Лу Ян Жоу Лулутай салах ёс хийгээд Үрлийн тогооны оргилд хүрч ирэв. Уулын бэлд дөнгөж очиход л эмийн өтгөн үнэр хамар цоргино.
— Аргагүй л Үрлийн тогооны оргил юм даа. Агаар нь хүртэл анхилуун. Домогт Агуйн тэнгэр орон, мөнх настны уул арлууд ч үүнээс илүү гарахгүй биз.
Лу Ян өөрийн эрхгүй дахин хэд хэд гүн амьсгаа автал бие нь хөнгөрөөд, яг л одоо мөнх наст болж тэнгэрт халих гэж байгаа мэт санагдав.
— Дүү ээ, битгий амьсгалаад бай!
Холгүй газраас нэг хүн хашхирлаа. Лу Ян улам гүнзгий амьсгаа авч байгааг хараад тэр хүн бүр сандарч эхлэв.
— Дүү ээ, хурдан Яст мэлхийн амьсгалын аргаа хэрэглэ! Өө, чи жирийн хүн юм уу? Тэгвэл хамраа хурдан тагла! Энэ үнэр чинь би үрэл найруулахдаа санамсаргүй гаргасан хорт хий...
Лу Ян ухаан алдахаасаа өмнө хамгийн сүүлд энэ үгийг л сонсов.
— Яасан балай газар вэ, үнэр нь хүртэл хортой... — гэж Лу Ян бувтнав. Хөл нь ганхаж, хорвоо тэр чигтээ эргэлдэх шиг болсноо нүдний өмнө харанхуйлж газар унав.
Баримтаар нотлогдов. Үнэр сайхан байх эсэх нь хортой байх эсэхтэй ямар ч холбоогүй аж.
Лу Ян ухаан ороход яг нүүрнийх нь өмнө нэг том царай харагдаж, цочин сэрэв.
Нөгөө хүн эвгүйхэн инээгээд, — Лу дүү, сэрчихэв үү? Одоо бас өвдөж байна уу? — гэж асуулаа.
Лу Яны хэн болох нь хаш зүүлт дээр нь бичээстэй байв.
Лу Ян нүдээ анивчаад биеэ мэдэртэл бүх бие нь хөндүүрлэж, яг бөмбөг болгож бөөрөнхийлөөд дараа нь элдүүрээр хавтгайлчихсан мэт санагдана.
Энэ бол үрэл найруулах өрөө байлаа. Эмийн үнэр өтгөн, доторх хэм гаднаасаа хавьгүй халуун. Өрөөний голд аварга Үрэл найруулах зуух байх бөгөөд эргэн тойронд нь боодол боодол эмийн ургамал, цагаан шаазан савнуудаар дүүрсэн тавиурууд өржээ. Тэдгээр саванд амжилттай найруулсан үрлүүд байгаа бололтой.
Шалан дээр үрэл найруулах аргын зураг төслүүд овоорон, торонд хийсэн хулганууд энд тэндгүй тавигдсан тул энэ газрыг мэдэхгүй хүн хаана гишгэхээ ч олоход хэцүү байв.
Өрөөнд ганцхан ор байх бөгөөд Лу Ян яг тэр орон дээр хэвтэж байлаа.
— Намайг Ү Мин гэдэг. Уучлаарай, дүү минь. Би үрэл найруулж байхдаа бодолдоо хэт автаад галын хэмээ алдчихсан юм. Тэгээд үрэл маань хор болчихсон.
— Гэхдээ санаа зовох хэрэггүй. Би үрлийг санамсаргүй хор болгочихдог үе олон ч, одоог хүртэл нэг ч хүнийг хордуулж үхүүлээгүй, — гэж Ү Мин бахархалтай хэлэв.
...Ингэж тайлбарлах тусам чинь бүр аймаар болоод байна шүү.
Лу Ян арай ядан өндийж суугаад, өгзгөө жаахан хөдөлгөн орны толгойг хананд тулсан хэсэгт налав. Ингэхэд арай дээр санагдав.
Толгой нь загатнахаар Лу Ян дагзандаа гараа хүргэж үзэв. Хэсэг дуугүй байснаа, — Би зөвхөн хорт хий амьсгалсан юм бол яагаад дагзан дээр боолт байгаа юм бэ? — гэж асуулаа.
Ү Мин эвгүйхэн тайлбарлав. — Чамайг өргөж явахдаа би бас бодолдоо автаад толгойг чинь газар мөргүүлчихсэн юм. Гэхдээ нэг их санаа зовох хэрэггүй. Амьтай л байвал Үрлийн тогооны оргилд эмчлээд эдгээж чадна!
— Миний гар дээр байгаа үрлүүдийн үйлчлэл хэт хүчтэй болохоор чамд тохирохгүй. Чамайг ухаангүй байх хооронд жирийн хүн ч хэрэглэж болох үрэл тусгайлан найрууллаа, — гээд Ү Мин бахархалтайгаар хоёр үрэл гаргаж үзүүлэв.
Үрлүүд алтан өнгөтэй бөгөөд дээр нь гурван цагираг татжээ. Лу Ян эдгээрийг үрлийн хээ гэдгийг мэднэ. Ийм хээ гарсан нь үрэл бараг төгс чанарт хүрсний шинж.
Гэсэн ч Лу Ян идэж зүрхэлсэнгүй.
Тэр зүгээр л Үрлийн тогооны оргилоос хэдэн өл дарах үрэл гуйхаар ирсэн. Гэтэл ажлаа эхлүүлж ч амжаагүй байхад дагзаа боолгочихсон орон дээр хэвтэж байдаг.
Одоо бас юу ч хамаагүй амандаа хийж зүрхэлбэл Эрлэг хаан хүртэл түүний эр зоригийг магтах биз.
— Хоргүй ээ, үнэнээсээ, — гэж Ү Мин дахин дахин батлав.
Лу Ян итгэхгүй байгааг хараад Ү Мин нэг хулганаар туршиж үзүүлэхээр шийдэв.
Ү Мин хулганыг гартаа авахад тэр амьтан эцсийн мөчөө мэдсэн мэт чарлан дуугарч, эхнэр хүүхдүүдтэйгээ салах ёс хийж байгаа аятай байлаа.
Хулгана үрлийг залгиад тэр дороо хөдөлгөөнгүй унав. Түүний эхнэр хүүхдүүд үүнийг харан ирээдүйгээ харсан мэт гашуудан чарлав.
Лу Ян: — ...
Ү Мин: — ...
— Санамсаргүй явдал, бүгд санамсаргүй! Хулгана жижиг биетэй болохоор жаахан хор байхад л үхчихнэ. Хүнд бол лав ингэхгүй. Би хаана алдсанаа мэдчихлээ. Түр хүлээ, дахин нэг зуух үрэл найруулаад өгье.
Лу Ян Ү Миний анхаарлыг яаран өөр зүйл рүү хандуулав. — Ах аа, та байнга бодолд автаад анхаарал сарнидаг гэсэн. Яг ямар асуудал бодоод байдаг юм?
Ү Мин үнэхээр анхаарлаа өөр тийш шилжүүлээд бодлоо эмхэтгэн ярилаа. — Үрэл гэдэгт гол нь “эм” гэсэн утга байдаг. Эм бол мэдээж өвчин эмчилж, хүн авардаг зүйл. Гэтэл өл дарах үрлийг өвчтэй хүн уудаггүй байтал яагаад бас үрэл гэж тооцдог юм бол?
— Хэрэв өл дарах үрэл үрэл мөн юм бол үрэл гэдэг зөвхөн өвчин эмчилж хүн авардаг биш, бас иддэг зүйл гэсэн үг.
— Харин өл дарах үрэл үрэл биш юм бол тэгээд яг юу юм?
Лу Ян тархиа толгойноосоо сугалж аваад Үрэл найруулах зууханд гурав хоног гурван шөнө шарсан ч ийм асуулт бодож олохгүй байх гэж санав.
— Өл дарах үрэл гэснээс, эндээс жирийн хүнд өгч болох цорын ганц зүйл нь тэр. Гүзээлзгэнэ, алим, тарвасны амттай бий. Хэдийг амсаж үзэх үү? Хоргүй шүү, — гээд Ү Мин атга дүүрэн өнгө өнгийн үрэл гаргаж ирэв.
Лу Ян өөрийг нь тэсэн ядан хүлээж суугаа Эрлэг хааныг санаад Ү Миний бэлгийг аваагүй. Үрлийн тогооны оргилд өл дарах үрэл найруулж сурч байгаа хүн хэд хэд байдаг. Хэн хийсэн ч Ү Минийн хийснээс аюулгүй байх нь лавтай.
— Дүү минь, хэрэг гарвал намайг дуудахаа мартав аа. Үнэгүй шүү, — гэж Ү Мин Лу Яныг гарахад халуун дотноор үдэв.
Лу Ян доголсоор яаран холдов.
Маргааш нь Үрлийн тогооны оргилын долоодугаар ахлагч Лу Янд тохиолдсон эмгэнэлт явдлыг сонсоод, жирийн хүн хэрэглэж болох жинхэнэ эдгээх үрэл болон нэг хулуу дүүрэн өл дарах үрэл явуулжээ.
Лу Ян удалгүй бүрэн эдгэв.
...
Дараагийн нэг сар Лу Ян тун завгүй атлаа дүүрэн амьдралтай өнгөрүүлэв. Тэр Судрын асар, Номлолын оргил, өөрийн сууц гурвын хооронд ээлжлэн явж, урьд нь хэзээ ч хүрч байгаагүй бясалгалын мэдлэгийг цөлд булаг олсон аялагч мэт цанган шимтэн сурлаа.
Нэг сарын дараа хүн бүр хүссэн ахлагчийнхаа шавь болов. Мэн Жинжоу гуравдугаар ахлагчийн, Мань Гү дөрөвдүгээр ахлагчийн, Галын сүнслэг язгууртай Ли Хаорань тавдугаар ахлагчийн, Өдлөн хувирах мөнх настны биетэй Тао Яо-е зургаадугаар ахлагчийн шавь болжээ...
Энэ нь Лу Яныг нэлээд гайхшруулав. Тэр Мань Гүг Мэн Жинжоутай адил гуравдугаар ахлагчийн шавь болно гэж бодож байлаа. Гуравдугаар ахлагч Бясалгалын ертөнцөд алдаршсан Биеийн бясалгагч бөгөөд түүнтэй барилдаж зүрхлэх хүн бараг үгүй. Эртний зэрлэг угсаатны цустай Мань Гүд гуравдугаар ахлагчийн заавар хамгийн тохиромжтой мэт.
Харин дөрөвдүгээр ахлагч бол эрдэм номд нэвтэрсэн Күнзийн бясалгагч, хүч чадлаараа алдаршаагүй нэгэн. Мань Гү яагаад түүнийг багшаа болгосныг Лу Ян ойлгосонгүй.
Тавдугаар ахлагч эдлэл урлахдаа гаргуун тул Галын сүнслэг язгууртай Ли Хаораньд үнэхээр тохирно.
Лу Ян зургаадугаар ахлагчтай огт уулзаж байгаагүй. Гэхдээ түүнийг Тао Яо-етэй төстэй Мөнх настны биетэй, үнэхээр гайхам үзэсгэлэнтэй эмэгтэй гэж сонсжээ.
Мань Гү дөрөвдүгээр ахлагчийн шавь болсон нь хамгийн анхаарал татах зүйл биш байлаа. Хамгийн анхаарал татсан нь Лу Ян өөрөө — тэр нууцлаг бүлгэмийн тэргүүний шавь болжээ.
Бүлгэмийн тэргүүн зуу гаруй жил хэнийг ч шавиа болгоогүй, эрх дураараа амьдардаг гэж ярьдаг байв. Одоо ч хаалттай бясалгалд байгаа тэргүүн яагаад гэнэт Лу Яныг шавиа болгосныг шавь нар бүгд гайхан хэлэлцэнэ.
Хүн бүрийн атаархсан харцан дор Лу Яныг ахлах эгч Юнь Жи бүлгэмийн тэргүүний орших Тэнгэрийн хаалганы уул руу дагуулан явлаа.