Ордны дотоод хэсэгт дөрөв дэх ханхүүгийн ажлын өрөө байв. Дөрөв дэх ханхүү нүдээ хагас анин сууж, Манхуан Хоугийн тайланг чимээгүй сонсож байлаа.
—Эзэнтэн ээ, Хилийг амаржуулагч гүнээс ямар ч сураг алга. Арми анх байрлаж байсан газраа хэвээрээ байна. Таны захидлуудад ч хариу ирсэнгүй гэж Манхуан Хоу хүндэтгэлтэйгээр айлтгав.
Дөрөв дэх ханхүү аажуухан нүдээ нээв. Нүдэнд нь хүйтэн, догшин өнгө гялсхийлээ. —Ямар бодлогогүй, зөрүүд өвгөн бэ. Би түүнд тийм их хугацаа өгсөн байхад намайг одоо хүртэл амархан дийлдэх хүн мэт үзсээр байна.
—Энэ Лун Тяньсяо үнэхээр өөрийнхөө хэрийг мэддэггүй юм. Ийм олон жил өнгөрсөн байхад ханхүүд бууж өгөхөөс татгалзсаар байна. Үнэхээр үзэн ядаж, мянгантаа үхэхэд ч багадахаар хүн гэж Манхуан Хоу хэрцгий хэлэв.
Дөрөв дэх ханхүү түүн рүү хараад хэлэв. —Та хоёрын Лун Тяньсяотой холбоотой өнгөрсөн өш хонзонг би мэднэ. Түүний тэр цохилт байгаагүй бол чи Булчин нөхөн төлжих шатанд ахих өндөр магадлалтай байсан. Гэхдээ Лун Тяньсяогийн хүч тулааны чадалд оршдоггүй. Хэрэв түүний хүч тулааны чадалд оршдог байсан бол би түүнийг ингэж чухалд тооцохгүй. Харамсалтай нь тэр хэтэрхий зөрүүд тул би түүнийг ашиглаж чадахгүй. Миний талд орж чадахгүй юм бол үхсэн хүн болог.
Үүнийг сонсоод Манхуан Хоу баярлав. —Эзэнтэн ээ, танд төлөвлөгөө бий юү?
—Одоохондоо түүнтэй харьцах цаг биш. Гэхдээ тэр миний олон жилийн хүч хөдөлмөрийг талаар болгосон. Тиймээс эхлээд ганц хүүг нь ал. Үүнийг өрийн хүү гэж тооцъё гэж дөрөв дэх ханхүү хайхрамжгүй хэлэв.
—Лун Чэнь гэж үү? Түүнийг яаж алах вэ? гэж Манхуан Хоу бага зэрэг гайхсан янзтай асуув.
Одоо Лун Чэнь Үрэлчдийн холбооны хүн гэж тооцогддог байлаа. Түүнийг Их мастер Юнь Читэй ердийнхөөс хавьгүй дотно гэсэн цуу яриа тархсан байв. Ханхүү ч гэсэн Үрэлчдийн холбооны шийтгэлээс зайлж чадахгүй.
—Тэр асуудлыг би аль хэдийн зохицуулсан. Чи санаа зовох хэрэггүй. Зүгээр л хүчнүүдээ чимээгүйхэн цуглуул. Бид удахгүй томоохон хөдөлгөөн өрнүүлэх гэж байна. Хэрэггүй анхаарал татаж болохгүйг мартуузай гэж дөрөв дэх ханхүү хүйтнээр хэлэв.
—Тийм ээ, эзэнтэн ээ. Санаа зоволтгүй. Би өчүүхэн ч мэдээлэл алдагдуулахгүй гэж Манхуан Хоу яаран амлав.
Одоогоор тэр Цус Нягтруулах шатанд л байсан тул тулааны хүч нь нэг их онцгой биш байв. Тиймээс дөрөв дэх ханхүү түүнд ийм чухал байр суурь даатгаж чаддаг байлаа. Тэр нэг их анхаарал татдаггүй хүн байсан юм.
Тэр үнэнч, сэтгэл зүтгэлтэйгээс гадна аливааг маш нягт нямбай зохицуулдаг байв. Ийм олон жилийн турш өчүүхэн ч алдаа гаргаж байгаагүй.
Манхуан Хоу явсны дараа дөрөв дэх ханхүү номын тавиур дээрх номуудыг ширтэв. Удаан ширтсэний эцэст санаа алдав.
—Лун Тяньсяо. Ингэж зовоох хэрэг байсан юм уу? Энэ олон жилийн чин сэтгэл минь чамайг хөдөлгөж чадсангүй. Намайг харгис болсонд буруутгах хэрэггүй.
…
БҮМ!
Түүний биеийн дотор дахин нэг дэлбэрэлт нижигнэж, Лун Чэний нүд огцом нээгдэв. Нүд нь од шиг гялалзахын зэрэгцээ иртэй хутга мэт хурц байлаа. Түүний харц тийм хурц болсон тул хүмүүс нүд рүү нь эгцлэн харахаас ч зүрхшээхээр байв.
Даньтяньд долоон хийн эргүүлэг аажмаар эргэлдэж байлаа. Лун Чэний нүүрэнд сэтгэл хангалуун инээмсэглэл тодров.
Тэр бүтэн долоон өдрийг зөвхөн бясалгалд зориулж, дөрвөн түвшин ахисан байв. Ийм хурд бусдыг цочирдуулж, айлгах нь гарцаагүй. Гэвч Лун Чэнь үүндээ одоо ч сэтгэл ханасангүй.
Анх тэр нягтруулсан хийн эргүүлгийнхээ тоо нэмэгдэх тусам бясалгал нь улам хурдан болно гэж бодож байлаа. Гэвч удалгүй энэ таамаг нь буруу болохыг ойлгов.
Шинээр үүсэх хийн эргүүлэг бүр өмнөхөөсөө нягтруулахад илүү хэцүү байв. Шаардлагатай сүнслэг хийн хэмжээ огцом өсөж байлаа. Дөрөв дэх хийн эргүүлгийг үүсгэхэд ердөө зургаан цаг зарцуулсан бол долоо дахь нь бүтэн гурван өдөр шаардав.
Энэ нь өмнөх гурван хийн эргүүлгийг үүсгэхэд зарцуулсан бүх хугацаатай бараг тэнцэж байв. Гэсэн ч Долоо дахь тэнгэрийн давхаргад хүрэхэд меридианууд нь улам бат бөх болсныг анзаарсан Лун Чэнь сэтгэл хангалуун байлаа.
Гэвч тэр Тэнгэр Цуулах тулааны ур чадварыг одоо хүртэл ашиглаж чадахгүй байв. Гэхдээ үүнд сэтгэлээр унасангүй, харин ч улам догдлов. Энэ нь Тэнгэр Цуулах тулааны ур чадвар үнэхээр ер бусын хүчтэйг харуулж байлаа. Ямар ч хамаагүй нэг эмийн үрлээр ийм өндөр түвшний тулааны ур чадвар сольж авсан нь үнэхээр үнэ цэнтэй байжээ.
Анх тэр буцаж очоод Цус Нягтруулах шатны тэр мэргэжилтэнд илүү олон эмийн үрэл өгч, дээд зэрэглэлийн тулааны ур чадварууд солилцож авахаар төлөвлөж байсан.
Гэвч одоо Чү Яо түүнд Салхи хагалах нударга, Гал үүлний алгыг өгсөн тул түүнд хангалттай байлаа. Энэ хоёр хоёулаа Эгэл зэрэглэлийн тулааны ур чадварын дээд зэрэгт багтана. Ийм түвшний тулааны ур чадварууд Тулааны ур чадварын ордны гуравдугаар давхарт л байдаг байх. Тэр ч байтугай Цус Нягтруулах шатны харуулд эдгээрийг сурах эрх ч байхгүй байж мэднэ.
Тулааны ур чадвар олон байх тусам сайн гэсэн үг биш. Бясалгагчид туйлын хүнд байдалд ороогүй л бол тэдгээрийг ердийн үед ашигладаггүй байв.
Учир нь Тулааны ур чадвар хэт их сүнслэг хий зарцуулдаг. Эгэл зэрэглэлийн тулааны ур чадварын доод зэргийг жирийн Хий Хураах шатны бясалгагч нэг л удаа ашиглаж чадна.
Нэг удаа хэрэглэсний дараа үлдсэн сүнслэг хий нь хоёр дахь удаагаа ашиглахад хүрэлцэхгүй. Тиймээс дайснаа ганц цохилтоор ялж чадахгүй л бол хэн ч сүнслэг хийгээ ингэж үрэхгүй.
Түүнчлэн Тулааны ур чадварын зэрэглэл өндөр байх тусам ашиглахад шаардагдах сүнслэг хий нь ихэснэ. Эгэл зэрэглэлийн тулааны ур чадварын дээд зэргийг ихэвчлэн Цус Нягтруулах шатны бясалгагчид ашигладаг байв.
Ийм аймшигтай их зарцуулалтыг даах хэмжээний сүнслэг хий зөвхөн тэдэнд л байдаг. Гэхдээ мэдээж Лун Чэнь жирийн хүн биш.
Түүний сүнслэг хий Фэнфү одонд хадгалагддаг байв. Лун Чэний тооцоолсноор тэр Эгэл зэрэглэлийн тулааны ур чадварын дээд зэргийг долоон удаа ашиглаж чадна.
Гэвч хамгийн дээд хүчээ гаргахын тулд Фэнфү одны сүнслэг хийг долоон хийн эргүүлэг рүүгээ илгээвэл Эгэл зэрэглэлийн тулааны ур чадварын дээд зэргийг ердөө нэг л удаа ашиглаж чадна.
Бүх хүчээ шавхсан ч хоёр дахь удаагаа ашиглаж чадахгүй. Гэвч Лун Чэнь одоогоор хоёр дахь одыг нягтруулж чадахгүй хэвээр байв. Учир нь Есөн Одот Ноёрхогч Биеийн урлагт эхний од жинхэнэ од болсны дараа л хоёр дахь одыг нягтруулна гэж заасан байлаа.
Гэвч Лун Чэнь өөрийн одыг хэрхэн «жинхэнэ од» болгохоо одоо хүртэл мэдэхгүй байлаа. Мөн дурсамжид нь байсан «одны есөн хувирал» гэж юу болохыг ч мэддэггүй. Бясалгалын замаар урагшлах тусам тэр улам бүр эргэлзэж байв. Тиймээс одоохондоо хийн эргүүлгүүдээ үүсгэсээр байхаас өөр аргагүй.
—Залуу ноён, би орж болох уу? гэж Бао-эрийн цээлхэн дуу гаднаас сонсогдов.
—Ор.
Бао-эр гартаа хувцас барьсаар орж ирэв. Тэр инээгээд, —Залуу ноён, өнөөдөр Галт Шувууны Дуут дэнлүүний баяр. Лун хатагтай таныг цэмцгэр харагдуулахыг надад даалгасан гэж хэлэв.
Тэр Лун Чэнийг цэх суулгаад, нүүрийг нь угааж, үсийг нь самнав. Лун Чэнь инээгээд, —Энэ үнэхээр тийм чухал хэрэг үү? гэж асуув.
—Хаха, хатагтай таныг одоо арван зургаатай, гэрлэх насанд хүрсэн гэж хэлсэн. Тиймээс таныг сайхан хувцасла гэж захисан. Аль нэг айлын хөөрхөн охин таныг харчихвал, хаха… та ойлгож байгаа биз дээ гэж Бао-эр инээлээ.
—Яалаа гэж. Ээж минь үнэхээр ингэж яарсан гэж бодож байгаа юм уу? Лун Чэнь хэлэх үггүй болов. Бүдүүн Юй болон бусад нь бүгд арван долоотой ч гэрлээгүй байлаа.
Лун хатагтай орж ирээд Лун Чэнь рүү харав. —Мэдээж яарна. Би ач зээтэй болох талаар санаа зовж байна. Мэн Чигийн асуудлыг аажмаар шийдэж, урт хугацааны зорилго гэж үзэж болно. Гэхдээ богино хугацааны зорилго ч бас хэрэгтэй. Үүнийг даатгал гэдэг юм. Миний зөвлөгөө бол Мэн Чиг хөөцөлдөхийн зэрэгцээ тохирох залуу бүсгүй олж, хэдэн хүүхэдтэй болох.
—Юу гэнэ ээ? Лун Чэнь чихэндээ итгэсэнгүй.
—Юу нь болохгүй гэж? Эр хүн олон эхнэр, татвар эмтэй байх нь жирийн хэрэг. Мэн Чиг анхны эхнэрээрээ үлдээчихэд болохгүй нь юу вэ? гэж Лун хатагтай энэ нь угаасаа байх ёстой зүйл мэт ярив.
—Яалаа гэж.
—Мэдээж болно. Гэхдээ эхэндээ энэ тухай Мэн Чид хэлж болохгүй. Та хоёрын харилцаа дотносоод ирэхээр тэр өөрөө аяндаа зөвшөөрнө.
Лун Чэнь нүдээ ирмэв. Бүр ингэж болох нь ээ? —Ээж ээ, аав олон жилийн турш бидэнтэй ярилцахаар ч завдаагүй. Тэр гадуур бас эхнэр, татвар эмтэй юм биш үү?
—Юу ярина вэ. Гэхдээ аав чинь тийм эхнэр, татвар эмтэй байсан ч яах вэ дээ гэж тэр зэмлэн хэлэв. Гэвч нүдэнд нь гэмшсэн, ичсэн өнгө гялсхийлээ.
—Хаха, би зүгээр л тоглосон юм, ээж ээ. Санаа зоволтгүй. Дэнлүүний баярын үеэр тохирох эмэгтэйчүүд байвал хэдийг танд авчиръя гэж Лун Чэнь ээж нь нэг их баяртай биш байгааг хараад тоглоом шоглоомоор хэлэв.
—Цү, өөрийгөө хэн гэж бодоод “хэдийг” гэртээ авчрах гээд байна? Ээждээ дүр эсгэж инээмсэглээд хэрэггүй. Энэ асуудлыг сайтар санаж яв, ойлгов уу? гэж тэр нухацтай анхааруулав.
—За, за, за. Та надад яаж хийхийг хэлнэ, би тэр ёсоор нь л хийнэ гэж Лун Чэнь амлав. Дотроо бол энэ зөв зүйл биш гэж бодож байсан ч ээждээ чангаар хэлж зүрхэлсэнгүй.
Өөрийгөө цэмцгэр болгосныхоо дараа Лун Чэнь хөх дээл өмсөв. Дээл яг таарсан бөгөөд өмсөж дуусахад тэр цоо шинэ хүн болсон мэт харагджээ.
Илд мэт хөмсөгтэй, царай нь эрүүл чийрэг гэрэлтэж байв. Хэдийгээр онцгой царайлаг биш ч Бао-эр түүнийг тасралтгүй магтсаар байлаа.
—Хаха, хатагтай санаа зоволтгүй. Манай залуу ноёноос хэдэн эмэгтэй татгалзаж чадах юм бэ?
—Өө, түүнийг хэтэрхий их магтаад яах вэ гэж хэлсэн ч Лун хатагтай дотроо баяртай байлаа. Царайлаг хүүгээрээ бахархах сэтгэл нь дүүрэн байв.
—За, цаг боллоо. Яв гэж Лун хатагтай Лун Чэнийг хаалга руу түлхэн гаргав.
—Ээж ээ, нар одоо ч тэнгэрт өндөр байна. Харанхуй болох хүртэл нэлээд хугацаа үлдлээ гэж Лун Чэнь баруун зүгт дөнгөж хэлбийж эхэлсэн нарыг харан аргагүйдсэн янзтай хэлэв.
—Муу хүүхэд, эртхэн бэлдэх гэж юу байдгийг чи мэдэхгүй юм байна. Эхлээд сайн газар эзэлж байж боломжоо нэмэгдүүлнэ. Хурдан яв.
Ингэж хэлээд тэр Лун Чэний ард хаалгаа хаав.
Лун Чэнь нүдээ эргэлдүүлэв. Тэр наймаа хийх лангуу засах гэж байгаа биш дээ. Яах гэж эхлээд сайн байр эзлэх хэрэгтэй юм бол? Гэвч нэгэнт гэрээсээ хөөгдсөн тул тэр явлаа.
Тэр айл айлын өмнө бужигналдан дэнлүү өлгөж буй тоо томшгүй олон хүнийг харав. Лун Чэнийг харсан нэгэн залуу инээгээд, —Ах аа, та үнэхээр эрт иржээ гэж хэлэв.
—Чи юу мэдэх вэ? Эрт гарсан нь олзтой байдаг юм гэж Лун Чэнь хариулав.
—Ха, үнэн шүү. Сануулсанд баярлалаа, ах аа. Би одоо хувцсаа солиод ирье гэж өнөөх хүн гэр рүүгээ гүйн оров.
—Ямар хүүхэд вэ. Дөнгөж арван гуравтай байж охидтой зугаалахыг хүсдэг байх нь.
Лун Чэний ам татвалзав. Энэ үеийн хүүхдүүд үнэхээр дэндүү эрт том болжээ. Тэр өөрөө ч бас хэтэрхий эрт гарчихсан байв. Ийм цагт гарч явааг нь харсан хүмүүс замд таарах бүрдээ түүнийг шоолж байлаа.
Эрт гарснаасаа болоод ичмээр байсан ч бясалгах хэмжээнд хангалттай цаг үлдээгүй байв. Зүгээр суух нь ч бас уйтгартай.
Тэр цааш яахаа эргэлзэн зогсож байтал бараг биет болсон мэт аллагын аура гэнэт түүн рүү дайрлаа. Салхины нэгэн огцом түрлэг Лун Чэний нуруу руу чиглэн харвалаа.
Лун Чэнь яаран эргэж, нударгаараа араас нь гэтэн довтолсон этгээдийн цохилтыг арайхийн хаав.
Тэдний цохилт мөргөлдөхөд хүчтэй салхи тэсрэн дэгдэж, Лун Чэнь хэд хэдэн алхам ухрав. Толгойгоо өргөн харвал багтай хүн түүн рүү дахин нударгаараа цохиж байлаа. Тэр хүний хүч асар их бөгөөд цохилт бүрийнх нь араас салхи исгэрнэ.
Лун Чэнь хүйтнээр хамраа сөргүүлээд, тэр цохилтыг үл тоон, хөлөөрөө өнөөх хүний хоёр хөлийн завсар өшиглөв.
Тэр хүн тулааны арвин туршлагатай тул нударгаа шууд татаж, хамгаалалтад шилжин, хөлөөрөө Лун Чэний довтолгоог хаав.
Довтолгоог хаасныхаа дараа өнөөх хүний биеэс Цусны хий тэсрэн гарч, догшин эрч хүч оргиллоо. Нэгэн нударга орон зайг зүсэн ирж, Лун Чэний ухрах бүх замыг бүрэн хаав.
Лун Чэний нүдэнд хүйтэн өнгө дүүрэв. Тэр бүх хүчээ гаргах гэж байтал гэнэт нэгэн зүйл санаанд нь орлоо.
—Бухын сүнс!
Лун Чэнь хашхирч, тэдний нударгууд мөргөлдөв. Тэр хэдэн арван алхмын цаана шидэгдэж, дотор нь цус оргилоо.
Өнөөх хүн Лун Чэнийг нисгэн холдуулсныхаа дараа довтолгоогоо үргэлжлүүлэх гэж байтал гэнэт эргэж, ойртон ирж буй хүмүүсийн сүүдрийг олж харав.
—Хмф, хүү минь, дараагийн удаа амийг чинь авна гэж тэр цонхийсон царайтай Лун Чэнийг харан хүйтнээр хэлээд, хамраа сөргүүлэв. Тэр аймшигтай хурдтайгаар Лун Чэний нүдний өмнөөс алга болов.
Түүнийг явсны дараа Лун Чэний цонхийсон царай дахин өнгө орж, улаа бутарлаа.
—Тэнэг минь, миний хүчийг шалгах гээ юу?
Лун Чэнь хувцсан дээрх тоосыг алгадав. Өнөөх хүний явсан зүгийг ширтэхэд түүний сэтгэлд нэгэн бодол төрлөө…
Өнөө орой ямартай ч уйтгартай өнгөрөхгүй бололтой!