Есөн Одот Ноёрхогч Биеийн урлаг

5-р анги

5-р бүлэг — Эзэн хааны сургууль

Сонсох

Эзэн хааны сургууль сар бүр нэг өдөр эзэн хааны нийслэлийн язгууртнуудын өв залгамжлагчдад үүд хаалгаа нээдэг байв. Өглөө нь тэд яруу найраг, ёс жаягт суралцаж, үдээс хойш ордны Тулааны ур чадварын сан хүн бүрт үнэ төлбөргүй нээлттэй болдог байлаа.

Эзэн хааны сургуулийн өмнөх нээлтүүд Лун Чэнд огтхон ч утгагүй байсан юм. Учир нь тэр очсон ч тэндхийн бүх хүний доог тохууны бай болохоос өөрцгүй байв.

Харин одоо байдал өөрчлөгджээ. Фэнфүгийн үрлийг уусны дараа Лун Чэнь Фэнфү одны анхдагч хэлбэрийг аль хэдийн бүрэлдүүлсэн байлаа.

Хэдийгээр энэ нь дөнгөж анхдагч хэлбэр бөгөөд тийм их Сүнслэг эрчим хадгалж чадахгүй ч ердийн биеийн меридиан сувгуудад багтахаас хавьгүй ихийг хадгалж чадна. Эцсийн эцэст меридианууд нь гол мөрөнтэй адил, харин Даньтянь нь тэдгээр голыг тэтгэдэг далайтай адил бөгөөд заримдаа бүр “эрчмийн тэнгис” гэж нэрлэгддэг байв.

Гол мөрөн том мэт харагдаж болох ч багтаамж нь хязгаартай. Даньтянь түүнийг тэтгэхгүй бол хуримтлагдсан эрчим нь удалгүй бүрэн шавхагдана. Харин Фэнфү одыг нягтруулан бүрэлдүүлснээр энэ асуудал бүрэн шийдэгдсэн юм. Хамгийн чухал нь Фэнфү одны анхдагч хэлбэр бүрэлдсэн тул хангалттай эрчим байхад эцэстээ бүрэн төгс Фэнфү од болон хувирна.

Тэр үед Лун Чэнь өөрт нь л байдаг, Даньтянь болгон ашиглаж болох өвөрмөц зүйлтэй болно. Энэ нь Есөн Одот Ноёрхогч Биеийн урлагийн хамгийн онцгой тал байлаа.

Есөн од бүгд нээгдэхэд есөн Даньтяньтай болсонтой адил. Ийм хүчирхэг Сүнслэг эрчмийн эх үүсвэр ямар хүчтэй болохыг хэн ч ойлгож чадна.

Түүнчлэн Лун Чэнь Есөн Одот Ноёрхогч Биеийн урлагийг бүхэлд нь эзэмшиж байв. Харамсалтай нь ийм бясалгалын техник тэнгэрийг сөрсөн хүчтэй бөгөөд Лун Чэний ойлголт одоогоор маш дутмаг хэвээр тул үүнийг ойлгоход эцэс төгсгөлгүй их цаг зарцуулах шаардлагатай байлаа.

Фэнфү одыг бүрэн нягтруулж чадмагцаа тэр асар их хэмжээний Сүнслэг эрчим хадгалж чадна. Дараа нь цусны судсаа нягтруулан Цус Нягтруулах шатанд орж, жинхэнэ тулаанч болохыг оролдож болно.

Хий Хураах шат бол тулааны урлагийн бясалгалын ердөө эхний алхам байв. Цус Нягтруулах шатанд орж, цус, хий нь оргилон, тулааны хүч нь огцом нэмэгдсэн цагт л хүнийг жинхэнэ тулаанч гэж үзэж болно.

Лун Чэнь өөрийгөө Хий Хураах шатны хэддүгээр тэнгэрийн шатанд тооцогдохыг мэдэхгүй байлаа. Гэвч анхдагч Фэнфү од бүрэлдсэнээр биеийнх нь хүч санаанд оромгүй ихээр нэмэгджээ.

Одоо тэр тун энгийнээр нударга зангидан цохиход л салхи исгэрч, үүссэн хүч нь бүр хоёр метрийн цаана байгаа ваарыг хагалахуйц болжээ. Үнэндээ бүх бие нь хүчээр бялхаж байгаа мэт санагдана.

Энэ удаа Лун Чэнь Эзэн хааны сургуульд Тулааны ур чадварын санд орох зорилготой ирсэн байв. Фэнфү од нь бүрэн нягтран бүрэлдэхэд ойртож, бие дэх Сүнслэг эрчим нь аажмаар нэмэгдсэн тул тэр аль хэдийн Тулааны ур чадвар эзэмшиж эхэлж болох байлаа.

Тулааны ур чадвар хэмээх эдгээрийг бүгдийг нь туйлын хүчирхэг ахмадууд бүтээсэн байв. Эдгээр нь хүний Сүнслэг эрчим, хий болон меридиан сувгийг ашигладаг хүчирхэг байлдааны ур чадварууд байлаа.

Тулааны ур чадвар үнэхээр аймшигтай: энэ нь тулаанчдад ердийн хүчнээсээ хэд дахин илүү хүч гаргах боломж олгодог тул ийм хүчний өмнө баатарлах аргагүй.

Тиймээс Тулааны ур чадвар бүр тулаанч хүнд маш чухал. Лун Чэнь одоо Тулааны ур чадвар эзэмшихүйц Сүнслэг эрчимтэй болсон тул аль нэгийг нь олж авахыг тэсгэлгүй хүсэж байв.

Эзэн хааны сургууль эзэн хааны нийслэлийн хойд талд байрладаг байлаа. Энэ нь хэдэн арван километр газар үргэлжилдэг бөгөөд Эзэн хааны ордны дараа нийслэлийн хамгийн сүрлэг, сүр хүчтэй барилга байв.

Лун Чэнь таних тэмдгээ үзүүлээд Эзэн хааны сургуульд орж, шууд Уран зохиолын танхим руу явлаа. Өглөөний бясалгал тэнд явагддаг бөгөөд бясалгагчид багш нарын Дао-гийн хичээлийг сонсдог байв. Багш нар ёс жаяг, яруу найргаас эхлээд эртний уран зохиолын онол хүртэл бүхий л зүйлийн талаар ярьдаг байлаа.

Тэр Уран зохиолын танхимд ороход дэндүү эрт байсан тул асар том танхимд хорь гаруйхан хүн л байв.

—Ха ха, Лун ах аа, та ирчихэв үү.

Лун Чэнь дөнгөж орж ирмэгц хэдэн залуу түүн дээр хүрч ирээд дотноор мэндлэв.

Эдгээр залуус Лун Чэньтэй адил янз бүрийн шалтгаанаар бясалгаж чаддаггүй байлаа. Тэднийг хамгийн дотнын найзууд гэж хэлэх аргагүй ч нэг зовлон туулсан, бие биеэ ойлгодог хүмүүс байв.

Галт Шувууны Дуут эзэнт улсын тулааны урлагийн алтан үед эдгээр залуус Лун Чэнь шиг ингэтлээ өрөвдмөөр дээрэлхүүлдэггүй байсан ч мөн л байнга шоолуулж, хүйтэн хөндий харьцаа амсдаг байлаа.

Ийнхүү адилхан зовлон туулсан хүмүүс Лун Чэньтэй улам дотноссон юм. Тэд түүнтэй уулзаагүй нэлээд удсан тул одоо түүнийг хараад бүр ч их баярлаж байв.

—Ха ха, та нар ч эрт иржээ гэж Лун Чэнь инээд алдан мэндлэв. Фэнфү одыг нягтруулан бүрэлдүүлж чадсан тул урьдын гунигтай байдал нь арилж, сэтгэл санаа нь ихээхэн дээрдсэн байлаа.

—Хэд хоногийн өмнө Лун ах асар их хүчээ үзүүлж, Ли Хаог ялсан гэж сонссон. Аа, та үнэхээр биднийг бишрүүлж байна. Лун ах одоо жинхэнээсээ бясалгаж чаддаг болсон юм биш үү? гэж туранхай залуу атаархсан өнгөөр асуулаа.

Уг нь тэд бүгд Лун Чэньтэй ижил түвшинд байлаа. Харин Лун Чэнь Хий Хураахын гурав дахь тэнгэрийн шатанд хүрсэн Ли Хаог ялж чадсан гэж сонсоод бүгд маш их цочирч, бага зэрэг атаархсан юм.

—Хэ хэ, зүгээр л аз таарсан юм. Харин саяхан би нэг шинэ Тэнгэрлэг техник сурсан гэж Лун Чэнь хэлэв. Тэр энэ сэдвийг үргэлжлүүлэхийг хүссэнгүй тул нууцлаг шинэ зүйл сөхжээ.

—Тэнгэрлэг техник гэж юу юм бэ? гэж асуухад бүгдийн анхаарал тэр даруй өөр тийш хандаж, ярианы сэдэв солигдов.

—Хэ хэ, энэ дүү саяхан ховор зөн билгийн ном олж аваад, түүнийг нөр их хичээн уншсанаар цөөнгүй зүйл мэдэж авсан юм гэж Лун Чэнь бага зэрэг бардамнан хэлэв.

—Зөн билгийн арга гэнэ үү? Тэр чинь гудамжны мэргэчид хүмүүсийг хуурахдаа ашигладаг зүйл биш үү?

—Тийм ч биш. Би тэр зөн билгийн аргаар Ли Хаогийн нүүрэнд гай зовлонгийн бараан шинж байгааг харсан юм. Тэгээд л түүнтэй тулалдахаар шийдсэн. Харин үр дүн нь… хэ хэ гэж Лун Чэнь хэлээд инээдээ тэндээ таслав.

Бүгд хэсэгхэн зуур эргэлзсэн боловч гэнэт нэг нь учрыг олсон мэт царай гарган хэлэв. —Үнэн байж магадгүй юм байна. Тэр өдөр Ли Хао шидүүлчихсэн мэт байсан, Лун ахад ялагдахаасаа өмнө бие нь тулааны эрчмийн өчүүхэн ч шинжгүй байсан гэж сонссон.

Лун Чэнь, Ли Хао хоёрын тулааны нарийн ширийн зүйлийг бүгд мэдэж байсан ч олон хүн Ли Хаогийн ялагдлыг тайлагдашгүй нууц гэж үздэг байв. Сүүлийн үед Лун Чэний тухай яриа ч газар авчээ.

—Хэ хэ, Лун ах аа, та нүүр шинжихдээ гаргуун юм чинь намайг нэг хараад, сүйт бүсгүй маань яагаад намайг үргэлж зайлуулдгийг хэлж өгөөч. Яагаад надтай уулзахыг зөвшөөрдөггүй юм бол? гэж нэг хүн зовнингуй асуулаа.

—Асуудалгүй. Нааш ир, эхлээд бүгдээрээ суух газар олъё. Энд зогсоод байх нь нэг л зохимжгүй байна.

Тэд буланд байгаа нэг ширээнд суув. Ширээн дээр тэдэнд зориулсан багахан зууш хүртэл тавьсан байлаа.

Лун Чэнь ширээн дээрх амттаныг заан инээмсэглээд хэлэв. —Бүгдээрээ нэг нэгийг аваад идэцгээе.

—За гээд нөгөөдүүл нь ёсорхолгүйгээр бүгд нэг нэгийг авав. Тэд Лун Чэнь рүү бага зэрэг гайхсан харцаар харж байв.

—Амт нь ямар байна?

—Маш сайхан байна.

—Дахиад нэгийг идэх үү?

—За.

Тэр хүн дахин нэг амттан авч, нэг хазав. Гэвч ганцхан хазсаны дараа царай нь гэнэт гэрэлтэж, Лун Чэнь рүү хүндэтгэлтэй эргэн хэллээ. —Лун ахын зөвлөгөөнд баярлалаа. Энэ дүү одоо ойлголоо. Би дэндүү шунаж байсан юм байна. Лун ах надад хүн өөрийн нөхцөл байдалдаа сэтгэл хангалуун байх хэрэгтэйг сануулжээ, тийм үү?

Бүгд Лун Чэнийг биширсэн харцаар харлаа. Жаахан амттангаар хүртэл ийм гүн ухаан гарган бодож чаддаг гэж хэн санах билээ. Гэвч Лун Чэнь санаа алдан толгой сэгсрэв. —Буруу. Би чамд хэлэх гэсэн зүйл гэвэл чи аль хэдийн ийм тарган байж дахиад ийм их идээд байвал удахгүй хаалгаар ч багтахаа болино гэсэн юм. Сүйт бүсгүй чинь одоо хүртэл чамтай хамт байж, чамайг хаяагүй нь өөрөө асар их тэвчээр гаргаж байгаа хэрэг. Үүндээ л баярлах хэрэгтэй. Чам шиг биетэй хүний хажууд ямар ч эмэгтэй унтахаас айна. Унтаж байхдаа өнхөрвөл яах вэ? Түүнийг тэгж хүчтэй дарж, зураг шиг хавтгай болгочихно шүү дээ.

Тэр хүний царай улайж, Лун Чэний сануулгаар өөрийнхөө таван фут өндөр, дөрөв хагас футын өргөн гэдсийг харлаа. Тэр өмнө нь өөрийгөө ердөө жаахан таргалсан гэж боддог байсан бололтой.

—Бүдүүн Юй, Лун ахын үнэт цагийг бүү үр. Хурдан очоод жингээ хас. Лун ах аа, хэ хэ, миний нүүрийг нэг шинжээд үзэхгүй юу? гэж өөр нэг туранхай залуу инээмсэглэн хүндэтгэлтэй асуув.

—Өө, чи юу? гэж Лун Чэнь ихэд нухацтай дүр үзүүлэн түүнийг нэлээд удаан ширтсэний эцэст хэлэв. —Чиний нүүр царай гучин нас хүрэхээсээ өмнө ядуу зүдүү, бүтэлгүй явна гэж зааж байна. Харин сайн тал нь гучин нас хүрснийхээ дараа…

Тэр хүн баярлан хөөрч хэлэв. —Гучин нас хүрснийхээ дараа бясалгалын түвшин маань гэнэт өсөх юм биш үү?

—Үгүй. Гучин нас хүрснийхээ дараа чи нөхцөл байдалдаа аажмаар дасаж, цаашид бүтэлгүйтсэндээ бухимдахаа болино гэж Лун Чэнь хэлэв.

—…

Бүгд тэсэлгүй инээлдэв. Гэвч тэднийг инээж байтал гэнэт хоёр хорсол дүүрэн нүд өөрсдийг нь ширтэж байхыг харсан тул инээд нь тэр дороо тасрав.

Лун Чэнь тэр хүнийг аль эрт анзаарсан байлаа. Бүгд эргэн харвал Ли Хао тэднийг сум шидэх мэт хурц, хорслын харцаар ширтэж байв.

—Ли Хао ах аа, шарх чинь одоо гайгүй болсон уу? Баяр хүргэе! Гаднах шарх чинь бүгд эдгэрчээ. Харин дотор гэмтэл чинь ямар байна? гэж Лун Чэнь үнэхээр санаа тавьж байгаа мэт асуулаа.

Ли Хаогийн царай татвалзав. Тэр өдөр Лун Чэнь нүүрийг нь бяц дарж, түүнийг гэрт нь дамнуургаар зөөж хүргэсэн байлаа. Ли овгийнхон Үрэлчдийн холбооноос үрэлчийг яаран дуудаж, Ли Хаог эдгээхийн тулд асар их хэмжээний алтан зоос төлсөн юм.

Мөнгөтэй байх үнэхээр сайхан ажээ. Ийм богино хугацаанд Ли Хао аль хэдийн жирийн хүний төрхөндөө эргэн орсон байлаа.

Гэвч Лун Чэнь энэ сэдвийг дахин сөхөхөд Ли Хаогийн цавь тэр өдөр Лун Чэний өшиглөсөн цохилтыг санасан мэт өвдөж эхлэв.

Тэр үед Лун Чэнь үнэхээр хэрцгийгээр өшиглөсөн бөгөөд Ли Хаог тахир дутуу болгоход өчүүхэн төдий л дутсан байв. Гэхдээ түүний уурыг хамгийн их хүргэсэн зүйл нь гэрт нь дамнуургаар хүргэгдэж, эмчлүүлснийхээ дараа л нэг чухал зүйл дутсаныг анзаарсан явдал байлаа. Эдлэнгийнхэн нь үүнийг мэдмэгцээ тулааны талбай руу яаран буцаж очсон боловч тэр үед талбай аль хэдийн цэвэрлэгдсэн байв. Тэр зүйлийг золбин нохой авч явсан гэж дуулжээ.

Ли Хао сэрээд энэ мэдээг сонсоход уурласандаа бараг үхэх шахав. Гэвч одоо үүнийг засах ямар ч аргагүй байлаа. Үрэлч хэчнээн гайхамшигтай байсан ч алдсан зүйлийг нь буцааж засаж чадахгүй.

Урьд нь хоёр байсан зүйл одоо ганц болжээ. Эр хүнийхээ нэг эрдэнийг алдсан нь алхахад нь ганхуулахгүй ч анхнаасаа хосоороо тэгш хэмтэй байсан зүйл ганц болчихсон нь түүнд үнэхээр хүнд байлаа.

Лун Чэнь энэ тухай дахин сөхсөнөөр Ли Хаогийн царай туйлын муухай болж, тэр шүдээ хавиран ууртайгаар Лун Чэнь рүү гөлийн ширтэв. —Лун Чэнь, чи муу гичийний хүүхэд! Би чамайг амь өрссөн тулаанд дуудъя! Чи зүрхэлж хүлээж авах уу? гэж Ли Хао ууртайгаар хэлэв.

Уг нь хөгжилтэй байсан Лун Чэний царай тэр даруй хөшиж чангарлаа. Ингэж доромжлуулна гэдэг үнэхээр тэвчишгүй хэрэг байв. Тэр тусмаа энэ нь ээжийг нь давхар доромжилсон хэрэг байлаа.

Үнэхээр амиа үнэлж мэддэггүй хүн байна. За яах вэ, чи Эгэл ертөнцийн зовлонгоос салмаар байгаа юм бол би чамд тусалъя.

—Өмнөхтэй адилхан, би бооцоо нэммээр байна.

Лун Чэнь Ли Хао руу хүйтнээр ширтэв. Чи үхмээр байгаа юм бол надад ашигтай зүйл санал болгосон нь дээр. Тэд нэг улсных байсан ч Лун Чэнь Ли Хаод огтхон ч санаа тавьдаггүй бөгөөд түүний үхэл түүнд өчүүхэн хэрэг байлаа.

—За. Чи бооцоог хэчнээн өндөр тавьсан ч би, Ли Хао, хүлээж авна гэж хэлээд Ли Хао дотроо ёжтой инээв. Бооцоо хэчнээн өндөр байсан ч Лун Чэнь үхчихвэл түүнийг зарцуулж чадахгүй. Тэр өмнөх удаа зүгээр л хайхрамжгүй байж, Лун Чэнь тэр завийг ашигласнаас болж ялагдсан гэж бодож байв. Одоо тэр лав дахин ийм алдаа гаргахгүй. Тиймээс энэ тулаан өмнөхийн адил төгсөхгүй нь гарцаагүй.

Нэмж хэлэхэд энэ удаа өөр байлаа. Тэр амь өрссөн тулаан зарласан бол өмнөх тулаанд өрсөлдөгчөө нэг цохилтоор хөнөөсөн ч хариуцлага хүлээхгүй байж болох боловч өрсөлдөгч бууж өгсөн л бол түүн рүү цааш довтлохыг хориглодог байв.

Харин амь өрссөн тулаанд хоёр хүн тавцан дээр гармагцаа амь насаа дэнчинд тавьсантай адил болно. Хэн нэг нь бууж өгсөн ч ямар ч нэмэргүй. Ялагч хүссэнээ хийж болох бөгөөд ялагдагчийн амь нас түүний гарт орно.

—За. Маргааш үд дундаас хойш дөчин таван минутын дараа амь өрссөн тавцан дээр уулзъя гэж Ли Хао хүйтнээр инээгээд, Лун Чэнь рүү яг л үхсэн хүн харж байгаа мэт ширтэв.

Лун Чэнь дотроо хүйтнээр ёжлон инээлээ. Одоо нэгийг нь шийтгэж, олныг сэрэмжлүүлэх цаг болсон байв. Ли Хао явахыг хараад тэр овжин инээмсэглэн хэлэв. —Алхахдаа тэнцвэрээ сайн хадгалаарай. Бүү бүдэрчихээрэй.

Лун Чэний үгийг сонссон хэдий ч аль хэдийн эргэж явсан Ли Хао гэнэт хөшиж, үгнийх нь далд утгыг ойлгосон тул царай нь мушилзав.

Тэр гүнзгий амьсгаа аваад юу ч сонсоогүй мэт дүр үзүүлэн Уран зохиолын танхимын өөр хэсэг рүү аажуухан алхав.

Гэвч Лун Чэний үг түүний эмзэг эрхтнийг нэвт сүлбэсэн ган зүү мэт байлаа. Хөлөө өргөх бүрд яс царцаам тэр довтолгооны дурсамж сэдэрч байв.

Тэр юу ч болоогүй мэт дүр үзүүлсээр байсан ч ингэх тусам алхаа нь улам эв хавгүй болж, бүгд түүн рүү хачирхсан харцаар ширтэв. Эцэст нь Ли Хао нугас шиг ганхсаар холдон одлоо.

Нэг хүн Лун Чэнь рүү эргэн харж, болгоомжлуулахдаа хэлэв. —Лун ах аа, та яагаад түүний дуудлагыг хүлээж авсан юм бэ? Та амь өрссөн тулаанд орох гэж байна шүү дээ. Эцэст нь хэн нэгэн үхэх болно.

—Асуудалгүй. Өнөөдөр би түүний нүүрийг шинжээд, эргэн тойронд нь үхлийн бараан аура орооцолдсоныг харсан. Тэр аура орооцолдон байгаа нь яг л сүнс амийг нь түгжсэн мэт байна. Тэр хоёр хоногийн дотор үхэх тавилантай. Тийм ээ, одоо хоёр гурван хүний тусламж хэрэгтэй нэг зүйл байна гэж Лун Чэнь шивнэлээ.

Бүгд бие бие рүүгээ харц солилцлоо. Эцэст нь Бүдүүн Юй шүдээ зууж хэлэв. —Лун ах гуйсан юм чинь, би бүх хадгаламжаа өгье.

Ингэж хэлээд тэр болор картаа Лун Чэнд гардуулан өглөө. Бүдүүн Юй түүнд үнэхээр ийм гүн нөхөрлөлийн сэтгэлтэй гэж Лун Чэнь огт санаагүй байв. Түүний болор картан дээр наян мянга гаруй алтан зоос байлаа.

Тэд бүгд язгууртнуудын өв залгамжлагчид байсан ч ихэнх нь овгийнхоо алслагдсан салбаруудад төрсөн тул төдийлөн чухалд тооцогддоггүй байв. Энэ хэмжээний алтан зоос Бүдүүн Юйгийн хувьд асар их мөнгө байх нь гарцаагүй.

—За, надад жаран мянга байна. Үүнийг ав.

—Надад тийм их мөнгө алга, ердөө гучин мянга байна. Лун ах аа, миний чадал энэ л байна.

—Надад…

Уг нь Лун Чэнь арав гаруй мянган алтан зоос зээлж чадвал их зүйл болно гэж бодож байлаа. Гэтэл тэд түүнд туслахын тулд халаасаа бүрэн хоослох ажээ.

—Хэрэв би үхчихвэл та нарын мөнгө бараг л үрэгдэнэ шүү дээ. —Лун Чэнь гартаа барьсан болор картуудыг хараад бүгдэд нь санууллаа.

—Лун ах биднийг басамжилж байна уу? Бидний хэн нь ч бясалгаж чаддаггүй бөгөөд өдөр бүр бусдын тарчлаалыг тэсэж явдаг. Лун ах тэдний нэгтэй бүх хүчээрээ тулалдахаар зориглож байгаа нь бидний хэнд ч байхгүй зориг. Харин танд өчүүхэн ч гэсэн туслах бол бидний хийж чадах зүйл гэж тэдний нэг нь хэлэв.

Эдгээр хүмүүс Лун Чэнь амь өрссөн тулааныг хүлээж авсныг хараад нийтлэг дайсантайгаа тэмцэж байгаа мэт догдолжээ. Лун Чэнь тусламж хүсэхийг хараад бүр ч хөөрцөглөж, эцэст нь гарах үр дагаврыг огт тоосонгүй.

Лун Чэнь толгой дохив. Тэр энэ сэтгэлийг зүрхэндээ бат хадгалан, хоёр зуун мянга гаруй алтан зоос атгаж байлаа.

Тэр мөчид хэсэг хүн Уран зохиолын танхимд орж ирэхэд, эхэндээ шуугилдаж байсан танхим тэр даруй нам гүм болов.

5-р анги дууслаа

Алдаа мэдэгдэх

Есөн Одот Ноёрхогч Биеийн урлаг5-р анги · Унших

Алдааны мэдээлэл илгээхийн тулд бүртгэлээрээ нэвтэрнэ үү.

Нэвтрэх
ӨмнөхДараах