Мөсөн питоны хүйтэн эрчимд эзлэгдэх болон Цус шингэлэх үрэл хүний амьдралын хүчийг хэт шавхахад илрэх шинж тэмдэг нь И Юний одоо мэдэрч буй байдалтай адил байв.
Ихэнх тохиолдолд хүмүүс хар цусаар бөөлжиж, үнс мэт цонхийсон үхмэл төрхтэй болдог. Долоон сүвээсээ цус алдах шиг сүртэй биш байсан ч бага зэрэг зөрүү гарах нь хэвийн бус зүйл биш байлаа. Эцсийн эцэст хүн бүрийн биеийн онцлог өөр шүү дээ.
Лянь Чэнъюйн бодсоноор И Юнь тулааны авьяастай ч бие нь хэтэрхий сул байв. Түүний амьдралын хүч Цус шингэлэх үрлийн хэт шавхалтыг даахад хүрэлцэхгүй тул Зэлүүд яс боловсруулж буй эрчүүдээс хамгийн түрүүнд дийлдэх хүн нь И Юнь байх байлаа.
—Тэр бяцхан боол ингэж хурдан дийлдчихлээ гэж үү. Би түүнтэй дахиад хоёр өдөр тоглохоор төлөвлөж байсан юмсан. Даанч найдвар хөсөрдүүлчихлээ.—Лянь Чэнъюй И Юнь хувь тавилангаасаа мултрах өчүүхэн ч боломжгүй гэдэгт эргэлзсэнгүй.
Мөсөн питоны хүйтэн эрчмийг эмчлэх аргагүй байв. Эгэл жирийн хүний хувьд энэ нь үхлийн аюултай. И Юнь байтугай, Лянь Чэнъюй ч Мөсөн питоны хүйтэн эрчмийг тэсвэрлэж чадахгүй. Хэрэв чаддаг байсан бол хүйтний хорыг өөртөө шингээхийн тулд овгийнхноосоо ийм олон хүнийг золиослох шаардлагагүй байх байлаа.
Ийм хүйтний хорыг зөвхөн Зэлүүд Тэнгэрийн урлаач л арилгаж чадна. Нил Цуст дайчин ч Мөсөн питоны Зэлүүд ясны шимийг биедээ шингээж зүрхлэхгүй!
Лянь Чэнъюй үнэндээ И Юний үхэл ойртсонд санаа зовж байв. Жан Юйсянь явмагц И Юнь үхчихвэл энэ хачирхалтай давхцал Жан Юйсяньд сэжиг төрүүлэх болов уу?
Гэвч энэ санаа зовнил Лянь Чэнъюйн бодлыг хэсэгхэн зуур түгдрүүлээд, дараагийн агшинд тэр бэлтгэлээ үргэлжлүүлэв.
Түүний хөдөлгөөн урьдын адил жигд байсан бөгөөд өө сэвийн өчүүхэн ч ул мөрийг хэн ч олж харж чадахгүй байлаа.
Лянь Чэнъюй хөдөлгөөний дарааллаа дуусгаад биеэ аажмаар суллав. Хөдөлгөөн бүрийг нарийн нягт хийсэн байв.
Бэлтгэлээ дуусгасныхаа дараа Лянь Чэнъюй гэнэт нэг зүйл бодов. Амных нь булан үл ялиг өргөгдөв. И Юнь түүнд нэг санаа өгчээ!
—Их юм биш. Тэр үхлээ гээд яах вэ? Зэлүүд ясыг боловсруулахад саад болж болохгүй гэж Лянь Чэнъюй хүйтнээр хэлэв.
—Мэдээж, Зэлүүд ясыг боловсруулах ажил найдвартай үргэлжилнэ! Би чинь бусдыг нь аль хэдийн үргэлжлүүлэн ажилла гэж тушаачихсан. Гэхдээ... тэр бяцхан новшийн цогцсыг яах вэ? Хэдэн ах дүүгээ дагуулж очоод, новшийг өлгөж зэрэмдэглээд нохдод хаях уу?
Жао Тежү инээмсэглэн хэлэв. И Юнь үхэж байгаа нь хүртэх ёстой шийтгэлээ авч буй хэрэг байлаа. Түүний өгзөг одоо ч өвдөж байсан бөгөөд хошного нь өвдсөнийг учир утгагүйгээр И Юньд тохож байв.
Лянь Чэнъюй хүйтнээр хурхираад, —И Юний цогцсыг өлгөж зэрэмдэглэн, бүх тосгонд харуулах гэж үү? Тэгвэл хүмүүс И Юнийг бид л хөнөөсөн гэж бодно. Жан ноёнтон биднийг байцаавал хариуцлагыг хэн үүрэх вэ!—гэв.
—Тийм ээ, Залуу Эзэн Лянь зөв гэж Жао Тежү тэр даруй хэлэв. —Би хэтэрхий энгийн боджээ. Залуу Эзэн Лянь үнэхээр ухаантай юм даа.
—За тэгвэл И Юний цогцсыг Жянь Сяожоугийн гэрт аваач. Боловсруулах тогооны дэргэд үхэх нь муу ёр! Тэр бяцхан новшийг аваачихдаа үнэхээр үхсэн эсэхийг нь шалгаарай. Яах вэ, өөрөө шалгая.
И Юнь дахин дахин сэргэж чаддаг нь Лянь Чэнъюйд хачирхалтай санагддаг байв. Зэлүүд ясны хүйтний хорд зайлшгүй үхэх тавилантай байсан ч Лянь Чэнъюй сэтгэл амрахын тулд үнэхээр үхсэн эсэхийг нь шалгахыг хүсжээ.
—Жянь Сяожоу юу? Ха ха, тэр охин дүүгээ харахаараа ямар болох бол гэж бодож байна! гэж Жао Тежү догдолсон харцаар хэлэв.
Жянь Сяожоу, И Юнь хоёрын харилцааг Лянь Чэнъюй мэддэг байв. Тэр И Юнийг харсан даруйдаа ухаан алдах нь гарцаагүй.
Гэвч Лянь Чэнъюй эмэгтэйчүүдийг энхрийлдэг хүн биш байв. Энэ бол аллага, харгислал, эмгэнэлээр дүүрэн өргөн уудам зэлүүд нутаг. Лянь Чэнъюй Жянь Сяожоуд зэлүүд нутаг ямар байдгийг мэдрүүлэхийг хүсэж байлаа.
Түүнд таалагдсан эмэгтэй байсан ч тэр хэнийг ч эрхлүүлэхгүй.
Тэр ирээдүйд дээгүүрт гарах нэгэн байв. Эмэгтэйчүүдэд тэднийг зовлонгоос аварсан хүн нь Лянь Чэнъюй өөрөө гэдгийг ойлгуулахыг хүсдэг байлаа. Тэдэнд идэх хоол, амьдрах газар өгсөн хүн нь ч тэр байв.
Эмэгтэйчүүд түүнд талархаж, ачийг нь санаж, хүндэтгэн үйлчилж сурах ёстой байлаа. Түүний сайнаар хандсан ямар ч эмэгтэйд энэ нь асар их бэлэг байв. Харин муугаар хандсан эмэгтэй бүр өөрийн хүртэх ёстой шийтгэлээ авч буй хэрэг. Түүнгүйгээр тэр бүх эмэгтэй өргөн уудам зэлүүд нутагт аль хэдийн үхчихсэн байх байлаа!
Энэ бүхэн Лянь Чэнъюйн дутуугийн цогцолбороос үүдэлтэй байв. Тэр ертөнцийг үзэн ядаж, аажмаар өрөөсгөл үзэлтэй дарангуйлагч болон хувирчээ. Тэр ноёрхогч болж, эргэн тойрныхоо хүн бүрийн амьдралыг захирахыг хүсдэг байв.
…
И Юньд гай тохиосныг хараад Зэлүүд яс боловсруулж байсан эрчүүд түүнийг сүнс шүглэсэн гэдэгт итгэлтэй болжээ. Тэдний хэн нь ч И Юньд хүрч зүрхэлсэнгүй.
Энэ бол тоглоом биш байв. И Юнь үхвэл сүнс бай болох хүнээ өөрчилж магадгүй. Тэдний хэн нэгэнд шүгэлчихвэл яах вэ?
Сахиж зогсох ёстой тогоо нь байгаагүй бол тэд аль хэдийн бүгд зугтчихсан байх байлаа.
Тэр үед И Юний царай цонхийж, хамрын нүхнээс нь цус гарч байв.
“Өнөөдөр ёстой их юм боллоо! Зэлүүд ясны шимийг нэг дор шавхчихна гэж!”
Ийм их эрчимд түүний өчүүхэн меридианууд тасран урагдаагүйд И Юнь азтай байсандаа талархах ёстой байлаа.
Мэдээ хүргэгч буцаж ирснийг анзаарсан И Юнь энд цаашид хүлээж болохгүйгээ ойлгов. Тэр тосгон руугаа буцах байдалтай биш байлаа. Амьдралаа бусдын гарт даатгахыг хүссэнгүй. Одоогийн И Юнь Лянь Чэнъюйг эсэргүүцэх ямар ч аргагүй байв.
“Би чимээгүй газар олж, биеийг минь даран буй энэ бүх эрчмийг хурдан шингээх хэрэгтэй.” И Юнь ингэж бодоод биеэ өргөн босов. Тэгээд ойролцоох ангалын зүг алхлаа.
Энэ ангалын ёроолоор Лянь овгийн Зүүн мөр урсдаг байв.
Зүүн мөрний урсгал туйлын ширүүн. И Юнь өмнө нь бэлтгэл хийдэг байсан хүрхрээ ч Зүүн мөрний нэг хэсэг байлаа.
—Хүү... чи... юу хийх нь энэ вэ? И Юнийг ангалын зүг алхахыг харахад тэр доош үсрэх гэж байгаа мэт санагдав. Эрчүүдийн царай айсандаа цайжээ.
—Муу сүнс шүглэчихжээ! Муу сүнс! Да Тоугийн эцэг тайван байдлаа алдав. И Юний харц тогтохгүй байгааг хараад, тэр яг ангалын ирмэг дээр байгаагаа мэдэхгүй байна гэж тааварлажээ.
Доош үсэрвэл гарцаагүй үхнэ!
Түүнчлэн Зүүн мөрний урсгалыг дагавал хүрхрээнд хүрнэ. Хүрхрээнээс уначихвал үхэх нь ойлгомжтой.
—Бид... бид түүнийг зогсоох хэрэгтэй юм биш үү? гэж нэгэн эр шүлсээ залгин түгдэрч хэлэв.
Гэвч хэн ч хариулсангүй. Тэнгэрийн дор тэдэнд өөрсдийнх нь амь л чухал байлаа.
И Юньд хүрвэл өөрсдөд нь ч сүнс шүгэлж магадгүй.
—Энэ дүү аль хэдийн маш хүнд шархадсан болохоор амьд үлдэхгүй байх. Зовлонг нь сунгалгүй дуусгасан нь дээр, тиймээс доош үсрэх нь муу санаа биш. Тэгээд... дүү И Юнь, бид чамайг үдэж өгөхгүй. Тамын оронд хүрэх зам чинь дардан байг, үхсэнд чинь биднийг бүү буруутгаарай. Да Тоугийн эцэг өөрийгөө тайтгаруулахын зэрэгцээ И Юньд зөвлөж, үхсэнийхээ дараа өшөө авахгүй байгаасай гэж найдаж байлаа.
Энэ үед И Юнь аль хэдийн ангалын ирмэгт хүрсэн байв. Тэр Юань Ци-гийнхээ өчүүхэн хэсгийг нөхөн сэргээсэн ч бие доторх эрчим нь одоо ч туйлын догшин бужигнаж байлаа. Халуун бүх биеэр нь түрж, тэсэхийн аргагүй тавгүйтүүлж байв.
Одоогийн И Юнь сул байгаагүй. Харин ч түүнд шавхагдашгүй их эрчмийн нөөц байв. Ангалын ёроолын давалгаатай ус руу үсрэх нь энэ эрчмийг шавхах боломж олгоно.
Энэ нь мөн зугтах хамгийн сайн зам байлаа.
И Юнь эргэлзсэнгүй. Нэг алхам хийгээд ангалын ирмэгээс доош үсрэв.
Фүүш!
Эрчүүд цочсондоо амьсгаа татав. Долоон сүвээсээ цус гарч буй хүн байтугай, есөн амьтай нэгэн ч ийм өндрөөс унаад амьд гарахгүй.
“Пүлхий!” И Юнь голд унав. Ангал ойролцоогоор тавин метр өндөр байв. Эгэл Цусны дөрөвдүгээр түвшинд байсан И Юнь хүртэл уналтын өвдөлтийг мэдэрлээ. Эцсийн эцэст тэр хамгийн сайн байдалтай байсангүй.
Өвөл хэдийн гүн орсон тул голын ус мөс шиг хүйтэн байв. Зөвхөн усны хурдан урсгал л голыг хөлдөхөөс сэргийлж байлаа.
И Юнь урсгал даган хөвөх зуураа меридианууд дахь догшин эрчим бүх биеэр нь дүрэлзэн бадарч байгааг мэдэрлээ.
И Юнь амьсгалаа түгжин, урсгал сөрөн сэлэв!
Ийм байдалд орсныхоо учрыг И Юнь мэдэж байлаа. Тэр эрчмийг хэт их шингээсэн байв. Доторх эрчмээ шавхахгүй бол эрчмийн огцом түрэлтэд меридианууд нь тасран урагдана!
Сэлэх нь эрчмийг шавхах сайн арга байлаа. Өвдөлтийг тэвчин тэсэхээс өөр аргагүй.
Хэрэв эрчмийн хэмжээг биеийнхээ даах хязгаарт хүртэл буулгаж чадвал аажмаар сэргэх боломжтой болно.
И Юнь тооцоход ойролцоогоор нэг цагийн дараа урсгал түүнийг өмнө нь бэлтгэл хийж байсан хүрхрээ рүү аваачих байлаа.