Эмийн шингэн ходоодонд нь ормогц Лун Чэнь оюун санаагаараа эмийн эрчмийг бүх биеэр нь чиглүүлж, ясанд нь шингээн нэгтгэв.
Ердийн тулаанчид эмийн эрчмийг эхлээд Даньтяньдаа уусган шингээж байж биедээ тараадаг. Харин Лун Чэнь Сүнслэг язгуургүй тул Даньтянь нь бүрэн хоосон, эрчим хадгалах ямар ч аргагүй байв.
Түүний хийж чадах цорын ганц зүйл нь эмийн эрчмийг эс бүртээ тараах байлаа. Хэдийгээр энэ эмийн шингэн ердийн эмийн ургамлаар л найруулсан ч Лун Чэний сонгосон хослол, орцын харьцааны ачаар гайхмаар хүчтэй эмийн нөлөө үзүүлэв.
Эмийн эрчим биеэр нь яаран тархахад тоо томшгүй нүх сүв нь нээгдэж, эс бүр нь амьсгал боогдож байсан мэт болж, тэнгэр газрын Сүнслэг эрчмийг галзуурсан мэт сорж эхлэв.
ДҮН!
Лун Чэний биеийн гүнээс бүдэгхэн дэлбэрэх чимээ гарлаа. Урьд нь битүү байсан судлууд нь бүгд хүчээр нээгдэж, Лун Чэнь өөрийн эрхгүй бүдэгхэн ёоллоо.
Бусад хүмүүс бясалгахдаа Даньтяний хийг ашиглан судлуудаа бага багаар, алхам алхмаар нээдэг тул ямар ч өвдөлт мэдэрдэггүй байв.
Гэвч Лун Чэнь ингэж чадахгүй, зөвхөн гаднаас ирэх эрчим хүчийг ашиглахаас өөр аргагүй байлаа. Энэ эрчим нь далайн ус голын голдрил руу цутгахтай адил бөгөөд догшин ширүүн хүчийг нь хэн дуртай нь тэсэж чадахгүй.
— Энэ өвдөлтийг би... заавал санаж явна. Хэрэв хэн нэгэн миний Сүнслэг язгуурыг булаагаагүйсэн бол би ийм солиотой арга сонгохоос өөр аргагүйд хүрэх байсан гэж үү? — хэмээн Лун Чэнь шүдээ хавирав.
ПАД! ПАД! ПАД!
Судлууд нь нэг нэгээрээ нээгдэхэд биеийнх нь дотроос тасралтгүй дэлбэрэх мэт чимээ цуурайтлаа. Судлын нэг суваг нээгдэх бүрд хүчтэй өвдөлт биеийг нь нэвт сүлбэж байв.
Бүх судал нь эцэстээ нээгдэхэд Лун Чэнь ухаан алдан комд орох шахав. Тэр хоёр бүтэн цаг амарсны эцэст сая нэг аажмаар сэргэжээ.
Өвдөлт өнгөрсний дараа Лун Чэнь хөлийн хуруунаас толгой хүртэлх бүх нүх сүв нь нээгдсэнийг мэдэрлээ. Амьсгалах бүрдээ тэр тэнгэр газрын Сүнслэг эрчмийг биедээ шингээж байв.
— Гайхалтай! Судлууд маань нээгдсэн болохоор одоо эцэст нь бясалгаж чаддаг боллоо.
Лун Чэнь биеийнхээ байдлыг мэдрэв. Судлууд нь нээгдсэн тул нүх сүвээрээ тэнгэр газрын Сүнслэг эрчмийг шингээн биеэ тэтгэж, улам хүчирхэгжүүлж чадах байлаа.
— Эхлээд мөнгө олох арга бодох хэрэгтэй байна, — хэмээн Лун Чэнь өөртөө бувтнав. Хувцсаа сольж өмсөөд өрөөнөөсөө гарлаа. Тэр үед хэдийн үд өнгөрсөн байсан ч асар том язгууртны эдлэнд нь хүн тун цөөн үзэгдэж, туйлын эзгүй газар мэт харагдаж байлаа.
Лун Чэний эцэг Лун Тяньсяо нь Хилийг номхотгогч гүн буюу Хилийг амаржуулагч гүн бөгөөд одоо зэрлэг хилийн нутагт явж байв. Өнгөрсөн хэдэн жилийн турш Лун Чэнь ээжийнхээ хамт эзэнт улсын нийслэлийн хүн бүрийн дээрэнгүй харцыг тэвчин амьдарчээ. Хэдийгээр тэд язгууртан гэр бүлийн байр суурьтай байсан ч урьдынхаасаа харьцуулахад бүрэн хоосорсон байв. Бүх эдлэнд нь байнгын бус ажил хийдэг арав гаруй шивэгчин л байсан бөгөөд илүү олон хүн хөлслөх мөнгө тэдэнд хүрэлцдэггүй байлаа.
Язгууртнуудын дундаас тэд хамгийн хүнд байдалд орсон гэр бүл байсан гэхэд болно. Харин Лун Чэнь өөрөө ядуу зүдүү хүмүүсийн дундаас ч хамгийн ядуу нь байлаа.
Галт Шувууны Дуут эзэнт улс тэр үед тулааны урлагийн алтан үедээ байв. Бараг хүн бүр тулааны урлагаар хичээллэдэг байлаа. Гэвч Лун Чэний өвөрмөц биеийн онцлогоос болж тэр тулааны урлагаар хичээллэх чадваргүй байсан тул хүн бүрийн доог тохууны бай болжээ.
Харин Лун Чэний эсрэг туйл нь түүний эцэг Лун Тяньсяо байв. Тэр өөрийн үеийнхний дундаас хамгийн хүчирхэг нэгэн бөгөөд зэрлэг хилийн нутгийг сахин хамгаалж байхдаа ямар ч зэрлэг овог аймаг хэчнээн харгислан довтолсон ч Галт Шувууны Дуут эзэнт улсын нутагт хагас алхам ч гишгүүлдэггүй байлаа.
Лун Тяньсяо бол Галт Шувууны Дуут эзэнт улсын энэ үеийн цэргийн бурхан байхад, Лун Чэнь Хий мэдрэх шатанд ч орж чадаагүй шаар байв. Иймээс барын эцгээс нохойн хүү төрсөн мэт санагдах нь аргагүй.
Тоолж баршгүй олон хүн түүнийг дооглодог байсан ч Лун Чэнь тоодоггүй байв. Гэвч тэр өдөр Манхуан Хоугийн хүү Жоу Яоян Лун Чэнийг эцгийнхээ төрсөн хүү биш гэж доромжилжээ.
Лун Чэний уур тэр дороо тэнгэрт туллаа. Жоу Яоян түүний ээжийг нөхөртөө үнэнч бус хэмээн илт доромжилсон хэрэг байв! Уурласандаа ухаан санаа нь манантсан Лун Чэнь өрсөлдөгчөө бодлогогүйгээр тулаанд дууджээ.
Гэвч түүний өрсөлдөгч Хий Хураах шатны долоо дахь тэнгэрийн давхаргад хүрсэн хүчтэн байхад, Лун Чэнь Хий мэдрэх шатанд ч хүрч чадаагүй жирийн хүн байв. Тэр өөрийгөө гутаалгуулахыг хүссэнтэй адил байлаа.
Үүний үр дүнд түүнийг ухаан алдтал нь зодож, үхэхийн даваанд хүргэжээ. Түүнийг гэрт нь хүргэсний дараа энэ мэдээ эзэнт улсын нийслэлд тархаж, Лун Чэнь нэлээд удаан хугацаанд доог тохууны бай болов.
Лун Чэнь язгууртны эдлэнгээсээ гармагцаа эзэнт улсын нийслэлийн Зуун өвсний зах руу шууд явлаа. Тэнд төрөл бүрийн үнэт эмийн түүхий эд зардаг байв. Түүний одоо хийх ёстой зүйл бол эмийн ургамлын зах зээлийн байдлыг ойлгож авах явдал байлаа.
Зам дагуу хүн цөөнгүй байсан бөгөөд Лун Чэнийг таньсан хүмүүс түүний араар хуруугаараа заан шивэр авир хийхээс өөрсдийгөө барьж чадсангүй. Харин Лун Чэнь үүнд хэдийн дассан байв.
Гэвч тэр дотроо гашуунаар инээмсэглэв. Түүний эцэг бүхэл бүтэн зэрлэг хилийн нутгийг номхотгож, эзэнт улсыг хамгаалсан аугаа гавьяа байгуулсан.
Гэтэл үүнийхээ төлөө тэр юу олж авсан юм бэ? Эх хүү хоёр нь эзэнт улсын нийслэлийнхний дээрэлхэл, доромж харцыг тэвчиж, Лун Чэнь үхтлээ зодуулсан. Үүнийг хариу ач гэж яаж хэлж болох билээ? Эцгийнх нь хамгаалж байсан хэсэг бүлэг хүмүүс хүртэл хүү рүү нь дээрэнгүй харцаар харсан. Энэ л түүний хүртсэн хариу гэж үү?
Лун Чэнь алхаагаа хурдасгав. Ийм харцнаас айдаггүй ч тэдгээр нь түүнийг үргэлж бага зэрэг гуниглуулдаг байлаа. Гэтэл яг энэ мөчид замыг нь гэнэт хэсэг хүн хаав.
— Өө хө, чи чинь үнэхээр Лун Чэнь мөн үү? Чамайг ээжийгээ ч танихгүй болтлоо зодуулсан гэж дуулсан юмсан. Гэтэл өнөөдөр ингэж сэргэлэн цовоо байж гарч явдаг нь юу вэ?
Лун Чэний өмнө хээнцэр хувцасласан арван зургаан настай залуу хоёр хамгаалагчийн хамт зогсон, түүнийг ёжлон ширтэж байв.
Тэр хүн ч бас язгууртан гэр бүлийн өв залгамжлагч бөгөөд Ли Хао гэдэг байв. Гэвч язгууртнуудын дундах түүний байр суурь өндөр биш, Лун Чэний зиндаатай харьцуулахын аргагүй. Гэхдээ Галт Шувууны Дуут эзэнт улсад язгуур угсаа, байр суурь нь хоёрдугаарт тавигддаг байв. Хамгийн чухал нь хүч чадал байлаа.
Ли Хао замын яг голд зогсож байсан тул Лун Чэнь цааш явахын тулд түүний хажуугаар өнгөрөх хэрэгтэй болов.
Хэрэв өмнөх Лун Чэнь байсан бол эргэж буцаад алхах байлаа. Харин өнөөдрийн Лун Чэнь Ли Хаог хараад толгой сэгсрэн санаа алдав. — Сайн сургасан нохой ч зам хаадаггүй гэдэг. Чи нохойноос ч дор юм байна.
— Лун Чэнь, өнгөрсөн удаа чамд заасан хичээлээ мартчихсан бололтой! Дахиад үхэхийн даваанд хүртэл зодуулахыг хүсвэл тулааны талбайд надтай үзэлцье! — гэж хэлээд Ли Хао царайгаа хувиргасан ч удалгүй дахин ёжлов.
— Тийм учраас л би чамайг нохой гэсэн юм. Жоу Яоянтайгаа очоод баастайгаа хутгалдаж ид, — гэж Лун Чэнь толгой сэгсрэв. Тэр ийм хүнтэй цагаа үрэхийг хүссэнгүй. Өөрийн хийх ажлаа амжуулах хэрэгтэй байсан тул хажуугаар нь тойрон алхаж эхлэв.
— Лун Чэнь, чи өөрөө үхлээ дуудаж байна!
Үргэлж хулчгар явдаг Лун Чэнь өнөөдөр ингэж буулт өгөхгүй, өөрийг нь бүр тоохгүй байгаа мэт авирлана гэж огт санаагүй Ли Хао хилэгнэхээс өөр аргагүй болов. Тэр хоёр гараа дэлгэн Лун Чэний замыг хаалаа.
Лун Чэнь хөмсгөө үл ялиг атирсан ч дахин үг хэлэхийн өмнө нэг хүн хүрч ирээд Ли Хаод хандан хашхирлаа. — Ли Хао, үхлээ дуудаж байгаа хүн чинь чи өөрөө! Миний ахыг сүрдүүлж зүрхэлдэг чи өөрийгөө хэн гэж бодож байна вэ?
Ирсэн хүн нь арван найман настай, туйлын өндөр залуу байв. Есөн фут өндөртэй тэр залуу тэр хоёрын хэнээс нь ч толгой гаруй өндөр тул сүрдмээр харагдаж байлаа.
— Ши Фэн, энэ чиний хэрэг биш! Дэмий бүү хутгалдсан нь дээр.
Ли Хао Ши Фэнг хараад өөрөөс нь сул гэдгээ мэдсээр байж сүр үзүүлэхээс өөр зүйл хийж чадсангүй. Ши Фэн ч мөн түүнтэй ойролцоо зиндааны язгууртан гэр бүлийн өв залгамжлагч боловч Хий Хураах шатны наймдугаар тэнгэрийн давхаргад хүрсэн хүчтэн байлаа. Харин Ли Хао Хий Хураах шатны гуравдугаар тэнгэрийн давхаргад л байв.
Түүнээс гадна Ши Фэн төрөлхийн асар их хүчтэй тул өөртэйгөө ижил зиндааныхны дунд түүнийг дийцэх хүн ховор байлаа. Тиймээс Ли Хао Ши Фэнг тулаанд дуудах зориггүй байв.
— Лун Чэнь ах аа, тэр новш Жоу Яоян таныг зодсон гэж сонслоо. Би очоод таны уурыг гаргаж өгье юу? — хэмээн Ши Фэн Лун Чэнь рүү харахад царай нь уур хилэнгээр дүүрэв.
Лун Чэнь өмнөө зогсох аварга залууг хараад сэтгэл нь үл ялиг бүлээцэв. Эзэнт улсын нийслэлд түүнийг ах дүүгээ хэмээн үздэг цорын ганц хүн нь Ши Фэн байлаа.
— Хэрэггүй ээ. Өш хонзонгоо би өөрөө авна. Чи санаа зоволтгүй, — гэж Лун Чэнь үл ялиг инээгээд Ши Фэнгийн мөрөн дээр зөөлөн алгадлаа.
Лун Чэнь ингэж хэлэхийг сонсоод Ши Фэн түүнийг өөрийн нэр нүүрийг бодож байгаа байх гэж үзэн, энэ асуудлыг дахин сөхсөнгүй.
— Явъя, надтай хамт жаахан алх, — гэж Лун Чэнь инээмсэглэн хэлээд Ши Фэнг дагуулан явлаа.
Тэр хоёр Ли Хаог агаар мэт үл тоон явахад Ли Хао ууртайгаар хараасаар хашхирлаа. — Лун Чэнь, бяцхан новш минь, зориг байвал надтай тулаанд ор!
Тэд хэдхэн алхам явсны дараа Ли Хао ингэж хэлсэн тул зогслоо. Лун Чэний нүдний гүнээс хүчтэй алах санаа оргилон гарч, тэр толгойгоо аажуухан эргүүлэв.
— Чи надтай тулахыг хүсэж байна уу? — Лун Чэний хоолой туйлын хүйтэн байлаа. Түүний хэлсэн үг бүр ясанд нэвтрэх мөсөн хэлтэрхий мэт сонсогдож, сонссон хүн бүрийг чичрүүлэв.
Ли Хао өөрийн эрхгүй дагжин чичирлээ. Яагаад ч юм өнөөдрийн Лун Чэнь түүнд бага зэрэг сонин санагдав. Гэвч том үгээ аль хэдийн хэлчихсэн тул одоо хулчгар царай гаргавал нийслэлийн нийт хүмүүсийн инээдэм болох байв.
Түүнээс гадна тэр Лун Чэнийг дахин дахин дээрэлхэж дассан байлаа. Өмнөх туршлагадаа найдан зүрхэнд нь төрсөн айдсын өчүүхэн сэжгийг тоосонгүй.
— Муугүй юм. Чи тулааныг зөвшөөрч зүрхэлж байна уу? — гэж Ли Хао чангаар ёжлов.
— Асуудалгүй. Гэхдээ би бооцоо нэммээр байна, — гэж Лун Чэнь хэсэг бодсоны эцэст хэлэв.
— Бооцоо нэмэх үү? Ха ха, танай Лунгийн гэр бүл өөрсдийгөө ч хооллож дийлэхээ больчихоод байна. Юугаа бооцоонд тавих гэж байгаа юм? Гэр бүлийнхээ эдлэнг тавьж болно. Эсвэл ялагдвал миний боол болбол ямар вэ? — хэмээн Ли Хао хүйтнээр ёжлов.
Гэвч Лун Чэний амны буланд далд санаа агуулсан мэт хүйтэн инээмсэглэл тодорсныг тэр анзаарсангүй.
— Ши ах аа, надад тулааны сэлмээ зээлээч, — гэж Лун Чэнь хүсэв.
— Ав.
Ши Фэн сэлмээ өгөхдөө бага зэрэг харамласан ч эцэст нь гардуулан өглөө.
Лун Чэнь толгой дохиж, энэ ачийг сэтгэлдээ чимээгүй хадгалав. Дараа нь Ли Хаод хандан хэллээ. — Энэ тулааны сэлэм дээд зэргийн чанартай биш ч найман мянган алтан зоосны үнэтэй. Өнөөдөртөө таван мянган алтан зоосоор тооцъё. Чи ялбал сэлмийг ав. Харин ялагдвал надад таван мянган алтан зоос өг. Яаж байна?
Ши Фэнгийн сэлэм сор гангаар хийгдсэн бөгөөд мастер дархны гараар давтаж урласан болохыг Ли Хао мэдэж байв. Тиймээс энэ сэлэм дор хаяж найман мянган алтан зоосны үнэтэй нь гарцаагүй.
Өнөөдөр тэр тэнэг Лун Чэнь ийм зүйлийг бооцоонд тавихаар шийджээ. Ли Хао дотроо аль хэдийн баярлан инээж байв.
Ли Хао дахиад л ёжлон инээв. — Чи ялагдчихвал хэн нэгэн нь амласнаасаа буцаж, өрөө төлөхгүй байх юм биш биз?
— Санаа зоволтгүй. Би, Ши Фэн, үүнийг батлан даана, — гэж Ши Фэн хүйтнээр инээмсэглэв.
— Сайн байна. Тэгвэл тулааны талбайд очиж гэрээнд гарын үсэг зурцгаая. Хэрэв би өнөөдөр чиний шүдийг булгалж чадахгүй бол цаашдаа өөрийгөө Ли Хао гэж нэрлэхгүй, — хэмээн Ли Хао сэтгэл хөөрөн, бардам хэлэв.
Лун Чэний царай тайван хэвээр байсан ч нүд нь барайв. Ли Хао бол Жоу Яоянгийн нохдын нэг төдий тул Лун Чэнь түүнд урьд нь огт анхаарал хандуулдаггүй байв. Харин одоо тэд түүний эсрэг байнга сэм хуйвалдах болжээ. Яг ямар далд хуйвалдаан байгааг тэр гайхав.
Гэхдээ ямар ч хуйвалдаан байсан, үнэн хэзээ нэгэн цагт заавал ил болно. Лун Чэнь эзэнт улсын нийслэлийн гаднах тулааны талбай руу шууд алхлаа.