Есөн Одот Ноёрхогч Биеийн урлаг

15-р анги

15-р бүлэг — Тэнгэр Цуулах

Сонсох

— ҮГҮЙ!!!

Долоо дахь хунтайжийн өрөвдөлтэй орилох дуу Уран зохиолын танхим даяар цуурайтав.

Хүн бүрийн зүрх савлан цохилж байлаа. Лун Чэнь үнэхээр төрийн эсрэг тэрслэх гэж байгаа юм биш биз? Гэвч бүгдийг хамгийн ихээр алмайруулсан зүйл нь Лун Чэний гар Долоо дахь хунтайжийн нүүрний өмнө ирээд зогссон явдал байв.

Долоо дахь хунтайж айсандаа аль хэдийн нүдээ аньсан байлаа. Гэвч хэсэг хүлээхэд ямар ч өвдөлт мэдрэгдсэнгүй тул эцэст нь нүдээ нээв.

Тэр Лун Чэнийг хаш чулуун пайз барин үл ялиг инээмсэглэж байхыг харав. Өмнөх, үхлийн бурхан мэт харагдаж байсан Лун Чэньтэй харьцуулахад тэр огт өөр хүн шиг байлаа.

— Долоо дахь хунтайж аа, сайн ажигла. Энэ бол үрэлчийн пайз. Тэгэхээр би чиний өмнө сөхрөн суух шаардлагатай хэвээр гэж үү?

Долоо дахь хунтайж айсандаа үхэх шахсан байхад пайзыг хуурамч эсэхийг шалгаж яах билээ?

— Үгүй ээ... ингэх шаардлага огт байхгүй... — хэмээн Долоо дахь хунтайж айсан харцаар Лун Чэнь рүү харав.

Лун Чэний хязгааргүй алах санааг мэдрэх үедээ тэр үхлийн айдсыг амссан байлаа. Эрхэлж өссөн хунтайжийн хувьд өмдөндөө шээгээгүй нь хүртэл зориг гаргасан хэрэг байв.

— Ойлгосонд баярлалаа, Долоо дахь хунтайж аа.

Лун Чэнь инээмсэглэв. Ийм эрх танхай жаалтай харьцахдаа жаахан айлгачихад л болдог аж. Үрэлчийн пайзтай байсан ч эзэнт улсын хунтайжийн өмнө ингэж авирлахыг хэн ч зүрхлэхгүй. Эцсийн эцэст энэ бол Галт Шувууны Дуут эзэнт нийслэл байлаа.

— Босоход чинь тусалъя.

Лун Чэнь гараа аажуухан сунгав. Долоо дахь хунтайж айсандаа газарт суучихсан байлаа.

Ингэж айж цочирсон тэрээр хэсэг тээнэгэлзсэний эцэст Лун Чэний сунгасан гараас сандарсан янзтай атгав.

Эцсийн эцэст тэр хааны хүү байлаа. Хэрэв Долоо дахь хунтайжийг үнэхээр уурлуулчихвал Жоу Яоянгийн гарын үзүүрт тоглосон хэрэг болох байв.

Лун Чэнь үүнд нэг их санаа зовохгүй байсан ч бусдад ашиглуулна гэдэг сайхан мэдрэмж биш нь лавтай. Тэр одоо ингэж хандсан нь Долоо дахь хунтайжид энэ байдлаас гарах боломж олгож байлаа.

Долоо дахь хунтайж дөнгөж арван таван настай бөгөөд хэдийгээр ихэмсэг ч амьдралын туршлага багатай байв. Одоо Лун Чэнь хатуугаар айлгаж, дараа нь зөөлрөн хандсан тул тэр бүрэн сандарчээ. Боссоныхоо дараа юу хэлэхээ ч мэдсэнгүй.

— Долоо дахь хунтайж аа, бидэнтэй хамт суух уу? — хэмээн Лун Чэнь асуув.

— Аан, үгүй, тэр... үгүй ээ, хийх ажилтай болохоор би явъя. — гэж хэлээд Долоо дахь хунтайж яаран эргэж одов. Гэвч Уран зохиолын танхимаас гармагц хөл нь суларчихсаныг мэдэрлээ.

Одоо түүний зүрхэнд Лун Чэнь гэхээс асар их айдас төржээ. Түрүүн харсан үхлийн бурхан мэт үл ялиг инээмсэглэл нь амьд үлдэх эсэх нь бүхэлдээ Лун Чэний гарт байгааг түүнд мэдрүүлсэн байв.

Долоо дахь хунтайжийг явсныг харсан Лун Чэнь өмнө нь өөр рүү нь дайрч байсан язгууртны залгамжлагчдын бүлэг рүү эргэж харав.

Лун Чэнь Жоу Яоянг ийм золгүй байдалд оруулсныг харсан тэд бүгд айсандаа хөдөлж ч чадахгүй байлаа. Лун Чэнь харцаа тэдэн рүү шилжүүлэхэд царай нь хувьсан, ухарцгаав.

Лун Чэнь ийм бүлэг хүмүүстэй зууралдахыг хүссэнгүй. Тэд урьд нь Лун Чэнийг дээрэлхдэг байсан ч одоогийн Лун Чэнь тэдэнтэй нэг зиндаанд байхаа больжээ. Тиймээс тэднийг гэх хорсол, уур нь ч урьдынх шиг хүчтэй байсангүй.

Тэр амьсгал нь улам суларч, нүднийх нь гэрэл бүдгэрэн, хэзээ мөдгүй үхэх гэж байгаа мэт болсон Жоу Яоянгийн дэргэд аажуухан очив.

— Лун Чэнь, түүнийг алж болохгүй. Үрэлчдийн холбоо руу хүргэе. Тэд түүнийг эмчилж чадна. — гэж Ши Фэн зөвлөв. Эцсийн эцэст энэ газар Тулааны талбай биш. Энэ бол хувийн зодоон учраас хэн нэгэн үхвэл Лун Чэнь шийтгэлээс мултарч чадахгүй байлаа.

— Санаа зоволтгүй. Баатрууд үхлээс үргэлж мултарч, муу санаатнууд мянган жил хулчийж явдаг юм. Хар даа, хөмсөг нь замбараагүй өвс шиг болж, дух нь бараг цөмөрчихсөн байна. Ийм өчүүхэн хүн амархан үхэхгүй. Царай нь одоо ч улаа бутарсан хэвээр байгаа биз дээ? — гэж Лун Чэнь хэлэв.

Бүдүүн Юй болон бусад нь хэлэх үггүй болов. Жоу Яоян үнэндээ царайлаг залуу байсан тул Лун Чэний дүрсэлсэн байдал түүнд огт тохирохгүй байлаа. Түүний төрх ингэж өөрчлөгдсөн нь Лун Чэнь түүнийг газарт хэт хүчтэй шидсэнээс болсон юм.

Царай нь улаа бутарсан хэвээр байгаа гэхийн тухайд гэвэл, хахаж гаргах гэж байсан цус нь хоолойд нь тээглэсэн хэрэг байв. Тийм ээ, улаан харагдаж байсан ч бараг нил ягаан болсон байлаа. Энэ нь эрүүл хүний улаа бутарсан царайнаас тэс өөр байв.

Лун Чэнь дээлнийхээ энгэрээс нэгэн Яован үрэл гаргаж, Жоу Яоянгийн аманд хийв.

Пад!

Лун Чэнь Жоу Яоянгийн нүүрийг хоёр алгадаж, Яован үрлийг хоолойгоор нь залгиулав.

Лун Чэнь Жоу Яоянг туйлын ихээр үзэн яддаг байсан ч зохих арга хэмжээ авахаа мартсангүй. Тэр Жоу Яоянг хүнд гэмтээсэн нь үнэн боловч түүнийг үхүүлэхийг огт хүсэхгүй байлаа.

Лун Чэний өөрийн гараар боловсруулсан эдгээх эм түүний дотор эрхтнүүдийг хамгаална. Харин гаднах шарх нь Жоу овгийн асуудал. Лун Чэнь түүнийг үхүүлэхгүй байхад л хангалттай байв.

— Та нар, хэрэв Жоу Яоянг үхүүлэхийг хүсэхгүй байгаа бол хурдан аваад яв. — хэмээн одоо ч цочирдон зогсож байсан язгууртны залгамжлагчдад Лун Чэнь хүйтнээр хэлэв.

Тэгж байж сая тэд ухаан орж, Жоу Яоянг болгоомжтой өргөн ширээн дээр тавиад авч одов.

Тэд хананд налан ухаангүй хэвтэж байсан Ван Мангийг ч мөн хамт авч явлаа.

— Чи, чи, бас чи. Нааш ирээд шалан дээрх цусыг цэвэрлэ.

Лун Чэнь өөр хэд хэдэн язгууртны залгамжлагчийг заав. Эдгээр хүмүүс урьд нь Лун Чэнийг байнга шоолдог байлаа. Лун Чэнь тэдэн рүү дайрах бодолгүй байсан ч өөрт нь багахан ажил хийлгэх нь уур хилэнг нь бага ч гэсэн тайлах ажээ.

Лун Чэний заасан хүмүүсийн бие өөрийн эрхгүй чичирч байв. Тэд ганц ч дуугарч зүрхлэлгүй, яаран шаргуу цэвэрлэж эхлэв. Төд удалгүй шал тэр чигтээ цэвэр болж, бүр Ван Мангийн бүх шүдийг ч олжээ.

Цэвэрлэгээ дууссанаас бүтэн цагийн дараа өнөөх хөгшин багш л ирсэн нь Лун Чэний огт төсөөлөөгүй зүйл байв.

Тэр багш Лун Чэнь рүү хэсэг зуур гайхсан харцаар харснаа лекцээ эхлүүлэв.

Лун Чэнь өөрийн эрхгүй хараав. Тэр хөгшин новш Жоу Яоянгээс хахууль авсан нь гарцаагүй. Тэгэхгүй бол ингэж оройтож ирэх учиргүй!

Тэр анх бүх эрдэмтэн угтаа сайн хүмүүс гэж боддог байлаа. Гэвч өнөөдөр энэ бодол нь нуран унав. Хууртсан мэт санагдсан тул өнөөх хөгшнийг сайн хүн гэж бодож байсан сайхан сэтгэгдэл нь бүрмөсөн алга болов.

Уйтгартай лекцийг тэвчин сонсож, өдрийн хоолоо идсэнийхээ дараа тэд бүгд Тулааны ур чадварын ордон руу яаран очив.

Бүдүүн Юй болон бусад нь хамт явсангүй. Тэд эмээ уухаар гэр лүүгээ харив. Өнөөдөр Лун Чэний хийсэн бүхнийг хараад тэд цочирсон ч үүний зэрэгцээ өөрсдийн ирээдүйд найдвар төрсөн байлаа. Тиймээс тэд цааш хүлээж тэвчсэнгүй.

Лун Чэнь хэд хэдэн Тулааны ур чадварыг үзсэн боловч бүгдийг нь хангалтгүй гэж үзэв. Энгийн Тулааны ур чадварууд Лун Чэний анхаарлыг татахаа больжээ.

Тэр Тулааны ур чадваруудыг маш хурдан уншиж байв. Ердөө хоёрхон цагийн дотор есөн зуун Тулааны ур чадварыг бүгдийг нь уншсан ч нэг нь ч сэтгэлд нь нийцсэнгүй.

Тэдэнд яагаад үнэгүй өгдөг нь аргагүй ажээ. Бүгд л хогийн Тулааны ур чадвар байв. Зарим нь дутуу тасархай, зарим нь хэтэрхий ярвигтай атлаа хүч чадал нь ч хангалтгүй. Харин Тулааны ур чадварын ордны хоёрдугаар давхарт зөвхөн Цус Нягтруулах шатны бясалгагчид л орж чадна.

Ийм доод түвшний Тулааны ур чадварууд Лун Чэньд нэг их хэрэггүй байв. Хөдөлгөөнд нь Салхи хөөн гишгэх мэх, тулалдаанд нь Бухын сүнс байсан. Энэ давхрын хамгийн шилдэг Тулааны ур чадварууд ч тэднээс нэг их дээрдэхгүй тул суралцаад ашиг нь өчүүхэн байлаа.

Лун Чэнь санаа алдав. Энд цагаа дэмий үрэхээ болиод шууд явах гэж байтал харц нь гэнэт номын тавиурын доод буланд тусав.

Бусад номын тавиурууд бүгд эмх цэгцтэй, ном бүр өөрийн гэсэн зайтай байлаа. Харин энд номуудыг замбараагүй овоолсон байв.

Тэдгээр нь мөн л Тулааны ур чадварууд байсан ч зарим нь хэдийнэ урагдаж, үлдсэн нь бүгд дутуу байлаа. Товчхондоо, хог байв. Гэхдээ хаячихвал дэндүү хайран тул тэдгээрийг энэ буланд орхижээ.

Тэр буланг ажиглаж байх үед нэгэн хуудас Лун Чэний нүдэнд тусав.

Амьтны арьсан тэр хуудас маш их элэгдсэн байсан ч Лун Чэний хүчирхэг Сүнсний хүч түүнээс маш эртний аура гарч байгааг мэдрэв.

Тэр гараа сунган овоолсон хогноос хуудсыг гаргаж авлаа. Гэвч тэр агшинд зүрх нь чичрэв. Бусад нь энэ амьтны арьс юугаараа онцгойг мэдэхгүй байж болох ч...

Харин хүчирхэг Сүнсний хүчээрээ Лун Чэнь түүнээс аймшигтай хүч гарч байгааг тодорхой мэдэрч чаджээ.

Хуудсан дээрх тэмдэглэгээнүүд хэдийнэ эвдэрч, бүдгэрсэн байлаа. Тэдгээрийг тоолж баршгүй олон жилийн хугацаа элээж орхисон нь илт байв.

Лун Чэнь энэ амьтны арьсны эзэн нь туйлын аймшигтай оршихуй байсан гэж тааварлав. Тэгэхгүй бол ийм олон жилийн дараа ч ийм аймшигт хүсэл зориг үлдэх учиргүй.

Ийм аймшигтай зүйл одоо хогтой хамт хаягдсан байх нь үнэхээр инээдтэй байлаа. Лун Чэнь яаран судалж эхлэв.

Дээр нь ердөө нэг зураг байсан бөгөөд зураг дээрх бичээс нь туйлын эртний, бүдгэрсэн байлаа. Гурван үг байв:

— Тэнгэр Цуулах.

Тулааны ур чадварт ямар дэндүү сүрлэг нэр вэ! Хэтэрхий ихэмсэг биш гэж үү?

Лун Чэнь зургийг ширтэн хөмсгөө зангидав. Түүний олж харсан цорын ганц зүйл нь зураг дээрх есөн цэг байв.

Есөн цэгийн хооронд бүдэг бадаг утаслаг шугам байв. Гэвч хэтэрхий эртний зүйл тул анхнаасаа ийм байсан уу, эсвэл цаг хугацааны явцад үүссэн ан цав уу гэдгийг ялгаж чадсангүй.

— Цаг дууслаа. Бүх язгууртны залгамжлагчид гарын авлагуудаа буцааж тавина уу.

Яг энэ мөчид хүйтэн дуу цуурайтав. Хүн бүр өөрийн эрхгүй санаа алдав. Цаг хугацаа дэндүү хурдан өнгөрчээ. Тэд энд сард ганцхан удаа ирэх эрхтэй байлаа!

Лун Чэнь гартаа барьсан элэгдэж сүйдсэн хуудсаа тавьж салж чадсангүй. Цаг зав нь дэндүү үнэтэй байсан бөгөөд дахин нэг сар хүлээхийг хүссэнгүй.

Бүгд явж эхлэхийг хараад Лун Чэнь ч мөн тэднийг даган аажуухан алхав. Гэвч элэгдэж сүйдсэн амьтны арьсыг гартаа хадгалсаар байлаа. Цус Нягтруулах шатны мэргэжилтний царай улам хүйтэн болсон ч мэргэжилтэн ам нээж амжаагүй байхад Лун Чэнь түрүүлж хэлэв.

— Ахмад аа, энэ сүйдсэн амьтны арьсан хуудсыг гэртээ аваачиж судалмаар байна. Бас энийг хүлээж авна уу.

Түүнийг татгалзах боломж олголгүй Лун Чэнь эхлээд нэгэн эмийн үрэл гаргаж ирэв. Цус Нягтруулах шатны мэргэжилтэн түүнийг загнах гэж байтал гартаа барьсан үрэл ямар зүйл болохыг ойлголоо.

Тэр гараа сунган авч үзээд, Цус Нягтруулах үрэл болохыг танимагцаа ихэд гайхав. Энэ бол түүн шиг Цус Нягтруулах шатны бясалгагчид яг хэрэгтэй зүйл байлаа.

Хамгийн чухал нь энэ дунд зэргийн Цус Нягтруулах үрэл байв! Энгийн Цус Нягтруулах үрлээс хэдэн арав дахин илүү үнэ цэнтэй ажээ.

Цус Нягтруулах шатны бясалгагчид тэнгэр газар дахь сүнслэг хийд түшиглэн Цусны судлыг нягтруулах хэрэгтэй болдог. Ингэснээр Цусны хий нь илүү сүр хүчтэй болж, бие махбод нь бэхжинэ.

Харин Цус Нягтруулах үрэл нь цусаа нягтруулах үйл явцын үр ашгийг хэд дахин нэмэгдүүлж чадна. Ийм үрэл дор хаяж хагас жилийн хөдөлмөрийг хэмнэдэг байв.

Үрлийг харсан мэргэжилтний царай хувирч, эцэст нь ийм эмийн үрлийн татам чанарыг эсэргүүцэж чадсангүй.

— Санаж яв. Би юу ч хараагүй шүү.

Лун Чэнь түүний хэлснийг яаж ойлгохгүй байх билээ? Хэрэв энэ явдал илэрвэл тэр ямар ч бурууг хүлээхгүй, харин Лун Чэнийг хулгай хийсэн гэж буруутгах ажээ.

Лун Чэнь үүнийг зүгээр л хүлээн зөвшөөрөв. Лун Чэнь амьтны арьсыг аваад явсны дараа л өнөөх мэргэжилтэн гартаа байгаа Цус Нягтруулах үрлийг анхааралтай шинжив.

— Түүнд ийм эрдэнэ байна гэж үнэхээр бодсонгүй. Түүний талаар илүү ихийг олж мэдэх хэрэгтэй. — хэмээн хэлээд Цус Нягтруулах шатны мэргэжилтэн Тулааны ур чадварын ордны гүн рүү алга болов.

Лун Чэнь шууд гэр лүүгээ харив. Тэр Цус Нягтруулах үрлийг гаргаж зүрхэлсэн тул ямар ч мөрдөн шалгалтаас айхгүй байлаа.

Одоо түүнд хүмүүс өөрийг нь үрэлч бөгөөд Их мастер Юнь Чид ойр нэгэн гэдгийг мэдэх хэрэгтэй байв. Ингэвэл цаашид гарах гай зовлонг багасгаж чадна гэж найдаж байлаа.

Лун Чэнь энэ аргаар үл мэдэгдэх дайсандаа өөрийгөө урьдын хүн байхаа больсныг мэдэгдэж байв. Хэрэв тэд түүнтэй тэмцүүлэхээр жижиг гаруудыг явуулахыг хүсвэл үр дагаврыг нь бодох хэрэгтэй болно.

Лун Чэнь буцаж явахдаа хөшигний цаана чухам хэн байгааг тасралтгүй бодсоор байв. Тэр хэзээ орсноо ч мэдэлгүй нэгэн давчуу гудамжинд орчихжээ.

Гэнэт тэнгэрээс асар том тор бууж ирэв. Лун Чэнь хариу үйлдэл үзүүлж амжаагүй байхад тор түүнийг бүрэн бүрхэж, шүүрдэн авч одлоо.

15-р анги дууслаа

Алдаа мэдэгдэх

Есөн Одот Ноёрхогч Биеийн урлаг15-р анги · Унших

Алдааны мэдээлэл илгээхийн тулд бүртгэлээрээ нэвтэрнэ үү.

Нэвтрэх
ӨмнөхДараах