Есөн Одот Ноёрхогч Биеийн урлаг

19-р анги

19-р бүлэг — Царай сэргээх үрэл

Сонсох

Эзэн хааны ордны хажуугийн жижиг өрөөнд хорь гаруй насны нэгэн эр Манхуан Хоугийн тайланг чимээгүй сонсож байв.

— Энэ явдал дэндүү гэнэт болсон бөгөөд миний төсөөллөөс бүрэн гадуур байлаа. Тиймээс таны боол дур мэдэн арга хэмжээ авч зүрхэлсэнгүй. Дөрөвдүгээр хунтайжийн өршөөл, зааврыг хүсье гэж Манхуан Хоу хэлэв.

Тэр царайлаг эр бол дөрөвдүгээр хунтайж Чү Фү байлаа. Гэвч түүнийг бусад хунтайжаас ялгаруулдаг зүйл нь ердөө эзэн хааны татвар эмийн хүү байсан явдал юм.

Тэр мөн л хунтайж боловч байр суурь нь бусдаасаа хавьгүй доогуур байв. Гэсэн ч даруу, олны анхаарлыг татдаггүй зангийнхаа ачаар бусдын атаархлыг төрүүлээгүй бөгөөд бүх хунтайжтай маш сайн харилцаатай байлаа.

Эзэнт улсын бараг бүх язгууртан дөрөвдүгээр хунтайжийг хаан ширээг залгамжлахад хамгийн өндөр авьяастай гэж үздэг байв. Харамсалтай нь тэр зөв эхээс төрөөгүй юм.

Дөрөвдүгээр хунтайж Чү Фү толгой дохин хэлэв. — Чи арга хэмжээ аваагүй нь зөв. Лун Чэнь хаанаас ч юм гэнэт үрэлч болсон нь үнэхээр багагүй гайхмаар хэрэг.

— Тийм ээ, би түүний пайзыг хараад нүдэндээ итгэж чадаагүй. Тэр хог шаар үрэлч болсон гэхээр үнэхээр дэндүү утгагүй юм гэж Манхуан Хоу хэлэв. Тэр одоо ч итгэж ядан толгой сэгсэрч байлаа.

— Сонирхолтой юм. Лун Чэнь таны хүүгийн гарт хүнд шархадсанаасаа хойш бүрэн өөрчлөгдсөн бололтой. Одоо тэр Цус Нягтруулах шатны хагас алхмын хүчтэнг алж чадахуйц хүчтэй болжээ. Энд харагдаж буйгаас өөр зүйл байх шиг байна. Дөрөвдүгээр хунтайж хэсэг нааш цааш алхсанаа үргэлжлүүлэв. — Буцаж очоод Хилийг амаржуулагч гүний өргөөний хөдөлгөөн бүрийг анхааралтай ажигла. Сэжигтэй хүн орж байгаа эсэхийг шалга. Харин баригдаж болохгүй шүү.

— Энэ боол зохицуулъя. Харин Лун Чэний тухайд… гэж Манхуан Хоу бага зэрэг тээнэгэлзэв.

— Түүнд хэсэг хугацаанд бүү хүр. Тэр ердөө л шатрын хүү. Шатрын хөлгөөс үсрэн буухгүй л бол, ар талдаа түшигтэй байсан ч хувь тавилангаасаа мултарч чадахгүй.

— Түүний одоогийн байр суурьд бид маш болгоомжтой хандах хэрэгтэй. Хүүгээ түр ухраа. Тийм ээ, хүүгийн чинь шарх ямар байна? гэж дөрөвдүгээр хунтайж асуув.

— Санаа тавьсанд баярлалаа, дөрөвдүгээр хунтайж аа. Сувилуулсны дараа хүү маань нэгэнт аюулаас гарсан гэж Манхуан Хоу яаран хариулав.

Гэхдээ Жоу Яоянг дамнуулан авчрахад Манхуан Хоу үнэхээр их айсан байлаа. Шарх нь тийм хүнд байсан тул тэр өөрийн хүүг ч танихгүй шахсан юм.

Аз болоход шарх нь аймшигтай харагдаж байсан ч дотоод гэмтэл нь тийм ч хүнд биш байв. Учир нь Лун Чэнь түүний амийг авч үлдэхийн тулд эмийн үрэл уулгасан байжээ.

Хэсэгхэн хугацаанд сувилуулж, их хэмжээний алт зарцуулсны дараа Жоу Яоян босож, алхаж чадах болсон байв. Түр хугацаанд бусадтай тулалдаж чадахгүйгээс өөрөөр түүнд ноцтой үлдэц үлдсэнгүй.

— Хм, тэгвэл сайн байна. Буцаж очоод миний хэлснийг сана. Тэднийг сайтар ажигла. Ямар нэгэн хачирхалтай зүйл болмогц шууд надад мэдэгд.

— Тийм ээ, таны боол гаръя.

Манхуан Хоуг явсны дараа дөрөвдүгээр хунтайж цонхны дэргэд очив. Тэр тас харанхуй шөнийг ширтэхэд уруулд нь инээмсэглэл тодров.

— Шөнийн хар хөшиг үүрд үргэлжлэхгүй. Нарны гэрэл удахгүй тусна. Хилийг амаржуулагч гүн ээ, чи хэр удаан тэсэх бол?

…

Маргааш өглөө Хилийг амаржуулагч гүний өргөөний хүмүүс том хаалгаа нээхдээ газрыг бүхэлд нь шинээр хавтангаар хучсан байхыг олж хараад мэл гайхжээ.

Тэдний мэдээгүй зүйл нь Манхуан Хоугийн хүмүүс цусаар будагдсан бүх хавтанг ухаж авч хаясан явдал байв.

Хавтангуудыг ухаж авсны дараа газар нь овон товон болсныг харсан, өмнө нь Манхуан Хоугийн хараал зүхэлд өртөж байсан тэр хүн хэсэг бодож үзээд өөрийн хүмүүсээ тушаан газрыг бүхэлд нь дахин хавтангаар хучуулав. Ингэснийхээ дараа л сэтгэл нь амарч, тэндээс явжээ.

Үүнийг харсан Лун Чэнь ёжтой инээмсэглэв. Тэр хүүхдэрхүү эрчүүд сул дорой нэгнийг дээрэлхэж, хүчтэйгээс л айдаг ажээ. Энэ удаа тэд арай номхон байх нь дээ!

Лун Чэнь орноосоо боссон даруйдаа ээжийгээ эргэхээр явлаа. Ээж нь сэрэхэд өчигдөр болсон бүх зүйл зүүд байсан мэт санагджээ.

— Чэнь-эр, өчигдөр юу болсон юм бэ? Лун Чэнь бүрэн эсэн мэнд байгааг харсан ч сэтгэл нь бага зэрэг түгшсэн хэвээр байлаа.

— Ээж ээ, хүү чинь өсөж томроод жинхэнэ эр хүн болжээ. Аавынхаа адилаар би ч бас энэ гэр бүлийг салхи борооноос хамгаалж чадна гэж Лун Чэнь ээжийнхээ гарыг атган сүртэй хэлэв.

Тэр ээждээ хэт их зүйл мэдүүлэхийг хүссэнгүй. Ээж нь эцсийн эцэст жирийн мөнхтөн байлаа. Лун Чэнь түүний биеийг аль хэдийн шалгасан байв. Тэнгэрээс заяасан судлууд нь дэндүү богино байжээ. Түүнд Сүнслэг язгуур муу байсан төдий биш, бүр Сүнслэг язгуур огт байгаагүй юм.

Түүнээс гадна ээж нь одоо дөч хүрэх шахсан тул Есөн Одот Ноёрхогч Биеийн урлагийг бясалгах ямар ч боломжгүй байв. Бас Есөн Одот Ноёрхогч Биеийн урлаг нь Ян төрлийн бясалгалын арга тул эмэгтэй хүн бясалгаж чаддаггүй байлаа.

Лун Чэнь тэнгэрийг сөрөх гэж хэчнээн хичээсэн ч ээжийнхээ төрөлхийн биеийн тогтоцыг өөрчилж чадахгүй. Түүний хийж чадах цорын ганц зүйл нь ээжийгээ санаа зовохгүй байлгах явдал байв.

Хүү нь нэг шөнийн дотор өсөж том болсон мэт харагдахад ээж нь хүчирхэг нөхрийнхөө дүрийг харж байгаа юм шиг санагдав. Лун хатагтайн сэтгэл хөдөлж, нулимс нь өөрийн эрхгүй урсаж эхэллээ.

— Сайн хүү минь, ээж нь дахиж асуухгүй ээ. Ээж нь чамд итгэж байна.

Лун Чэнь ээжийнхээ нулимсыг яаран арчаад инээв. — Ээж ээ, хүү чинь том болсон. Та баярлах хэрэгтэй! Би танд бэлэг бэлдсэн.

Тэгээд тэр Орон зайн бөгждөө хүрэхэд гарт нь хаш лонх гарч ирэв. Цааш ярьж амжаагүй байтал Лун хатагтай гайхан асуулаа. — Чи Орон зайн бөгжийг хаанаас олсон юм бэ?

Лун Чэнь инээхээ ч, уйлахаа ч мэдсэнгүй. Ээжийнх нь харц яагаад ийм сэжигтэй болсныг тэр ойлгосонгүй.

Мэдээж ээжээсээ үргэлж юм нуусаар байх нь шийдэл биш гэдгийг тэр мэдэж байлаа. Ээжийнхээ санааг амраахын тулд өөрийгөө үрэлч болсон тухайгаа ярив.

Ямартай ч хүмүүс эрт орой хэзээ нэгэн цагт мэдэх учраас нуух шаардлагагүй байлаа. Лун Чэнь бас өөрийгөө зодуулсны дараа аз түшиж, судлууд нь нээгдсэн учир одоо бясалгаж чаддаг болсон гэж хэлэв.

Тэр бүр Үрэл нэрэх галыг хүртэл бясалгаж, үрэлч болох эрх ч олж авчээ. Үрэлчдийн холбоонд очихдоо тэр Их мастер Юнь Читэй санамсаргүй таарсан аж. Тэр боломжийг алдалгүй ашиглаж, өөрийг нь өрөвдүүлэх замаар түүнд ойртсон гэж ярив.

Лун Чэнь нулимсаараа Их мастер Юнь Чигийн сэтгэлийг хөдөлгөж, эцэст нь Юнь Чи буулт хийн, онцгой тохиолдол гарган түүнийг үрэлч болгохоор зөвшөөрчээ.

Эдгээр цочирдом үгийг сонссон Лун хатагтай бүрэн алмайрав. Гэвч Лун Чэнь энэ бүхэн үнэн гэдгийг сүртэйгээр тангараглаад, ээждээ үзүүлэхээр үрэлчийн пайзаа гаргаж өглөө. Тэгж байж л ээж нь түүнд итгэв.

Тэр бясалгагч биш байсан ч үрэлчдийн талаар мэддэг байлаа. Энэ бол туйлын эрхэм мэргэжил бөгөөд Лун Чэнь үрэлч болсон нь хэдэн үеэрээ азтай байсантай дүйх хэрэг юм.

— Ээж ээ, битгий хөдөл. Би танд түрхэж өгье.

Тэр лонхноос хэдэн дусал эмийн шингэн гаргаж аваад гар дээрээ зөөлөн түрхэв. Өрөөг шинэхэн, сэнгэнэсэн үнэр тэр даруй дүүргэлээ. Түүнээс ганцхан амьсгал авахад ч хүний бие бүрэн тайвшрах шиг байв.

Лун Чэнь ингэж нухацтай хандаж байгааг харсан Лун хатагтай огт хөдөлсөнгүй. Лун Чэнь эмийн шингэнийг ээжийнхээ царайд зөөлөн түрхэв.

Түүний царай даяар сэрүүн, тайвшруулах мэдрэмж тэр даруй тархлаа.

— Чэнь-эр, энэ чинь яг юу вэ? Их сайхан мэдрэмж төрж байна гэж Лун хатагтай шивнэв. Тэр нүдээ анин, энэ сайхан мэдрэмжийг таашаав.

— Хэ-хэ, энэ бол хүү нь танд зориулж олж авсан онцгой эрдэнэ. Зүгээр л хөдөлгөөнгүй бай гэж Лун Чэнь инээлээ.

— Сахилгагүй хүү. Лун Чэнь инээж, хариу хэлэхээс татгалзахад Лун хатагтай инээмсэглэв. Сэтгэл нь улам дулаацжээ.

Тэр Лун Чэнийг балчир байхаас нь өсгөж, живхийг нь нэг нэгээр нь сольж ирсэн билээ. Харин одоо хүү нь өсөж том болоод эцэг эхийнхээ ачийг хариулах учрыг ойлгожээ. Лун хатагтайн сэтгэл эцэст нь баяр хөөрөөр дүүрэв.

— За, одоо нүдээ нээж болно.

Лун хатагтай нүдээ аажуухан нээхэд Лун Чэнь түүний өмнө гоо сайхны толь барьж байлаа.

— Юу…?

Өөрийнхөө тусгалыг харсан тэр гайхсандаа уулга алдав. Толгойгоо зүүн, баруун тийш эргүүлэн харвал үнэхээр өөрөө мөн байлаа. Гэхдээ тэр одоо хавьгүй залуу харагдаж байв.

Нүднийх нь орчмын үрчлээ ихэд бүдгэрч, хуурайшиж эхэлсэн арьс нь туйлын толигор болжээ. Тэр дор хаяж арван жилээр залуужсан мэт харагдав.

— Чэнь-эр, би зүүдэлж байгаа юм биш биз? Лун хатагтай нүдэндээ итгэж чадсангүй.

— Та зүүдэлж байгаа эсэхийг би мэдэхгүй. Гэхдээ өөрийгөө ингэж ширтсээр байвал удахгүй өдрийн хоолны цаг болно шүү гэж Лун Чэнь инээлээ.

Лун хатагтайн нүүр улайж, Лун Чэнийг зөөлөн тогшив. — Муу хүү, ээжийгээ тоглоом тохуу болгоно гэнэ ээ? Тийм ч орой болоогүй байна шүү!

Лун Чэнь инээмсэглэв. Ээжийнх нь царай залуужаад зогсохгүй, сэтгэл нь ч хөнгөрсөн байлаа. — Ээж ээ, би энэ Царай сэргээх үрлийг танд зориулж нэрсэн юм. Эмийн орц нь ердийнх ч таныг гучин настай үеийнх шиг харагдуулахад асуудалгүй.

Царай сэргээх үрэлд үндсэн эмийн орц болгон Царай сэргээх жимс хэрэгтэй байдаг ч тэр нь дэндүү ховор байв. Лун Чэнь богино хугацаанд түүнийг олж авч чадаагүй юм.

Тэр оронд нь Царай сэргээх өвсийг орлуулан ашиглажээ. Үр нөлөө нь хавьгүй муу тул хүнийг залуу насанд нь бүрэн буцааж чадахгүй ч хөгшрөлтийг нь хоёр жилээр ухраахад асуудалгүй байлаа.

— Үнэхээр үү? гэж Лун хатагтай баярлав. Аль эмэгтэй гоо төрхөө эрхэмлэдэггүй билээ?

Нөхөр нь түүнээс бараг өөр нутагт байгаа мэт хол, харин Лун Чэнь төрөлхийн доголдолтой биетэй байсан тул түүний сэтгэл асар их дарамтад байж, энэ бүхэн түүнийг хурдан хөгшрүүлжээ.

Ээж нь ингэтлээ ядарч элэгдсэнийг харсан Лун Чэнь гэмшлээр дүүрэв. Ээж нь энэ гэр бүлийн төлөө үнэхээр дэндүү ихийг золиосолжээ.

— Ээж ээ, энэ лонхыг танд үлдээе. Бас хэрэглээрэй гэж хэдэн эмийн үрэл өгье. Би баталж байна, жил ч хүрэхгүй хугацааны дараа биднийг танихгүй хүн таныг миний ээж байх насны хүн гэдэгт итгэхгүй, харин миний эгч гэж бодно, ха-ха! гэж Лун Чэнь инээгээд ээжийнхээ гарыг атгав.

— Энэ хөнгөн хуумгай хүү. Бидний тохирсноо бүү мартаарай. Мэн Чи бол чи алдаж болохгүй эхнэр шүү. Ямар арга хэрэглэхээс үл хамааран түүнийг заавал буцааж авчрах ёстой гэж Лун хатагтай хэлэв. Тэр одоо баяртай байсан ч энэ асуудал сэтгэлийг нь үргэлжлүүлэн зовоосоор байлаа.

Лун Чэнь Мэн Чиг орхих тухай ярихад Лун хатагтай юу болсныг барагцаалан тааж чадсан байв. Мэн Чи шиг үзэсгэлэнтэй эмэгтэйг ямар ч эр хүн зүгээр орхихгүй.

Лун Чэнь ингэж авирласныг бодох бүрд Лун хатагтайн сэтгэл өвдөхөөс өөр аргагүй байлаа. Үнэнийг хэлэхэд, хүү нь ийм зовлон туулсан нь өөрийнх нь хүч чадалгүй байсантай шууд холбоотой юм.

Үнэндээ Лун хатагтай дотроо улам бүр шаналж эхэлсэн ч Лун Чэнь энэ тухай дахиж хөндөөгүй байлаа. Харин одоо хүү нь өөрийн чадварыг харуулмагц тэр даруй өнөөх асуудлыг санав.

Өмнө нь Лун Чэнь Мэн Чид дүйцэхээргүй байв. Харин одоо үрэлч болсон тул байр суурь нь огцом дээшилжээ. Боломж гарсан байхад энэ тухай хөндөхгүй байж чадахгүй нь.

— Ээж ээ, санаа зоволтгүй. Та миний занг үнэхээр мэдэхгүй гэж үү? Надаас булаахыг хэн зүрхлэх юм бэ? Биднийг бага байхад үеэл маань миний тоглоомыг булаахад би түүнийг уйлж, орилтол нь хазаж байснаа мартаагүй биз дээ гэж Лун Чэнь инээлээ.

Лун Чэнь хэсэгхэн зуур инээсэн ч инээд нь удалгүй замхрав. Тэр ээжийнхээ нүдэнд нуугдсан шаналлыг олж харжээ.

Лун Чэнь аав нь хил дээр томилогдсоноос хойш ээж нь төрсөн талынхандаа нэг ч удаа очиж байгаагүйг санаж байлаа. Ээжийнх нь төрсөн гэр бүл аль хэдийн хөөрхийлөлтэй байдалд орсон тул тэр тусламж гуйхаар тийшээ очихыг хэзээ ч оролдоогүй юм.

Лун Чэнь ээжийнхээ гарыг атгаад хэлэв. — Ээж ээ, хүү чинь одоо үрэлч болсон. Бидний хүнд хэцүү өдрүүд өнгөрсөн. Тийм гунигтай зүйлсийн тухай дахиж бүү бод.

Ээжтэйгээ хэсэг хугацаанд хамт байж, сэтгэл санаа нь аажмаар тайвширсныг харсны дараа Лун Чэнь Үрэлчдийн холбоо руу явлаа.

19-р анги дууслаа

Алдаа мэдэгдэх

Есөн Одот Ноёрхогч Биеийн урлаг19-р анги · Унших

Алдааны мэдээлэл илгээхийн тулд бүртгэлээрээ нэвтэрнэ үү.

Нэвтрэх
ӨмнөхДараах