Жинхэнэ тулааны ертөнц

33-р анги

33-р бүлэг — Том суварган мод идэх нь

Сонсох

—Чи хэдэн настай вэ? —гэж Жан Юйсянь эхний хүнийг, намхан боловч бадриун эрийг харан асуув. Тулаанчийн бэлтгэлийн хуарангийн гишүүд бүгд бадриун биетэй, борлосон арьстай байлаа.

Энэ эр Лянь овогт нэлээд өндөр байр суурьтай нэгэн байв. Тулаанчийн бэлтгэлийн хуарангийнхны дунд ч хамгийн хүчтэй хүмүүсийн нэгт тооцогдоно. Жан Юйсяньд хамгийн түрүүнд шалгуулах болсондоо нэр төрийн хэрэг хэмээн бодож, тэсгэлгүй догдолж байлаа.

—Ноёнтон, би энэ жил хорин зургаатай. Би 400 фунтын чулуун бул өргөж чадна. Би худал ярьж байгаа юм биш. Тийм хүнд чулууг тоглоом шиг дөрөв, таван удаа өргөчихнө. Ноёнтон надтай хамт явбал өргөж үзүүлж болно! —гэж тэр эр өөрийгөө итгэл төгс танилцуулав. Жан Юйсянь түүний өөрийгөө магтсан үгсийг тоосонгүй, чимээгүйхэн эрийн мөрөн дээр гараа тавив. Тэгээд Юань Ци-г биед нь шингээж эхлэв.

“Тэнгэрийн нүдийг нээсэн” хүн нэг харцаар бусдын булчин, меридиан, ясыг харж чаддаг бөгөөд үүгээрээ тухайн хүн тулааны урлагт тохирох эсэхийг тодорхойлж чадна.

Гэвч Жан Юйсянь тийм түвшинд хараахан хүрээгүй байв. Тиймээс түүний сонголтын арга нь хүнд бага зэрэг Юань Ци шингээгээд, бие нь түүнийг хэр сайн шингээж байгааг харах явдал байлаа.

Юань Ци-г сайн шингээж чадсан хүмүүсийн биеийн төрөл тохиромжтой байв. Харин муу шингээсэн хүмүүсийн биеийн төрөл тохиромжгүй байлаа.

Хэсэг шалгасны дараа Жан Юйсянь дуугүй болохоос өөр аргагүй болов. Түүний шингээсэн Юань Ци-гийн 10%-д ч хүрэхгүй хэсэг нь тэр эрийн биед шингэжээ. Ойролцоогоор 7–8% л байв.

Энэ авьяас үнэхээр дэндүү муу байлаа.

—Чулуу өргөж чаддаг болохоороо дайснаа ялна гэж бодож байна уу? —Жан Юйсянь эрийн нүд рүү ширтэн хэлэв. —Чиний биеийн төрөл туйлын энгийн байна. Тулааны урлагт тохирохгүй.

Жан Юйсяний үгс тэр эрийн нүүр рүү хүйтэн ус цацсан мэт болов. Өөрийгөө магтаж байсан эр балмагдан зогсов.

“Тулааны урлагт тохирохгүй гэж үү? Би яаж тохирохгүй байж болох юм бэ?”

Тэр эр үнэхээр дургүйцсэн ч Жан Юйсяний хүйтэн харцтай тулгараад ялагдсан азарган тахиа шиг доройтон ухарлаа.

“Би багаасаа үеийнхнээсээ үргэлж хүчтэй байсан. Том болоод 400 фунтын чулуун бул өргөж чаддаг болсон. Хэрэв би тулааны урлагт тохирохгүй юм бол тэр хүнд чулуун булыг яаж өргөж чадах билээ?” Энэ бодлууд эрийн толгойд эргэлдэнэ. Тэр олон жил тулааны урлаг бэлтгэсэн атал Жан Юйсянь өөрийг нь тохирохгүй гэж хэлсэн нь өмнөх бүх хичээл зүтгэлийг нь үгүйсгэсэн хэрэг байлаа.

Мэдээж, тэр эдгээр бодлоо зөвхөн дотроо хадгалав. Жан Юйсяньтай сөргөлдөх зориг түүнд байсангүй.

—Одоохондоо энд бай —гэж Жан Юйсянь хэлээд, түүнийг шууд явуулсангүй.

Учир нь зэлүүд нутагт сонголт хийхдээ сэтгэлзүйн хувьд бэлтгэлтэй байх хэрэгтэйг Жан Юйсянь мэдэж байлаа. Ийм ядуу дорой орчинд эдгээр хүмүүсээс мэргэжилтэн төрүүлэхэд хэцүү байв.

Мэргэжилтэнгүй овог үеэс үедээ хэвээр үргэлжилбэл тэндээс суут авьяастан төрж гарах нь туйлын ховор.

Гэвч удалгүй Жан Юйсянь өргөн зэлүүд нутгийн хүмүүсийн чанар хэчнээн муу болохыг дутуу үнэлснээ ойлгов. “Хамгийн муу гэж үгүй, бүр муу нь л байдаг” гэдгийг тэр ойлгож эхэллээ.

Тэр хүмүүсийг цааш шалгах тусам өмнө нь өөрийгөө магтаж байсан эрийг хүртэл муугүй гэж үзэхээр болов. Эцэст нь хүрэхэд ихэнх нь ердөө 6–7%-ийг л шингээж байлаа. Зарим нь бүр 4–5%-ийг ч арай ядан шингээнэ.

Үнэхээр нүд халтирам байлаа.

Жан Юйсянь шалгуураа бууруулахаас өөр аргагүй болов. Эцэст нь 6%-иас илүү Юань Ци шингээж чадсан бүх хүнийг үлдээхээр шийджээ.

—Чи... арай гэж тэнцэж байна даа —гэж Жан Юйсянь бадриун эрийг арга мухардан хараад, түүнийг “арай гэж” гэдэг үгээр л тодорхойлж чадлаа.

Тэр хүмүүсийг цааш шалгахад хасагдсан хүмүүсийн хувь ойролцоогоор 50% болов.

Тулаанчийн бэлтгэлийн хуаранд дөч орчим гишүүн байснаас ийм шалгуураар ердөө хорь орчим нь тэнцжээ. Энэ нь зорьсон гучин хүний тоонд илт хүрсэнгүй.

—Жан ноёнтон үнэхээр хатуу юм. Тулаанчийн бэлтгэлийн хуарангийн тэр цэргүүд ийм хүчтэй байж тал нь хасагдчихлаа.

—Аз болж бид урагш гарсангүй. Гарсан бол үнэхээр шившиг болох байж.

И Юнь бүртгүүлж байгааг хараад өөрсдөө ч бас оролдоод үзэхийг хүсэж байсан хэдэн эр азтай үлдсэндээ баярлав.

Ийм хатуу хасалтын дараа үнэхээр суут авьяастай хүн л сонгогдох боломжтой байлаа.

Мөн тэнцсэн хүмүүсийг Жан Юйсянь үнэндээ сэтгэл хангалуун сонгоогүй нь илт байв. Өөр сонголтгүй учраас л тэр одойчуудын дундаас жанжин сонгох хэрэгтэй болсон байлаа.

Үүнийг ойлгосон хүмүүс Лянь Чэнъюйд улам ихээр бишрэх болов.

“Үнэхээр муугүй” гэсэн магтаалыг ганцхан Лянь Чэнъюй хүртжээ.

—Юнь-эр... —гэж Жянь Сяожоу жижигхэн гараа атган, И Юнь рүү түгшин харлаа. И Юнь сүүлийн хэдэн өдөр нууцаар тулааны урлаг бэлтгэж байсныг тэр мэднэ. Гэхдээ И Юний чадвар тулаанчийн бэлтгэлийн хуарангийн гишүүдээс илүү гарсан байна гэж огт бодоогүй байв.

Жан Юйсянь тэр эрчүүдийг хүртэл сонгохгүй байхад И Юнийг яаж сонгох билээ?

Жянь Сяожоу талбайн голд хэвээрээ зогсож байлаа. Түүний байрлал үнэхээр эвгүй байв. Олон түмний харц түүн дээр тусна. Ах нь урьдчилсан сонгон шалгаруулалтад оролцож байгаа. Жянь Сяожоу ухарч ч чадахгүй, тэндээ зогсоод байж ч чадахгүй байлаа.

И Юнь Жянь Сяожоугийн түгшсэн нүдийг хараад уруулаа үл ялиг хөдөлгөн хэлэв. —Сяожоу эгч ээ, санаа зоволтгүй. Би зүгээр ээ.

И Юний үгийг сонсоод Жао Тежу тас тас инээлээ. —Чи муу худалч аа! Би замын ямар ч золбин нохойг сонгосон ч чамаас хүчтэй байна. Жан ноёнтон чамайг шавиа болгохоосоо өмнө нохойг шавиа болгосон нь дээр гэж үзнэ!

Ийм ёжтой дооглолтын өмнө И Юнь Жао Тежугийн нүд рүү хүйтнээр ширтэн хэлэхээс өөр зүйл хийсэнгүй. —Чи өөртөө л санаа тавь. Харин миний төлөө санаа зовох хэрэггүй.

—Өө хө! Энэ жаал чинь их сагсуу болжээ. Надтай ингэж ярьдаг болж гэнэ ээ! Хэрэв өнөөдөр чи сонгогдвол тосгоны үүдэнд байдаг тэр том суварган модыг үндсээр нь сугалж аваад, навч үндэстэй нь иднэ! —гэж Жао Тежу тас тас инээлээ. Түүний хажууд зогсож байсан тулаанчийн бэлтгэлийн хуарангийн өөр нэг гишүүн ч ёжлон дагав. —Тэгвэл би тосгоны үүдэнд байдаг тэр том чулуун булыг идье!

—Ха ха, та нар ч ёстой хөгжилтэй юм. Би та нартай нийлээд Зүүн мөрний бүх усыг ууж дуусгая.

Тулаанчийн бэлтгэлийн хуарангийн эрчүүд шуугилдан хөөрцөглөж эхлэв.

И Юнь тэднийг арга мухардан хараад мөрөө хавчив. —Дуртайгаа хий.

Энэ үед Жан Юйсянь аль хэдийн Жао Тежуд хүрчээ. Жао Тежу инээмсэглэлээ арчиж, цэх зогсов.

Жан Юйсянь Жао Тежугийн биед гараа хүргээд асуув. —Хорин найм уу?

Жао Тежу яаран хариулав. —Ноёнтон үнэхээр хурц нүдтэй юм. Би чинь хорин наймтай мөн.

Жан Юйсянь хөмсгөө зангидлаа. Жао Тежу ч түүнд хангалтгүй санагдсан байв. Гэвч хүмүүсийн тоо хэт цөөн байсныг бодож, дурамжхан хэлэв. —Хамгийн доод шаардлагыг арай гэж хангаж байна. Тоог гүйцээхийн тулд чамайг үлдээе.

Жан Юйсянь Үүлэн зэлүүд нутагт Улсын шалгаруулалт явуулах нь ямар ч утгагүй ажил юм байна гэсэн дүгнэлтэд хүрч эхлэв.

Жао Тежу санаа алдан тайвширч, нударга зангидан хашхирлаа. —Ямар сайхан юм бэ! Би тэнцлээ!

Тэр ихэд догдолж, И Юний өмнө хөдөлгөөн үзүүлэн гайхуулж эхлэв. Хэдийгээр хамгийн доод шалгуурыг арай гэж хангаж байсан ч тэр тэнцсэн шүү дээ!

Тэр Дээд элчтэй тулааны урлаг бэлтгэх гэж байна. Хэрэв огцом дэвшиж чадвал олон эхнэртэй болж, хүн төрөлхтний оргилд хүрнэ. И Юнь шиг сул дорой амьтантай өөрийгөө харьцуулахын ч хэрэггүй.

Энэ үед Жан Юйсянь И Юний өмнө ирээд зогсов.

Бүгдийн харц И Юний бие дээр төвлөрөв.

Лянь Чэнъюй ёжлон инээмсэглэв. “Чи үүнээс яаж мултрахыг чинь харъя даа!”

Тэр бодол толгойд нь орж ирсэн ч тэр даруй няцаав. И Юнь оюун ухааны бэрхшээлтэй хүүхэд болохоор өөрийг нь доромжилж байгааг анзаарахгүй.

Оюун ухааны бэрхшээлтэй хүүхэд юу болсныг тайлбарлах шаардлагагүй. Шуугиан тарих нь түүнд ердийн зүйл. Тэр бүр доог тохууг магтаал гэж андуурч ч мэднэ.

Ингэж бодоод Лянь Чэнъюй өөрөө ч хэлэх үггүй болов. Энэ нь “тэнэгтэй хэзээ ч маргалдаж болохгүй. Тэр чамайг өөрийнхөө түвшинд буулгаад, туршлагаараа ялна” гэсэн үгтэй адил байлаа.

—И Юнь мөн үү? —гэж Жан Юйсянь И Юний өмнө зогсоод асуув.

—Тийм ээ, ноёнтон минь!

—Чи үнэхээр өмнө нь тулааны урлаг бэлтгэж байгаагүй юм уу?

Жан Юйсянь И Юнийг нэг л бодлогошрон харав. Тэр өөрөө Нил Цусны түвшинд л хүрсэн тул И Юний түвшнийг олж харж чадахгүй байсан ч И Юний биед ямар нэгэн хүч нуугдаж байгааг мэдэрчээ.

“Авьяастай атлаа өөрийгөө дарж явдаг хүүхэд байж!”

—Би бага зэрэг бэлтгэл хийсэн —гэж И Юнь үгээ маш болгоомжтой сонгов. Хичээл хулгайгаар сонсож сурсан ч бас бэлтгэлд тооцогдоно.

—Ноёнтон, энэ жаал худал хэлж байна! —гэж Жао Тежу матаж эхлэв. —Энэ хүүхэд урьд нь тулааны урлаг огт бэлтгэж байгаагүй гэдгийг би баталж чадна!

И Юнь Жао Тежу рүү тэнэг юм харсан мэт харав. —Би тулааны урлаг бэлтгэж байсан эсэхийг чи яаж мэдэх юм? Би овгийн талбайгаар олон удаа дайрч өнгөрсөн. Мөн Яо багшийн заасан зүйлээс бага зэрэг бэлтгэл хийсэн.

И Юнь тулааны урлаг бэлтгэж байснаа ил хэлэв. Энэ нь жинхэнэ хүчээ харуулах өдөр ирэхэд бэлтгэлтэй байхын тулд байлаа. Хүмүүс түүнийг суут авьяастан гэж бодвол Нил Талстын нууц илрэх эрсдэл буурна.

Тэгэхгүй бол тэр бүх чадвараа хаанаас олсноо тайлбарлаж чадахгүй.

—Чи тулааны урлагийг нууцаар сурсан юм уу? —И Юний үгийг сонсоод Жао Тежу төдийгүй тулаанчийн бэлтгэлийн хуарангийн бусад гишүүд ч инээдээ барих гэж чармайв. Гэвч Жан Юйсяний өмнө хэт задгай аашилж зүрхэлсэнгүй.

Энэ удаад хэн ч түүний хичээл хулгайгаар сонсож, тулааны урлаг нууцаар сурсан явдлыг сөхсөнгүй.

Тулаанчийн бэлтгэлийн хуарангийн нэг гишүүн хэлэв. —Яо багшийн “Лууны хавирга, барын ясны нударга” үнэхээр гүн гүнзгий урлаг. Бид хөдөлгөөн бүрийг нь дагаж хийсэн ч бүрэн ойлгож чадаагүй. Чи шиг хүчгүй мангар жаал нууцаар сураад юу ойлгож чадах вэ дээ!

И Юнь хариу хэлэхийг хүссэнгүй. Тэр зүгээр л урьд нь тулааны урлаг бэлтгэж байсан гэсэн сэтгэгдэл үлдээхийг хүсэж байлаа. Жинхэнэ хүчээ харуулах үед үүсэх цочролыг ингэснээр зөөлрүүлж чадна.

Жан Юйсянь бодлогошрон И Юний мөрөн дээр гараа тавьж, Юань Ци-г нь аажмаар шингээв.

Жан Юйсянь их зүйл хүлээгээгүй байлаа. Ийм нөхцөлд нэг жаал урагш гарч ирэх нь ховор тул И Юний зоригийг тэр үнэлсэн юм. Гэхдээ үнэлж сайшаах нэг хэрэг, тулааны урлаг бэлтгэх нь зөвхөн зоригийн асуудал биш.

Жан Юйсяний И Юний биед оруулсан Юань Ци нэг бүтэн эргэлт хийв. Тэгээд хэр их нь шингэснийг мэдэхийн тулд Юань Ци буцаж ирэхийг хүлээн зогсох мөчид...

Тэр өөрийн шингээсэн Юань Ци ор мөргүй алга болсныг мэдэв!

—Энэ чинь... —Жан Юйсянь нүд нь бүлтийлгэн харлаа. Яаж ийм зүйл байж болох билээ?

Тэр ийм нөхцөлд орсондоо итгэж чадахгүй, хөмсөг нь таталдав. Тэгээд И Юний биед дахин нэг давалгаа Юань Ци оруулав.

Энэ удаагийн Юань Ци И Юний меридиануудаар Хар нүхэнд орж буй мэт нэвтэрлээ. И Юний зүрхний хажуугаар өнгөрөх агшинд Нил Талст түүнийг дусал ч үлдээлгүй шингээв.

—Чи... —Жан Юйсянь цочирдов. Түүний И Юний биед оруулсан Юань Ци бүхэлдээ шингэчихсэн гэж үү!?

Жан Юйсяний хөмсөг таталдсаныг хараад Лянь Чэнъюй түүнийг уурласан эсэхийг мэдсэнгүй. Тэр барайсан царайтайгаар Жан Юйсяний дэргэд очив.

Лянь Чэнъюйгийн бодол Жан Юйсяний Лянь овгийг шалгаж буй явдал дээр төвлөрч байлаа. Гэтэл хачин этгээд нэгэн болох И Юнь бүхнийг үймүүлчихэв.

Тэр Лянь овгийнхны амийг шорооноос дорд үздэг байсан ч гаднынхны өмнө овгоо шившиг болгохыг хүсдэггүй байв. Тэгвэл бусад хүн өөрийг нь ч бас доогуур үнэлэх болно.

Лянь Чэнъюй аргагүйн эрхэнд инээмсэглэв. —Дээд элч ноёнтон, зоог бэлэн болсон. Эхлээд хоолондоо оръё уу?

Лянь Чэнъюй Жан Юйсяний анхаарлыг өөр тийш нь хандуулж, И Юньтэй холбоотой явдлыг дарж өнгөрөөхийг хүсэж байлаа. Гэтэл Жан Юйсянь гэнэт И Юний хоёр мөрнөөс атгав.

Тэр И Юнийг сайтар ажиглан шинжлэв.

Өргөн зэлүүд нутгийн ядуу овгоос ийм авьяастан төрж болдог гэж үү?

Түүнээс гадна өмнө нь энэ жаал тулааны урлагт хандах зориг, тууштай байдлаа харуулсан байв. Олон нийтийн өмнө урагш гарч ирсэн нь үүнийг баталсан.

Үүгээр ч зогсохгүй, энэ жаалын биед нуугдсан тодорхойгүй хэмжээний хүч байлаа. Энэ нь Жан Юйсяний сонирхлыг ихэд татав.

—Чи сайн байна, үнэхээр сайн байна! Өргөн зэлүүд нутгийн жижигхэн овгоос ийм боловсруулаагүй эрдэнэ олно гэж хэзээ ч бодсонгүй —гэж Жан Юйсянь магтаалаа харамласангүй. Түүний дуу хол сонсогдохоор чанга цуурайтав.

—Аан?

И Юний хажууд Жао Тежу зогсож байлаа. И Юнь тэнцэж чадахгүй бол түүнийг дооглохоор бэлдэж байсан Жао Тежу хоолойг нь базсан тахиа мэт нүдээ бүлтийлгэв.

“Жан ноёнтон сая юу гэлээ? Би буруу сонсоогүй биз?”

Жан Юйсянийг хоолонд дагуулж явахаар зэхэж байсан Лянь Чэнъюй ч мэл гайхаж, хэсэг зуур яаж хариулахаа мэдсэнгүй.

Юу болж байгааг харж чадаагүй гадна талын хүмүүс Жан Юйсянь хэн нэгнийг магтсаныг сонсоод сонирхож эхлэв.

—Хэн бэ? Хэнийг ингэж өндөр үнэлэв? —гэж гадна талынхан үсрэн харахыг хичээлээ.

—Чи “Завсаргүй биетэй” юм байна. Нил Цусны доод зэрэглэлийн Завсаргүй бие ч гэсэн үнэхээр сайн! Том овогт хүртэл чамайг үнэлнэ!

“Завсаргүй бие” гэж үү?

Лянь Чэнъюй тэргүүтэй хүмүүс “Завсаргүй бие” гэдэг нэр томьёог мэддэггүй байлаа.

Гэхдээ энэ нь тэднийг Жан Юйсяний хандлагыг ойлгоход саад болсонгүй.

“Маш сайн”, “боловсруулаагүй эрдэнэ”, “том овогт хүртэл үнэлэгдэнэ”!

Ухаан муутай Жао Тежу хүртэл Жан Юйсяний И Юнийг магтсан нь Лянь Чэнъюйг магтсанаас хавьгүй давсныг ойлгож байлаа!

“Яаж ч ингэж болох юм бэ?” Жао Тежу нэг фунт баас идчихсэн мэт болж, нүүрэнд нь гайхмаар царай тодров.

Тулаанчийн бэлтгэлийн хуарангийн бусад гишүүд ч бүгд мэл гайхжээ. Тэдний ам ангайсан байлаа.

—Ах аа, тэр... —Жянь Сяожоугийн нүдэнд нулимс цийлэгнэв. И Юнь ирээдүйд ямар нэгэн зүйлд хүрээсэй гэж хүсэж байсан цорын ганц хүн нь тэр байлаа. Гэвч баяр хэт гэнэт ирсэн тул өөрөө ч итгэхэд бэрх байв.

Тэр И Юнийг живхтэй байхаас нь өсөж торнихыг харсан. И Юнийг авьяастай гэж хэзээ ч бодож байгаагүй. Жан Юйсяний хэлсэн үг үнэн гэж үү?

Жянь Сяожоуд нэг л сонин санагдав. Лянь Чэнъюйгийн үнэлгээ хүртэл ахынх нь үнэлгээнээс дор гэж үү?

—Энэ жаал тулааны урлагийн суут авьяастан гэж үү? Яаж ингэж болох юм бэ! —Лянь Чэнъюй нударгаа зангидав. Тэр үүнийг хүлээн зөвшөөрч чадахгүй байлаа.

Жан Юйсянь И Юнийг бүр ч илүү үнэлжээ!

Лянь Чэнъюй үргэлж Лянь овгийн номер нэг суут авьяастан байсан. Өөрөөс нь илүү гарах хэн нэгнийг тэр яаж тэвчих билээ?

Тэр тусмаа нөгөө хүн нь залуу боол байлаа!

—Энэ... Дээд элч ноёнтон, та энэ жаалыг тулааны урлагийн суут авьяастан гэж хэлж байна уу? Та андуурсан юм биш үү... —гэж бүгд Жан Юйсяний үгэнд эргэлзэж байсан ч зөвхөн Жао Тежу тэвчилгүй, маанаглан асуув.

Жан Юйсяний царай хүйтэн болов. Тэр хүйтнээр хэлэв. —Чи надад эргэлзэж байна уу?

—Өө... —Жао Тежу цочин, толгойгоо хурдан сэгсэрлээ. —Үгүй, би зүрхлэхгүй. Би тэгж зүрхлэхгүй.

Жан Юйсянь Жао Тежу рүү хүйтэн харц шидээд хэлэв. —Миний цаг хязгаартай. Нэг цагийн дараа сонгогдсон хүмүүс энд цуглар. Би та нарт гурван өдрийн турш тулааны урлаг заана!

Ингэж хэлээд Жан Юйсянь явлаа. Тэр угтан авах зоогийг огт сонирхсонгүй.

Жао Тежу, Лянь Чэнъюй болон тулаанчийн бэлтгэлийн хуарангийн бусад гишүүд мэл гайхан зогссоор байв.

Тэд И Юнийг нэг л хачин амьтан мэт харлаа. Ийм зүйл болсон гэдэгт итгэж чадахгүй байв!

И Юнь урьдчилсан шалгаруулалтад тэнцжээ. Тэр бүр туйлын өндөр магтаал хүртсэн. Яаж ийм зүйл болж болох вэ?

—Юнь-эр! —Лянь Чэнъюй нарын И Юнь рүү шидсэн харцыг харсан Жянь Сяожоу яаран урагшилж, И Юнийг хажуудаа татан авлаа. Тэр И Юний төлөө санаа зовж байв.

—Би итгэхгүй! Би итгэхгүй! Тэр ноёнтон намайг тулааны урлагт тохирохгүй гэсэн. Харин энэ жаалыг ямар ч билээ нэг эрдэнэ, бас ямар бие ч билээ гэж хэллээ. Би 400 фунтын чулуун бул өргөж чадна. Тэр жаал тахиа ч чанга атгаж чадахгүй мэт харагддаг. Би түүнтэй зүйрлэгдэхгүй гэж үү?

Өнөөх намхан, бадриун эр хашхирч эхлэв.

Түүний үг олны дунд хүчтэй хариу шуугиан үүсгэлээ.

—Би тэр жаалтай зүйрлэгдэхгүй гэж үү? Би итгэхгүй байна!

—Энэ жаал чинь ямар их азтай новш вэ!

Тулаанчийн бэлтгэлийн хуарангийнхан эхэндээ өөрсдөдөө бүрэн итгэлтэй байсан ч Жан Юйсяний урьдчилсан шалгалтын үеэр тэр итгэл нь ор мөргүй арчигджээ. Өндөр магтаал хүртсэн цорын ганц хүн нь И Юнь байлаа.

Тэд мэдээж ихэд дургүйцэж байв.

Энэ үед Жао Тежу И Юнь рүү дөхөж очоод хэлэв. —Жаал минь, битгий хэт бардамна. Жан ноёнтонд юу нь буруу болсныг би мэдэхгүй. Чи биднийг мэдэхгүй гэж бодож байна уу? Чи багаасаа өвчинд баригдсан, дэгдээхэй шиг жаал байсан. 50 фунтын чулуун жинг ч өргөж чаддаггүй байлаа. Ургамал түүж яваад үхэх шахсан биз дээ. Тийм хүн тулааны урлагийн суут авьяастан байх уу? Шал худал!

Жао Тежугийн үг бүхэлдээ буруу биш байв. И Юньтэй чацуу хүүхдүүд 50 фунтын чулуун жин өргөж чаддаг байсан бол И Юнь хэдхэн сарын өмнө 30 фунтыг арай гэж өргөдөг байлаа.

И Юнь өөрөө ч “Завсаргүй бие” гэсэн үнэлгээ авна гэж огт бодоогүй.

Нил Талсттай болсон, мөн Меридиан нэвтрэх түвшинд хүрснээс хойш хурц болсон мэдрэхүйдээ тулгуурлан И Юнь Жан Юйсянь юу хийж байгааг аль хэдийн таамагласан байлаа. Тэр хүний авьяасыг шалгахын тулд биед нь эрчим оруулж байсан юм.

Тэр эрчим Нил Талстад шингэсэн нь Жан Юйсянийг ийнхүү эндүүрэхэд хүргэжээ.

Авьяасынхаа талаар үнэнээр хэлбэл, И Юний биеийн төрөлхийн авьяас онцгой зүйл огт биш. Түүнд ямар ч Завсаргүй бие байгаагүй нь гарцаагүй.

Жинхэнэ тулаанчийн суут авьяастан И Юнь шиг муу биеийн төрөлтэй байх ёсгүй. Хэрэв бие эрчимтэй өндөр нийцтэй байвал хүрээлэн буй орчны эрчмийг үл мэдэг шингээж, улмаар бие нь хүчирхэгжинэ.

Өргөн зэлүүд нутагт өлсөж өссөн хүүхдийг яаж суут авьяастан байна гэж найдах билээ?

Мэдээж, И Юнь үүнийг ойлгож байсан ч суут авьяастан гэсэн цолоо хүлээн авахаар шийдэв.

Ингэснээр хүчээ ил гаргах үед өөрийгөө тайлбарлахад амар болно.

И Юнь Жао Тежу рүү сулхан инээмсэглэн харав.

И Юнь өөр рүү нь харсныг үзээд Жао Тежу басамжлан ширтэв. —Яасан? Гомдолтой байна уу? Гомдолтой байвал надтай зодолд. Би чамайг нэг хуруугаараа няц дарна. Нэг ширхэг үсээр илүү хүч гаргасан ч чамд ялалтыг өгье!

Жао Тежу ч бас уур нь буцалж байв. Тэр И Юнд сургамж өгөхийг хүсэж байлаа.

Гэвч И Юнь тайвнаар хариулав. —Тежу ах аа, тэр том суварган модыг идэж дууссан уу?

Нэг өгүүлбэрээр хийсэн хүнд цохилт!

Жао Тежугийн хэлэхээр бэлдэж байсан доогтой үгс хоолойд нь тээгджээ. Тэр дуугүй болж, үхсэн загас шиг нүдээрээ газар ширтэв.

—Түрүүн байсан тэр тулаанч бас... чулуун булыг идэж дууссан уу?

—Өө, бас Зүүн мөрний бүх усыг ууж дуусгана гэсэн өөр нэг хүн байсан даа.

И Юнь хөгжилтэй өнгөөр хэлэв. Түүний бие жижигхэн, туранхай, царай нь ч хүүхдийнх хэвээр байлаа. Хор хүргэж чадахгүй мэт харагдавч хэлсэн үг бүр нь асар их сүйтгэх хүч агуулж байв.

Тулаанчийн бэлтгэлийн хуарангийн гишүүд хэлсэн үгнээсээ яаран буцаж эхлэв. Хэн ч хэлсэн үгэндээ хариуцлага хүлээсэнгүй. Бүх овгийн өмнө хэлсэн үгс нь эргээд нүүр рүү нь алгадсан мэт болов.

—Тулаанч нөхөд өө, би буцаж очоод жаахан амаръя. Жан ноёнтонтой тулааны урлаг бэлтгэхэд бэлдэх хэрэгтэй байна. Бас Залуу Эзэн Лянь, би тулааны урлаг бэлтгэх хэрэгтэй болсон тул зэлүүд яс боловсруулах ажлаас чөлөө авч болох уу? —гэж И Юнь чин сэтгэлээсээ асуув. Лянь Чэнъюйгийн царай тас хар болов. Тэр яаж зөвшөөрөхгүй байж чадах билээ?

—Мэдээж. Тулааны урлаг бэлтгэх нь илүү чухал —гэж хэлэхдээ Лянь Чэнъюйгийн дотор эрхтэн мушгиралдах шиг болов.

33-р анги дууслаа

Алдаа мэдэгдэх

Жинхэнэ тулааны ертөнц33-р анги · Унших

Алдааны мэдээлэл илгээхийн тулд бүртгэлээрээ нэвтэрнэ үү.

Нэвтрэх
ӨмнөхДараах