Цус шингэлэх үрлийг тараасны дараа “хижиг” туссан бүх эрчүүд маргааш нь гэхэд эдгэрчихэв.
Үрэл, утсан мах хоёрыг авсан тэд мэдээж туйлын их талархаж, Зэлүүд ясыг боловсруулахдаа бүр ч шаргуу ажиллав.
Мэдээж, И Юнь ч тэдний нэг байлаа. Түүний “эдгэрэлт” хамгийн хурдан байсан нь нүүрэндээ цацсан, хөлс мэт харагдуулсан усаа арчихад л хангалттай байсантай холбоотой.
Тиймээс И Юнь маргааш өглөө нь эрч хүчээр дүүрсэн мэт Тариа хатаах талбай руу явлаа.
Энэ өвчний дараа И Юнь болон бусад хүмүүс шөнийн ээлжээс өдрийн ээлжид шилжив. Энэ нь И Юний хүсэлд нийцэж байлаа. Учир нь тэр Яо Юаний “Лууны хавирга, барын ясны нударга”-аас сурах зүйл бараг үлдээгүй байв. Яо Юань үлдсэн байрлалуудыг заах бодолгүй байсан ч эхний хэдэн байрлал нь И Юнийг хэсэг хугацаанд завгүй байлгахад хангалттай байлаа.
Өдөр Зэлүүд ясыг боловсруулж, шөнө арын ууланд бэлтгэл хийх нь бүхнийг бүр ч нууцлахад тохиромжтой байв.
— Юнь хүү, бие чинь дээрдэж байна уу? гэж хажуу айлын Ван эгч асуув. Тэр И Юнийг зам даган дэвхцэж, эрч хүч нь дэндсэн мэт явж байхыг харжээ.
— Ван эгч ээ, би зүгээр! Лянь Залуу Эзэний өгсөн үрлийн ачаар! Лянь Залуу Эзэн үнэхээр сайхан сэтгэлтэй хүн юм! гэж И Юнь талархсан царай гарган инээмсэглэв. Тэр зам уруудан явахдаа бусад хүмүүст Цус шингэлэх үрэл ямар сайн үйлчилснийг магтан ярив.
— Сайн байна, сайн байна! гэж Ван эгч И Юний эрч хүчийг хараад, түүнийг бүрэн тэнхэрснийг мэдэн хэлэв.
И Юнь шиг насанд хүрсэн хүнд замаар дэвхцэн явах нь нэлээд эвгүй байлаа. Гэхдээ бусдын нүдэнд тэр эцсийн эцэст арван хоёрхон настай хүүхэд байсан юм.
Арван хоёр нас бол хүүхдүүдийн хамгийн тоглон нааддаг үе. Лянь Чэнъюй И Юнийг хүүхэд шиг биш, дэндүү төлөвшсөн гэж үзсэн учраас түүнийг “анзаарсан” билээ.
Арван хоёр настай хүүхэд арван хоёр настай хүүхэд шиг л авирлах ёстой. Хааяа ингэж аашилчихвал бүх зүйл хэвийн гэдгийг хүмүүст итгүүлж чадна.
— Манай гэрийн хүн тэр ясны шөл гээчийг чанахыг хүссэн ч чадсангүй. Юнь хүү, чи ч ёстой азтай юм даа, гэж Ван эгч атаархсан өнгөөр хэлэв.
— Ха ха, Ван эгч ээ, надад өгсөн утсан махнаас жаахан үлдсэн. Өнөө орой танд нэг зүсэм өгье, гэж И Юнь энгийнээр хэлэв. Тэр ядуу жирийн хүмүүсийн бүгд хүсэн мөрөөддөг энэ зүсэм махыг огт нандигнадаггүй байлаа.
Үнэндээ И Юнь утсан махнаас жаахан зүсэж аваад нэг нохойд өгсөн байв. Мэдээж, тэр нохой И Юний гэрийнх биш. Ядуу айл нохой тэжээх тэнхэлгүй. Тэжээдэг байсан ч аль хэдийн нядалж идсэн байх байлаа.
Лянь овгийн хэмжээнд Тулаанчийн бэлтгэлийн хуаран л хэдхэн нохой тэжээдэг байв. Тэд бүгд анч ноход. Гайхамшгийн орон орчимд зэрлэг араатан цөөн тул анч нохойгүйгээр туулай хайна гэдэг өвсөн бухалд зүү хайхтай ялгаагүй.
И Юнь Лянь Чэнъюй утсан маханд хор хийсэн байж магадгүй гэж болгоомжилсон учраас махыг нохдод өгсөн юм. Магадлал бага байсан ч И Юнь болгоомжтой байх ёстой байлаа.
Нохой зүгээр байгааг харсны дараа И Юнь Жянь Сяожоуг тэр махаар хоол хийж болно гэж зөвшөөрөв.
И Юнь махны амтыг мэдрэлгүй удсан байлаа. Гэхдээ утсан махыг хэт удаан дарсан тул амт нь ч сайнгүй байв. Мах нь мод шиг хатуу, мод зажилж байгаа мэт амттай байлаа. Давслаг амтаас өөр зүйлгүй, махны үнэр ч амтагдсангүй.
Гэвч ийм өчүүхэн зүсэм утсан махыг хүртэл Жянь Сяожоу И Юньд үлдээхийг зүтгэн, өөрөө идэхээс татгалзав. И Юнь түүнд ганц хазуулж амсуулах гэж нэлээд ятгасны эцэст арай гэж зөвшөөрүүлэв.
И Юнь өөрөө ч ихийг идсэнгүй. Үлдсэн махыг хүртэл хананд өлгөчихөв.
И Юнь хоёр сарын дараа болох Тай А Тэнгэрлэг Улсын тулаанчийн сонгон шалгаруулалтыг зорьж байсан тул амтгүй энэ зүсэм утсан маханд санаа зовсонгүй. Тэр Жянь Сяожоугаас хажуу айлын Ван эгч урьд нь, ялангуяа И Юний ээжийг өөд болсны дараах жилүүдэд тэдэнд их тусалдаг байсныг сонссон байв. Жянь Сяожоу хүнсний хуваарилалт хийхээс өмнө үргэлж хоолгүй болдог байсан бөгөөд Ван эгч тэдэнд хоол өгдөггүй байсан бол тэд аль хэдийн өлбөрч үхэх байлаа.
Эцсийн эцэст энэ бол ихээхэн ач, нинжин сэтгэлийн өр байв. Энэ ертөнцөд цөөн хүн л өөрийн хоолыг бусдад өгнө. Дэлхий дээр мөнгө зээлүүлэхээс ч хэцүү зүйл байлаа.
Тиймээс энэ зүсэм утсан махыг Ван эгчид өгөх нь зүй ёсных байв.
— Яаж... яаж болох юм бэ? Юнь хүү, чи эгчтэйгээ хоёулаа өсөж бойжиж байгаа насандаа явна. Энэ махыг олж авах амаргүй байсан шүү. Ван эгч нь авч чадахгүй! гэж Ван эгч хатуу хэлэхэд И Юний сэтгэлд хачин, холимог мэдрэмж төрөв.
Энэ ядуу, хоцрогдсон овогт олон зөрүүд, муу санаатай хүн байсан ч өөрсдөө өлсөж байсан үедээ хүртэл бусдыг боддог Ван эгч шиг хүмүүс бас байлаа.
Ийм нутагт үнэхээр янз бүрийн хүн төрөх ажээ.
— Ван эгч ээ, Сяокэ ч бас өсөж бойжиж яваа. Та идэхгүй байсан ч Сяокэ идэх хэрэгтэй, гэж И Юнь хэлэв. Ван эгчийн хүүхэд Жоу Сяокэ И Юньтэй ойролцоо насны байлаа. Тэд бага байхдаа Сяокэ И Юнийг хаа явсан газар бүрд нь дагадаг байсан юм.
Сяокэ өсөж торнин, эрч хүчтэй болохын зэрэгцээ И Юнь дахин амилсан тул хоёул өмнөхөөсөө хамаагүй бага харилцах болсон байлаа.
— Ван эгч ээ, дахиж юм битгий хэл. Би ясны шөл чанахаар явлаа, гэж И Юнь Ван эгчийн хариуг хүлээлгүй гүйгээд одов.
— Энэ хүүхэд ч... гэж Ван эгч толгой сэгсэрсэн ч нүүрэнд нь баяртай инээмсэглэл тодров.
Лянь овгийн Овгийн Тэргүүний өргөөний чулуун хашааны голд Лянь Чэнъюй зогсоод нударганы бэлтгэл хийж байлаа.
Тэр сул загвартай бэлтгэлийн хувцас өмсжээ. Энэ хувцсыг Лянь овогт ховор таарах торгон даавуугаар хийсэн бөгөөд маш үнэтэй байв. Хувцас нь гөлгөр, зөөлөн хүрэлцэх мэдрэмжтэй, өмсөхөд туйлын тухтай байлаа.
Лянь Чэнъюй тойроглон алхахдаа хурдаа байн байн өөрчилнө. Удаан үедээ өглөөний дасгал хийж буй өтөл хүн шиг, харин хурдлахдаа олзоо хөөж буй гепард шиг харагдана.
Энэ бүхний турш Лянь Чэнъюйгийн харц хурууныхаа үзүүрээс салсангүй. Түүний гар ой дундуур гулсан явах могой мэт хөдөлж байсан тул хаанаас довтлохыг нь таахад бэрх байлаа.
Жао Тежу хажууд нь чимээгүй зогсон, Лянь Чэнъюйг бэлтгэлээ дуусгахыг хүлээв.
Хагас цаг орчмын дараа Лянь Чэнъюй сая нэг бэлтгэлээ дуусгав.
Тэр хоёр гараа бэлхүүсийнхээ хажууд авчран, амьсгалаараа сум харвах мэт хий үлээлгэн гаргав. Тэр амьсгалын сум хол ниссэн ч замдаа сарнисангүй.
Амьсгалын сум харваж чаддаг байх нь Тэнхээт түвшний бэлгэдэл боловч Лянь Чэнъюйгийн амьсгал энгийн Тэнхээт түвшнийх байхаа больжээ. Энэ нь Эгэл Цусны тавдугаар түвшин болох Ци хураагчийн хүчээр тэтгэгдэж байв. Лянь Чэнъюй орчин тойрны Юань Циг бие дотроо хурааж чаддаг тул түүний гаргасан хий зүгээр нэг агаар биш, Юань Ци ч агуулж байлаа!
— Гайхалтай! Ёстой гайхалтай! гэж Жао Тежу Лянь Чэнъюйг бэлтгэлээ дуусгахыг хараад хашхирлаа. Нүд нь гялалзан, тэр даруй бялдуучилж эхлэв.
— Ийм хүч, ийм чадвартай байхад хоёр сарын дараах тулаанчийн сонгон шалгаруулалтаар Залуу Эзэн гарцаагүй Тай А Тэнгэрлэг Улсын Улсын Хүлэг болно! гэж Жао Тежу дахин магтав. Лянь Чэнъюйгийн хүч үнэхээр муугүй байлаа. Ийм зорилго тавьсан нь түүнд хүрэх арга хэрэгсэл түүнд байгаагийн илрэл байв. Тэр өмнөх жил Эгэл Цусны тавдугаар түвшинд хүрсэн бөгөөд саяын хэдэн цохилт нь чадварлаг тулаанчийнхыг санагдуулж байлаа.
— Дэмий чалчихаа боль. Зэлүүд ясыг боловсруулах ажил ямар байна?
— Бүх зүйл ёсоороо явж байна! Ёсоороо л байх ёстой! гэж Жао Тежу цээжээ алгадан хэлэв. — Тэр адгийн амьтад Залуу Эзэний утсан мах, эмийг авсандаа туйлын их баярласан. Өдөржин яс боловсруулахыг л хүсэж байна!
— Хм... Тэдэнд ургамлын эмийн шаарнаас жаахныг өг, гэж Лянь Чэнъюй хайхрамжгүй хэлэв. Тэр шаар түүнд ямар ч хэрэггүй болсон байлаа. Гэнэт Лянь Чэнъюй — Тэр И Юнь яасан бэ? гэж асуув.
— И Юнь... гэж Жао Тежу үл тоосон шинжтэй царай гаргав. — Тэр хүүхэд хэд хоногийн өмнө өвдөж, суулгаад, бие нь хөлсөнд нэвт норсон байв. Бүх гэр нь өмхий ханхалж байсан. Яг л гуйлгачин шиг болсон.
— Залуу Эзэний өршөөл байгаагүй бол тэр үрэлгүйгээр аль хэдийн үхэх байлаа! Дорд би Залуу Эзэний зааврыг дагаж, тэр хүүхэд үрлийг залгисныг өөрийн нүдээр харсан. Гэхдээ аз болоход тэр хүүхэд бас бага зэрэг мөс чанартай юм. Энэ хэдэн өдөр Залуу Эзэнийг магтан дуулж, өөрийнх нь эмийн ачаар эдгэрсэн гэж хүн бүрт ярьж явна!
Үүнийг сонссон Лянь Чэнъюйгийн уруулын үзүүр зөөлөн дээш татагдав.
“Энэ овгийн адгийн амьтад нэг нь нөгөөгөөсөө тэнэг юм. И Юнь шиг ухаантай хэдэн хүн байдаг гэж бодож байсан ч дэмий санаа зовжээ.”
“Тэд ингэж тэнэг байхад сайн. Ирээдүйд ямар нэг явдал гарсан ч халхлахад амар.”
— Хяналтаа сайн тавь. Төгсгөлд ойртох тусам Зэлүүд ясыг боловсруулах ажилд юу ч алдуулахгүй байх хэрэгтэй. Хэрэв амжилттай боловсруулбал би чамайг ихэд шагнана. Харин ямар нэг зүйл буруудвал толгойгоороо төлнө! гэж Лянь Чэнъюй сүүлчийн үгээ хэлэхдээ алах санаа нэвт шингээв. Жао Тежу айсандаа толгойгоо байн байн дохив.
— Залуу Эзэн санаа зоволтгүй. Зарц би өдөр шөнөгүй хянана. Юу ч буруудахгүй гэдгийг батална!
…
Жао Тежу сандран Тариа хатаах талбай руу яарав. И Юнь урьдын адил яарсан шинжгүй мод хагалсаар байлаа. Жао Тежуг харсан И Юнь дотроо нууцхан инээмсэглэв. “Тэнэг хүн үнэхээр гай тарьж чаддаггүй юм байна.”
— Юу ширтээд байгаа юм, ажилдаа ор! Үхэх гээд байна уу! гэж Жао Тежу архиран, нэг том шуудай шидэв. Шуудайг задлахад дотроос нь ургамлын эмийн шаарны асар их овоо гарч ирэв.
Энэ нь Лянь Чэнъюй биеэ дүрж суусны дараа үлдсэн зүйл байлаа.
— Энэ ургамлын эмийн шаар та нарт шагнал болгож өгч байна. Хэрэгтэй нэмэлт эмүүд ч дотор нь бий. Авч яваад усанд буцалгана. Халуун дээр нь биеэ дүрж суувал та нарт их ашигтай. Чөтгөр авг, та нар ч үнэхээр жаргаж байна аа! гэж Жао Тежу зандран хэлэв. Үүнийг сонссон эрчүүдийн нүд сэргэж, тэд ургамлын эмийн шаарыг булаалдан авахаар дайрав.
Мэдээж, И Юнь юу ч хүртсэнгүй. Түүнд өгсөн ч тэр авахгүй байлаа. Энэ чинь эцсийн эцэст Лянь Чэнъюйгийн биеэ дүрсэн ванны усны үлдэгдэл шүү дээ. Хэн тэр үлдэгдэл усанд орж суух билээ? Ёстой онигоо!
И Юнь урагш дайрах гэж байгаа мэт хөдөлгөөнөө хийсээр байв. Юу ч хүртээгүй ч тэр зүгээр л санаа алдав.
Ийм удаан хариу үйлдэлтэй, мунхаг байгааг нь харсан Жао Тежу инээдээ барьж чадсангүй. Энэ тэнэг яарсан ч юу ч амжуулахгүй юм. Өөр яах билээ? Өлсөж үхэх нь таарна!
Жао Тежуг явсны дараа эрчүүд Зэлүүд ясыг боловсруулсаар байв. Боловсруулах үйл явц нь Зэлүүд ясны мөн чанарыг Ли галын усанд хандалж, дараа нь Ли галын усыг бүхэлд нь ууршуулан, ууссан мөн чанарыг талстжуулах явдал байлаа.
Ли галын усны буцлах температур туйлын өндөр тул түүнийг ууршуулах амаргүй. Тоо томшгүй их түлээ мод шатжээ. Боловсруулах ажлыг хариуцсан эрчүүдийн арьс галд хайрсан мэт улайсан байлаа.
Гэвч И Юнь онцгой байв. Түүний арьс нялх хүүхдийн өгзөг шиг толигор хэвээр, хацар нь ягаан туяатай байлаа. Энэ ягаан өнгө галын халуунаас биш, Зэлүүд ясны мөн чанарыг шимж байснаас үүссэн юм. Сайн шим тэжээл авсан эрүүл бие нь эрүүл ягаан туяагаа ил гаргаж байлаа.
И Юнь Жао Тежугийн араас харснаа их тогоо руу нэг харлаа. Тэр дахиад л ханатлаа шимчихсэн байсан тул арын ууланд “галзуурч” орохыг тэсэн ядан хүлээв.
Бие нь дүүрсэн ч нударга нь тэсгэлгүй яарч байлаа!