Есөн Одот Ноёрхогч Биеийн урлаг

35-р анги

35-р бүлэг — Их мастер Вэй Цан

Сонсох

Зарласны дараа найман хатагтай жавхаалагхан гарч ирээд, Галт шувууны сүйх тэрэгнээс нэгэн эмэгтэйг түшин буулгав.

Тэр эмэгтэй сүйх тэрэгнээс буунгуут, ганц ч хүн үлдээлгүй бүгд өвдөг сөхрөн, —Хатан эхэд мэндчилж байна! хэмээн хүндэтгэлтэйгээр дуу алдав.

Харин Лун Чэнь сөхөрсөн хүмүүсийн дунд байсангүй. Энэ нь түүний ихэмсэг зан эсвэл бясалгалын шаттай холбоогүй байв. Эзэнт улсын ёс заншлаар Цус Нягтруулах шатаас дээш бясалгагчид ханхүү нарын өмнө өвдөг сөхрөх албагүй ажээ.

Гэвч Хатан эхийн тухайд бясалгалын шат ямар ч хамаагүй. Эзэнт улсын харьяат хүн бүр түүний өмнө өвдөг сөхрөх ёстой байв.

Түүнийг энэ ёсыг сахилгүй өнгөрөх боломж олгосон онцгой нөхцөл нь Үрэлчийн дагалдан гэсэн байр суурь байлаа. Үрэлчийн хувьд тэр өвдөг сөхрөх албагүй. Түүнээс гадна Лун Чэнь асар олон хүний дунд сууж байсан тул хэн ч түүнийг анзаарахгүй байв.

—Хүлээн авлаа.

Хатан эх тэр хүмүүс рүү зүгээр л нэг харснаа хайхрамжгүйхэн гараа өргөв.

Хатан эхийн зөвшөөрлөөр сая л бүгд аажмаар босов. Лун Чэнь Галт Шувууны Дуут эзэнт улсын бүх эрх мэдлийг атгасан энэ эмэгтэйг анхааралтай ажиглав.

Тэр эмэгтэй ердөө гучин долоо, гучин найман настай мэт харагдавч үнэндээ тавь гарсан гэж ярьдаг байлаа. Хатан эх хэмээн нэрлэгддэг ч тэр эзэн хааны төрсөн эх биш, харин угсаа залгамжлах ханхүүгийн төрсөн эх ажээ.

Эзэн хаан олон жил тусгаарлан бясалгасны эцэст их сайд нар түүнийг Хатан хэмээн дуудсаар байх нь зохисгүй гэж үзжээ. Угсаа залгамжлах ханхүү нас бие гүйцсэн тул дараа жил хаан ширээнд суух учиртай болсон байв.

Тиймээс түүний цол Хатан гэдгээс Хатан эх болж өөрчлөгджээ.

Хатан эхийг хатагтай нар түшсээр төвийн суудалд аажуухан очиж суулаа.

Долоон ханхүү ч ээлж дараалан гарч ирээд Хатан эхийн дэргэд суув. Лун Чэнь бүх ханхүүг нэг дор харсан нь энэ удаа анхных байлаа.

Тэр тэднийг нэг бүрчлэн ажиглав. Лун Чэнь угсаа залгамжлах ханхүүг өмнө нь харж байсан бөгөөд долоо дахь ханхүүг ч танина. Одоогийн долоо дахь ханхүү урьдынхаасаа хавьгүй хүмүүжилтэй болсон тул өмнөх шигээ дураараа авирлах зүрхгүй болжээ.

Лун Чэнь эцэст нь хамгийн их сонирхож байсан хүнээ олж харав. Тэр бол дөрөв дэх ханхүү байлаа. Дөрөв дэх ханхүү үнэхээр царайлаг гэдэг нь илт. Царайд нь үргэлж эелдэг атлаа сүр хүч мэдрүүлсэн даруухан инээмсэглэл тодорно.

Эргэн тойрноо ажиглахад олон залуу эмэгтэй энэ царайлаг ханхүүд аль хэдийн сэтгэл алдарсан байгааг Лун Чэнь анзаарав.

Лун Чэнь бусад ханхүү рүү хараад толгой сэгсрэв. Тэд бүгд сүр жавхлантай харагдаж байсан ч нүдэнд нь нуугдсан ихэмсэг занг нуух аргагүй байлаа.

Энэ үед тэр Чү Яог өөрийн эрхгүй бодов. Эдгээр ханхүүгийн хэд нь баг зүүгээгүй явна вэ? Эсвэл бүр бүгд багтай явдаг юм биш үү? Тэгвэл тэд хэчнээн баг зүүсэн байдаг бол?

Уруулд нь ёжтой инээмсэглэл тодров. Хааны угсааныхан эрх мэдэл ихтэй байх тусам завхарсан үедээ тэдэнтэй тэмцэх улам хэцүү болно. Тэднийг дайн удирдуулж, багахан зовлон амсуулах нь дээр байх.

Бусдын амийг нууцаар хөнөөхдөө гараа цусанд дүрдэггүй тэр хүмүүсийг Лун Чэнь жигшдэг байв. Хэрэв тийм санаатай юм бол яагаад өөрсдийн хүч чадлыг нэмэгдүүлэхэд анхаардаггүй юм бэ?

—Их мастер Юнь Чи хүрэлцэн ирлээ!

Их мастер Юнь Чи суудлуудын дэргэд хүрч ирсэн нь Лун Чэнийг ихэд гайхшруулав. Түүнийг үзэгдмэгц талбай даяар үймээн дэгдлээ.

Их мастер Юнь Чи шиг хүн Галт Шувууны Дуут дэнлүүний баярт хүрэлцэн ирсэн нь анх удаа байв.

Их мастер Юнь Чи дөхөж очмогц Хатан эх яаран босож, түүнд хүндэтгэл үзүүлэв.

—Их мастертаа мэндчилье.

—Хатан эхээс ийм хүндэтгэл хүртэх гавьяа энэ хөгшин надад алга гэж Их мастер Юнь Чи хэлээд, мөн хүндэтгэлтэйгээр сандлаасаа хагас өндийв.

Тэд мэндчилж дууссаны дараа Их мастер Юнь Чи суудалдаа суулаа. Түүний суудал Хатан эхийн яг хажууд, түүнтэй ижил өндөрт байв. Энэ нь түүний байр суурь хэчнээн өндөр болохыг илтгэнэ.

Тэр олны дээгүүр харцаа гүйлгэснээ, буланд шахам нуугдан суусан Лун Чэнийг олж хараад үл ялиг толгой дохив.

Түүний энэ өчүүхэн хөдөлгөөн тэр даруй бүхний анхаарлыг татлаа. Хүмүүс Юнь Чигийн харсан зүг рүү даган харж, Лун Чэнийг олж харав.

—Цуу яриа үнэн бололтой. Их мастер Юнь Чи Лун Чэнийг үнэхээр хүлээн зөвшөөрчээ. Тэр аль хэдийн түүний шавь болсон ч байж мэднэ.

Зарим хүн өөрийн эрхгүй санаа алдав. Дөнгөж саяхан л Лун Чэнь дээрэлхүүлсэн хог шаар байсан мэт санагдавч, Их мастер Юнь Чи түүнийг хүлээн зөвшөөрснөөр амьдрал нь бүрэн өөрчлөгджээ. Тэр бүр олны хүндэтгэлийг хүлээсэн Үрэлчийн дагалдан болсон байлаа.

Их мастер Юнь Чи түүн рүү толгой дохихыг харсан Лун Чэнь дотроо хараал урсгав. Түүний бодсоноор л бүх хүн тэр даруй түүн рүү эргэж харлаа.

Лун Чэнь олны анхаарлын төвд орохыг огт хүсээгүй ч одоо даруухан байх боломж аль хэдийн өнгөрчээ.

Лун Чэнь босож, Их мастер Юнь Чид бөхийн мэндлэв. Үүнийг харсан Хатан эх инээмсэглээд, —Ийм олон жилийн дараа их мастерын хаалттай сэтгэл эцэстээ хөдөлжээ. Өв уламжлалаа дамжуулах гэж байна уу? гэж асуув.

Олны яриа тэр даруй тасарч, талбай нам гүм болов. Их мастер Юнь Чи туйлын бардам бөгөөд амьдралдаа хэзээ ч шавь авахгүй гэсэн цуу яриа байдаг байлаа. Тиймээс бүгд түүний юу гэж хариулахыг сонирхов.

—Энэ хүүхдийн өмнө гэрэлт ирээдүй байна. Үнэхээр миний шавь болоосой гэж хүсэж байна гэж Их мастер Юнь Чи аяархан хариулав.

Тэр үүнийг ил тод хэлээгүй ч үг нь бүгдийг цочирдуулав. Тийм бардам хүнийг хэн нэгнийг магтаж байхыг бараг хэн ч сонсож байгаагүй билээ.

Тэр Лун Чэнийг ингэтлээ өндрөөр үнэлж байгаа юм бол Лун Чэнь Их мастерын хувьд чухам ямар чухал хүн байв? Тоо томшгүй олон таамаг хүмүүсийн толгойд төрөв.

—Лун Чэнь үнэхээр онцгой авьяастай үрэлч байх ёстой. Энгийн нэг Үрэлчийн дагалдан таны анхаарлыг ингэж татаж чадахгүй шүү дээ гэж дөрөв дэх ханхүү хэлэв.

Юнь Чи дөрөв дэх ханхүү рүү харан инээгээд, —Авьяастай үрэлч байх нь үүний зөвхөн нэг хэсэг. Хамгийн чухал нь тууштай чанар. Дөрөв дэх ханхүүгийн тууштай зан ч бас бахархууштай гэв.

Дөрөв дэх ханхүү инээмсэглээд, —Их мастер та намайг дэндүү магтаж байна гэв.

Үүний дараа дөрөв дэх ханхүү дахин үг дуугарсангүй. Лун Чэний хурц мэдрэмж түүний царай үл ялиг өөрчлөгдсөнийг анзаарав.

—Их мастер Юнь Чи далдуур хэлсэн үгнээс болсон юм болов уу? гэж Лун Чэнь өөрийн эрхгүй бодов.

—Их мастер Вэй Цан, ханхүү Ся Чанфэн, гүнж Ся Байчи нар хүрэлцэн ирлээ!

Энэ зарын дараа Ся Чанфэн, Ся Байчи хоёр болон дөч орчим настай, туранхай, сахалтай, Үрлийн мастерын дээл өмссөн эр гарч ирэв.

Түүний дээлний хэвлий орчимд нарийн хийцтэй үрлийн тогооны дүрсийг хатган оёсон байлаа. Тогоон дээрх гурван зураас түүнийг Үрлийн мастер болохыг илтгэнэ.

Лун Чэнь ч бас ийм үрэлчийн дээлтэй боловч түүний дээлний чанар хамаагүй муу, тогоон дээр нь ганцхан зураас байв.

Нэг зураас нь Үрэлчийн дагалдан, хоёр зураас нь үрэл урлаач, гурван зураас нь үрлийн мастер гэсэн утгатай. Лун Чэнь нүдээ онийлгон, энэ хүн чухам хэн болохыг гайхав. Яагаад энд гарч ирсэн юм бол?

—Юнь Чи, ийм олон жил уулзалгүй байж байгаад харахад чи нэлээд хөгширчээ гэж Вэй Цан хэлэв.

Түүнийг ингэж хэлмэгц талбай тэр чигтээ нам гүм болов. Их мастер Юнь Чи Галт Шувууны Дуут эзэнт улсад туйлын ихээр хүндлэгддэг тул түүнд ингэж хэлж зүрхлэх хүн байдаггүй байлаа.

—Вэй Цан, чи үхэх гэж байгаадаа Их Сягаас гарч, хорвоо ертөнцийг дахин үзэхээр шийдсэн хэрэг үү? гэж Их мастер Юнь Чи хариулав.

—Би үхэж байсан ч эхнэр минь үхсэнээс дээр. Тэгээд ч энэ хэдэн жилд эхнэрүүдийн минь тоо нэмэгдсэн гэж Вэй Цан инээлээ. Вэй Цан зориуд тэгсэн эсэх нь тодорхойгүй ч Ся Байчи Вэй Цаны гарыг тэвэрч, биеэ түүнд наав.

Ся Байчи Юнь Чигийн түүнд үзүүлсэн зураг дээрх эмэгтэйн өмссөнтэй яг ижил хувцас өмссөнийг анзаарсан Лун Чэний харц барайв.

Хэрэв таамаг нь зөв бол энэ хөгшин чөтгөр Юнь Чигийн дайсан, бүр Юнь Чигийн эхнэрийн үхэлд ч холбоотой байж мэдэх байлаа.

Вэй Цан Их мастер Юнь Чи рүү илт довтолж, Ся Байчиг хурц зэвсэг болгон ашиглаж байв. Лун Чэний дотор нэргүй хилэн бадарлаа.

Лун Чэнь Их мастер Юнь Читэй төдийлөн их харилцаж байгаагүй ч түүнийг тайван, бусадтай илэн далангүй харилцдаг хүн гэдгийг мэднэ. Тэр хүндлэл хүлээх ёстой ахмад нэгэн байлаа. Ийм хүн бусдын явуулгад өртөж байгааг хараад Лун Чэнь бодлогогүйгээр хашхирчихав:

—Үхэж байгаа хөгшин таяг минь, бэлгийн ажил хийж байгаад нам үхчих вий. Болгоомжлоорой!

Талбай угаасаа үхсэн мэт нам гүм байсан тул Лун Чэний дуу хүн бүрийн чихэнд тодхон хүрэв. Бүгд цочирдон Лун Чэнь рүү эргэж харлаа.

—Зориг орсон тариачин минь, энэ их мастертай ингэж бүдүүлэг харьцаж зүрхэлдэг нь яаж байгаа юм! хэмээн Ся Байчи Лун Чэнь рүү ууртай ширтэв.

—Тачаалдаа живсэн хөгшин завхайтай бүдүүлэг харьцсандаа би санаа зовох ёстой гэж үү? хэмээн Лун Чэнь жигшсэн өнгөөр хариулав.

Лун Чэний хэлсэн үгийн далд санааг ойлгосон хүмүүс Ся Байчи руу эргэж харав. Вэй Цаны гар аль хэдийн Ся Байчигийн цээжин дээр тавигдсан байлаа.

Ся Байчи Вэй Цаны гарыг яаран сэгсрэн зайлуулаад, Лун Чэнь рүү ууртайгаар хуруугаа чиглүүлэв. Гэвч ам нээсэн ч түгдрэхээс өөрөөр юу ч хэлж чадсангүй.

—Танай Галт Шувууны Дуут эзэнт улсын язгууртан залуус бүгд ийм хүмүүжилгүй байдаг юм уу? гэж Вэй Цан хүйтнээр үглэв.

Хатан эхийг юу ч хэлж амжаагүй байхад Юнь Чи хайхрамжгүйхэн, —Лун Чэнь аль хэдийн миний тэргүүлдэг Үрэлчдийн холбооны Үрэлчийн дагалдан болсон гэж хэлэв.

—Сонсож байна уу, муу хөгшин новш оо? Энэ ноён чинь холбооны гишүүн. Харин чи өөрөө юу юм? гэж Лун Чэнь хэлэв.

—Тэнэг минь, Их мастер Юнь Чи бол манай Их Сягийн Үрэлчдийн холбооны тэргүүн гэж Бай Сячи ууртайгаар буцаан хэлэв.

—Өө, тэр эндхийн хүн биш юм байна. Сайн болж, би эндүүрсэн байжээ. Манай Галт Шувууны Дуут нутаг ийм үржил шимтэй байхад нугас шиг донгоддог хөгшин завхай эндээс төрөх аргагүй гэж бодсон юм гэж Лун Чэнь санаа амрав.

Түүний энэ үг хүн бүрийн инээдийг хүргэсэн ч хэн ч чангаар инээж чадсангүй. Гэвч инээдээ барьж дийлэхгүй байсан тул ухаантай нь толгойгоо бөхийлгөв.

Зарим хүн цаг тухайд нь биеэ барьж чадалгүй боогдсон мэт инээгээд амаа дарлаа. Гэвч энэ нь хүмүүс шулуухан инээснээс ч Вэй Цанд илүү ичгүүртэй санагдав.

Талбайн уур амьсгал эвгүй болов. Хамгийн хүнд байдалд орсон нь доор зогсож байсан хүмүүс бус, ханхүү нар байлаа. Инээвэл хэн нэгнийг гомдоохоос айна, нуух газар ч байсангүй. Тиймээс инээдээ дарах гэж хичээсэн нь хамгийн хэцүү байв.

—Хм, өнөөдөр баярын өдөр тул, их мастер Вэй Цан та дээш гарч суудалдаа сууна уу. Баяр ёслол удахгүй эхэлнэ гэж Хатан эх хэлэв. Хатан эхэд ч амаргүй байлаа. Хоёр талын алийг ч гомдоож болохгүй тул ийнхүү буулт хийхээс өөр аргагүй байв.

—Тэгье. Вэй Цан уг саналыг ёсорхуугаар хүлээн авав. Тэр Юнь Чи рүү хүйтнээр турсхийж, өөрийн суудал руу аажуухан алхав. Суугаад Лун Чэнийг мөсөн хүйтэн харцаар нэг шүүрдэв.

Энэ хөгшин таяг намайг айлгах гэж байна уу? Лун Чэнь түүн рүү нударгаа сунган, дунд хуруугаа өндөрт өргөв. Түүний энэ үйлдлийг харсан бүгд уулга алдлаа.

Вэй Цаны царай тэр дороо ногоорч, алах санаа нь бадарлаа. Үүнийг харсан Хатан эх яаран хашхирч:

—Баяр ёслол эхэлсүгэй!

Уянгалаг аялгуу эгшиглэв. Хүлээж байсан хүмүүс дэнлүүнүүдээ асааж эхлэхэд талбай өдөр мэт гэрэлтлээ.

Гэнэт тайзны дээгүүр асар том дэнлүүнүүдийн цуваа гарч ирэв.

35-р анги дууслаа

Алдаа мэдэгдэх

Есөн Одот Ноёрхогч Биеийн урлаг35-р анги · Унших

Алдааны мэдээлэл илгээхийн тулд бүртгэлээрээ нэвтэрнэ үү.

Нэвтрэх
ӨмнөхДараах