Араатны арьсан хуудсан дээрх есөн улаан цэгийг ширтсэн Лун Чэнь гүн бодолд автав. Энэ есөн цэгт өчүүхэн ч зүй тогтол байсангүй.
Ямар ч тайлбар дагалдаагүй ч энэ удаа Лун Чэнь тэдгээрийг анхааралтай ажиглав. Тэгээд үнэхээр маш бүдэгхэн зураас тэдгээрийг хооронд нь холбож байгааг олж харлаа.
—Эдгээр нь есөн зүү тавих цэг байх ёстой.
Лун Чэнь ийм дүгнэлтэд хүрэхийн тулд тэдгээрийг нэлээд удаан ажиглах хэрэгтэй болов. Түүний оюун санаанд тоо томшгүй олон судлын зураглал байлаа. Тэр судал бүрийг нэг бүрчлэн дагаж үзсэний эцэст л ийм дүгнэлтэд хүрчээ. Харин өөр хүн бол үхтлээ бодоод ч учрыг нь олохгүй байж мэдэхээр байв.
—Лияод нэвтэрч, Хуйминд уусан... Цюйчи рүү давхиж, Лаогунтай холбогдоно гэж үү?
Лун Чэнь есөн цэгийн нэрийг аяархан шивнэн, тэдгээрийг холбосон судлын замыг дагалаа. Тэр түр азнаад, —Энэ бол нударга ч биш, алганы ч ур чадвар биш. Харин зэвсэг удирддаг Тулааны ур чадвар байна,— гэв.
—Ямар гайхалтай ур чадвар вэ.
Тэр үүнийг судалж үзээд, есөн цэгээр хий урсах үед далан сэтэрсэн гол мэт хүчтэй оргилон гарч ирэхийг олж мэдэв. Есөн эргэлтийг туулсны дараа суллагдвал үнэхээр туйлын аймшигтай хүч болох нь гарцаагүй байлаа.
Энэ удаа тэр үнэхээр эрдэнэ олжээ. Лун Чэнь ямар зэрэглэлийнхийг нь мэдэхгүй байсан ч лавтайяа доогуур зүйл биш байв.
Тэр Даньтянь дахь хийгээ хөдөлгөн Лияо цэг рүү урсгав. Гэвч Сүнслэг эрчмээ хоёр дахь зүү тавих цэг рүү чиглүүлэх гэтэл цааш явж чадсангүй.
—Аан?
Түр азнасны дараа Лун Чэнь энэ ур чадвар Сүнслэг эрчимд маш өндөр шаардлага тавьдгийг ойлгов. Сүнслэг эрчим хангалтгүй бол үүнийг ашиглах боломжгүй байлаа.
Тэр Даньтянь дахь Сүнслэг эрчмээ ашиглахаа больж, Фэнфү одыг ашиглаж эхлэв. Түүний таамагласнаар Фэнфү од нь Даньтянь-аас хавьгүй их хүчээр дүүрэн байлаа.
Гэвч дөрөв дэх зүү тавих цэгт хүрэх үед урсгал нь саарч эхлэв. Хэчнээн хичээсэн ч зургаа дахь цэгт хүрч чадсангүй.
—Би үүнийг хийж чадахгүй гэж үү!
Лун Чэнь эрүүгээ зууж, Фэнфү одноосоо Сүнслэг эрчмийн нэгэн нарийн урсгалыг Даньтянь дахь хуй салхинууд руу илгээв. Хуй салхинууд тэр даруй догшин хүчийг суллав.
Тэр хүчийг жолоодон Лун Чэнь хурдтай урагшиллаа.
Зургаа дахь...
Долоо дахь...
Найм дахь...
—Новш гэж...
Лун Чэнь гэнэт зогсоод, Сүнслэг эрчмээ яаран татаж авлаа. Тэр тэнгэрлэг мэдрэхүйгээ ашиглан судлуудаа шалгав.
Аймшигтай хүчийг тэсвэрлэхээ больж эхэлсэн судлууд нь урагдаж эхэлснийг олж хараад Лун Чэнь цочирдов. Хэрэв Сүнслэг эрчмээ буцаан татахдаа ганцхан хором хоцорсон бол судлууд нь бүрэн дэлбэрч мэдэх байлаа.
Хэрэв судлууд нь үнэхээр дэлбэрсэн бол сэргэхэд маш удаан хугацаа шаардагдана. Айсандаа Лун Чэний нуруугаар хөлс урсав.
—Новш гэж, одоохондоо үүгээр бясалгаж болохгүй нь. Лун Чэнь Тэнгэр Цуулахыг бясалгахаас дурамжхан татгалзахаас өөр аргагүй болов.
Тэр судал тэтгэх эмийн үрэл залгиж, бага зэрэг гэмтсэн судлуудаа хурдан сэргээв. Дараа нь Лун Чэнь аажуухан босож, гадагш алхлаа.
Хаалгаа нээгээд цэвэр агаараар гүн амьсгалав. Тасралтгүй бясалгаснаас үүдсэн ядаргаа нь бага багаар тайлагдаж байлаа.
Энэ үед зүүн зүгт нар дөнгөж мандаж эхэлж байв. Лун Чэнь Бао-эрээс байдлыг асуухад эдлэн нь бүрэн бүтэн байжээ. Вайлд ч мөн зүгээр, өдөр бүр цадталаа идэж байлаа.
Үүнийг сонсоод Лун Чэнь сэтгэл нь амарч, хувцсаа солиод Үрэлчдийн холбоо руу явж, Их мастер Юнь Чигаас тусламж хүсэхээр бэлдэв.
Гэвч Лун Чэнь бага зэрэг сандарч байлаа. Ердийн үрэлчид Үрэл нэрэх галыг бясалгахад анхаардаг бөгөөд Тулааны ур чадварт анхаарлаа хуваадаггүй. Ингэснээр бүх хүч, хичээл зүтгэлээ нэг зүйлд төвлөрүүлж, үрэл нэрэх замаар илүү хол явж чадна гэж үздэг байв.
Үрэлчид ерөнхийдөө их зантай бөгөөд тулааны бясалгалд анхаарал хандуулахыг хүсдэггүй. Тэр өдөр Их мастер Юнь Чи ч Лун Чэнд үүнийг сануулж байсан билээ.
Гэвч Лун Чэнь энэ талаар өөрийн гэсэн бодолтой байв. Тэр дэндүү удаан дээрэлхүүлсэн. Хүчирхэг тулааны чадваргүй бол өөрийгөө огт аюулгүй гэж мэдэрдэггүй байлаа.
Ямар ч байр суурь, ямар ч эрх мэдэл Лун Чэний хувьд хоосон байв. Жинхэнэ хүчний өмнө тэдгээр нь цаас шиг хэврэг.
Их мастер Юнь Чи түүнийг хараад ямар хариу үзүүлэхийг Лун Чэнь мэдэхгүй байлаа.
—Лун Чэнь!
Лун Чэнь сандарсан хэвээр хэдэн гудамж алхсаны дараа гэнэтхэн дотно дуу хадав. Тэр эргэж харахад холгүйхэн нэгэн сүйх тэрэг зогсож байлаа.
Тэрэгний хөшгийг сөхөхөд залуухан эмэгтэй баяртайгаар Лун Чэнь рүү харж байв. Тэр бол эзэн хааны гүнж Чү Яо байлаа.
—Чү Яо!
Чү Яаг хараад Лун Чэнь өөрийн эрхгүй бага зэрэг цочирсон ч яагаад ч юм түүнийг хармагцаа түгшүүрийнх нь ихэнх арилжээ.
Өглөө эрт байсан тул эргэн тойронд хэн ч байгаагүйг Чү Яо ажиглаад, гараараа дохив. —Хурдан, суу.
Чү Яо түүнийг үнэхээр сүйх тэргэндээ урихыг Лун Чэнь төсөөлөөгүй байлаа. Түүний гэрэлтсэн инээмсэглэлийг хараад зүрх нь үл ялиг догдолж, тэр сүйх тэргэнд харайн суув.
Сүйх тэрэгний дотор үнэхээр уужим байлаа. Орноос гадна цайны ширээ, түүнийг тойруулан дэвссэн бүтээлгүүд ч байв.
—Энд чамтай тааралдсан нь их санаандгүй тохиол байна. Надтай хамт Нар жаргах уул руу явах уу?
Чү Яо Лун Чэнь рүү баяр хөөрөөр дүүрэн харцаар ширтэж байлаа. Энэ нь түүний урьдын хэрцгий, овжин төрхөөс тэс өөр байв.
—Ийм сайхан эмэгтэй урьж байхад татгалзвал, тэнгэрийн аянгад ниргүүлэх байх даа гэж айж байна,— гэж Лун Чэнь инээв.
Чү Яогийн дур булаам царай улайв. Ордонд байхдаа тэр дагаж мөрдөх ёстой олон дүрэм журам, хязгаарлалтад баригддаг байлаа. Харин Лун Чэний эрх дураараа, чөлөөтэй ярьдаг нь түүнд үнэхээр таалагддаг байв.
Сүйх тэрэг хотоос гарч, Нар жаргах уулын зүг аажуухан хөдөллөө.
—Чү Яо, чи яагаад Нар жаргах уул руу явж байгаа юм бэ? гэж Лун Чэнь асуув.
—Би... зүгээр л зугаалах гэсэн юм. Яагаад ч юм Чү Яогийн нүүр маш их улайж, Лун Чэнь учрыг нь ойлгосонгүй.
—Би чамайг чухал ажлаас чинь тасалдуулчихсан юм биш биз? гэж Чү Яо болгоомжлон асуув.
—Би юу? Зүгээр л салхилахаар гарсан юм. Тэрэгтэй чинь таарч, хамт зугаалахаар гарсан нь бүр ч сайхан байна,— гэж Лун Чэнь инээмсэглэв. —Дашрамд хэлэхэд, дүү чинь зүгээр үү? Сүүлд болсон явдалд үнэхээр уучлаарай. Долоодугаар ханхүүтэй холбоотой тэр явдлыг бодохоор Лун Чэнь одоо ч бага зэрэг эвгүйцдэг байлаа.
—Тэр зүгээр. Бага зэрэг айлгасан нь ч зүгээр. Ингэвэл цаашдаа арай дуулгавартай байна,— гэж Чү Яо инээлээ.
Удалгүй тэд Нар жаргах уулын бэлд хүрч ирэв. Чү Яо буугаад, бие хамгаалагчдаа сүйх тэргийг буцаахыг тушаалаа.
—Надтай хамт яв. Би эндхийн байгальд үнэхээр дуртай. Чү Яо урдах жижиг жимийг заав. —Би багадаа энд ойр ойрхон ирж ууланд авирдаг байлаа. Харин аав маань хаалттай бясалгалд орсноос хойш ийм боломж бараг гарсангүй.
Үүнийг хэлэхэд түүний царайнд өрөвдөм ганцаардлын өнгө тодров. Лун Чэнь өөрийн эрхгүй санаа алдлаа. Хүн хаана төрсөн нь хамаагүй, үргэлж хүсэх зүйлтэй байдаг ажээ.
Лун Чэнь сэтгэл гундуухан байгааг анзаарсан Чү Яо: —Лун Чэнь, юу болсон бэ? гэж асуув.
Чү Яогийн санаа тавьсан нь Лун Чэний сэтгэлийг дулаацууллаа. Тэр яагаад гэдгийг нь мэдэхгүй ч Чү Яотой ганцхан удаа уулзсан атлаа түүнийг харах бүрд сэтгэлд нь ээдрээтэй мэдрэмж төрдөг байв. Магадгүй Чү Яог дайсан мөн эсэхийг мэдэхгүй байснаас болсон байх.
Гэвч Чү Яо түүнд үнэхээр итгэж болмоор санагддаг ч, ийм мэдрэмж төрж буйг Лун Чэнь өөрөө тайлбарлаж чаддаггүй байлаа.
—Саяхан би бага зэрэг асуудалтай тулгарсан юм. Илүү өндөр зэрэглэлийн Тулааны ур чадвар бясалгахыг хүсэж байсан.
—Тулааны ур чадвар бясалгахыг хүсвэл над дээр л ир. Би сургалтын төлбөр ч авахгүй,— гэж Чү Яо тоглоом шоглоомоор хэлэв. Нүд нь улам гэрэлтэв. —Би аль хэдийн гучин төрлийн Тулааны ур чадварт гаршсан. Намайг оргил түвшний авьяастан гэдэг юм.
Гучин Тулааны ур чадварт гаршсан гэнэ ээ? Тэгээд хүнтэй тулалдахдаа урьдчилан тогтоосон тулааны хөдөлгөөний дарааллаа ашигладаг байх нь ээ? Лун Чэнь өөрийн эрхгүй бага зэрэг эргэлзэв.
—Хөөе, тэр ямар харц вэ? Надад итгэхгүй байна уу? гэж Чү Яо асуухад царайнд нь бага зэрэг уур тодров.
—Үгүй ээ, чамд эргэлзээгүй. Зүгээр л огт итгэхгүй байна! гэж Лун Чэнь тоглоом шоглоомоор хариулав.
—Чи муу этгээд, хараад ав! хэмээн Чү Яо хөөрхөн дуу алдаад Лун Чэнь рүү алгаа сунган дайрав.
Чү Яогийн алга Лун Чэний хэвлийд буув. Тэр Сүнслэг эрчим ашиглаагүй ч цохилтын хүч нь бага байсангүй. Алга нь биед нь хүрэхэд чанга нижигнэсэн дуу гарлаа.
—Чи... яагаад бултаагүй юм бэ? гэж Чү Яо асуув. Тэр Лун Чэнь цохилтыг зүгээр л хүлээж авна гэж төсөөлөөгүй байлаа.
—Хэрэв бултсан бол чи намайг онохгүй. Тэгвэл уйтгартай шүү дээ,— гэж Лун Чэнь инээлээ. Хувцасны давхаргаар тусгаарлагдсан байсан ч Чү Яогийн гараас нэг л содон мэдрэмж түүнд дамжин ирж байлаа.
—Лун Чэнь...
Түүний илэн далангүй инээмсэглэлийг хараад Чү Яогийн сэтгэлд халуун дулаан мэдрэмж төрөв. Тэр үнэхээр Лун Чэний цээжинд толгойгоо аяархан наллаа.
Лун Чэний бие тэр даруй хөшив. Энэ ямар учиртай байдал вэ? Тэр ганц ч хуруугаа хөдөлгөж зүрхлэлгүй, модон тайрдас шиг болчихов.
Чү Яогийн нүүр гэнэт халуу дүүгэв. Лун Чэний сандарсан төрхийг хараад тэр инээмсэглэлээ нуув. —Чи муу хүн юм аа. Тэр үед тулалдаж байхдаа соёогоо ярзайлгасан бар шиг байсан. Яагаад одоо жижигхэн муурын зулзага болчихов?
Лун Чэнь тэр даруй эвгүйцэж, ярианы сэдвийг өөрчлөв. —Чү Яо, би чамтай танихгүй хүн шиг харьцмааргүй байна. Чамд үнэхээр хэдэн илүү өндөр зэрэглэлийн Тулааны ур чадвар сурах хэрэгтэй санагдаж байна.
Чү Яогийн нүүр улайж, тэр Лун Чэнь рүү гөлрөв. Тэр танихгүй хүн биш юм бол өөр юу болохыг хүсэж байна вэ? Чү Яо Лун Чэний үгийг илт буруу ойлгожээ.
Гэвч Лун Чэний нухацтай байгааг хараад Чү Яо ч мөн шийдэмгий болов. —Би тоглоогүй. Би үнэхээр олон Тулааны ур чадварт гаршсан. Хараад ав.
Тэр гараа сунгахад халуун агаар суунаглан гарч, гарынх нь дээгүүр бүдэг улаан гэрэл тодров.
Тэр алгаа гуч гаруй сантиметрийн бүдүүн модон дээр цохиход мод чичирч, навч нь хийсэв. Чү Яо алгаа авахад модон дээр бүдэгхэн гарын мөр үлджээ.
—Харсан уу? Энэ бол Эгэл зэрэглэлийн дээд түвшний Тулааны ур чадвар, Гал үүлний алга. Ямар байна? Айв уу?
Лун Чэний алмайрсан царайг хараад Чү Яо сэтгэл хангалуун байлаа.
Лун Чэнь үнэхээр цочирдов. Ийм хүчийг хүртэл Тулааны ур чадвар гэж тооцдог хэрэг үү? Тулааны ур чадвар ашиглаагүй ч Лун Чэнь нэг цохилтоор модыг амархан унагаж чадна.
—Өө тийм ээ, харахад үнэхээр сайхан байлаа,— гэж Лун Чэнь яаран хариулав. Чү Яогийн хөдөлгөөн үнэхээр уян зөөлөн, жигд байсан тул харахад таатай байлаа.
Гэвч Чү Яо түүний үгийн өөр утгыг анзаарсангүй. Лун Чэнь өөрт нь цочирсон гэж бодоод довтолгооныхоо үндсэн зарчмыг түүнд маш тэвчээртэй тайлбарлаж эхлэв.
Харин Чү Яогийн Гал үүлний алгыг хэрхэн ашиглахыг тайлбарлахыг сонсоод Лун Чэнь үнэхээр цочирдов. Энэ нь илт маш хүчирхэг алганы ур чадвар байлаа!
—Би туршаад үзье.
—Ийм хурдан уу? гэж Чү Яо итгэж ядан асуув.
Лун Чэнь үл ялиг инээмсэглэв. Тулааны ур чадвар гэдэг нь Сүнслэг эрчмийг ашиглах нэгэн арга төдий байлаа. Судлууд дотор түүнийг давхарлан хуримтлуулснаар хүчирхэг хүч гаргаж чаддаг, ердөө л тэр.
Лун Чэнь өөрийн биеийн судлуудыг аль хэдийн туйлын сайн мэддэг болсон байв. Тиймээс Чү Яо нэг л удаа тайлбарлахад хангалттай байлаа.
Даньтянь дахь Сүнслэг эрчим эргэлдэж, өтгөн галт хүч оргилон гарлаа. Лун Чэнь чангаар хашхираад, алгаа урагш хүчтэй цохив.
ДҮН!
Хэдэн хүн гараа нийлүүлэн тэвэрч байж арайхийн ороохоор бүдүүн аварга мод тас няс хугарч, орой нь исгэрэн унав.
Аварга мод газарт нүргэлэн унаж, шороо тоос тэнгэрт цацрав. Чү Яо алмайран зогслоо. Энэ үнэхээр өөрийнх нь Гал үүлний алга мөн гэж үү?
Мод хугарсан хэсэг тэр чигтээ түлэгдсэн байв. Энэ нь Гал үүлний алганы онцгой шинж байлаа. Лун Чэнь дотроо толгой дохив. Энэ үнэхээр Эгэл зэрэглэлийн дээд түвшний Тулааны ур чадвар байжээ. Хүч нь туйлын агуу байв.
Гэвч хажууд нь цочирдон зогсох Чү Яог хараад Лун Чэний зүрх хүчтэй цохилж, тэр Чү Яогийн гараас атгав.
—Чү Яо, биеийг чинь шинжиж үзье.