Лун Чэний царай ингэтлээ гэнэт хувирахыг хараад Чү Яогийн зүрх палхийв. Ши Фэн, Бүдүүн Юй болон бусад нь ч бас айжээ.
Түүний ялагдлын төлөөс дэндүү өндөр байлаа. Үхсэн ч тэвчиж чадахааргүй зүйл байв. Харин Ся Чанфэн Лун Чэний царайг хараад дотроо хүйтнээр инээмсэглэж байлаа.
—Ха ха, Лун Чэнь, чи юу хүлээгээд байгаа юм бэ? Нааш ирж өвдөг сөгдөн мөргөхгүй юм уу? — гэж Ся Байчи Лун Чэнийг ёжлон хэлэв. Тэр өөртөө туйлын их сэтгэл хангалуун байлаа.
Лун Чэнийг доромжлох нь түүнд үрэл урлаачийн зэрэгт дэвшихээс ч илүү сайхан санагдаж байлаа! Догдолсондоо бие нь өөрийн эрхгүй чичирч эхлэв.
Лун Чэний царай туйлын хүнд болж, Үрэл нэрэх зуухнаас аажуухан үрэл гаргаж ирэв. Тэр харамсангуй хэлэв:
—Би даруухан байя гэж бодсон юм. Гэвч тэнгэр зөвшөөрсөнгүй.
Лун Чэнь үнэхээр гартаа бөөрөнхий эмийн үрэл барьсан байсныг сая л бүгд олж харав. Түүнийг ингэж гуньсан дүр эсгэсэнд нь бүгд хараав.
—Тэр муу золиг! — гэж Чү Яо гайхаж бас баярлан уулга алдав. Түрүүнд тэр үнэхээр айсандаа ухаан алдах шахсан байв.
—Тэнгэр минь, би үнэхээр үхэж мэдэх нь. Ингэсээр байвал зүрх минь тэсэхгүй нь! — хэмээн Бүдүүн Юй арчаагүйхэн газарт унав.
Лун Чэнь жүжиглэж байсныг хүмүүс сая л ойлголоо. Ялангуяа Ся Байчи нүүр лүү нь алгадуулсан мэт болжээ.
—Лун Чэнь, чи надаар тоглож зүрхэллээ гэж үү? — гэж Ся Байчи хилэгнэн хашхирлаа.
—Зүгээр л хүнийг жаахан наадсан төдий. Чи яагаад ингэтлээ нухацтай хүлээж аваад байгаа юм бэ? — гэж Лун Чэнь хайнга хэлэв.
—Хм, Лун Чэнь, чи Цус Нягтруулах үрэл нэрлэсэн байлаа ч ялагдана. Чиний нэрсэн үрэл доод зэрэгтэй, харин минийх дунд зэрэгтэй.
Ся Байчи гараа өргөн үрлийн судлыг үзүүлэв. Ойр байсан бүх хүн түүнийг маш тодорхой харж байлаа.
—Байчи эгч үнэхээр авьяастай юм! Ийм залуудаа хоёрдугаар түвшний дунд зэргийн эмийн үрэл нэрлэж чаддаг болжээ. Үнэхээр бишрэмээр байна! — хэмээн ханхүү Чү Ян уулга алдав.
Ийм залуу үрэл урлаач үнэхээр ховор байлаа. Магадгүй хэдэн арван жилд ганцхан удаа л тийм хүн төрдөг байх. Ийм авьяастан үрэл урлах замд хол явж чадна.
Ся Байчигийн ёжтой төрхийг хараад Лун Чэнь хүйтнээр хэлэв:
—Хэн нь ялж, хэн нь ялагдсаныг чи шийдэхгүй.
—Булзааруулах гээд байна уу? Миний үрэл үрлийн судалтай, харин чинийх байхгүй. Ийм илэрхий ялгааг ч олж харахгүй байна уу? — гэж Ся Байчи ёжлов.
Лун Чэнь гар дахь үрлээ өргөөд:
—Чиний үрэл дунд зэрэгтэй гэдэг нь үнэн. Гэхдээ миний гарт байгаа үрэл ч бас дунд зэрэгтэй.
Лун Чэнь ингэж хэлсэн нь бүгдийг цочирдуулав. Гэвч анхааралтай ажиглахад түүний гар дахь үрэл үнэхээр жирийн л харагдаж байлаа. Булцгар, бөөрөнхий боловч дээр нь үрлийн судал огт байсангүй.
—Дунд зэргийн эмийн үрэл гэнэ ээ? Хм, би яагаад тэгж харахгүй байгаа юм бол? — гэж Ся Байчи ёжлон хэлэв.
—Чамайг үнэхээр өрөвдөж байна. Ийм залуудаа нүд чинь ингэтлээ сохорчихож. Дунд зэргийн эмийн үрэл заавал үрлийн судалтай байх ёстой гэж хэн хэлсэн юм бэ? — гэж Лун Чэнь санаа алдав.
Үүнийг сонсоод Вэй Цангийн царай үл ялиг хувирав. Нүдэнд нь цочрол тодорч, Лун Чэний гар дахь үрлийг ширтэж орхив.
Тэр дөнгөж сая уг үрлийг бага зэрэг хачирхалтай гэж мэдэрсэн байлаа. Лун Чэний үгийг сонсоод үрэл бүрэлдэхийн өмнө хийсэн үйлдлийг нь санан, тэр даруй бага зэрэг будилжээ.
—Үрлийн шинжилгээний төхөөрөмжийг гарга!
Их мастер Юнь Чигийн тушаалаар Үрэлчийн дагалдан хүндэтгэлтэйгээр нэгэн том төхөөрөмж авчрав.
Тэр нь ширээтэй төстэй бөгөөд голдоо эмийн үрэл тавих хонхортой байлаа. Үрлийн чанарын зэргийг тогтооход хамгийн өндөр нарийвчлалтай төхөөрөмж ажээ.
—Эмийн шим жаран хувь байна. Ся Байчигийн үрэл дунд зэргийн үрэлд тавигдах шаардлагыг хангаж байна — гэж Үрэлчийн дагалдан төхөөрөмжийн заалтыг уншив.
Үрэл дэх эмийн шим тавин хувийг эзэлбэл доод зэрэгт тооцогдоно. Харин жаран хувьд хүрвэл дунд зэрэг болно. Ся Байчигийн Цус Нягтруулах үрэл дунд зэрэгт арайхийн хүрчээ.
—Лун Чэнь, чиний энэ “дунд зэргийн” үрэл чухам юугаараа онцгойг би үнэхээр мэдмээр байна — гэж Ся Байчи үрлээ буцаан аваад ёжлов.
Тэр Лун Чэний үрэл үнэхээр дунд зэрэгт хүрсэн гэдэгт итгэсэнгүй. Үрлийн судал ч байхгүй байхад тэр хэнийг хуурах гээд байгаа юм бэ? Энэ бол зүгээр л сүүлчийн арга чарга байлаа.
—Тэгвэл сайн хар.
Лун Чэнь инээгээд эмийн үрлээ Үрэлчийн дагалдангийн гарт өгөв. Дөнгөж нэрсэн үрэл бүрийг зургаан цагийн турш нимгэн үрлийн бүрхүүл бүрхдэг бөгөөд түүнийг хуурамчаар бий болгох боломжгүй байлаа.
—Эмийн шим жаран гурван хувь байна. Ноён Лун Чэний эмийн үрэл дунд зэргийн үрэлд тавигдах шаардлагыг хангаж байна — гэж Үрэлчийн дагалдан шинэ заалтыг уншив.
—Юу гэнэ ээ?!
Ся Байчи итгэж ядан мэл гайхаж, гар дахь үрэл нь хүртэл газарт унав. Толгой нь хоосорч, «Би ялагдсан гэж үү?» гэх бодол л төрөв.
Зөвхөн тэр биш, бусад бүх хүн цочирсон бөгөөд ялангуяа Вэй Цан хамгийн их алмайрав. Төхөөрөмж дээрх тоог харахад царай нь үнсэн саарал болжээ.
Үрэл нэрэх явцад болсон бүхнийг Вэй Цан өөрийн нүдээр ажигласан тул энэ яавч хуурамч зүйл биш байлаа. Лун Чэнь үнэхээр ямар ч үрлийн судалгүйгээр дунд зэргийн үрэл нэрлэжээ.
Ердийн үед үрлийн чанарын зэргийг нэрэх явцад нь тогтоодог байв. Тиймээс Вэй Цан Ся Байчид гурван зуун жилийн настай Цуст сүнсний угсааны жимснүүдийг өгсөн юм. Түүнийг ялагдашгүй байр сууринд тавьсан гэж хэлж болно.
Тэгээгүй бол тэр ингэж сүр бадруулан, Галын ирвэсийн Араатны галыг шагнал болгон тавихгүй байлаа. Гэтэл одоо Ся Байчи ялагджээ.
—Боломжгүй! Лун Чэнь, чи муу новш минь, бидэнд хуурамч үрэл өгсөн байна! Шинжилгээний дүнг хахуульдсан байна! Би чамайг ална!
Ся Байчи гэнэт буруутган хашхирч, галзуурсан эмэгтэй шиг түүн рүү дайрав. Лун Чэнь түүнтэй зууралдахыг хүссэнгүй. Тэр ойртонгуут нь ганц өшиглөөд нисгэхэд л хангалттай байв.
—Байчи, боль! Бүү үймүүл! — гэж Вэй Цан түүнийг барин авч, хатуу сануулав. Өнөөдрийн хэрэг санаанд оромгүй бүрэн бүтэлгүйтлээр дууссаныг тэр ойлгож байлаа.
Ийм олон хүний өмнө хэлсэн үгнээсээ буцвал түүнд үнэхээр нүүр үлдэхгүй. Тиймээс тэр Ся Байчиг зогсоохоос өөр аргагүй байв.
Бай Сячи Вэй Цангийн атгалаас зэрлэгээр тэмцэлдэн:
—Өвгөн завхай минь, чи өчигдөр надтай орон дээр наадахдаа юу гэж хэлсэн билээ? Галын ирвэсийн Араатны галыг лав надад үлдээнэ гэсэн биз дээ? Надад өг! — гэж ориллоо.
Тэр гомдолтойгоор хашхирахад дуу нь талбай даяар цуурайтаж, тэнд байсан хүн бүр сонсов. Цөөнгүй хүн толгой сэгсрэв.
Энэ Вэй Цан их мастерын цолтой атлаа үнэхээр хогийн амьтан байлаа. Урьд нь түүний завхай явдлын тухай зөвхөн цуурхал л байсан. Харин одоо Ся Байчигийн үгсийн дараа түүнийг дорд үзэхгүй хүн үлдсэнгүй.
Вэй Цан уурласандаа нил ягаан болж, Ся Байчиг манаруултлаа алгадаад:
—Байчи сэтгэл нь хэт хөдөлж, дэмий балай юм ярьж байна. Түүнийг аваад яв — гэж тушаав.
Ся Байчиг авч явсны дараа талбай тэр чигтээ нам гүм болов. Лун Чэнь Вэй Цан руу харснаа гараа сунгав. —Өг.
Вэй Цангийн царай туйлын муухай болж, дотор нь цус гоожих шиг байлаа. Энэ Галын ирвэсийн Араатны гал үнэхээр нандин зүйл бөгөөд тэр үүнийг Ся Байчид өгөхөөр бэлдсэн юм.
Гэвч Юнь Чигээс давуу байдал олж авах гэсэн оролдлого нь өөрт нь асар их хохирол авчирна гэж тэр төсөөлөөгүй. Юнь Чигийн нэр хүндийг унагаах гэсэн ч эцэст нь өөрийнхөө нандин эрдэнэсийг алдчихав. Гэсэн ч ийм олон хүний өмнө үгнээсээ буцах нүүр түүнд үнэхээр байсангүй.
—Ав.
Лун Чэнь савыг авч, дотор нь лугшин буй галан бөмбөлөг байхыг хараад баярласандаа уулга алдав.
—Ха ха, баярлалаа. Энэ өвгөн ч бас муугүй юм байна гэж Лун Чэнь анх удаа бодов.
—Чи үүнийг яаж хийснээ надад хэлж чадах уу? — гэж Вэй Цан асуув. Тэр дотроо дургүйцэж байлаа. Энэ удаа тэр үнэхээр их гарз амссан байв.
Лун Чэнь хэсэг эргэлзэв. Гэвч Их мастер Юнь Чи түүнд урам өгсөн харц илгээхийг хараад инээмсэглэн хэллээ:
—Таны насыг хүндлээд хэлье. Энэ бол үрэл нэрэх нууц арга. Би үүнийг Кэ Гүгийн тэмдэглэлээс харсан юм. Тэнд энэ арга байсан. Үрэл бүрэлдэх гэж байх үед жижигхэн нүх гаргаад, Сүнсний хүчээр эмийн шимийг түгжин барина. Дараа нь Сүнсний хүчний өөр нэг хэсгээр хольцыг гадагшлуулна. Ингэснээр үрлийг хоёр удаа цэвэршүүлж чадна. Одоо ойлгов уу?
—Кэ Гүгийн тэмдэглэл үү? Чи Үрлийн хаан Кэ Гүг хэлж байна уу? — гэж Вэй Цан цочирдон асуув.
—Би мэдэхгүй. Ямар ч байсан би нэгэн номоос харсан юм. Өөрөө хайж ол — гэж Лун Чэнь толгой сэгсрэв. Тэр бүх үнэнийг хэлсэнгүй.
Сэжиг төрүүлэхгүйн тулд тэр эвлэлийн тэмдэглэлд бүртгэгдсэн олон аргачлалыг нэг бүрчлэн үзэж судалсан байлаа. Тэдгээрийн дотор Лун Чэний хэлсэн арга үнэхээр байсан ч түүний хэрэглэсэн арга яг адилхан биш байв.
Тэр арга ердөө ганц нүх гаргахыг заасан байлаа. Харин Лун Чэнь хоёр нүх гаргасан юм. Нэг нүхээр нь хольцыг шахан гаргаж, нөгөөгөөр нь тэнгэр газрын Сүнслэг эрчмийг сорж байв. Эс бөгөөс тогоон доторх Сүнслэг хий үрэл нягтран бүрэлдэхэд хүрэлцэхгүй байх байлаа.
Хэрэв ганцхан нүх ашиглавал хий зөвхөн гадагшилж, дотогш орж чадахгүй. Сүнсний хүч хэчнээн их байлаа ч эцэст нь үрэл бүрэлдүүлэх боломжгүй болж, бүхэл зуух дүүрэн эмийн үнс л үлдэнэ.
Лун Чэнь Их мастер Юнь Чигийн зүг алхаж очоод мэхийн ёслов. Юнь Чи толгой дохив. Лун Чэний өнөөдрийн үзүүлбэр түүний төсөөллөөс бүрэн давжээ.
Үүний зэрэгцээ ийм эрсдэлтэй байхад мөрий тавихаар зориглосон Лун Чэний зоригийг тэр биширч байлаа. Одоо Лун Чэнь Араатны галтай болсон тул түүнийг Үрэл нэрэх гал болгон боловсруулсны дараа галын хүч нь дор хаяж арав дахин нэмэгдэх байв.
Хүчирхэг Үрэл нэрэх гал дээр хүчирхэг Сүнсний хүчийг нэмбэл, Лун Чэний үрэл нэрэх замд ямар ч саад үлдэхгүй.
Лун Чэнь Чү Яогийн дэргэд очив. Түүний дур булаам царайг хараад Лун Чэнь цээжинд нь шургах шахав.
Өнөөдрийн явдал тэдний хооронд байсан бүх саадыг арилгаж, хоёр зүрхийг нь урьд урьдынхаас хамаагүй ойртуулжээ.
—Би чамд амласан зүйлээ заавал биелүүлнэ. Надад итгэ — гэж Лун Чэнь намуухан хэлэв.
Чү Яо өхөөрдөмөөр толгой дохив. Түүний шийдэмгий байдлыг хараад сэтгэл нь дулаацаж, өөрийгөө дахин ганцаараа биш болсон мэт мэдэрлээ.
Лун Чэнь Хатан эхэд үл ялиг мэхийн ёслоод Тулааны талбайгаас бууж, өөрийн суудалд эргэн очив. Түүнийг алхах бүрд хүн бүрийн харц дагаж байлаа.
Ялангуяа эмэгтэйчүүдийн нүд нь гэрэлтэж байв. Лун Чэний өнөөдрийн авир бүдүүлэг хэрнээ омголон байлаа. Тэр Их мастер Вэй Цангийн өмнө шууд харааж зүрхэлсэн нь эмэгтэйчүүдэд шинэлэг бөгөөд сэтгэл хөдөлгөм санагджээ.
Тэгээд үрэл нэрэх тавцан дээр тэр өөрийн хөнгөн, тайван арга барилаа харуулсан. Тэр огт баригдалгүй, эцсийн мөчид гайхалтайгаар сөрөг довтолгоо хийж чадсан юм.
Ийм хүнийг тэд урьд өмнө огт уулзаж байгаагүй. Тэр цоо шинэ, содон нэгэн байлаа. Лун Чэнь тэдний хажуугаар өнгөрөхөд зоригтой хэд нь хүртэл түүнийг өдөж, сээтэгнэхийг оролдов.
Лун Чэнь суусны дараа Бүдүүн Юй болон бусад нь бүгд догдлон хөөрөв.
—Лун ах аа, та үнэхээр дэндүү хүчтэй юм!
—Ха ха, одоо би Араатны галтай болсон болохоор та нарыг Цус Нягтруулах шатанд заавал гаргана — гэж Лун Чэнь тэдний өөрт нь санаа тавьж байсныг бодон сэтгэл нь хөдөлж хэлэв.
Тэр тайзан дээр байсан ч доор болж буй бүхнийг харсан байлаа. Тиймээс тэдний өөрт нь зориулсан бүх сэтгэлийг тэр мэдэж байв.
Бүдүүн Юй болон бусдын бясалгалын шат өндөр биш байлаа. Лун Чэнь хүчирхэг болох тусам тэдэнд үзүүлэх тусламж нь улам их болно.
Лун Чэнь доройтож явах үед эдгээр хүмүүс үргэлж түүний дэргэд үлдсэн билээ. Энэ мэдрэмж Лун Чэний хувьд үнэхээр эрхэм байв.
Тэднийг ярилцаж байтал гэнэт нижигнэсэн уухай сонсогдож, Лун Чэнь болон бусад нь сэртхийв. Ши Фэн инээн хэлэв.
—Найр жинхэнээсээ эхэллээ!