Есөн Одот Ноёрхогч Биеийн урлаг

28-р анги

28-р бүлэг — Гүнжийн цаадах нууц

Сонсох

Лун Чэнь Чү Яогийн нарийхан гарыг гэнэт атгахад Чү Яогийн гоолиг бие чичирч, хацар дээр нь хоёр улаан толбо тодров.

Нүдэнд нь үл ялиг сандрал гялсхийсэн ч тэр гараа татсангүй. Чү Яо Лун Чэнь рүү сэмхэн хяламхийж харахад, түүний царайд үнэхээр бага зэрэг гайхсан байдал тодорчээ.

Лун Чэнь Чү Яогийн царай руу дээш харахдаа юу хийж байснаа түр зуур мартчихав. Тэр дэлгэрч буй цэцэг шиг, нүд нь гялалзсан эрдэнэ мэт үзэсгэлэнтэй байлаа. Түүний гоо үзэсгэлэнд татагдахгүй байх аргагүй ажээ.

—Хахав.

Лун Чэнь тэнэг мэт ширтсээр байхад Чү Яогийн царай бүр ч улайв. Гэвч үзэсгэлэнт нүдэнд нь баяр хөөр бас тодорно. Тэр хоолойгоо засах зуураа толгойгоо бөхийлгөн, дахин Лун Чэнь рүү харахаас зүрхшээв. Харин Лун Чэний гараас дамжих зөөлөн дулаан Чү Яогийн зүрхийг бүлээсгэсээр байлаа.

Лун Чэнь гүнзгий амьсгаа авч, сэтгэлээ дахин тайвшруулав. Чү Яо хүрэхийн аргагүй өндөрт орших мэт сүр жавхлантай атлаа, эмэгтэй хүний зөөлөн дөлгөөн чанарыг бас агуулжээ.

Өмнө нь түүнийг тороор барьж аваад ихэрхэж байсан Чү Яо, одоо байгаа дөлгөөн ичимхий Чү Яогоосоо тэс өөр байв.

Лун Чэнь хүчтэй цохилох зүрхээ дарж, Сүнсний хүчээ ашиглан Чү Яогийн гарын судлуудыг дагуулан, аажмаар Даньтянь руу нь нэвтрүүлэв.

Уг нь Лун Чэний хүч чадлаар бол ийм ойрхон зайд Чү Яод хүрэлгүйгээр ч биеийг нь шинжих бүрэн боломжтой байлаа.

Гэвч ингэвэл Чү Яо Лун Чэний өмнө бараг нүцгэн зогсож буйтай адил болох байв. Лун Чэнь үүнд нэг их дургүйцэхгүй байж болох ч, дараа нь Чү Яо түүнийг дахин торонд оруулчих вий гэхээс эмээж байлаа.

Лун Чэний Сүнсний хүч түүний Даньтяньд зөөлөн нэвтэрлээ. Гэвч дотор нь юу болж байгааг хараад, өөрийгөө хэчнээн хянасан ч царай нь барайхаас өөр аргагүй болов.

—Юу болсон бэ? гэж Чү Яо түүний барайсан харцыг хараад түгшин асуув.

Лун Чэнь уурласан шалтгаан нь Чү Яогийн Даньтяньд есөн төрлийн хачин Сүнслэг эрчим түгжигдэн, хөдөлгөөнгүй тогтсоныг олж харсантай холбоотой байлаа.

Тэр есөн хачин Сүнслэг эрчим үржил шимтэй тариалангийн талбайд суулгасан есөн суулгац шиг Чү Яогийн Сүнслэг эрчмийг тасралтгүй сорж, өөртөө ашиглах өчүүхэн хэсгийг нь л үлдээж байв.

Түүний Сүнслэг эрчим яагаад ийм сул, замбараагүй байсныг Лун Чэнь одоо ойлголоо. Чү Яо ч бас Лун Чэньтэй адилхан бусдын зохиосон хуйвалдааны золиос болжээ.

Бүр ч уур хүргэм зүйл нь Чү Яогийн Сүнслэг язгуур өтгөн хий ялгаруулж байсан явдал байв. Тэр яг ямар түвшинд байгааг Лун Чэнь мэдэхгүй байсан ч, мянган жилд нэг тохиох ховор гоц авьяастан гэдгийг нь ойлгож байлаа.

Гэтэл ийм гоц авьяастан ингэж үрэгдэж байв. Гэвч зөвхөн үүгээр Лун Чэний алах хүсэл төрөхгүй байлаа.

Лун Чэнь есөн хачин Сүнслэг эрчим Чү Яогийн Сүнслэг язгуурыг нь даган байгааг олж харжээ. Цаашдаа тэр гэрлэж, онгон байдлаа алдсан үед олон жилийн турш эдгээрийн сорсон Сүнслэг эрчим чимээгүйхэн булаагдах байв!

Хамгийн жигшүүртэй зүйл нь энэ байлаа. Энэ үеийн гүнж, хот хөмрөм гоо үзэсгэлэнг хэн нэгэн шатрын хүү мэт ашиглажээ. Энэ нь ямар нэгэн хуйвалдааны үр дүн гэдэг нь илт байв.

Харин Чү Яо өөрөө энэ бүхнийг огт мэддэггүй бололтой! Лун Чэнь энэ үзэсгэлэнт эмэгтэйг өрөвдөх сэтгэлээ барьж чадсангүй.

—Лун Чэнь, юу болоод байна?

Лун Чэний царайд олон янзын бодол зэрэгцэж, Чү Яо үүнийг хараад улам түгшив.

—Чү Яо, чи надад итгэдэг үү? гэж Лун Чэнь хэсэг тээнэгэлзсэний эцэст нухацтай асуулаа.

Түүний туйлын нухацтай байгааг хараад Чү Яо ч бас ямар нэгэн зүйл болсныг мэдэрчээ. Гэвч тэр огт тээнэгэлзсэнгүй. Лун Чэний нүд рүү эгцлэн хараад, —Чи бол миний хамгийн их итгэдэг хүн,— гэв.

Лун Чэний зүрх бүлээцэв. —Чиний Даньтяньд бусад хүмүүс гар хүрч, өөрчилсөн байна.

Гэвч Чү Яо тийм ч их цочирсонгүй нь Лун Чэнийг гайхшруулав. Нүдэнд нь гунигтай арчаагүй байдал тодорчээ.

Тэр алсад харагдах уулын оргилуудыг ширтэн, салхинд хийссэн үсээ хаш мэт гараараа зөөлөн арагш илэв. Чимээгүйхэн, —Энэ нууцыг чи чангаар хэлбэл манай гэр бүлийн хүмүүстэй холбоотой хэрэгт татагдаж магадгүй. Чи айхгүй байна уу? гэв.

—Чи аль хэдийн мэддэг байсан юм уу?

—Эхлээд миний асуултад хариулж болох уу? гэж Чү Яо асуулаа.

Лун Чэнь гашуунаар инээмсэглэв. —Бид нэг нэгэндээ итгэхийг сонгосон юм чинь, би үүний төлөө амиа алдсан ч тэр итгэлийг сонгосон минь үнэ цэнтэй байх болно.

—Итгэл үү? Итгэл гэж?

Чү Яо тэр үгийг дахин дахин бувтнав. Тэгснээ гэнэт Лун Чэний цээжинд өөрийгөө шидэн, чангаар уйлж эхлэв. Түүний нулимс далан сэтэрсэн мэт урсаж, бүх гомдол зовлонгоо хамтад нь урсган зайлуулах гэсэн мэт байлаа.

Ийм үзэсгэлэнт эмэгтэй тэвэрт нь байсан ч Лун Чэнь сээтэгнэх өчүүхэн ч бодолгүй байв. Харин түүний зүрхэнд ч бас нэгэн төрлийн гуниг харуусал дүүрчээ.

Лун Чэнь Чү Яогоос ч дор байдалд орж байсан. Түүний Сүнслэг язгуур, Сүнслэг яс, Сүнслэг цусыг бүгдийг нь булаасан байв. Хэрэв тэр гэнэт Үрлийн бурхны сүнстэй нэгдээгүй бол одоо ч юу ч мэдэлгүй харанхуйд байх байсан биз.

Лун Чэнь өөрөө ч мэдэлгүй хоёр гараараа Чү Яогийн нарийхан бэлхүүсийг ороон чанга тэвэрчээ. Үснийх нь үнэрийг мэдрэхэд тэд дэлхий дээр үлдсэн сүүлчийн хоёр хүн мэт санагдав.

Чү Яо маш удаан уйлсны эцэст сая нэг мэгшилтээ зогсоов. Лун Чэний цээж нулимсанд нь аль хэдийн шал норчээ.

Чү Яогийн царай гэнэт час улайж, тэр Лун Чэний тэврэлтээс яаран мултрав. Түүнээс нүүр буруулсан ч сэтгэл нь баяр хөөр, тээнэгэлзлээр дүүрэн байлаа.

Лун Чэнь эв хавгүйхэн ханиалгаад, —Чү Яо, Даньтяньд чинь өөрчлөлт орсныг чи хэзээ мэдсэн юм бэ? гэж асуув.

Чү Яо аажмаар тайвшраад, эргэж түүн рүү харав. —Намайг бага байхад, эцэг минь буюу эзэн хаан бясалгалд орж, бусдаас тусгаарлагдахаасаа өмнө би энэ үеийн бясалгалын гоц авьяастан, бүр эзэнт гүрний хязгаарыг даван дэвшиж ч мэдэх хүн гэж хэлж байсан. Тэр бясалгалд орохоосоо өмнө намайг бясалгахад ихэд зоригжуулсан тул би эхэндээ үнэхээр хичээн зүтгэдэг байлаа. Гэвч намайг арван нас хүрэхэд ээж гэнэт өвдөв. Тэр хүндээр өвдсөн бөгөөд бид Их мастер Юнь Чиг урьж амжилгүй байтал энэ ертөнцийг орхисон.

Энд хүрээд Чү Яогийн нулимс дахин аажмаар урсаж эхлэв. Тэр тухайн үеийн дурсамждаа ахин автагдсан мэт байлаа.

—Тэр үед дүү бид хоёр бага байсан. Гэвч нас ахихын хэрээр ордны дотоод тэмцлийн талаар аажмаар мэдэж авсан. Ээжийн үхэл яавч санамсаргүй зүйл биш гэдгийг би ойлгосон ч бүх нотлох баримт аль хэдийн алга болсон байлаа. Би юу ч хийж чадахгүй байв. Таван жилийн өмнө миний бясалгалын суурь ахихаа больсон. Хэчнээн хичээсэн ч ганц алхам ч урагшилж чадалгүй, Сүнслэг эрчим минь улам бүр суларсаар байлаа. Тэр үед ээжийг минь хөнөөсөн тэр адгийн этгээд эцэст нь над руу болон дүү рүү минь гараа сунгасныг ойлгосон. Тэр өдрөөс хойш дүү бид хоёр дээрэнгүй, ихэмсэг дүр эсгэж эхэлсэн. Бодлогогүй, түргэн шийдвэр гаргаж, дураараа аашилдаг болсон. Түүнээс хойш бүх зүйл ахин хэвийн болсон мэт байлаа.

Лун Чэнь түүний яриаг сонсоод өөрийгөө үнэхээр арчаагүй мэт мэдэрлээ. Ордны дотоод хэрэг явдал түүний төсөөлж байснаас ч хэрцгий байв.

—Чи өөрийгөө болон дүүгээ хамгаалахын тулд ийм арга хэрэглэсэн юм уу? гэж Лун Чэнь санаа алдан асуулаа.

Чү Яо толгой дохив. —Одоо надад үлдсэн цорын ганц гэр бүл бол дүү минь. Түүнийг эсэн мэнд үлдээсэй гэж би л хүсдэг. Дүүгээ ингэж дээрэнгүй аашлуулах нь ядаргаатай ч, ядаж хэн ч түүнийг заналхийлэхгүй тул арай аюулгүй. Тэд Даньтяньд минь юу хийснийг би мэдэхгүй ч, намайг өөрсдөд нь заналхийлж болзошгүй гэж айсан учраас бясалгалын минь хүчийг хязгаарласныг мэднэ. Тиймээс би бясалгах хүсэл өвөрлөхгүй л бол над шиг сул дорой охины эсрэг хэн ч юу ч сэдэхгүй. Дүү бид хоёр санаа зоволтгүй амьдарч чадна.

Лун Чэнь санаа алдав. —Харамсалтай нь чи дайсныхаа харгис хэрцгий байдлыг дутуу үнэлжээ. Үүнийг хийсэн хэн ч бай, жинхэнэ адгийн новш байна.

Лун Чэнь хэсэг тээнэгэлзсэн ч эцэст нь Чү Яог Даньтяньд нь юу байгааг хэлэхээр шийдэв. Үүнийг сонсоод Чү Яогийн нүдэнд уур хилэн, тээнэгэлзэл зэрэгцэн тодорч, царай нь цонхийн бие нь чичирлээ.

Лун Чэнь Чү Яог түшин, —Хэт их санаа зоволтгүй. Надад багахан хугацаа өгвөл биед чинь тавьсан лацыг тайлж чадна,— гэв.

—Үнэхээр үү? гэж Чү Яо итгэж ядан асуулаа.

—Үнэн,— гэж Лун Чэнь амлав.

Чү Яо Лун Чэнь рүү харах бүрдээ ямар нэгэн шалтгаангүйгээр итгэлээр дүүрдэг байлаа. Энэ нь үгээр тайлбарлахын аргагүй мэдрэмж байв.

Тэр Чү Яод бүрэн аюулгүй мэт мэдрэмж төрүүлдэг байлаа. Нууц хуйвалдаанаар дүүрэн ордонд ийм мэдрэмж туйлын эрхэм, ховор зүйл ажээ.

Чү Яо өөрт нь өчүүхэн ч эргэлзэлгүй, тээнэгэлзэлгүй байгааг хараад Лун Чэнь санаа алдав. Мөрөн дээрээ дахиад нэг ачаа үүрсэн мэт санагджээ.

—Өө, үзэсгэлэнт Чү Яо, гайхамшигт ур чадварынхаа нэгийг дахиад надад үзүүлээч. Энэ дүү нь жаахан судалж үзэг,— гэж Лун Чэнь уур амьсгал хэт хүндэрч байгааг мэдээд тоглоом шоглон хэлэв.

—Бузар этгээд ээ, чи намайг илт шоолж байна,— гэж Чү Яо зэмлэв.

—Үгүй ээ, тэнгэр минь! Суурь чинь туйлын бат бөх байна. Зүгээр л Даньтянь чинь хангалттай хүч гаргаж чадахгүй байгаа юм. Гэхдээ санаа зоволтгүй, би удахгүй үүнийг чинь шийдэж өгнө,— гэж Лун Чэнь тайвшруулав.

Лун Чэний үг чин сэтгэлийнх гэдэгт итгэснийхээ дараа л Чү Яо дахин Эгэл зэрэглэлийн дээд түвшний тулааны ур чадвар — Салхи хагалах нударгыг үзүүлэв.

Энэ удаа Лун Чэнь түүнийг анхааралтай шинжиж үзээд өөрийн эрхгүй цочирлоо. Чү Яогийн Сүнслэг эрчим есөн хачин Сүнслэг эрчимд тасралтгүй сорогдож ирсэн тул тэр Сүнслэг эрчмийнхээ аравны нэгийг л ашиглаж чаддаг байв.

Гэвч ийм сулхан хүчээр ч Чү Яо өчүүхэн ч эрчим хий дэмий үрэлгүй, тулааны ур чадвараа төгс үзүүллээ.

Түүний Сүнслэг эрчмээ захирах чадвар туйлын өндөр түвшинд хүрснийг Лун Чэнь ойлгов. Энэ нь бүр Цус Нягтруулах шатны мэргэжилтнүүдээс ч хавьгүй илүү байлаа.

Лун Чэнь түүнийг огт харамгүй магтсан бөгөөд Чү Яо баярлан ичингүйрч улайв.

Есөн хачин Сүнслэг эрчим үнэндээ Сүнслэг эрчмийн үрс байжээ. Тэд Чү Яогийн Сүнслэг эрчмийг олон жилийн турш сорсон тул аль хэдийн маш хүчирхэг болсон байв.

Лун Чэнь тэдгээрийг зүгээр л устгачихвал хэтэрхий үрэлгэн хэрэг болно гэж бодов. Тэр их хэмжээний хүч нь Чү Яод Цус Нягтруулах шатанд нэвтрэхэд хангалттай бөгөөд үүний дараа ч бясалгалын түвшин нь цааш ахисаар байх байлаа.

Салхи хагалах нударгыг сурч авсныхаа дараа Лун Чэнь гэнэт эмийн шингэнтэй шил гаргаж ирэв. —Энэ бол Царай хувиргах шингэн. Үүнийг нүүрэндээ түрхвэл хорин дөрвөн цагийн турш төрхийг чинь өөрчилнө. Маш хэрэгтэй зүйл.

Тэр хэдэн дуслыг асгаад нүүрэндээ түрхэв. Агшин зуур тэр огт өөр хүн шиг болж, хөмсөг нь өтгөрөн, арьсных нь өнгө өөрчлөгдлөө.

Чү Яо уулга алдан, —Тэгвэл цаашдаа би ч бас төрхөө өөрчлөөд чамтай уулзахаар гарч болох нь ээ!

Тэр дараа нь Царай хувиргах шингэнийг нүүрэндээ түрхэв. Эмийн шингэн нүүрэн дээр нь нимгэн хальс болон тогтож, хэсэг хугацаанд хүссэнээрээ өөрчилж болдог байлаа. Өөрчлөхөө болимогц хэдхэн амьсгалын төдийд бүрэн бэхжин тогтоно.

Толь руугаа хараад царай нь туйлын жирийн болсныг үзсэн Чү Яо баярлан дэвхцэхээс өөрийн эрхгүй болов.

Тэр Лун Чэний гараас татан, баяр хөөртэйгөөр —Лун Чэнь, гудамжаар зугаалцгаая. Би гудамжаар зүгээр л алхахыг хэзээ ч зөвшөөрүүлж байгаагүй,— гэв.

Гүнж нарын дундаас Чү Яо дүрсгүй талдаа нэгэн байсан ч хэзээ ч хэтрүүлдэггүй байв. Тэр жирийн ядуу ард шиг хүссэнээрээ гудамжаар явж чаддаггүй байлаа. Лун Чэний түүнд өгсөн энэ боломжийг ашиглахгүй өнгөрөөх нь мэдээж боломжгүй.

Чү Яо Лун Чэний гарыг дотнохон тэвэрч зүүгдэв. Түүний догдолсон байдлыг хараад Лун Чэнь сэтгэл нь огт хөдлөөгүй гэвэл худал байлаа. Тэр даруй хамт явахаар зөвшөөрөв.

Гэвч зөвшөөрснийхөө дараа Лун Чэнь харамсаж эхэллээ. Тэр Чү Яогийн гудамжаар зугаалах хүслийг илт дутуу үнэлжээ.

Чү Яо түүнийг нийслэлийн бараг бүх жижиг гудмаар чирэн явлаа. Тэр юу л байна, бүгдийг үзэхийг хүсэж, Лун Чэнь рүү асуулт ар араас нь тавьсаар байв.

Лун Чэнь Чү Яогийн үнэрийг үнэрлэн, түүний гар өөрийнх нь шууг ороосон тэр мэдрэмжийг баясан эдэлж явлаа. Гэвч гэнэт зогсож, Чү Яог замын хажуугийн жижиг мухлагийн дэргэдэх худалдаачин дээр дагуулан очив.

Лун Чэнь худалдаачинтай бараа бүтээгдэхүүнийх нь талаар хуурамч яриа өдөж байсан ч, харц нь алсад буй хоёр хүн рүү чиглэн нарийсав.

—Ся Чанфэн?

28-р анги дууслаа

Алдаа мэдэгдэх

Есөн Одот Ноёрхогч Биеийн урлаг28-р анги · Унших

Алдааны мэдээлэл илгээхийн тулд бүртгэлээрээ нэвтэрнэ үү.

Нэвтрэх
ӨмнөхДараах