Лун Чэнь орж ирж буй хүмүүс рүү эргэн харахад нүд нь хүйт даав. Энэ хэсэг хүн нэгэн хүнийг сарны эргэн тойронд одод бөөгнөрөх мэт тойрон хүрээлж, долигонож байлаа.
Тэр яг л хаш чулуугаар сийлсэн мэт, туйлын царайлаг залуу байв. Тулааны талбай дээр Лун Чэнийг үхэх шахтал зодож байсан хүн — Манхуан Хоугийн хүү Жоу Яоян өөр хэн байх билээ.
Жоу Яоян бол Манхуан Хоугийн язгууртан өв залгамжлагч бөгөөд бясалгалын түвшин нь үеийнхнийхээ дунд хамгийн өндөрт тооцогддог байв. Тиймээс язгууртан өв залгамжлагчдын дунд нэр хүнд нь асар өндөр байлаа.
Жоу Яоян Лун Чэнь болон нөхдийнхнийг тэр даруй олж хараад, үл ялиг инээмсэглэн тэдэн рүү алхав. Лун Чэнийг хараад тэр —Өнгөрсөн удаагийн явдалд үнэхээр уучлаарай. Ганц цохилт минь чамайг төрсөн эхийгээ ч танихгүй болтол чинь зодно гэж би бодоогүй юм гэв.
Ам нь харамссан үг хэлж байсан ч царайд нь өчүүхэн ч уучлалын шинж байсангүй. Түүний үгс басамжлалаар дүүрэн, яг л өөрийгөө бусдаас тэнгэрийн өндөрт зогсох хаан мэт үзэн Лун Чэнь рүү доош харж байгаа мэт байв.
—Санаа зоволтгүй. Удахгүй би чамайг төрсөн эмээгээ ч танихгүй болтол чинь зодно. Лун Чэнь хайхрамжгүй инээмсэглэсэн ч дотроо нууцхан буцалж байлаа.
Тэр өдөр сэрэхэд дэргэд нь зөвхөн ээж болон өнөөх хөгшин үрэлч байсан. Тэгэхээр энэ мэдээг тэр хөгшин этгээд дамжуулсан нь гарцаагүй.
Жоу Яоянгийн ганц өгүүлбэр нь өнөөх хөгшин эр Жоу Яоянгийн талын хүн байсныг Лун Чэнд хэлсэнтэй адил байв. Түүнчлэн тэр өдөр Лун Чэний шарх гаднаас харахад аймшигтай байсан ч үнэндээ амь насанд нь аюултай биш байжээ. Толгойн ар талын шарх хүртэл цус их гарснаас л сүртэй харагдсан болохоос үнэндээ тийм ч хүнд биш байв.
Тиймээс түүнийг эмчлэхэд үнэтэй эмийн үрэл хэрэглэх ямар ч шаардлага байгаагүй. Өнөөх хөгшин эр ээжийг нь айлгаж, бүх хадгаламжийг нь шавхахыг л санаархсан нь илт.
Ийм зүйл тэр хөгшинд өөрт нь ямар ч ашиг өгөхгүй ч Лун овгийн нөөцийг улам доройтуулна. Тэдний одоогийн амьдралын байдлыг бодвол цасан дээр мөндөр нэмсэнтэй адил байлаа. Лун Чэний араар ийм далд явуулга явж байсан гэж хэн санах билээ…
—Лун Чэнь, чи үхэхээр шийдсэн юм уу? Шарх чинь эдгэрэнгүүтээ өвдөлтөө мартчихсан бололтой. Ах Жоу Яоянгийн гарт дахиад үхэх шахтлаа зодуулахыг хүсээд байгаа юм биш биз?
—Тийм ээ, бясалгаж ч чаддаггүй хог байж ингэж хэрцгий үг урсгаж зүрхэлж байна. Үхэхээр барах нь дээ.
—Ямар тэнэг юм бэ. Ийм тэнэгийг бидэнтэй адил язгууртан өв залгамжлагч гэж тооцож байгаа нь биднийг доромжилж байна.
Жоу Яоян өөрөө ам нээх ч шаардлагагүй байлаа. Хажууд нь байсан хүмүүс Лун Чэнийг тэр дороо харааж, шүлсээ үсчүүлэн орилолдов.
—Лун Чэнь, чи надтай адил язгууртан өв залгамжлагч байж болно. Гэхдээ бидний нэг нь тэнгэрт, нөгөө нь газарт байна. Чи бол өчүүхэн шоргоолж, над руу харахаас өөр юу ч хийж чадахгүй. Тиймээс би чамайг дээрэлхсэн ч дуугүй зовохоос өөр аргагүй. Эс бөгөөс өнгөрсөн удаагийнх шигээ үхсэн нохой шиг зодуулна гэж Жоу Яоян хэлээд нэг хуруугаа өргөн Лун Чэний хамар руу чиглүүлэв.
ПАД!
Лун Чэнь хайхрамжгүй инээмсэглээд гэнэт гараа сунгав. Хэн ч хариу үйлдэл үзүүлж амжаагүй байхад тэр Жоу Яоянгийн сунгасан хуруунаас чанга атгаж, үл ялиг хүч гаргахад тас хийх чимээ гарав.
Жоу Яоян өрөвдөлтэй ориллоо. Хуруу нь хугарсан өвдөлт бүх биеийг нь доргиож байв. Түүний Арван хуруу нэг зүрх хэмээх арга Лун Чэний гарт ингэж амархан эвдэгдэж, хуруу нь хүртэл хугарна гэж хэн санах билээ!
Тэр Хий Хураах шатны долоо дахь тэнгэрийн давхаргад хүрсэн хүчтэй хүн байсан ч хүн Цус Нягтруулах шатанд ороогүй л бол жирийн хүмүүсээс арай илүү хүчтэй төдий байв.
Дээрээс нь Жоу Яоян гэнэдсэн тул өөрийгөө хамгаалж амжилгүй, ердийн хүнээс ялгаагүй болсон байв.
Лун Чэнь өвдөлтдөө нүүр нь татвалзсан Жоу Яоянг дээрээс нь доош харж, асуусан өнгөөр —Чи өөрийгөө бусдаас дээгүүр гэж боддог уу? Бусад нь чиний хувьд юу ч биш гэж үү? Өөрийнхөө тухай ярьж байгаа юм биш биз? гэв.
Гэнэтийн эргэлт бүгдийг цочроов. Жоу Яоян өвдөлтдөө автан хариу хэлж ч чадахгүй байлаа. Сая л бусад нь ухаан орж, Лун Чэнь рүү дайран очив.
—Новш минь, ах Яоянгийн хурууг хурдан тавь!
—Хэн нь ч над руу хүрээд ир, би зодож үхүүлнэ! гэж Лун Чэнь хашхирлаа. Жоу Яоянг дагалдагсад Лун Чэнь түүн рүү гар хүрснийг хараад бүгд орилолдон, түүн рүү бөөнөөрөө дайрав. Тэд Лун Чэнд хүрэхийн даваан дээр хажууд нь гэнэт том биетэй хүн гарч ирээд, аянга нижигнэх мэт архирсан дуугаар тэдний чихийг доргиулан ууртайгаар хашхирлаа.
Тэр хүн хэн байсныг хараад Лун Чэнь инээмсэглэв. Ши Фэнээс өөр хэн байх билээ.
Урагш дайрахаар завдаж байсан язгууртан өв залгамжлагчид Ши Фэн байгааг хараад бүгд зог тусав.
Ши Фэн бардам, хөндий хүн бөгөөд ямар нэгэн бүлэглэл, хүрээлэлд татагдан орох дургүй байв. Гэвч түүний бясалгалын түвшин язгууртан өв залгамжлагчдын дунд дээд зэргэд тооцогддог. Түүн дээр нэмээд бие галбир нь том, сүрлэг байсан тул бүгдийг сүрдүүлэн ухрааж чадлаа.
Хэсэг зуур бүгд чимээгүй болов. Уран зохиолын танхим даяар Жоу Яоянгийн өвдсөндөө ёолох дуу л сонсогдоно.
—Та нар юу хийж байна?!
Гэнэт хажуугаас ууртай зэмлэл сонсогдож, нэгэн хөгшин эр алхаж ирэв. Түүнийг харсан хүн бүрийн царай тэр дороо даруу, хүндэтгэлтэй болов.
Энэ хөгшин эр Уран зохиолын танхимын багш нарын нэг байлаа. Тэр Күнзийн эрдэмтэн бөгөөд шударга, хатуу хүн гэдгээрээ алдартай, сүр жавхлантай, цөөн үгтэй нэгэн байв.
—Уран зохиолын танхимд зодолдох юм бол нэг сарын хорих ялтай. Та нар үүнийг туршиж үзмээр байна уу? гэж хөгшин эр хүйтнээр хэлэв.
Лун Чэнь аль хэдийн няцарч, тахийсан Жоу Яоянгийн хурууг тавив. Дараа нь хөгшин эр рүү яаран эргэж, инээмсэглэн —Багш аа, та буруу ойлгожээ. Бид сая зодолдсон юм биш, зүгээр л туршилт хийсэн юм гэв.
—Өө? Туршилт гэнэ ээ? Ямар туршилт?
—Нэг хуруу таван хурууны довтолгоог хэр удаан тэсэж чадахыг шалгасан юм. Ингээд хамтын хүчийг юугаар ч зогсоож болдоггүй гэсэн дүгнэлтэд хүрлээ. Хэчнээн хүчтэй байсан ч ганц хуруу тусгаар учраас хүч нь үе үе суларна. Харин хамтрагчдаа түшиглэвэл хүчээ тасралтгүй гаргаж, илүү хүчирхэг, тэсвэртэй байж чадна. Энэ туршилтаар Жоу ах бид хоёр хүчийг хэрхэн зөв ашиглах талаар ойлголттой боллоо. Энэ нь цаашдын бясалгалд маань асар их тустай. Жоу ах аа, та энэ ашиг тусын талаар юу гэж бодож байна? гэж Лун Чэнь тайлбарлаад, далд санаа шингээсэн харцаар Жоу Яоян руу ширтэв.
Жоу Яоян уурласандаа ухаан алдах шахсан ч энэ гомдлоо дотроо залгихаас өөр аргагүй байлаа. Эс бөгөөс Лун Чэньтэй хамт хоригдох болно. Язгууртан өв залгамжлагч байсан ч Уран зохиолын танхимын дүрмийг зөрчиж болохгүй.
—Тийм ээ, зөв.
Жоу Яоян дуугаа тайван байлгахыг хичээсэн ч өвдөлтөөс болж хоолой нь хүртэл сөөнгө сонсогдов.
Хөгшин эр Лун Чэнь рүү харахад нүдэнд нь үл ялиг шоолсон өнгө гялсхийв. Гэвч эцэст нь толгой дохин —Ийм байсан юм бол би та хоёрыг буруутгахгүй. Гэхдээ санаарай, цаашид энд дахин үймээн дэгдээж болохгүй гэв.
Үүнийг сонсоод бүгд Лун Чэнь азтай юм гэж дотроо санаа алдав. Хөгшин эр түүнийг дэмий зохиож ярьж байгааг тодорхой мэдэж байсан ч бүгдийг нь явуулсан байлаа.
—Хөөе, түр хүлээ.
Жоу Яоян шүдээ зуун, зөвхөн хоёуланд нь сонсогдохоор дуугаа намсган Лун Чэнийг дуудлаа.
Лун Чэний гарын дайралт туйлын хэрцгий байв. Тэр хурууг нь хугалаад зогсохгүй, үл мэдэгдэх ямар нэг аргаар хурууных нь доторх меридиануудыг бантан болгожээ. Үгүй байсан бол Жоу Яоян ийм хүчтэй өвдөж, өчүүхэн ч эсэргүүцэх тэнхээгүй ийм өрөвдөлтэй байдалд орохгүй байв.
—Жоу ах аа, дахиад над дээр ирж туршилт хийхэд чөлөөтэй шүү.
Өнөөдөр энэ новшийн надад төлөх ёстой хүүгийн өчүүхэн хэсгийг л нэхлээ. Хамгийн муу нь хараахан ирээгүй… гэж дотроо бодсон ч гаднаа Лун Чэнь эелдэгхэн инээмсэглэв.
Хоёр зуу гаруй язгууртан өв залгамжлагч тайван, чимээгүйхэн суудалдаа суулаа. Хөгшин эр сэтгэл хангалуун толгой дохин, хичээлээ эхлүүлэв. Гэвч түүний зааж буй зүйлс тэдэнд бүдэг бадаг, ойлгомжгүй санагдаж, бараг бүгд чихнийх нь хажуугаар өнгөрөв. Бүгд нозоорсон ч хэн нь ч унтаж зүрхэлсэнгүй.
Хэдийгээр тэр хөгшин эрд өчүүхэн ч бясалгалын хүч байгаагүй ч Эзэн хааны сургуульд бүх зүйлийн эцсийн үгийг хэлдэг хүн байв. Түүнийг уурлуулбал тэр дороо хөөгдөж, үдээс хойш Тулааны ур чадварын санд орох тухай бодох ч хэрэггүй болно.
—Үүнийг тахианы өндөгтэй зүйрлэж болно. Нэг нь муудсан, нөгөө нь зүгээр. Гэхдээ зүгээр өндгийг идэхийг хүсвэл эхлээд муудсан өндгийг идэх хэрэгтэй.
Хөгшин эр түүх, сонгодог зохиол, цэцэглэн хөгжсөн улсыг хэрхэн засаглах ухаан, газар тариалангийн мэдлэг гээд элдвийг үргэлжлүүлэн ярив… Лун Чэнь хүртэл бараг зүүрмэглэж байлаа.
Харин Бүдүүн Юй шиг хүмүүс тун анхааралтай сонсож байв. Тэд бясалгаж чаддаггүй тул ирээдүйдээ боловсролдоо найдаж, төрийн албанд ямар нэг ажил олж авахыг хүсдэг байлаа.
Ийнхүү удаан үргэлжилсэн тарчлалын дор цаг аажмаар өнгөрсөөр үд боллоо. Өдрийн хоол идсэний дараа бүгд Тулааны ур чадварын ордон руу цувран явав.
Бясалгах ямар ч боломжгүй хүмүүс хүртэл тэднийг дагалаа. Тулааны ур чадварын ордонд тоо томшгүй олон Тулааны ур чадвар болон бясалгалын арга байсан тул тэдгээрийг үзэж явахдаа азтай учралтай тулгарч магадгүй байв.
Тулааны ур чадварын ордон гурван давхар байсан ч язгууртан өв залгамжлагч бүхэнд зөвхөн доод давхрыг нь нээжээ.
Ганцхан давхар байсан ч тэнд төрөл бүрийн Тулааны ур чадвар, бясалгалын аргаар дүүрэн арван долоон номын тавиур байлаа. Нүд гялбам сүрлэг дүр зураг хүмүүсийн сэтгэлийг хөдөлгөнө.
—Яоян ах аа, би Лун Чэньтэй аль хэдийн амь өрссөн тулааны гэрээ байгуулсан. Энэ удаа би түүнийг заавал алж, таны өшөөг авна гэж Ли Хао хүндэтгэлтэй хэлэв. Хэзээ сэмхэн гүйж ирсэн нь бүү мэд, Ли Хао аль хэдийн Жоу Яоянгийн дэргэд оччихсон байлаа.
Энэ үед Жоу Яоян хурууныхаа өвдөлтийг дарахын тулд хий ашиглан дарж чадсан байв. Гэвч хамгийн чухал нь түүний меридианууд түлэгдэн гэмтсэн тул үрэлчид очиж эмчлүүлэх шаардлагатай болжээ.
—Түүнийг алах цаг хараахан болоогүй байна. Тийм биш байсан бол би өнгөрсөн удаа л алчих байсан гэж Жоу Яоян толгой сэгсрэв. Тэгээд гэнэт —Тийм ээ, чи өнгөрсөн удаа яаж түүнд зодуулчихсан юм бэ? гэж асуув.
—Өө, үнэндээ би зүгээр л хайхрамжгүй байж, Лун Чэнь тэр боломжийг ашиглачихсан юм. Нэг хог намайг нэг удаа ялчихсан гэж бодохоор одоо ч уур хүрч байна гэж Ли Хао эцэс төгсгөлгүй харамсан хариулав.
Тэр удаагийн ганц ялагдал нэр хүндийг нь огцом унагаж, хүмүүс араар нь шивнэлдэн, элдвээр ярилцах нь түүнийг уур хилэнд автуулдаг байв. Тэр өнгөрсөн удаагийн явдлыг ердөө л түр зуурын хайхрамжгүй алдаа гэж итгэдэг байсан тул энэ удаа Лун Чэнийг алах хүсэл нь бүр ч их байлаа.
—Лун Чэнь одоохондоо, ядаж энэ үед үхэж болохгүй. Үүнийг битгий баллаарай гэж Жоу Яоян Ли Хао ойлгоогүй байж магадгүй хэмээн бодоод зориуд давтан хэлэв.
—Тэгвэл би яах юм бэ? Ингээд зүгээр орхих уу? гэж Ли Хао дургүйцэн асуув.
Жоу Яоян тахийж хугарсан хуруугаа хараад, уурласандаа шүдээ хавиран —Түүнийг алж болохгүй ч биенээс нь хэдэн юмыг нь салгаж авъя гэвэл болно гэв.
Үүнийг сонсоод Ли Хаогийн нүд догдлон гялалзав. —Гайхалтай! Энэ удаа тэр надаас авсан зүйлийг нь буцааж авна. Бас нэг нүдийг нь авч болно гэж бодож байна. Нүдэнд нь байдаг тэр харцыг харахаар үнэхээр дургүй хүрдэг юм гэж тэр хэлэв.
Жоу Яоян, Ли Хао хоёр инээлдсэн ч судар сонирхож байгаа дүр үзүүлсэн Лун Чэнь мөн инээмсэглэж байгааг анзаарсангүй. Гэхдээ түүний инээмсэглэл тэднийхээс хавьгүй хүйтэн бөгөөд яг л хоёр майлж буй хонь руу ширтэх ирвэс мэт байлаа.
Лун Чэнь байрлалаа ашиглан Сүнслэг эрчмээрээ тэр хоёрын яриаг тандахад тун тохиромжтой байв. Тэдний үгийг тод сонсож чадаагүй ч царайны хувирлаас нь ихэнхийг тааж чаджээ.
Тэр хоёр юу ч болоогүй мэт аяглан, номын тавиур дээрх эртний судруудыг үзэж эхлэхийг хараад Лун Чэнь тэдэнтэй одоо тооцоо бодох сонирхолгүй байлаа. Тиймээс жинхэнэ зорилгоо хайхад анхаарлаа шилжүүлэв.
Үрлийн бурхны дурсамжид Есөн Одот Ноёрхогч Биеийн урлаг болон үрэл боловсруулахтай холбоотой мэдээлэл л байсан. Тэнд Тулааны ур чадвар огт байгаагүй тул өнөөдөр заавал нэгийг олж авах хэрэгтэй байлаа.
Лун Чэнь эцэст нь нэг Тулааны ур чадварыг сонгож, гараа сунган авах гэж байтал бараан царайтай нэгэн түүнээс өрсөн уг номыг шүүрч авлаа.
—Уучлаарай, энэ ном надад таалагдчихлаа.
Тэр хүн Лун Чэнь рүү ч харсангүй. Хажууд нь хүн байхгүй мэт аяглан судрыг дэлгэж үзэж эхлэв.
Лун Чэнь үл ялиг хөмсгөө зангидав. Үүнийг зориуд хийсэн нь илт байсан ч тэр шууд арга хэмжээ авалгүй, өөр нэг номын тавиур руу шилжив.
Тэнд алганы Тулааны ур чадварыг олж хараад гараа сунган авах гэтэл хажууд аль хэдийн хүлээж байсан өнөөх бараан царайтай нөхөр дахиад л түүнээс өрсөн уг номыг шүүрч авлаа.
—Уучлаарай, энэ…
ПАД!
Хэрцгий алгадалт өнөөх бараан царайд бууж, үгийг нь таслан түүнийг нисгэн одуулав.