—Багшийнхаа хэлснийг сонссон биз дээ. Тэгвэл чамтай яаж тоглох ёстой вэ?
Түүний үгэнд бүгд мэл гайхав. Бүдүүн Юй, Шоу Хоу болон бусдын эрүү газар тултлаа унжлаа.
—Хараал идэг, Лун ах гэдэг чинь үнэхээр Лун ах юм аа. Ганц өгүүлбэрээрээ л олны амыг таглачихлаа.
Ся Байчигийн уурласнаас царай нь цонхийж, Лун Чэнь рүү алуурчин мэт ширтэв. Харцаараа хүн алж чаддагсан бол Лун Чэнь аль хэдийн нухаш болсон байх байлаа.
Их мастер Юнь Чигийн царай хачин болж, тэр үл ялиг толгой сэгсрэв. Гэвч дотроо тайвширч байлаа. Лун Чэнь үнэндээ түүний уурыг тайлж өгч байв. Муу хүн үйлийн үрээ өөрөө дууддаг гэж энэ байх даа?
—Өөдгүй амьтан!
Чү Яогийн царай тэр чигтээ улайв. Энэ Лун Чэнь дэндүү бүдүүлэг юм! Ся Байчи уурласандаа чичирч байхыг хараад, дараа нь үрэл нэрэх тэнхэл түүнд үлдэх эсэхэд Чү Яо эргэлзэв.
—Хүү минь, заавал ингэж бүдүүлэг байх хэрэг байна уу? Өвгөн чамайг зүгээр л жижигхэн өрсөлдөөнд оролцуулах гэж дээш дуудсан юм гэж Вэй Цан ууртай хэлэв. Тэр үнэхээр энэ залууг алгадаж орхимоор байлаа.
—Би оръё. Ялбал тэрийг авна биз? гэж Лун Чэнь Вэй Цаны гар дахь савыг заан, бага зэрэг тээнэгэлзсэн өнгөөр асуулаа.
—Хм, өвгөний үг мэдээж үнэн. Би хэлсэндээ лав буцахгүй гэж Вэй Цан хамраа дуугаргав.
Ся Байчи арай гэж тайвширлаа. Тэр шүдээ хавиран байж, —Намайг ялна гэж бодож байгаа бол чи зүүдэлж байна. Гэхдээ ялагдвал над дээр өвдөг сөгдөн, гурвантаа духаа газарт хүргэ. Дараа нь над руу мөлхөж ирээд хөлийг минь долоож цэвэрлэ гэж нулимав.
Ся Байчигийн үг бүгдийг цочирдуулав. Түүний ууртай өнгөнөөс Ся Байчи, Лун Чэнь хоёрын хоорондын өс хонзон багагүй болохыг тэд таамаглав.
Вэй Цан энд ирсэн нь лав санамсаргүй хэрэг биш гэдгийг тэд гэнэт ухаарав. Тэр Лун Чэнь болон Их мастер Юнь Чиг онилж ирсэн бололтой.
Ся Байчигийн тавьсан нөхцөл хэтэрхий хорлонтой байлаа. Ийм зүйлийг хэн ч хүлээн зөвшөөрөхгүй.
Вэй Цан өөрөө Ся Байчийг шавиа гэж хэлсэн тул түүний үрэл урлах ур чадвар гарцаагүй гайхалтай байх ёстой.
Харин Лун Чэний үрэл урлах ур чадварыг өмнө нь хэн ч харж байгаагүй. Тэр үнэхээр үрэл нэрж чаддаг эсэх нь хүртэл эргэлзээтэй байлаа.
Тэр үрэл нэрж чаддаг байлаа ч Их мастер Юнь Читэй танилцаад хэр удаж байгаа билээ? Хоёрхон сарын дотор тэр хэчнээн ихийг сурч чадах вэ? Тэр бүү хэл өнгөцхөн ойлголттой болсон байх нь ч юу л бол!
Чү Яогийн царай санаа зовсондоо цонхийв. Лун Чэнийг удаан танихгүй ч түүний омог бардам зан яс маханд нь шингэснийг мэдэрч байлаа. Тэр үхсэн ч ийм доромжлолыг хүлээн зөвшөөрөхгүй.
—Лун Чэнь, чи миний шавь биш. Тиймээс энэ урхинд үсрэн орох хэрэггүй гэж Их мастер Юнь Чи анхааруулав. Лун Чэнь миний өвийг аваагүй гэдгийг тэр маш тодорхой мэдэж байлаа.
—Урхи гэдгийг нь мэдэж байна… гэхдээ… өгөөш нь дэндүү сэтгэл татам юм гэж Лун Чэнь хэлэв. Тэр бууж өгөхийг хүсэхгүй байгаа мэт атлаа зөрчилдөөн дүүрэн царай гаргалаа.
Бүдүүн Юй болон бусад нь цус бөөлжмөөр болов. —Лун ах аа, урхи гэдгийг нь мэдэж байгаа юм бол яах гэж зөвшөөрөөд байгаа юм бэ?
Бүгдийн царай хачин болжээ. Лун Чэнь үнэхээр тэнэг юм уу, эсвэл зүгээр л тэнэг дүр эсгэж байна уу?
Тэр хэсэг зуур тээнэгэлзсэний эцэст, —Би зөвшөөрье. Гэхдээ надад бас нэг нөхцөл байна гэв.
Лун Чэнь зөвшөөрснийг хараад Ся Байчи ёжтой инээж, Вэй Цаны нүдэнд доогтой гялбаа тодров.
—За, ямар нөхцөл вэ?
—Би ялбал түүнийг сүйт бүсгүй болгож авахыг хүсэхгүй. Та хоёрын харилцааг бодохоор өвчин авах вий гэж айж байна гэж Лун Чэнь хэлэв.
—Лун Чэнь… Би чамайг ална!
Ся Байчигийн уур тэсрэх шахав. Уг нь хөөрхөн байсан царай төрх нь бүрэн мушгирч, аймшигтай дүртэй болжээ.
—Лун Чэнь…
Вэй Цан нударгаа тас атгаж, духных нь судас товойв. Өдий хүртэл тайван байсан тэрээр уур хилэнгээсээ болж чичирч эхэллээ.
—Өвгөн минь, толгойд чинь цусны бүлэн үүсчихээгүй биз дээ? гэж Лун Чэнь санаа зовсон дүр үзүүлэн асуулаа.
Вэй Цан бол хэчнээн жил насалсныг нь хэн ч мэдэхгүй мангас байлаа. Түүний тэвчээр Лун Чэний төсөөлснөөс хавьгүй илүү байв. Тэр хамраа дуугарган уураа дорхноо дарлаа.
—Энэ үрлийн тулааныг Цус Нягтруулах үрлээр шийднэ. Эмийн орцыг та хоёр өөрсдөө бэлдэх бөгөөд дээд тал нь гурван багц ашиглаж болно. Арван таван минутын дараа эхэлнэ.
Дүрмийг хэлж дуусаад Вэй Цан суудалдаа буцаж очив. Тэр Лун Чэньээс бага зэрэг айх болсон байлаа. Тэр новшийн хүмүүсийн уурыг хүргэх чадвар үнэхээр тэнгэр сөрөм байв. Уураа барьж дийлэлгүй Лун Чэнийг хөнөөчих вий гэж тэр айж байлаа.
Ся Байчигийн эмийн орцыг Вэй Цан мэдээж аль хэдийн бэлдчихсэн байв. Харин Лун Чэнь Их мастер Юнь Чид найдахаас өөр аргагүй. Энэ удаа Вэй Цан Ся Байчиг ашиглан Лун Чэнь төдийгүй Юнь Чиг ч доромжлох гэж байлаа. Юнь Чи зүгээр хараад суухгүй нь тодорхой.
—Их мастер аа, надад эмийн орцыг зээлүүлж тусалж болох уу? гэж Лун Чэнь хоёр гараа дэлгэн асуулаа.
—Лун Чэнь, үүнийг сайтар бодож үзэх хэрэгтэй гэж Их мастер Юнь Чи нухацтай анхааруулав.
—Их мастер аа, би үүнийг өөрийнхөө төлөө хийж байгаа юм. Санаа зоволтгүй, би өөртөө итгэлтэй байна гэж Лун Чэнь хэлэв.
—Тэгвэл яах вэ дээ.
Юнь Чи бага зэрэг санаа зовж байсан ч Лун Чэнь ийм шийдэмгий байгааг хараад зүгээр л толгой дохив. Тэгээд хамт байсан Үрэлчийн дагалданг холбоо руу буцаан явуулж, эмийн орц авчруулахаар болгов.
Цус Нягтруулах үрэл нь Цус Нягтруулах шатанд хүрсэн бясалгагчдын жижиг түвшнүүдийг ахиулах боломж олгодог үнэтэй хоёрдугаар зэрэглэлийн үрэл байлаа.
Үүнийг нэрэхэд шаардлагатай орц тийм ч ховор биш. Харин хамгийн үнэтэй үндсэн орц нь Цуст сүнсний угсааны жимс байлаа.
Үрлийн чанар ихэнхдээ Цуст сүнсний угсааны жимсийг хэр сайн цэвэршүүлснээс хамаарна. Дотроо асар их хольцтой тул цэвэршүүлэхэд маш хэцүү. Галын хэмийг үл ялиг нэмэхэд л тэр дороо шатаж, үнс болдог.
Харин галын хүч хангалтгүй байвал хольцыг ялгаж чадахгүй бөгөөд энэ нь үрлийн чанарт асар ихээр нөлөөлнө. Цус Нягтруулах үрэл нь хоёрдугаар зэрэглэлийн үрлүүдийн дундаа ч нэрэхэд хамгийн хэцүү үрлүүдийн нэг гэж хэлж болно.
Түүнийг олны өмнө нэрэх нь бүр ч төвөгтэй. Гурван багц эмийн орц гэдэг гурван боломж мэт сонсогдож болох ч бүтэлгүйтэх магадлал өндөртэй Цус Нягтруулах үрлийн хувьд энэ нь үнэхээр эрсдэлтэй байлаа.
Хоёр тал маш хурдан бэлэн болов. Тулааны талбайн дээр хоёр жижиг үрэл нэрэх тавцан засаж байрлуулжээ. Нэрэх явцыг хоёр талынх нь хамт бүх хүн маш тодорхой харж чадахаар байв.
—Өрсөлдөөн эхэллээ. Та хоёрт хоёр цаг байна. Хоёр цагийн дараа илүү чанартай Цус Нягтруулах үрэл нэрсэн нь ялагч болно.
Өрсөлдөөн эхлэхэд Лун Чэнь, Ся Байчи хоёр тус тусын тавцан дээр очиж, эмийн орцуудаа тавилаа.
Лун Чэнь гэнэт нүдээ анив. Ся Байчигийн үрэл нэрэх тавцан дээр маш содон, махлаг нэгэн жимс байлаа.
—Зуу гаруй жилийн настай Цуст сүнсний угсааны жимс үү?
Лун Чэнь цочив. Ся Байчи үнэхээр сайтар бэлдэж ирсэн бололтой. Лун Чэний хоёр жимс ердөө гучин жилийн настай, түүнд байсан хамгийн сайн нь л тавин жилийн настай байв.
—Хм, эмийн орцыг өөрсдөө бэлдэнэ гэж би аль хэдийн хэлсэн. Танай холбоо дэндүү ядуу байгаа нь өөрсдийн чинь л буруу гэж Ся Байчи түүнийг харж байгааг анзаараад хүйтнээр инээлээ.
Их мастер Юнь Чигийн царай үл ялиг барайв. —Өдий олон жилийн дараа ч чи ийм далд арга хэрэглэсээр л байна.
Их мастер Юнь Чи энэ үгийг хэн нэгэнд тусгайлан хандаж хэлээгүй, бараг өөртөө хэлж буй мэт байлаа. Гэвч Вэй Цан хүйтнээр инээгээд, —Ялагч нь хаан, ялагдагч нь юу ч биш. Надад эцсийн үр дүн л хамаатай. Та нар өөрсдөө хайхрамжгүй байсан. Өөр хэнийг буруутгах юм? гэв.
—Их мастер аа, тэд орцод гар хүрсэн юм уу? Чү Яо Цуст сүнсний угсааны жимснүүдийн насыг хэлж чадахгүй байсан ч тэдний ярианаас зарим зүйлийг ойлгожээ.
Юнь Чи толгой дохив. —Тэдний Цуст сүнсний угсааны жимснүүд бүгд гурван зуу гаруй жилийн настай. Тэдгээрээс гаргаж авах эмийн шим маш цэвэр байх тул нэрсэн үрлийн чанар гарцаагүй сайжирна.
—Тэгвэл энэ нь Лун Чэний хувьд маш том сул тал биш үү? гэж Чү Яо асуув.
Нэрж эхлэхээс нь өмнө л Ся Байчигийн тал давуу байдалд орчихсон байлаа. Чү Яо санаа зовохгүй байж чадсангүй. Их мастер Юнь Чи санаа алдаад, —Вэй Цаны арьс ингэтлээ зузаан гэдгийг дутуу үнэлсэн нь миний буруу гэв.
Хэсэг зуур нийт олны дунд үймээн дэгдэв. Их мастер Юнь Чигийн үг нам байгаагүй тул ойр байсан хүмүүс бүгд тодхон сонсжээ.
Гэхдээ Их мастер Вэй Цан ч бас буруугүй байлаа. Эмийн орцыг өөрсдөө бэлдэх ёстой байсан тул энэ нь тэдний өөрсдийн буруу байлаа.
—Лун ах зүгээр байх болов уу? гэж Шоу Хоу санаа зовон асуулаа.
—Ямар инээдтэй юм бэ. Лун ахыг хэн гэж бодоо вэ? Зүгээр л харж бай гэж Бүдүүн Юй үнэхээр итгэл дүүрэн хэлэв.
Лун Чэнь Ся Байчи аль хэдийн өөрийн үрлийг нэрдэх ажилдаа орсныг харлаа. Харин тэр өөрөө зүгээр л зогссоор, орцуудаа ч бэлдэхгүй, тогоогоо ч халаахгүй байв.
—Хм, бууж өгсөн үү? Миний хөлийн хурууг долоохдоо бэлдэж бай.
Лун Чэнь огт хөдөлгөөнгүй зогсохыг хараад Ся Байчи түүнийг айсандаа цааш үргэлжлүүлж чадахгүй болсон гэж бодов. Тэр гараа өргөхөд цайвар шар дөл пүлхийн гарч ирлээ.
Ся Байчи зан чанарын хувьд өндөр үнэлэгдэх хүн яавч биш боловч түүний Үрэл нэрэх галын чанар үнэхээр өндөр байлаа.
Тэр Үрлийн шавь нарын дунд яахын аргагүй оргилд нь байв. Тиймээс тэр ингэж итгэлтэй байж, ийм өгөөш шидэхээс айгаагүй нь гайхах зүйл биш.
Харин Лун Чэнийг аль хэдийн тэр өгөөш татчихсан байлаа. Галын ирвэсийн Араатны гал Араатны галуудын дундаа тийм ч өндөр зэрэглэлийнх биш боловч Лун Чэний одоогийн Үрэл нэрэх галаас дор хаяж арав дахин илүү байв.
Хэрэв тэр Галын ирвэсийн Араатны галыг цэвэршүүлж чадвал өөрт нь гарцаагүй тус болно. Ингэснээр Чү Яод нэн хэрэгтэй байсан шилдэг зэргийн Од нэгтгэх үрлийг нэрж чадах байлаа.
Учир нь түүний биед орсон гаднын хүч хэтэрхий удаан оршжээ. Аль хэдийн үр соёолж, асар том мод болон ургасан мэт байв. Тэдгээр хүчийг бүрэн цэвэршүүлэхийн тулд Од нэгтгэх үрэл шилдэг зэрэглэлийнх байх шаардлагатай.
Үүнийг Лун Чэнь маш сайн мэдэж байлаа. Тиймээс урхи гэдгийг нь мэдсээр байж энэ үрлийн тулааныг хүлээн зөвшөөрсөн юм. Түүний хэлсэнчлэн өгөөш нь дэндүү сэтгэл татам байлаа.
Ся Байчигийн хөдөлгөөн маш жигд, хөнгөн байв. Тэр тогоогоо халааж дуусахдаа нэг ч удаа эргэлзсэнгүй, алхам бүрийг тээнэгэлзэлгүй гүйцэтгэв.
Вэй Цан сахлаа илэнгээ инээмсэглэж, нүд нь итгэл дүүрэн байв.
—Байчи сургаж хөгжүүлэхэд үнэ цэнтэй шавь байна. Хэрэв өнөөдөр чанар муутайд тооцогдохооргүй Цус Нягтруулах үрэл нэрлэж чадвал үрэл урлаачийн зэрэгт дэвшиж болно.
Цус Нягтруулах үрэл нь үрэл урлаачийн зэрэгт дэвшихэд тавигддаг шаардлагуудын нэг байлаа. Хэрэв Ся Байчи ийм олон хүний өмнө уг үрлийг нэрлэж чадвал энд байгаа бүх хүнд дэвших чадвартайгаа харуулна.
—Энэ бүхэн Их мастерын сургасны ач. Их мастер саяхан ирсэн болохоор ядарсан байх. Чанфэн таныг дараа нь амрах газар аль хэдийн олчихсон.
Тэгээд тэр зөвхөн тэр хоёрт сонсогдохоор аяархан, —Чанфэн Их мастерт одоо хүртэл онгон хэвээр байгаа үзэсгэлэнтэй ихэр хоёр эгч дүүсийг ч олчихсон гэж шивнэлээ.
Ноцтой царайтай байсан Вэй Цаны царай тэр даруй гэрэлтсэн ч тэр үүнийгээ хурдан дарж авав. Энгийн өнгөөр, —Би зүгээр л түр амарна. Тийм зүйл хэрэггүй гэв.
—Их мастер ийм зүйл хүсэхгүйг би мэднэ. Гэхдээ таныг шүтэн биширдэг хүмүүст ийм боломж олговол сайхан биш гэж үү? гэж Ся Чанфэн инээмсэглэн хэлэв.
Гэвч дотроо тэр харааж байлаа. Өвгөн завхай минь, чиний тачаалыг тэнгэрийн доорх хүн бүр мэддэг байхад бас л ийм хуурамч дүр эсгэх юм.
—Ха ха, хэн нэгнээр зохицуулуулчих. Би зүгээр л түр амаръя. Тийм зүйлд сэтгэл алга гэж Вэй Цан хэлэв.
Зүрх чинь хүрэхгүй байгаа юм уу? Мэдээж хүрэхгүй. Чи тэднийг хүчээр эзэмдэхийг илүүд үздэг биз дээ. Ся Чанфэн хэсэг зуур дотроо үглэснээ, царай нь гэнэт хөшиж, Ся Байчи Цуст сүнсний угсааны жимсийг нэрдэж эхэлснийг анзаарав.
Цус Нягтруулах үрэл амжилттай болох эсэх нь ихээхэн хэмжээгээр Цуст сүнсний угсааны жимстэй холбоотой. Хэрэв түүний шимийг цэвэр гаргаж чадвал амжилт олох магадлал эрс нэмэгдэнэ.
Ся Байчи Цуст сүнсний угсааны жимсийг болгоомжтойгоор тогоондоо хийж, Үрэл нэрэх галынхаа хэмийг аажмаар нэмэв. Үнэндээ тэр ийм настай жимсийг анх удаа нэрж байгаа тул огтхон ч хайнга хандаж зүрхэлсэнгүй.
—АА! ХӨӨЕ!! АА!!
Бүх талбай нам гүм болсон ийм чухал мөчид Лун Чэнь гэнэт орилж, хашхирч эхэлсэн нь бүгдийг цочирдуулав.
ПАНГ!
Ся Байчигийн гар чичирч, Үрэл нэрэх гал нь огцом нэмэгдэхэд Цуст сүнсний угсааны жимс тэр дороо үнс болон хувирав.
Бүх талбай үхлийн нам гүмд автжээ. Бүгд Лун Чэнь рүү цочирдон ширтэж байв.