Есөн Одот Ноёрхогч Биеийн урлаг

36-р анги

36-р бүлэг — Гүнжийн зүрх

Сонсох

Асар том дэнлүүнүүд найман дэлбээг дүрсэлж байлаа. Найман охин тэдгээрийг болгоомжтой тулан барьж, найман дэлбээ нийлж хумигдахад асар том бадамлянхуа цэцэг үүсгэв.

Гэнэт бадамлянхуа дэлгэрч, цэцгийн гол хэсэг үл ялиг донсоллоо. Тэгэхэд л хүмүүс голд нь үзэсгэлэнт бүсгүй байсныг олж харжээ.

Түүнийг гарч ирэхэд бүх хүн нижигнэтэл уухайлав. Тэр бол Галт Шувууны Дуут эзэнт улсын ууган гүнж байлаа. Лун Чэнь түүнийг үнэхээр сайхан бөгөөд магтаал хүртэхүйц гэдгийг хүлээн зөвшөөрөв.

Тэр гараа өргөхөд хоёр мөр шүлэг тодрон гарч ирэв. Дээд мөрөнд нь «Тэнгэр Галт Шувууны Дуут эзэнт улсыг ивээг», доод мөрөнд нь «Улс орон мандан бадарч, ард түмэн амар амгалан байг» гэж бичигджээ. Бүх хүн нижигнэтэл хөөрцгөөв.

Лун Чэнь үл ялиг инээмсэглэв. Улс орны гүнж байна гэдэг бас л гунигтай хувь тавилан ажээ. Бүх насаараа шилэн саванд хоригдсон царцаа шиг амьдрахтай адил.

Энэ бол өдөр шөнөгүй тэмцэлдэж өнгөрүүлдэг амьдрал байв. Гэвч өөрийгөө бодоод үзэхэд, тэр ч бас яг ийм амьдралд орчихсон байлаа.

Бусдыг дарахгүй бол өөрөө л гишгүүлэгдэнэ. Гишгүүлэгдэх нь яах вэ, хамгийн гол нь тэд чамайг бүр мөсөн няцлан ална.

Энэ нь өш хонзон, зөв буруу гэх мэт зүйлтэй холбоотой байсан эсэх нь хамаагүй; магадгүй ийм тэмцэл хүний мөн чанарын хамгийн анхдагч илрэл байж болох юм.

Лун Чэнь үүнийг бодон санаа алдаж байх зуур хоёр дахь гүнж гарч ирэв. Гэвч тэр бодолд автан суусан тул гүнжийг харж амжилгүй өнгөрөөсөндөө харамсав.

Харин дараагийнх нь Чү Яогийн дэнлүү байлаа. Лун Чэнь ганц ч зүйл алдах вий гэсэндээ нүдээ том нээн ширтэв.

Эхлээд хоёр салют тэнгэрт харваж, хүмүүсийн уухайтай хослон огторгуйг гэрэлтүүлэв.

Түүний дараахан асар том лууны цаасан шувуу исгэрэн нисэж ирлээ.

Тэрхүү аварга лууны хажууд үзэсгэлэнт далавчтай, өнгө өнгийн галт шувуу нисэж байв. Далавчнаас нь алтан нунтаг цацрах бөгөөд яг л жинхэнэ галт шувуу газарт бууж ирсэн мэт харагдана.

—Ваа, ямар үзэсгэлэнтэй юм бэ!

Далавчнаас цацрах нунтаг дунд луу, галт шувуу хоёр гялалзаж, бүгд домог үлгэрийн ертөнцөд орчихсон мэт санагдаж байлаа.

Тэд аажмаар дэрвэлзэн газарт буув. Лууны амнаас асар том цагаан гэрэл цацарч, тэр гэрэл гэнэт задран туузнуудыг хийсгэн одуулав.

Тэдгээр туузны дундаас эртний хувцас өмссөн үзэсгэлэнт бүсгүй аажмаар гарч ирэв. Бие галбир төгс, уужуу тайван төрхтэй тэр гоо бүсгүйгээс харцаа салгамааргүй байлаа.

Гурав дахь гүнж гарч ирэхэд бүх хүн бахдан хашхирцгаав. Олон залуу эр гурав дахь гүнжийн гоо үзэсгэлэнгийн тухай урьд нь сонсож байсан билээ. Түүнийг гоо үзэсгэлэнгээрээ эзэнт улсыг мөхөөж мэдэх бүсгүй гэдэг байв. Өнөөдөр түүнийг өөрийн нүдээр харсан агшинд хэсэг зуур галзуурсан мэт хашхираан л сонсогдож байлаа.

Лун Чэнь ч түүнийг хараад хэсэг зуур алмайрч хоцров. Түүнийг ингэж гоёж гоодсон байхыг Лун Чэнь анх удаа харж байлаа.

Түүний харц олны дээгүүр хэсүүчлэн явснаа гэнэт гэрэлтэв. Тэгээд тэр жижиг бөмбөлөг шидэхэд бөмбөлөг аажмаар Лун Чэнь рүү нисэн ирлээ.

Лун Чэнь гараа сунган барьж аваад хартал бөмбөлөгт жижигхэн пайз зүүсэн байв.

Бүх хүн тэр даруй чимээгүй болж, Лун Чэнь рүү ширтэв. Хатан эх ч бас цочирсон боловч юу ч хэлсэнгүй.

Харин хамгийн муухай царай гаргасан хүн бол гарцаагүй Их Сягийн Ся Чанфэн байлаа. Тэр тайван, юу ч болоогүй мэт харагдахыг хичээсэн ч барьж дийлшгүй уур нь царайг нь ногооруулжээ.

Хатан эх Чү Яог Ся Чанфэнд гэргий болгон өгөхөөр хэдийн шийдсэн байв. Гэвч өнөөдөр үзүүлсэн луу, галт шувууны үзүүлбэр нь илт утга агуулж байлаа. Тэр ч бүү хэл, бөмбөлгийг Лун Чэнь рүү шууд шидсэн.

Ердийн үед бөмбөлөг онцгой утга агуулахгүй. Харин дэнлүүний үзүүлбэртэй хамт авч үзвэл өөр хэрэг. Энэ нь эрт цагт охид хатгамалтай бөмбөлөг шидэж нөхрөө сонгодог байсантай яг адилхан байлаа.

Ся Чанфэн өөрийгөө хэчнээн барихыг хичээсэн ч бие нь чичирч, судас нь товойхыг зогсоож чадсангүй.

—Чанфэн, тэвч. Вэй Цан Ся Чанфэн рүү хяламхийв.

—Их мастер аа, санаа зоволтгүй. Чанфэн өөрийгөө барина. Ся Чанфэн толгой дохисон ч нууж дийлшгүй чичирхийлэл хоолойноос нь мэдэгдсээр байлаа.

Ся Чанфэн яг одоо Лун Чэнийг үхээсэй гэж юунаас ч илүү хүсэж байв. Лун Чэнь ч бас хүн бүрийн хачин харцыг мэдэрч байлаа.

Энд байсан хүмүүсээс Их мастер Юнь Чи л ганцаараа үл ялиг инээмсэглэж байв. Бусад нь ээдрээтэй эсвэл атаархсан харцаар ширтэж байлаа.

Лун Чэнь Чү Яогийн үзэсгэлэнтэй, уужуу тайван инээмсэглэсэн царай руу харлаа. Чү Яо Лун Чэний гар дахь бөмбөлөг рүү дохив.

Лун Чэнь тэр бөмбөлөг үнэндээ салют байсныг ойлгоод пайзыг нь татан, тэнгэр өөд өндөр шидэв.

Гайхамшигтай гэрэл талбайг бүхэлд нь гэрэлтүүлэв. Гэрлийн цацрагууд замхрахад тэнгэрт хоёр мөр бичиг тодрон гарч ирлээ.

—Луу дөрвөн далайг сэлнэ; галт шувуу есөн нутагт ниснэ.

Ся Чанфэн өөрийгөө цаашид огт барьж чадалгүй, гартаа байсан цайны аягыг няц атгав.

—Лун Чэнь, чамайг мянган хэсэг болгон тасчихгүй бол би Ся Чанфэн биш! Харин Чү Яо, чамайг үхлээс дор амьдруулна, янхан минь!

Чү Яогийн энэ үйлдэл Ся Чанфэнийг нүүр рүү нь хэрцгийгээр алгадсанаас ч илүү доромжлов.

Хатан эхийн царай ч бас туйлын муухай болов. Чү Яо ийм зориг гарган, олны өмнө нэгэн эрд сэтгэлээ илэрхийлнэ гэж тэр огт төсөөлөөгүй байлаа.

Лун Чэнь алсад буй Чү Яо руу хэлэх үггүй ширтэв. Түүний хөөрхөн царай час улайсан ч шийдэмгий байдал дүүрэн байлаа.

Чү Яо Лун Чэнь рүү харахад нүднээс нь нулимс аажмаар урсав. Үүнийг харсан Лун Чэнь түүний өмнөөс өвдөв. Тэр одоо юунд ингэтлээ цөхөрсөн юм бол? Үхэлтэй нүүр тулахаасаа өмнө өөрийгөө сүүлчийн удаа ийн илэрхийлж байгаа хэрэг үү?

Чү Яогийн нулимсанд норсон инээмсэглэсэн царайг харсан Лун Чэний оюун ухаан гэнэт дүнгэнэн хоосров. Тэр босож, —Цусан далай бидний замыг хаасан ч бид зам мөрөө хэзээ ч орхихгүй; Луу, галт шувуу хоёр хоёулаа өтөлтлөө амьдарна! гэж архирлаа.

Лун Чэний хилэнт архираан хүн бүрийн чихэнд хүрэв. Түүний архираанд туйлын бат шийдэмгий байдал, бууж өгөхөөс үхэхийг илүүд үзэх хүсэл зориг шингэсэн байлаа.

Чү Яо чичирч, гараараа амаа дарлаа. Нулимс нь аажмаар урссаар байв. Түүнд ийм хүсэл зорилго байгаагүй. Зүгээр л сүйрэлтэйгээ нүүр тулахаасаа өмнө нэг удаа үнэн сэтгэлээ илэрхийлж, Лун Чэнд зүрх сэтгэлээ ойлгуулахыг хүссэн юм.

Гэвч Лун Чэний хариу үйлдэл өөрийг нь ч сүйрэл рүүгээ татан оруулсан хэрэг биш гэж үү? Чү Яо хэсэг зуур сэтгэл нь хөдөлсөн ч, түүнийг хохироосондоо харамсав.

—Гурав дахь гүнж ядарчээ. Түүнийг түшиж тайзнаас буулга. Хатан эх хилэнгээ арай ядан барин хэлэв.

Таван бие хамгаалагч ирж, Чү Яог авч явах гэж байтал Их мастер Юнь Чи дуугарлаа. —Хатан эх ээ, ингэж болохгүй. Залуу хүмүүс сэтгэлтэй байх нь сайн хэрэг. Чү Яо, нааш ирээд энэ хөгшинтэй хамт суу.

Хатан эхийн царай хувирав. Хорвоогийн хэрэгт хэзээ ч оролцдоггүй Их мастер Юнь Чи эзэнт улсын хэрэгт оролцоно гэж хэн санах билээ?

Их мастер Юнь Чигийн үгийг сонсоод Чү Яо баярлав. Магадгүй тэр өөрийг нь сүйрлээс аварч чадахгүй байх. Гэхдээ Лун Чэнийг хамгаалж чадна гэдэгт Чү Яо итгэж байлаа.

Тэр үүнийг бодоод Их мастер Юнь Чигийн өмнө сөхрөн суух гэж бөхийв. Гэвч түүнийг амжиж сөхрөхөөс өмнө Юнь Чи гараа сунгахад зөөлөн хүч Чү Яог татан босгов.

—Хүүх минь, ийм ёслол хэрэггүй. Юнь Чи Чү Яог хажуудаа татан суулгав.

Гэвч бусдын нүдэнд хачирхалтай санагдсан зүйл нь Их мастер Юнь Читэй туйлын дайсагналтай байсан Вэй Цан ганц ч үг хэлэлгүй хүйтнээр ажигласан явдал байлаа.

Хатан эхийн дотор уур хилэн буцалж байсан ч ийм өчүүхэн зүйлээс болж Юнь Чиг гомдоохыг хүссэнгүй. Үрэлчдийн холбооны дэмжлэггүй бол хааны гэр бүл хэчнээн хүчирхэг байсан ч удалгүй нуран унах байв. Тиймээс тэр уураа дотроо барихаас өөр аргагүй байлаа.

Гэвч Хатан эхийн бодол, тооцоо гүнзгий байв. Царай нь хувирсангүй, тэр зүгээр л инээмсэглээд, —Тэгвэл баяр ёслолоо үргэлжлүүлцгээе гэв.

Лун Чэний хажууд байсан Ши Фэн эцэст нь босов. Тэр биеэ сунгангаа инээгээд, —Эцэст нь тайзнаа гарах цаг болжээ гэв.

Өмнөх жилүүдэд гүнж нарын дэнлүү асаамагц язгууртан залуусын дундаас хамгийн шилдэг залуу дайчныг шалгаруулах тулаан эхэлдэг байв.

—Түр азнаарай, Хатан эх ээ. Энэ хөгшин хүн Их Сягаас танай дэнлүүний баярт оролцохоор хол зам туулж ирсэн бөгөөд танд зориулан онцгой үзүүлбэр авчирсан юм гэж Вэй Цан яаран хэлэв.

—Өө? Их мастерын үзүүлбэрийг үзэх нь гарцаагүй гайхалтай байх болно. Хатан эх хэсэг зуур азнаснаа инээмсэглэв.

—Энэ бол энэ жил дөнгөж арван долоон настай миний шавь. Гэвч тэр аль хэдийн жинхэнэ, шалгагдсан Үрэлчийн дагалдан болсон юм. Вэй Цан «жинхэнэ, шалгагдсан» гэдэг үгийг онцлон хэлэв.

Бүгд аяндаа Лун Чэнь рүү харлаа. Тэнэг биш л бол хэн ч энэ нь Лун Чэнийг хуурамч хэмээн далдуур буруутгаж буй хэрэг гэдгийг ойлгоно.

Ихэнх хүн Лун Чэнь хэрхэн Үрэлчийн дагалдан болсныг огт мэддэггүй байв. Түүний жинхэнэ хүч чадалд эргэлздэг хүн ч олон байлаа. Лун Чэнь бусдад үрэл нэрж үзүүлсэн тэр явдал холбооны дотор болсон тул холбооноос гаднах хүмүүс одоо ч юу ч мэддэггүй байв. Ихэнх нь түүнийг зүгээр л арга сүвэгчилж холбоонд нэвтэрсэн, жинхэнэ эрдэм чадалгүй гэж боддог байлаа.

Урьд нь тахир дутуу хэмээгддэг байсан нэр нь түүнд дэндүү удаан наалдсан, харин сүүлийн үед хэт хурдан дэвшсэн зэргээс нь болж олон хүн түүний ард ямар нэгэн хүчирхэг түшиг байгаа хэмээн сэжиглэдэг байв. Тэр түшиг нь Их мастер Юнь Чи байх магадлал хамгийн өндөр гэж тэд үзнэ.

Гэхдээ Их мастер Юнь Чи хэчнээн гайхамшигтай байлаа ч тахир дутуу хүнийг ердөө хоёрхон сарын дотор Үрэлчийн дагалдан болгож яаж чадах билээ?

Үүнийг сонсоод Лун Чэний царайд ёжтой инээмсэглэл тодров.

Юнь Чи ч юу ч хэлсэнгүй. Вэй Цан үргэлжлүүлэн, —Өнөөдөр миний шавь Үрэлч хэрхэн үрэл нэрдгийг үзүүлж харуулна гэв.

Олон нийт уухайлав. Үрэлчдийг туйлын ихэд хүндэлдэг бөгөөд энд байсан хүмүүсийн ихэнх нь үрэл нэрэх үйл явцыг өөрийн нүдээр хэзээ ч харж байгаагүй байлаа.

Тэд энэ мэргэжилд ихээхэн хүндэтгэл, сониуч зангаар ханддаг байв. Үрэл хэрхэн бий болдгийг өөрийн нүдээр үзэх нь тэдний хувьд гарцаагүй том боломж байлаа.

—Гэхдээ үүнийг бүр ч сонирхолтой болгож болно. Байчи Их Сягийн Үрэлчдийн холбоог төлөөлж чадна. Галт Шувууны Дуут эзэнт улсын Үрэлчдийн холбооны түүнтэй чацуу үеийнхнээс хэн түүнтэй хамт оролцохыг хүсэх бол? гэж Вэй Цан Их мастер Юнь Чи рүү хяламхийв.

—Тэр чиний шавь, харин Лун Чэнь миний шавь биш. Тиймээс чиний тэр далд санаа ямар ч утгагүй гэж Юнь Чи хөндий хэлэв.

Лун Чэний зүрх донслов. Юнь Чи өөрийг нь хэзээ ч шавиа болгон аваагүйн шалтгаан Вэй Цантай холбоотой байсан юм биш биз?

—Зүгээр л тоглоом шүү дээ. Эндхийн уур амьсгалыг ч бас сэргээх хэрэгтэй. Тэгэхээр дэмгүй зүйл биш.

Вэй Цан дараа нь дотор нь эрхий хурууны чинээ дөл тасралтгүй асаж буй, нэвт харагддаг шилэн сав гаргаж ирэв.

—Энэ бол хоёрдугаар зэрэглэлийн шидэт араатан Галын ирвэсийн араатны гал. Ялагч нь үүнийг шагнал болгон авна.

Ся Байчи ч тэр араатны гал руу хүсэмжлэн харлаа. Тэр үүнийг үнэхээр удаан хугацаанд хүссэн боловч Вэй Цан түүнд өгөхөөс үргэлж татгалздаг байв.

Тэр араатны гал Лун Чэнийг ч ихэд татаж байлаа. —За, хүү минь, наашаа гарч ирээд тоглох уу?

Олон хүн энэ өдөөн хатгалт ямар илэрхий байгааг дотроо буруушаан толгой сэгсэрч байв. Вэй Цаны гаргаж буй авир их мастер хэмээх байр суурьд нь огт тохирохгүй байлаа.

Тэдний таамагласнаар Лун Чэнь Вэй Цан руу басамжлан инээмсэглэв. Гэвч хачирхалтай нь тэр ганцхан үг хэлэв:

—За тэгье.

Бүдүүн Юй болон бусад нь өөрийн эрхгүй уулга алдав. —Лун ах аа, та юу хийж байгаа юм бэ?

Бүгдийн хачирхсан харцны өмнө Лун Чэнь тайзан дээр гарч, Ся Байчид хандан хэлэв:

—Чи багшийнхаа хэлснийг сонссон биз дээ. Тэгвэл чамтай яаж тоглох ёстой вэ?

36-р анги дууслаа

Алдаа мэдэгдэх

Есөн Одот Ноёрхогч Биеийн урлаг36-р анги · Унших

Алдааны мэдээлэл илгээхийн тулд бүртгэлээрээ нэвтэрнэ үү.

Нэвтрэх
ӨмнөхДараах