Галт Шувууны Дуут эзэнт улсад тулааны зан заншил ихэд дэлгэрсэн тул маргаан зөрчил гарах нь зайлшгүй байв. Тиймээс хүмүүс хувийн маргаанаа шийдвэрлэхэд зориулан эзэнт улсын нийслэлийн гадна амь үхлийн дэвжээ байгуулжээ.
Хоёр тал хоёулаа зөвшөөрч, Тулааны талбайн гэрээнд гарын үсэг зурсан л бол тэд Тулааны талбайд орсныхоо дараа өрсөлдөгчөө алсан ч нийслэлээс ямар ч шийтгэл хүлээдэггүй байв.
Энд ихэнх өдөр хөл хөдөлгөөн тасардаггүй бөгөөд өнөөдөр ч ялгаагүй байлаа. Гэвч хэд хэдэн тулаан дууссаны дараа хоёр залуу дэвжээн дээр гарч ирэн, олныг шуугиулжээ.
— Тэр чинь Лун Чэнь биш үү? Энд юу хийж яваа юм бол?
— Тийм ээ, өчигдөр үхтлээ зодуулсан шахуу байсан. Өнөөдөр энд байж байдаг нь хачирхалтай юм биш үү?
— Хм, амьдрах хүсэлгүй болоод энд хэн нэгнээр үхтлээ зодуулах санаатай яваа байх.
Ахмад Лун Тяньсяо Хилийг амаржуулагч гүн цолтой, энэ үеийн дайны бурхан хэмээн өргөмжлөгдсөн нэгэн байж болох ч түүнийг дайны бурхан гэж нэрлэсэн хүмүүс нь дайн самууны зовлонг биеэр туулдаг ядуу ард иргэд байв.
Харин баян чинээлэг хүмүүс амар амгалан, элбэг хангалуун амьдардаг эзэнт улсын нийслэлд эгэл ардын гэр бүлд төрсөн Лун Тяньсяог өөрсөдтэйгөө эн зэрэгцүүлдэггүй байлаа. Тиймээс бүх нийслэлд Лун Чэнийг хүндэлдэг хүн тун цөөхөн байв.
— Лун Чэнь, муу хог минь, буцаад яах гэж ирэв? Дэмий саад болж байхаар зайл! Чиний тулааны урлагийг хэн үзэх юм? Хурдан зайлж үз!
— Тийм ээ, амиа хорломоор байвал хүнгүй газар оч. Ийм хогийг хэн ч харахыг хүсэхгүй байна. Бидний цагийг дэмий үрэхээ боль!
Хэдхэн хормын дотор хэдэн зуун үзэгч бүгд чангаар харааж, Лун Чэнь гэдгийг жигшиж буйгаа хэн нь ч нуусангүй.
Гэвч зайдуухан, онц гойд харагдахгүй нэгэн буланд нүүрээ гивлүүрээр халхалсан хоёр бүсгүй Лун Чэнийг анхааралтай ажиглаж байлаа.
— Эгч ээ, тэр чинь таны сүйт залуу юу? Яагаад ийм сул дорой харагддаг юм бэ? Бие орчимд нь өчүүхэн ч хэлбэлзэл мэдрэгдэхгүй байна шүү дээ, — хэмээн бүсгүйчүүдийн нэг нь урам нь хугарсан янзтай хэлэв.
— Хм, аав маань хувиа хичээгээгүйсэн бол намайг төрөөгүй байхад хүртэл гэрлүүлэхээр тохирохгүй байсан юм. Үнэхээр дургүй хүргэж байна... — хэмээн нөгөө бүсгүй хариулав.
Тулааны талбай дээрх Лун Чэнь өөрийг нь сэм ажиглаж буй хоёр бүсгүйг огт анзаарсангүй. Олны хашхираан, орилолд ч тэр өчүүхэн ч хариу өгсөнгүй. Зүгээр л Ли Хаог хүйтнээр ширтэж байлаа.
Ли Хао олны шуугианыг заан ёжтой инээмсэглэв. — Харж байна уу? Чи бол хэн ч хүсдэггүй хог. Ухаантайсан бол толгойгоо хага цохиод үхэхгүй юу.
Лун Чэнь түүн рүү дуу ч гаргалгүй, урьдын адил хүйтнээр ширтсээр байв.
Дүн...
Тулаан эхэлснийг зарлан хонх дуугарав. Хонхны дуу цуурах тэр мөчид амь, үхлийг ердөө нарийхан зурвас л зааглаж байлаа.
Хонх дуугармагц эхэндээ шуугилдаж байсан олон түмэн нам гүм болов. Эцсийн эцэст энэ бол амь үхлийн тулаан байлаа. Хэний амь яг хэзээ тасрахыг хэн мэдэх билээ?
— Эгч ээ, энэ сүйт залуу чинь бясалгалын суурьгүй юм шиг байна. Харин өрсөлдөгч нь Хий Хураах шатны гурав дахь тэнгэрийн шатанд хүрсэн байна. Та санаа зовохгүй байна уу? — гэж бүсгүй асуув.
— Санаа зовсны хэрэг юу байна? Тэр үхчихвэл үхэг. Надад ямар ч хамаагүй, — хэмээн нөгөө бүсгүй хүйтнээр хамраа сөргөв. Гэвч ингэж хэлсэн атлаа тэр аль хэдийн маш этгээд, эртний торгон тор гаргаж авсан байлаа.
— Хи хи, тоохгүй гэдэг байж тулааны зэвсгээ гаргачихжээ. Сэтгэл чинь одоо ч хөдөлдөг бололтой. Түүний бясалгах авьяас нь хог ч царай зүс муугүй юм байна. Хэрэв чи түүнийг хүсэхгүй байгаа бол надад өгчихөж болно шүү дээ? — хэмээн бүсгүй инээд алдан тоглоом хийв.
— Хүнийг дуртайдаа хэнд ч өгчихдөг юм уу? Чи түүнд үнэхээр дуртай бол гэрлэх тохироогоо цуцалтал хүлээ. Тэгээд дараа нь яаж ч болно, — хэмээн нөгөө бүсгүй ууртай хариулав.
— Хи хи.
Тулааны талбай дээр Лун Чэнь эхнээсээ дуустал ус мэт амгалан байлаа. Өчигдөр уур хилэндээ шүдээ хавиран зогсож байсан түүнтэй харьцуулахад өнөөдрийн Лун Чэнь огт өөр хүн мэт харагджээ.
— Үхэл чинь ойртчихоод байхад тайвшрахаар шийдэв үү, Лун Чэнь? Санаа зоволтгүй, чи өөрөө тавьсан бооцоог бодоод өнөөдөр чамайг үхтэл чинь зодохгүй, — хэмээн Ли Хао туйлын бардам, өөртөө итгэлтэй хэлэв.
— Чи дэмий их чалчих юм. Нааш ирээд хурдан үзэлц. Дараа нь хийх ажил надад байна, — гэж Лун Чэнь бага зэрэг тэвчээр алдсан янзтай хариулав.
Үзэгчид тэр чигтээ чимээгүй байсан тул Лун Чэний хэлсэн үг бүр олны чихэнд тодхон хүрэв. Агшин зуур Тулааны талбайг үзэж байсан бүх хүн түүнийг шоолж, дооглон инээлдэв.
— Ли Хао, юу хүлээгээд байгаа юм? Энэ бандиг хурдан үхтэл нь зод! Биднийг хүртэл түүний өмнөөс ичээж дууслаа!
Тэнд байсан хүмүүсийн зарим нь Ли Хаог таньдаг тул түүнд хандан хашхирлаа.
Ли Хаогийн царайд хүйтэн инээмсэглэл тодорч, тэр цаашид эргэлзэлгүйгээр Хий Хураах шатны гурав дахь тэнгэрийн шатны бүх хүчээ дэлбэртэл нь гаргав. Тэр газрыг хөлөөрөө үл ялиг түлхэхэд Лун Чэнь рүү сум мэт харван очиж, нударгаа зангидан цохилоо.
Ли Хао довтолж эхлэхэд талбайн доорх олон түмэн нижигнэсэн уухайгаар угтав. Энэ мөчийн Ли Хао үнэхээр сүр жавхлантай, царайлаг харагдаж байлаа.
— Сайхан довтолгоо байна! Салхин хаш модны нударга шүү дээ.
Зарим хүн энэ нүүдлийг таньж, уухайлан дэмжив. Харин хол зогсох хоёр бүсгүйн царайд үл тоосон, дооглосон байдал тодорчээ.
Лун Чэнь ч мөн ёжлон инээв. Алдаа мадаг дүүрэн ийм тэнэг нүүдлийг дайсныхаа эсрэг ашиглаж болно гэж үү?
Нударга түүн рүү чиглэн бууж, ойртох тусам хүчтэй салхи исгэрэв. Гэвч Лун Чэнь юу ч анзаараагүй мэт өчүүхэн ч хөдөлсөнгүй.
— Энэ хог бултаж ч чадахгүй юм байна, — гэж дэвжээний доорх зарим хүн ёжлон хэлэв.
Гэвч энэ доог үг дөнгөж цуурахтай зэрэгцэн Ли Хаогийн нударга Лун Чэний нүүрнээс ердөө гурван сантиметрийн зайд бүрэн зогслоо.
Саяхан дооглон инээлдэж байсан хүмүүс гэнэт таг чимээгүй болов. Лун Чэний нэг хөл Ли Хаогийн хоёр хөлийн завсрыг хүчтэй өшиглөсөн байсныг тэд анзаарчээ.
Саяхан баяр хөөртэй, дэгжин харагдаж байсан Ли Хаогийн царай одоо нил ягаан хаш шиг болжээ. Лун Чэний өшиглөлт түүнд асар их өвдөлт өгсөн тул нүүрнийх нь төрх мурийж, хөдөлж ч чадахгүй болов.
Өвдөлтөөсөө болоод Ли Хао хөдөлж чадахгүй байсан ч Лун Чэнь хөдөлж байв. Энэ богинохон завсрыг ашиглан Лун Чэнь Ли Хаогийн үснээс зуурч хүчтэй татангаа өвдгөөрөө мөн л хүчтэй цохив.
ПАД! ПАД! ПАД!
Лун Чэнь үйлдлээ туйлын цэвэрхэн, эрчтэй гүйцэтгэв. Богинохон хугацаанд хийсэн хүчтэй, хурдан, хэмтэй хөдөлгөөн нь олонд үнэхээр ширүүн үзүүлбэр мэт санагдлаа.
Ли Хаогийн биеэс яс хугарах таагүй чимээ гарч байв. Хамар нь цөмөрч, нүүр бүхэлдээ цусанд будагдсан бөгөөд өөрөө аль хэдийн ухаан алдсан байлаа.
Хэсэг зуур олны дундаас ганц ч дуу гарсангүй. Бясалгалын суурьгүй хог гэгддэг нэгэн Хий Хураах шатны гурав дахь тэнгэрийн шатны хүчтэнийг ийм хурдан дийлнэ гэж хэн ч төсөөлөөгүй байв.
Тэр бүр хамгийн цэвэрхэн, үр дүнтэй арга хэрэглэсэн байлаа. Энэ үр дүн нь түүнийг өмнө нь дооглож байсан олны нүүрэн дээр буусан чанга алгадалт мэт болов.
Холоос ажиглаж байсан хоёр бүсгүй хүртэл бүрэн цочирджээ. Ли Хао тэдний хувьд юу ч биш, тэд гар даллах төдийд л түүнийг амархан хөнөөж чадах байлаа...
Гэвч Лун Чэнь тэдэнтэй адилгүй байлаа. Лун Чэнь эхнээсээ дуустал өчүүхэн ч Сүнслэг эрчим ашиглалгүй, жирийн хүний чадварт бүрэн түшиглэн Ли Хаог ялсан юм.
— Лун Чэнь яллаа.
Тулааны талбайг хариуцаж, бүртгэл хийдэг настай эр дэвжээний доороос ийнхүү зарлав.
Лун Чэний хэвлий хоёр гурав огцом хөдөлсөн ч тэр асар их тэвчээр гарган дотроо дүрэлзэж байсан алах хүслээ арайхийн дарж тогтоов. Одоо хүн алах цаг биш байлаа.
Гэвч тэр маш удаан хугацаанд дарамтлуулж ирсэн бөгөөд нэгэнт тэсрэн гаргасан хүчээ буцаах амаргүй байв. Харин бусдын нүдээр Лун Чэнь хүч нь барагдаж, амьсгаадаж байгаа мэт харагджээ.
Лун Чэнь дэвжээнээс бууж, настай эр дээр очоод бооцоонд тавьсан сэлэм болон дээр нь таван мянган алтан зоосны дүн бичээстэй болор картыг хүлээн авав.
Эндхийн дүрэм ёсоор тулаан эхлэхээс өмнө хоёр тал бооцоогоо шүүгчид хүлээлгэн өгдөг байв. Ингэснээр бооцоо шударга болохыг батлахаас гадна тулааны үеэр хэн нэгэн буцаж няцах боломжийг багасгана.
Тулааны сэлмээ авмагцаа Лун Чэнь түүнийг Ши Фэнд шууд буцаан өгч, болор картыг дээлэндээ хийв. Тэгээд тэр өөрийн эрхгүй бага зэрэг догдоллоо.
Таван мянган алтан зоос тийм ч их мөнгө биш боловч гэр бүлийнх нь туйлын хүнд байдлыг бага ч гэсэн намжааж чадна. Лунгийн гэр бүл эзэнт улсаас тэтгэмж аваагүй удсан бөгөөд одоо бүр хоол хүнсээ ч авч дийлэхгүй болох дөхөж байлаа.
Тоолж баршгүй олон хүний анхааралтай харцны дор Лун Чэнь, Ши Фэн хоёр яаралгүйхэн холдон одов. Хоёр бүсгүй Лун Чэнийг явж буйг ажиглаад, тэр даруй өөрсдөө ч алга боллоо.
Лун Чэнь Ли Хаог ялсан тухай мэдээ хөл ургасан мэт хурдан тархав. Төд удалгүй эзэнт улсын нийслэл даяар энэ тухай мэдэж авчээ. Тоолж баршгүй олон хүн гайхаж байлаа. Тулааны урлаг бясалгаж ч чаддаггүй хог гэгддэг нэгэн яаж ингэтлээ төвөгтэй өрсөлдөгч болсон юм бол?
Гэвч олон хүн энэ явдлыг өөрийн нүдээр үзэж, Ли Хаог эдлэнд нь зөөж хүргэхээс өөр аргагүй болсон тухай мэдээ хүртэл тархсан байхад ч үүнд бүрэн итгэж чадахгүй байв.
Лун Чэнь олсон мөнгөө Ши Фэнтэй хуваалцахыг хүссэн ч Ши Фэн огт зөвшөөрсөнгүй. Эцэст нь хийх ажилтай гэж яаран шалтаглаад, Лун Чэнь яаж гэнэт ийм хүчтэй болсныг ч асуулгүй хурдхан явчихав.
Лун Чэнь энэ ачийг сэтгэлдээ хадгалан шууд Зуун өвсний зах руу очлоо. Зуун өвсний захад ормогцоо эмийн орцын каталоги гаргуулж авлаа.
Тэр жагсаалтад төрөл бүрийн эмийн орцын нэр, үнийг маш тодорхой бичсэн байлаа. Лун Чэнь Фэнфүгийн үрлийг нэрэхэд шаардлагатай эмийн орцуудын дийлэнхийг олж харав. Аз болоход Фэнфүгийн үрэлд хэрэгтэй орцууд онцгой ховор биш байлаа.
Гэвч үнийг хармагцаа Лун Чэний зүрх цус дуслах шиг болов. Түүнд байсан алтан зоос ердөө гурван тун эмийн орц авахад л хүрэхээр байлаа.
Гэвч бүх мөнгөө эдгээр орцод зарцуулж болохгүй. Түүнд нэрэхэд ашиглах эмийн тогоо, дээр нь нөөц болгон авах бусад эмийн орц ч хэрэгтэй байв. Гарт үлдсэн цөөн хэдэн алтан зоос нь шатаж буй тэрэгний галыг аяга усаар унтраахтай адил байлаа.
Гэсэн ч эмийн орц авахгүй байж бас болохгүй тул Лун Чэнь шүдээ зуун, хамгийн муу чанарын хүрэл эмийн зуух авахад мянга хоёр зуун алтан зоос зарцуулжээ.
Мөн Фэнфүгийн үрэлд хэрэгтэй эмийн орцын нэг иж бүрдэл, Эрчим сэргээх нунтаг хийхэд шаардлагатай их хэмжээний эмийн орц худалдаж авав. Лун Чэнь Зуун өвсний захыг орхин гарах үед болор картан дээр нь ердөө таван зуун алтан зоос үлджээ.
Гэртээ буцаж ирээд Лун Чэнь шууд өөрийн өрөөндөө орлоо. Хаалгаа чанга түгжээд, өөрт нь хэн ч саад болох ёсгүйг Бао-эрт бүгдэд хэлэхийг тушаав.
Тэр дахин тулаанд оролцсон тухай мэдээг ээж нь сонсоно гэдгийг мэдэж байлаа. Ээж нь санаа зовохоос айсан тул Лун Чэнь Бао-эрт түүнийг өрөөндөө оруулахгүй байхыг зориуд хэлэв. Юутай ч өөрт нь юу ч болоогүй учир ээж нь хэт их санаа зовох хэрэггүй байлаа.
Одоо тэр хором бүрийг алдалгүй ашиглан хүч чадлаа хурдан нэмэгдүүлэх ёстой байв. Одоогийн Лунгийн гэр бүлийн хүнд байдал гаднаа харагдаж буйгаасаа хавьгүй ээдрээтэй гэдэгт тэр итгэлтэй байлаа. Лун Чэнь хямрал ойртож буйг мэдэрч байв.
Лун Чэний биед буй Сүнслэг эрчим хөдөлж эхлэхэд алганд нь бөөн гал дүрэлзэн гарч ирэв. Энэ бол үрэлчийн хураан бий болгосон Үрэл нэрэх гал байлаа. Гэвч Лун Чэнь тэр галын бөмбөлгийг хараад инээх үү, уйлах уу гэдгээ мэдсэнгүй. Энэ гал дэндүү сул байв. Үрэл нэрэх гал нь үрэлчийн Сүнслэг эрчмээс үүсдэг бөгөөд тусгай аргачлалаар сүнслэг эрчимт гал болгон хураадаг ажээ. Харин одоогийн Лун Чэний Үрэл нэрэх галын температур хэт доогуур, бүр жирийн Үрэл нэрэх галаас ч хавьгүй сул байлаа.
Түүнчлэн Лун Чэнь Даньтянь нь дэмжлэг үзүүлэхгүй бол Үрэл нэрэх галаа дөрөвний нэг цагаас илүү хадгалж чадахгүйгээ олж мэдэв. Энэ нь эмийн үрэл нэрэхэд шаардагдах хугацаанаас хэтэрхий бага байлаа.
Лун Чэнь гашуунаар инээмсэглэв. Гэвч аз болоход түүнд нөөц төлөвлөгөө байсан нь эхлээд Эрчим сэргээх нунтаг нэрэх явдал байлаа. Тэр эмийн орцуудыг тогоонд хийж, нэг нэгээр нь нэрэв. Гэхдээ Үрэл нэрэх галаа ашиглалгүй, түлээний энгийн гал хэрэглэжээ.
Бүх эмийн орцыг нэрж дуусмагц тэр тэдгээрийг устай ваарт хийж, Эрчим сэргээх шингэн бэлтгэв. Хэсэгхэн амарсны дараа Лун Чэнь гүнзгий амьсгаа аваад, Фэнфүгийн үрлийг жинхэнээсээ нэрж эхлэхээр өөрийгөө бэлдлээ.