Ургамлын шингэнд дүрэгдэн суух нь тэсэхийн аргагүй там байлаа. Биеэ хамгаалахын тулд Лянь Чэнъюй Юань Ци-гээ биеэрээ эргэлдүүлэв. Өвдөлт үнэхээр аймшигтай байсан ч нэг өдөр Тай А Тэнгэрлэг Улсад орж, “Тай А Ариун Техник”-ийг сурч, олныг захирах нэгэн болно гэж бодон Лянь Чэнъюй цааш тэсэв!
Хүчирхэг болох гэсэн Лянь Чэнъюйгийн хүсэл зориг хэнийхтэй ч зүйрлэшгүй байв.
Хүсэл зориг нь сул хүн овгийн залуу эзний байр сууриа ашиглан сайхан хоол идэж, завхай зайдан амьдрах байсан. Ихдээ л нэр хүндтэй залуу эзэн болох байвч Лянь Чэнъюйгийн хүрсэн хэмжээнд хэзээ ч хүрэхгүй.
—Залуу эзэн Лянь үнэхээр агуу хүсэл зоригтой юм!
—Залуу эзэн Лянь яг л төмөр хүн шиг!
—Энгийн хүн ийм буцалсан ургамлын шингэнд дүрэгдэн сууж чадахгүй! Залуу эзэн Лянь бол хүний дундах луу юм!
Лянь Чэнъюй ургамлын шингэнд хавч хэлбэртэн шиг улайтлаа буцалж байхыг харсан эргэн тойрны гар хөл бологсод, тэр дундаа Жао Тежу, түүнд долигонож эхлэв.
Тэдний ярианы өнгө өөрсдөд нь огт зохихгүй байлаа. Учир нь тэд ердийн үед бүдүүлэг үг хэрэглэдэг ч долигонож байхдаа зориуд сүртэй тодотгол сонгожээ.
—Галыг улам нэм! гэж Лянь Чэнъюй шүдээ зуун хашхирлаа. Цельсийн ерэн хэмийн шингэнд дүрэгдэн суух нь үнэхээр их өвдөлттэй байв. Лянь Чэнъюйгийн духны судас товойж, биеийн арьс нь улайн, таталдан хумигдав.
Ийм байхад Лянь Чэнъюйг “хүний дундах луу” гэвэл дээд тал нь л хавчтай төрөл нэгтэн гэж хэлж болохоор байв. Хятад хэлэнд хавчийг шууд утгаар нь “луун сам хорхой” гэдэг ажээ.
Тэр үнэхээр туйлдаа хүрсэн байв. Гэвч ургамлын шингэний нөлөө төсөөлснөөс нь сул байлаа! Яагаад тэр вэ?
—Галыг улам нэмэх үү? гэж гар хөл бологсод бие бие рүүгээ харан, Лянь Чэнъюйг бахдан биширлээ.
—Новш гэж! Залуу эзэн Лянь галыг нэм гэсэн байхад юугаа хийгээд зогсоно вэ? Яасан юм? Та нар залуу эзэн Лянь үүнийг тэсэж чадахгүй гэж бодоо юу? Залуу эзэн Ляньгийн хүсэл зориг, чадвар гэдэг та нарын төсөөлөхийн ч аргагүй зүйл!
Жао Тежу бусдаасаа ахмад тул доод хүмүүсээ зэмлэн сургамжлав.
Тэгээд том овоолсон түлээг өөрөө зуух руу хийв. Гал тас няс хийж, дөл улам өндөрсөв.
Лянь Чэнъюйгийн бясалгалын ахиц чухал мөчид хүрснийг хараад Жао Тежу зориуд том сэнс авч, дөл рүү үлээлгэв.
Гал маш хүчтэй асаж, дөл нь Лянь Чэнъюйгийн үсийг түлэх шахав.
—Залуу эзэн Лянь, сайхан байна уу? гэж Жао Тежу догдлон инээмсэглэн асуув.
Лянь Чэнъюй дахиж ганц ч үг хэлж чадахааргүй болжээ. Тэр шүдээ тийм чанга зурснаас шүд нь цуурах шахсан байв. Нударгаа чанга зангидсан бөгөөд арьс нь ч буцалж, цууртлаа болсон байлаа. Гэсэн ч хүссэн үр дүндээ хүрсэнгүй.
“Юу болоод байна вэ?” гэж Лянь Чэнъюй ууртай бодов. Жао Тежугийн тусгай арчилгааны улмаас бие нь хайлах шахжээ.
Хүний арьс өндөр халуунд агшиж, цууртлаа болдог. Энэ үзэгдэл Лянь Чэнъюйгийн биед илэрч байлаа!
Гэвч Лянь Чэнъюй үүнийг тоох сөхөөгүй. Тэр оюун санааныхаа гүнд аймшигтай нэгэн боломжийг бодож байв. Түүнийг багалзуурдах мэт айдас төржээ.
Ийм өндөр бясалгалын түвшинд хүрч, Нил Цусны түвшинд хүрэхэд ганцхан алхам дутуу болсон Лянь Чэнъюй бие махбодод нь гарч буй өөрчлөлт бүрийг маш мэдрэмтгий анзаардаг байв.
Тэр дээд зэргийн ургамлаар дүүрэн саванд дүрэгдэж суусан ч зүрхний цохилтын хэм нь түргэсээгүйг мэдэж байлаа. Бие нь ургамлын нөлөөгөөр боловсруулагдсан ч үр дүн нь төдийлөн илэрсэнгүй.
Сайн ургамлаар дүүргэсэн савнаас тэр ихийг шингээж чадахгүй байлаа!
Лянь Чэнъюй өөрийгөө “гацаа”-нд хүрсэн байж магадгүйг ойлгов!
Лянь Чэнъюй багш Яо Юаниасаа тулаанчид тулааны урлаг бясалгахдаа, ялангуяа шинэ түвшинд ахихын өмнө гацаанд орох нь элбэг байдгийг сонсож байжээ. Зарим хүн гацаандаа насан туршдаа гацдаг!
Тулааны зам төгсгөлгүй. Тулааны эрдэмд суралцах урт замд хүн шинэ түвшинд тасралтгүй ахих ёстой. Гацаа эцэстээ заавал тулгарна. Гэвч Лянь Чэнъюй анхны гацаатайгаа Нил Цусны түвшинд ахих үедээ тулгарсан гэдэгт огт итгэж чадахгүй байв.
Тэр үүнийг хүлээн зөвшөөрч чадахгүй байлаа!
Тэр бол Тэнгэрийн ивээлт нэгэн, гүехэн усанд хавчуулагдсан алтан луу байв. Түүнд өчүүхэн төдий түлхэц л хэрэгтэй, тэгээд тэнгэр өөд дүүлэн нисэх учиртай!
Яаж ердөө Нил Цусны түвшин түүний гацаа байх билээ!
Тэр үүнд итгэж чадахгүй байв!
—Галыг нэм! гэж Лянь Чэнъюй хамаг чадлаараа тэсэж, ууртайгаар хашхирлаа.
—Бүр их... бүр их гал уу? гэж Жао Тежу ямар нэгэн зүйл буруу болсныг мэдэрч эхлэв. Лянь Чэнъюйгийн гар, хөлний арьс салж цуурч байлаа. Түүнийг ингэтлээ чанах шаардлагагүй баймаар санагдав.
—Залуу... Залуу эзэн минь, цааш нь чанавал... хэт болчихно шүү... гэж хэсэг гар хөл бологсод тээнэгэлзэн хэлэв.
—Би илүү их гал хүсэж байна! гэж Лянь Чэнъюй уурласан арслан мэт чангаар архирлаа.
Жао Тежу доод хүмүүстэйгээ хамт галыг үлээн нэмэхээс өөр аргагүй болов.
Дөл улам хүчтэй асав. Шингэн доторх ургамлууд хөөсөрч, ургамлын шингэн буцаллаа. Ургамлын тогоо бүрэн буцалжээ!
Лянь Чэнъюй хүртэл буцалж буй шингэн дотор хэвээр суухад бэрх болов. Түүнчлэн бие нь ургамлын мөн чанарыг бараг шингээж чадаагүй байлаа. Эцэст нь тэр архирч, Юань Ци нь биеэс нь хүчтэй оргилон гарлаа.
—Пад! Ургамлын сав дэлбэрч, шатам халуун шингэн эргэн тойронд цацрав!
—Ёо!
Эргэн тойрны гар хөл бологсод тэр даруй түлэгдэн өвдөж, хашхирч эхлэв.
Аз болж тэд бүгд хувцастай байлаа. Хувцсан дээр нь туссан ч халуун нь түлэхээр байсан боловч температур нь аль хэдийн ихээхэн буурсан байв. Түүнчлэн тэдний арьс зузаан тул түлэгдэлтийг тэсэж чаджээ.
Ёстой новшийн халуун байлаа.
Гэвч эдгээр гар хөл бологсод долигонож гарамгай хүмүүс байв. Тэд Лянь Чэнъюй Тэнгэрлэг Улсын тулаанч болж, хэзээ нэгэн өдөр Тай А Тэнгэрлэг Улс түүнийг Улсын Хүлэг болгож ч мэднэ гэдгийг мэдэж байлаа. Лянь Чэнъюйд долигонож чадвал ирээдүй нь өөдлөнө.
Тиймээс Жао Тежуг оролцуулаад хэд хэдэн гар хөл бологсод түлэгдсэнээ үл тоон газар сөхөрч мөргөөд, —Залуу эзэн Лянь эрдэмдээ амжилт олсонд баяр хүргэе! гэж хашхирцгаав.
Лянь Чэнъюй ургамлын савыг дэлбэлсэн дүр зураг үнэхээр сүртэй байв. Жао Тежу болон бусад нь үүнийг Лянь Чэнъюй бясалгалын түвшнээ ахиулсан хэрэг гэж буруу ойлгожээ. Тэд цаг алдалгүй долигонов!
Гэвч Лянь Чэнъюй баясан инээж, тэднийг шагнасангүй. Харин Лянь Чэнъюйгийн бие тэр чигтээ улайж, мах нь аль хэдийн цуурсан тул үнэхээр аймшигтай харагдаж байлаа.
—Зайл! гэж туйлын их уурласан Лянь Чэнъюй Жао Тежу болон бусад гар хөл бологсдыг өшиглөн өнхрүүлж унагав.
Жао Тежу өшиглүүлээд мэл гайхав. Өгзөг нь тэсэхийн аргагүй өвдөж байсан ч ганц ч дуу гаргаж зүрхэлсэнгүй. Юу болсныг тэр огт ойлгосонгүй.
—Бүгдээрээ зайл! гэж Лянь Чэнъюй чангаар хашхирлаа. Гар хөл бологсод айсандаа хөшиж, яаран гүйлдэн одов.
Гэтэл Лянь Чэнъюй гэнэт гараа өргөв. —Буцаж ир!
Лянь Чэнъюйгийн харц хүйтэн байлаа. —Ургамлын шаарыг надад үзүүл!
—Тийм ээ, тийм ээ!
Гар хөл бологсод юу ч бувтналгүй, давхин одоод ургамлын шаарыг авчирлаа.
Лянь Чэнъюй ургамлын шаарыг ухаж үзэн, чанасан аргачлалын талаар байцаан асуув. Түүний царай улам бүр барайв.
Ургамлын шаар ямар ч асуудалгүй байлаа. Түүнд хангалттай их сайн ургамал ашиглажээ. Үнэндээ том овгийн эмч хүртэл үүнийг ялгаж мэдэхгүй байв. Нууц чанах арга хэрэглэлгүйгээр ургамлын бүх мөн чанарыг шингээх чадвартай хүн байна гэж хэн санах билээ?
Ургамлын шаарыг үзсэнийхээ дараа Лянь Чэнъюй өөрийгөө гацаанд орсноо баттай ойлгов.
—Новш гэж! гэж Лянь Чэнъюй нударгаараа хана цохилоо!
Тэр багаасаа тулааны урлагт авьяастай байв. Яо Юань өмнө нь түүнийг том овогт ч шилдэгт тооцогдох нэгэн болно гэж хэлж байсан.
Асуудал түүний биед биш, энэ Лянь овгийн л буруу байлаа!
—Овгийн надад өгсөн ургамлууд дэндүү сул байна! Том овгуудын авьяастай залуус багаасаа ургамлын шингэнд дүрэгддэг. Тэд хоолныхоо оронд Зэлүүд яс иддэг. Би тэдэнтэй яаж эн зэрэгцэх вэ!
Лянь Чэнъюй нударгаа зангидлаа. Тэр баян чинээлэг гэр бүлд биш, ийм зэлүүд газарт төрсөндөө үзэн ядаж байв, үзэн ядаж байлаа.
—Энэ ядуу Лянь овог миний арван долоон жилийг хааж боон, дэмий үрүүллээ! Хэрэв би Тай А Тэнгэрлэг Улсын хааны гэр бүлд төрсөн бол аль хэдийн Нил Цусны түвшинд, эсвэл түүнээс ч өндөр түвшинд хүрэх байсан... Тэр ч байтугай Тай А Тэнгэрлэг Улсын хаан ширээний төлөө өрсөлдөж ч мэдэх байлаа!
Ингэж бодсоныхоо дараа тэр Лянь овогт цаашид тэсэж сууж чадахааргүй болов. Тэр Лянь овгийг үзэн ядаж байлаа. Лянь овгийн бүх нөөц түүнийг өсгөн бойжуулахад ч хангалтгүй байв!
“Би яагаад хааны гэр бүлд төрөөгүй юм бэ?”
“Би яагаад тэр бүхнийг эдэлж чадаагүй юм бэ?”
“Тэдний эхлэх цэг манай Лянь овгийн харж ч чадахгүй өндөрт байна! Гэтэл би нохой шиг мацаж явна! Би үүнийг үзэн ядаж байна!”
—Нааш ир! гэж Лянь Чэнъюй хашхирлаа. Жао Тежу ялимгүй ч удахыг зүрхэлсэнгүй, юу ч дуугаргалгүй Лянь Чэнъюй рүү гүйж очив.
—Миний тушаалыг дамжуул. Тогоог бэлдээд, тосгоны бие чийрэг эрчүүдийг цуглуулж, Зэлүүд ясыг боловсруулж эхэл!
Жао Тежугийн зүрх үсрэх шиг болов. Эцэст нь эхлэх нь тэр байлаа. Уг нь дахиад хэд хоногийн дараа эхлэх ёстой байсан юм. —Ургамлын тухайд...
—Одоо түүгээд бай! гэж Лянь Чэнъюй хайхрамжгүй хэлэв. Лянь овгийн Эмийн уул нь Лянь овгийн хамгийн үнэ цэнтэй эзэмшил бөгөөд ургамал түүхийг хэтрүүлэн түүхээс сэргийлж үргэлж зохицуулдаг байв.
Гэвч Лянь Чэнъюй хэдхэн сарын дараа Лянь овгийг орхихоор бэлдэж байлаа. Тиймээс Лянь овгийн Эмийн уул түүнд цаашид үнэ цэнгүй болсон тул түүнээс байгаа бүхнийг нь шавхан авахад бэлэн байв.
Гацаанд тээглэсэн түүнд ургамал төдийлөн тус болохгүй байсан ч юу ч үгүйгээс дээр байлаа.
Харин Зэлүүд ясны тухайд... одоо Зэлүүд яс түүнд гацааг давахад туслах цаг нь болжээ...