Есөн Одот Ноёрхогч Биеийн урлаг

20-р анги

20-р бүлэг — Зээлийн эрх

Сонсох

Лун Чэнь Үрэлчдийн холбоонд ирмэгцээ Юнь Чигийн үрэл боловсруулах өрөөг зорьсон боловч дотоод хэсэгт ормогцоо зогсоогдов.

Үрэлчдийн холбоо дотоод болон гадаад хэсэгт хуваагддаг байлаа. Гадаад хэсэг нь эзэнт гүрний бүх хүнд нээлттэй бөгөөд үрэлч болох бүх шалгалтыг тэнд авдаг байв.

Харин дотоод хэсэг нь жинхэнэ Үрэлчдийн холбоо байлаа. Өнгөрсөн удаа Лун Чэнь шалгалт өгөхөөр дотоод хэсэгт нэвтэрч чадсан нь Их мастер Юнь Чи өөрөө замчилж явсантай холбоотой. Тиймээс тэр үед харуулууд түүнийг хориглоогүй юм.

— Шаардлага хангаагүй хүн дотоод хэсэгт нэвтэрч болохгүй.

Хаалганы өмнө зогсож байсан харуул нь Лун Чэньээс төдийлөн ахгүй залуу байв. Тэр залуу үрэлчийн дээл өмссөн бөгөөд Лун Чэнь рүү дээрээс доош харсан ихэмсэг байдал царайд нь илт байлаа.

Лун Чэнь үл ялиг инээмсэглээд түүнд холбооны пайзаа үзүүлэв. Дараа нь харуулын цочирсон харцны өмнүүр шууд дотогш алхлаа.

Ихэмсэг царай нь ингэтлээ хурдан цочирсон байдалд шилжихийг хараад Лун Чэнь өөрийн эрхгүй сэтгэл ханав.

Хуучин Лун Чэнь хэтэрхий удаан дарагдсан бололтой. Одоо эцэст нь толгойгоо өргөж чаддаг болмогцоо хазааргүй, хувиа хичээсэн нэгэн болж эхэлжээ. Гэвч ийм өчүүхэн зүйлд цаг үрэх зав түүнд байхгүйг тэр дотроо мэдэж байв.

Дотоод хэсэгт орсныхоо дараа Лун Чэнь духаа алгадаад, Их мастер Юнь Чи энд байгаа эсэхийг асуухаа мартсанаа санав. Хэрэв тэр энд байхгүй бол энэ удаагийн ирэлт нь бүхэлдээ дэмий үрэгдсэн хэрэг болох биш үү?

Түүнийг харамсах зуур нэгэн залуу бүсгүй хажуугаар нь өнгөрөв. Лун Чэнь юу ч бодолгүй түүнийг зогсоогоод — Уучлаарай, Их мастер Юнь Чи хаана байгааг та мэдэх үү? гэж асуулаа.

Залуу бүсгүй толгой гудайлган алхаж явсан бөгөөд гэнэт зогсоогдсондоо бага зэрэг дургүйцсэн бололтой. Тэр толгойгоо өргөөд өөрийг нь ширтэх туранхай, сул дорой харагдах залууг олж харав. Дараа нь хүйтнээр — Та Их мастер Юнь Чиг яах гэж хайж байгаа юм бэ? гэж асуулаа.

Лун Чэнь хэсэг зуур анхаарлаа сарниулав. Энэ эмэгтэй үнэхээр үзэсгэлэнтэй байлаа. Чү Яо, Мэн Чи хоёртой эн зэрэгцэхгүй ч мянган бээрт ганц таарах ховор гоо үзэсгэлэн байв.

Үзэсгэлэнтэй хэдий ч түүний харц хүмүүст багагүй тухгүй мэдрэмж төрүүлнэ. Сайн хүн гэж итгэдэггүй мэт тэр харцанд нь далдлахад бэрх ихэмсэг байдал шингэсэн байлаа.

— Би зүгээр л Их мастер Юнь Чи хаана байгааг мэдэх гэсэн юм. Залуу хатагтай надад хэлж өгч болохгүй юу? Лун Чэнь дотроо бага зэрэг дургүйцсэн ч маш эелдгээр дахин асуув.

— Та ер нь хэн юм бэ? Яагаад Их мастер Юнь Чиг уулзах гэж байгаа юм бэ? гэж тэр сэрэмжлэн асуулаа.

Хариулт өгөхийн оронд хоёр ч удаа байцаасанд Лун Чэнь толгой сэгсрээд, түүнтэй дахиж зууралдсангүй. Өөр хүнээс асуухаар цааш алхав.

— Хөөе, би танаас юм асууж байна! Яагаад ингэж бүдүүлэг байгаа юм бэ? гэж бүсгүй хоёр ч удаа асуусан байхад хариу өгөөгүйд нь уурлан хашхирлаа.

Лун Чэнь хоёр алхам яваад эргэж түүн рүү харав. — Та эм авах гэж ирсэн биз дээ?

— Юу? гэж тэр анхаарал нь сарнисан янзтай асуулаа.

— Та сэтгэцийн өвчтэй бололтой. Тиймээс хаа сайгүй гүйж явах хэрэггүй.

Лун Чэний хүйтэн хариу цуурайтангуут тэр эргэж явах гэж байв. Гэтэл санаандгүй хүчтэй салхи араас нь босож, ууртайгаар хашхирах бүсгүй зүрх рүү нь чиглэн дайрлаа.

— Жаал минь, үхлээ өөрөө гуйж байна уу!

Лун Чэнь дотроо ихэд цочив. Саяхан сул дорой, хэврэг харагдаж байсан тэр эмэгтэйн дайралтаас үүссэн салхи нь амьсгалахад хүртэл бэрхээр хүчтэй байлаа. Тэр эмэгтэй үнэхээр Хий Хураахын оргилд хүрсэн нэгэн байв.

Түүн рүү чиглүүлсэн алганы цохилтод тэр эмэгтэй бүх хүчээ шингээсэн байлаа.

Лун Чэнь бүх сүнслэг эрчмээ Фэнфү одондоо нуусан тул гаднаасаа туйлын сул дорой эрдэмтэн мэт харагддаг байв. Ийм алганы цохилтод жирийн Хий Хураахын бясалгагчид хүртэл хүнд гэмтэх байлаа. Хэрэв Лун Чэнь үнэхээр жирийн мөнх бус хүн байсан бол үхэх магадлалтай байв. Ямар ч шалтгаангүй хийсэн энэ дайралт туйлын харгис байлаа.

Лун Чэнь ч түүнээс хэдийн дургүйцсэн байсан тул өөрийгөө барилгүй өшиглөв.

Пад!

Бүсгүйн алга Лун Чэнь рүү хүрч амжаагүй байхад түүний нэг өшиглөлт бүсгүйн гэдсэнд хүчтэй тусаж, тэр эмэгтэй нисэн одов.

Эмэгтэй хэдэн метрийн зайд шидэгдэн, эмийн түүхий эд хатаадаг тавиур мөргөв. Зургаан метр өндөр тавиур тэр дороо нурж, дээр нь байсан бүх түүхий эд доош асгарч, бүсгүйг дор нь булчихлаа.

Ууртай архирахад нь эмийн түүхий эднүүд хийсэн зай тавьж, тэр эмэгтэй үс нь арзайж, биеэр нь эмийн нунтаг наалдсан чигээрээ гарч ирэв.

— Үх!

Түүний нүднээс гал гарах шахаж, биеийг нь бүрхсэн аура тэсрэн дэлгэрэв. Тэр хоёр гараа хавсран цохиход гарынх нь завсраас алтан долгиолол үүсэж, Лун Чэнь рүү ухасхийн дайрлаа.

Лун Чэнь ийм балмад эмэгтэйтэй таарсан азгүйдээ дотроо хараав. Өнөөдөр яагаад ийм галзуу хүнтэй таарчихдаг байна аа?

Энэ дайралт нь асар их хүчтэй Тулааны ур чадвар гэдэг нь илт байлаа. Тэр эмэгтэй амийг нь авах гэж байгааг харсан Лун Чэний царай хүйтэн болов.

Түүнд Үрлийн бурхны сүнс байсан тул тулааны талаар бага зэрэг өнгөц туршлага бий. Гэвч өнгөц гэж хэлсэн нь зөвхөн Үрлийн бурхантай харьцуулсан хэрэг байлаа.

Одоо Лун Чэний өмнө тулгарсан дайсан түүнд шоргоолжноос ялгаагүй байв. Түүний тэрхүү «өнгөц» туршлага ч энэ эмэгтэйтэй тэмцэхэд бүрэн хангалттай байлаа. Ийм туршлага түүнд өндөр ур чадвар эзэмшүүлсэн тул бүсгүйг дийлэх нь түүнд гарын үзүүрийн төдий хэрэг байв.

Лун Чэний өшиглөлтөд тэр эмэгтэй гэмтээгүй цорын ганц шалтгаан нь Лун Чэнь түүнд сүнслэг эрчим шингээгээгүй явдал байв. Гэтэл бүсгүй үүнд талархахын оронд түүнийг алахыг хүсэж байлаа.

Лун Чэний дотор алах санаа аажмаар бүрэлдэв. Тэр эмэгтэй өөр рүү нь дайран ирж байгааг хараад Лун Чэнь түүнийг алахгүй байж болох ч, хэрэв бүсгүй үнэхээр түүн рүү дайрвал мартагдашгүй сургамж өгөхөөр шийджээ.

— Зогс!

Гэнэт хүйтэн хашхираан цуурайтав. Өнөөх галзуу эмэгтэй аянга ниргэсэн мэт болж, байрнаасаа хөдөлж ч зүрхэлсэнгүй.

— Багш аа! гэж тэр яаран хүндэтгэлтэй дуудав.

Ирсэн хүн нь Их мастер Юнь Чи байлаа. Лун Чэнь цочирдов. Энэ галзуу эмэгтэй үнэхээр түүний шавь нь юм гэж үү?

Их мастер Юнь Чи толгой сэгсрээд — Би, Юнь Чи, энэ насандаа шавь авахгүй гэж аль хэдийн хэлсэн. Энд эргэлдэж цагаа үрээд ч нэмэргүй гэж хэлэв.

— Багш аа, би сул дорой эмэгтэй хүн. Танаас үрэл боловсруулах ухаан сурахаар хэдэн мянган бээрийн зам туулж ирсэн. Би Үрэлчдийн холбоонд аль хэдийн гурван сар болж байна. Та намайг хангалттай чин сэтгэлгүй гэж үнэхээр бодож байна уу? гэж бүсгүй гомдсон янзтай хэлэв.

— Ирсэн газартаа буцаж яв гэж огтхон ч буулт хийлгүй Их мастер Юнь Чи хүйтнээр хэлэв.

— Үгүй, би явахгүй! Та намайг өдөр бүр татгалзсан ч хамаагүй, эцэст нь намайг хүлээн зөвшөөртөл би энд байсаар байх болно гэж бүсгүй зөрүүдлэн хэллээ.

— Өөрөө мэд. Гэхдээ миний холбоонд хүч хэрэглэж болохгүй гэдгийг сана. Дахиж энэ дүрмийг зөрчвөл би чамайг хөөн гаргана гэж Юнь Чи хүйтнээр хэлэв.

Дараа нь тэр Лун Чэнь рүү эргэн — Надтай хамт яв гэв.

Лун Чэнь хэсэг зуур алмайрав. Өнөөх галзуу эмэгтэй үнэхээр Юнь Чигаас үрэл боловсруулах ухаан сурахыг хүсэж байсан аж. Харин Юнь Чи үүнд өчүүхэн ч сэтгэл хөдөлсөнгүй.

Бүсгүйн гашуудсан харцыг хараад Лун Чэнь учрыг нь гэнэт ойлгов. Тэр бүсгүй өөрийг нь Юнь Чиг багшаа болгохоор ирсэн өөр нэгэн гэж андуурсан учраас ийнхүү байцаасан байжээ.

Лун Чэнь толгой сэгсрэв. Ийм шавь авахыг хэн зориглох вэ дээ? Тэр Их мастер Юнь Чигийн араас аажуухан алхсаар, хоёул сургалтын өрөөнд орлоо.

Сургалтын өрөөнд ормогц Лун Чэнь хурдхан бөхийж — Уучлаарай, энэ залуу дэндүү бүдүүлэг авирлачихлаа гэж хэлэв.

Юнь Чи үл ялиг инээмсэглээд — Зүгээр ээ. Энэ чиний буруу биш. Би болсон бүхнийг харсан. Гэхдээ чи намайг үнэхээр их цочоолоо. Өчүүхэн ч сүнслэг эрчим ашиглалгүйгээр Хий Хураах шатны тэнгэрийн есдүгээр давхаргад хүрсэн хүчтэнийг өшиглөөд нисгэчихлээ. Бас чи хүчийнхээ талыг ч ашиглаагүйг би харсан. Үгүй бол тэр охин лав хүнд гэмтэх байв. Чи чадвараа үнэхээр гүн нуужээ гэв.

Лун Чэнь цочирдов. Тэр Их мастер Юнь Чиг дутуу үнэлсэн бололтой. Үнэхээр ч энэ хөгшин дэндүү ажигч байлаа. Лун Чэнь хэсэг зуур яаж хариулахаа мэдсэнгүй.

— Хүү минь, хүн бүр өөрийн гэсэн нууцтай байдаг. Энэ бол юу ч биш. Гэхдээ чам шиг хүн цагаа дэмий үрж болохгүй. Тэгэхгүй бол ийм агуу авьяас чинь бүрэн үрэгдэнэ гэж Их мастер Юнь Чи ямар нэгэн гүн утга далдлан хэлэв.

Лун Чэнь Их мастер Юнь Чи түүнд бүх анхаарлаа үрлийн замыг бясалгахад төвлөрүүлэхийг зөвлөж буйг даруй ойлгов.

— Их мастер аа, сануулсанд баярлалаа. Лун Чэнь ойлголоо.

Ямартай ч Их мастер Юнь Чи түүнд үнэхээр сайн санаатай байлаа. Түүний зөвлөгөөг дагах эсэхээс үл хамааран Лун Чэнь энэ ачийг нь үнэлж байв.

— Өчигдөр чамайг ирээр гуравхан цавчилт хийж Цус Нягтруулахын хагас алхмын хүчтэнийг алсан гэж сонслоо. Үнэн үү? гэж Их мастер Юнь Чи асуулаа.

— Тийм ээ, үнэн гэж Лун Чэнь толгой дохихоос өөр аргагүй байв. Гэвч тэр агшинд дотроо эргэлзэв. Тэр үед өөрийг нь цэргүүд бүрэн бүсэлсэн байсан. Ердийн логикоор бодоход энэ явдлыг өөр хэн ч мэдэх учиргүй байлаа.

Лун Чэний эргэлзээг нэвт харсан мэт Их мастер Юнь Чи инээмсэглээд — Хааны гэр бүлийнхэн өчигдөр энд ирж, Лун Чэнь үнэхээр манай үрэлчдийн нэг мөн эсэхийг шалгасан. Би тийм гэж хэлээд, чамайг миний шавь гэж ч хэлсэн. Тэгээд тэд алга болсон гэв.

Өөрөө хэзээ ч шавь авахгүй гэж хэлж байсан Их мастер Юнь Чи энэ мөчид түүнийг шавь гэж хүлээн зөвшөөрсөнд Лун Чэнь өөрийн эрхгүй алмайрав. Лун Чэний сэтгэл үнэхээр хөдөлжээ. — Багш аа, маш их баярлалаа.

— Хэ хэ. Өчүүхэн зүйл. Миний тэмдэг хэрэглэж байж л үнэ цэнтэй болдог. Тиймээс санаа зоволгүй хэрэглэ. Түүнээс гадна, шавь гэдэг нь заавал дагалдан шавь гэсэн үг биш гэж Их мастер Юнь Чи тайвнаар инээмсэглэв.

Их мастер Юнь Чи түүнийг шавь хэмээн нэрлэхэд өчүүхэн төдий хүчин чармайлт гаргасан ч Лун Чэний хувьд энэ нь одоо ч, цаашид ч хязгааргүй их тус болох зүйл байлаа.

Их мастер Юнь Чиг түшиг ардаа болгосноор Лун Чэнь одоо асар том хөзөртэй болов. Тэр цаашид нуруугаа илүү цэхлэн зогсож чадна.

— Хүү минь, би чиний нөхцөл байдлын талаар бас бага зэрэг сонссон. Үрэлчдийн холбоо өөрийн гэсэн дүрэмтэй. Бид энгийн ертөнцийн тэмцэлд оролцож болохгүй. Би чамд зөвхөн ийм хэмжээнд л тусалж чадна гэж Их мастер Юнь Чи санаа алдан хэлэв.

— Их мастер аа, энэ дүүд ингэтэл ихийг хийж өгсөнд тань хэчнээн талархаад ч баршгүй. Ердийн ертөнцийн тэмцлийг би өөрөө зохицуулна гэж Лун Чэнь инээмсэглэн хариулав.

Их мастер Юнь Чигийн нэр хүнд ард нь байгаа тул Лун Чэний хэрэг явдлыг зохицуулахад илүү хялбар болох байв. Хилийг амаржуулагч гүний өргөөний аюулгүй байдал ч ихээхэн дээшлэх нь гарцаагүй.

Үрэлчдийн холбоо өөрсдөд нь хамааралгүй тэмцэлд оролцохгүй ч Лун Чэнь үнэхээр холбооны нэг хэсэг болбол тус холбооны хамгаалалтыг хүртэх байлаа.

Лун Чэнь өөрийн хүч хангалттай болж, Үрэлчдийн холбооны хамгаалалт хэрэггүй болсон цагт нууцыг бүрхсэн өтгөн мананг өөрөө сарниулж чадна.

Одоо түүнд хэдэн сэжүүр байсан ч яг энэ мөчид арга хэмжээ авахаас зүрхэлсэнгүй. Одоогийн байдлыг хадгалах нь хамгийн зөв сонголт байлаа.

— Тэгвэл чи өнөөдөр энд яах гэж ирэв? гэж Юнь Чи асуулаа.

Зөвхөн одоо л Лун Чэнь энд ирсэн жинхэнэ зорилгоо санав. — Энэ дүү холбооноос эмийн түүхий эдийг зээлээр авахыг хүсэж байна. Үрэл боловсруулж чаддаг болмогцоо өрөө төлнө.

Үрэлчдийн холбоонд эмийн түүхий эдийг зээлээр авах нь нэлээд түгээмэл байлаа. Үрэлчид дараа нь боловсруулсан эмийн үрлээрээ өрөө амархан төлчихдөг тул энэ нь үрэлчид болон холбооны аль алинд ашигтай тохиролцоо байв.

Холбооны пайзтай бол тэр эмийн түүхий эдийг хөнгөлөлттэй үнээр авч чадна. Харин үүний хариуд өөрийн боловсруулсан эмийн үрлээ эхлээд холбоонд худалдах үүрэгтэй. Холбоо түүнд пайзыг гардуулсан үеийн тохиролцоо нь энэ байлаа.

— Чи үрэл боловсруулж чаддаг юм уу? гэж Юнь Чи бага зэрэг цочирдон асуулаа.

— Би багшаасаа хэдэн зөвлөгөө авмаар байна гэж Лун Чэнь үл ялиг инээмсэглэв. Гэвч тэр инээмсэглэл нь өөртөө итгэх итгэлээр дүүрэн байлаа.

20-р анги дууслаа

Алдаа мэдэгдэх

Есөн Одот Ноёрхогч Биеийн урлаг20-р анги · Унших

Алдааны мэдээлэл илгээхийн тулд бүртгэлээрээ нэвтэрнэ үү.

Нэвтрэх
ӨмнөхДараах