм чангаар архиран, Жоу Яоянг агаарт өндөр өргөлөө.
Бүгдийнх нь айн цочсон харцны өмнө Лун Чэнь Жоу Яоянг газарт хүчтэй шидэв.
ПАД!
Бүхэл газар доргин чичирч, яс хугарах чимээ сонсогдоход бүгдийнх нь бие хүйт даав.
Жоу Яоян гурван ам дүүрэн цус, түүн дээр нэмээд дотор эрхтнүүдийнх нь зарим хэсгийн тоо томшгүй өөдөс, хэлтэрхийг амаараа цацав.
Жоу Яоян цус цацаж, газар бутран цөмөрсөн байхыг харсан бүгд таг дуугүй болов.
Лун Чэнь дотроо зангирсан уур нь эцэст нь тайлагдсаныг мэдэрлээ. Тэр уур удаан хугацаанд дотроо буцалсан байв.
Энэ олон жилийн турш түүний хамгийн ихээр үзэн ядсан хүн бол Жоу Яоян байлаа. Жоу Яоян түүнийг зовоосон эцэс төгсгөлгүй хар дарсан зүүд мэт байв.
Долоо дахь хунтайжийг оролцуулаад танхим бүхэлдээ хэсэг зуур чимээгүй болов. Лун Чэнь рүү дайрч байсан язгууртны залгамжлагчид бүгд сандарсандаа шүлсээ залгиж, бие нь өөрийн эрхгүй чичирч байлаа.
Харин Лун Чэнь бүх явдлын турш тайван төрхөө огтхон ч өөрчилсөнгүй. Гэвч тэр хэчнээн тайван харагдах тусам бусдад улам аймшигтай санагдана. Тэр бусдад өршөөлгүй үхлийн бурхан мэт сэтгэгдэл төрүүлж байлаа.
Лун Чэнь Жоу Яоянг хараад өөрийн эрхгүй инээмсэглэв. Дараа нь харцаа Долоо дахь хунтайж руу шилжүүлээд аажуухан алхаж эхлэв.
Долоо дахь хунтайж үргэлж эрхлүүлж өссөн нэгэн байлаа. Тэр олон хүнийг дээрэлхэж байсан ч өөрөө хэзээ ч дээрэлхүүлж үзээгүй. Лун Чэнь муухай инээмсэглэсээр өөр рүү нь алхаж ирэхийг хараад царай нь тэр дороо цайв.
— Чи юу хийх гээд байгаа юм бэ? Буц!
Түүний хоолой айсандаа чичирч байлаа. Лун Чэний нүдэнд мөс шиг хүйтэн алах санаа дүүрэн байв. Долоо дахь хунтайж хоолой дээрээ хутга тулгуулсан мэт санагджээ. Лун Чэнь хүсэх л юм бол толгой нь тэр дороо газарт өнхрөх байлаа.
Лун Чэнь юу ч хэлсэнгүй. Аймшигтай тайван инээмсэглэлээ хадгалсаар аажуухан ойртсоор байв.
Одоо бүгд алмайрчээ. Лун Чэнь юу хийх гэж байна вэ? Тэр Долоо дахь хунтайжийг алах гэж байгаа юм биш биз?
— Үгүй ээ... үгүй... нааш битгий ир...
Долоо дахь хунтайж арагшаа ухарсаар байсан ч нуруу нь эцэстээ буланд тулж, цааш зугтах газаргүй болов.
Лун Чэнь улам ойртож ирэхийг харах тусам Долоо дахь хунтайжийн нүд айдсаар дүүрэв. Тэр үхлийн үнэрийг мэдэрч байлаа.
— Намайг ингэхэд хүргэх хэрэггүй байсан юм. Намайг битгий буруутга. Лун Чэнь өрөвдсөн мэт толгой сэгсрэв. Түүний гар дээлнийхээ энгэр лүү аажуухан орж, дараагийн агшинд нударга нь Долоо дахь хунтайжийн нүүр өөд гэнэт суналаа.
— ҮГҮЙ!!! хэмээн Долоо дахь хунтайж айсандаа чарласан нь Уран зохиолын танхим даяар цуурайтав.