Чилинь үхэшгүй эм. Энэ таван үгийг сонссон даруй Лу Ян цочин балмагдав. Чилинь аль хэдийн хорвоогоос бараг үгүй болсон тул Чилинь үхэшгүй эм ч мөн устах шахсан. Эртний үеэс өнөөг хүртэл маш цөөхөн үлдсэн, туйлын ховор зүйл. Түүхийн турш Чилинь үхэшгүй эмийн тухай тэмдэглэл хүртэл гарын арван хуруунд багтахаар цөөн байлаа.
Зарим хүн бүр энэ хорвоод ганцхан Чилинь үхэшгүй эм байдаг гэж ярьдаг.
Чилинь үхэшгүй эм дахин төрж чаддаг.
Эртний нэгэн мэргэн хүн хорвоод үнэндээ Чилинь гэж огт байгаагүй, тэр бол хүмүүсийн төсөөллөөс бүтсэн амьтан хэмээн таамаглаж байжээ. Түүхэнд тэмдэглэгдсэн Чилинь харсан гэх тохиолдлууд нь үнэндээ Чилинь үхэшгүй эмийг харсан хэрэг гэж тэр үзсэн байна.
Тэнгэрийн мэлмийг нээгээгүй хүн Чилинь үхэшгүй эмийг жинхэнэ Чилиньтэй андуурах маш амархан. Яг одоогийн Лу Ян шиг.
— Ба авга намайг энд хөрс сийрүүлэхээр явуулсан юм, — гэж Лу Ян хэлэв.
— Аан, хөрс сийрүүлэх гэж ирсэн юм уу. Чи Таван махбодын шидэт арга хэрэглэж чаддаг уу? — Бяцхан Эмийн хаад үүнийг сонсоод баярласан янзтай болов.
Эцэст нь ажил хийх хүн иржээ.
Лу Ян төвөгшөөсөн янзтай,
— Сайн чадна гэж хэлж чадахгүй ээ. Санамсаргүй сурчихсан юм. Таван махбодын шидэт аргад тооцогдох эсэхийг нь ч мэдэхгүй. Гэхдээ ухах бол лав чадна, — гэв.
Лу Ян өөрийнх нь хэрэглэж байгаа зүйл орон зайн шидэт арга гэж боддог байлаа. Зүгээр л илрэх хэлбэр нь Таван махбодын шидэт аргатай төстэй.
— Таван махбодын арга мөн үү, биш үү хамаагүй. Ухаж чаддаг байхад л болно, — гэж Цаг зогсоох цэцэг тоомжиргүй хэлэв.
Мөнгөн цагирагт хаан чийгийн өтний хос амралт авснаас хойш эндхийн эмийн ургамлууд хөрс хэт хатуу, агаар нэвтрэхгүй байна гэж байнга гомдоллох болжээ. Бүр үндсээ сугалж гаргаад цэвэр агаараар амьсгалж, наранд ээх юмсан гэж ярьдаг болсон тул Бяцхан Эмийн хаад яахаа мэдэхгүй байв.
Харин одоо энэ асуудлыг шийдэж болох нь.
Эмийн хаадын оршин байдгийг мэддэг хүн маш цөөхөн. Лу Ян өөрөө ч өмнө нь нэгийг ч таньдаггүй байлаа. Бяцхан Эмийн хаадын эмийн хүч тэнгэрийн жамыг сөрөхүйц. Хэрэв гадаад ертөнцөд гарвал Бясалгалын ертөнцийн Агуу хүчтнүүдийг хүртэл галзууруулах нь гарцаагүй.
Үгүй ээ, сайтар бодвол таньдаг нэг зүйл байна.
Цаг зогсоох цэцгийн тэвэрч байсан наранцэцгийг Лу Ян танив. Дэлбээ нь нээгдэж хаагдан, хар хальс нь салж унах бүрд доторх хаш мэт цагаан үр нь Эмийн хааны хоол болж байлаа. Тэр наранцэцгийн үр идэж байжээ.
Тэгээд хальсыг нь газар дүүрэн хаячихсан байв.
Үүнийг өөрийн төрлөө идэж байна гэж тооцох уу даа гэж Лу Ян гайхав.
— Аан, энэ бол наранцэцэг, — гэж Цаг зогсоох цэцэг Лу Яны харцыг анзааран танилцуулав.
Лу Ян дотроо: Мэднэ ээ, гэж бодов.
Эмийн хаад өөрсдөө жижигхэн тул үр идэж байна гэхээсээ илүү хоёр гараараа тэвэрч аваад мэрж байгаа мэт харагдана. Цаг зогсоох цэцэг тун амтархан идэж байгаа нь илт.
— Төгсгөлийн хаан аа, чи дахиад л хогоо хаялаа! Бид ургамал болохоос хүн биш гэж хэчнээн удаа хэлэх юм бэ? Хүмүүсийг дуурайж наранцэцгийн үрийг ингэж идэх хэрэггүй. Хальс нь хүртэл идэж болдог шүү! — Чилинь үхэшгүй эм хилэгнэн архирч, хүний занг дураараа дуурайж байгааг нь загнав.
Цаг зогсоох цэцэг урьдын адил тоосон шинжгүй,
— Энэ наранцэцгийг би өөрөө тарьсан. Яаж идэхээ би өөрөө мэднэ. Чамд ямар хамаатай юм? Пф, — гэж сөргүүлэв.
Энэ үг Чилинь үхэшгүй эмийг бүр уурлуулж, Цаг зогсоох цэцэг рүү шууд үсрэн дайрлаа. Хоёр Бяцхан Эмийн хаан нэмэр үг ч солилгүй зодолдон, нэг нь нөгөөгийнхөө дээр гарч өнхрөлдсөн ч үнэндээ хэн хэндээ гэм хүргэсэнгүй.
Хүн орхоодойн хаан, Гурван навчит одны өвс хоёр тэдний ийм аашид хэдийн дассан тул Лу Яныг газар доогуур яаж шурдгаа үзүүлэхийг хашхиран шаардав.
— Тэднийг тоох хэрэггүй. Ядрахаараа өөрсдөө больчихно, — гэж хоёул хэлэв.
Модон овоохойноос гармагцаа Лу Ян аварга том мод олж харав. Бүдүүн үндэс нь хүний хөл шиг зузаан, амин эрчмээр бялхаж, өтгөн навчис нь салхинд сэрчигнэнэ.
— Гэгээрлийн мод уу?
Лу Ян ихэд гайхав. Тэр хэвийн хэмжээндээ буцсан ч энэ Гэгээрлийн мод тэнгэр тулсан өндөр хэвээр байх бөгөөд хэдэн арван хүн нийлж байж тэвэрмээр бүдүүн. Одоогийн гурван ямх өндөр биетэй нь харьцуулах ч хэрэггүй.
Гэгээрлийн модны эргэн тойронд Даогийн хэмнэл урсаж, навчсын сэрчигнээ нь Даогийн дуу мэт сонсогдоно. Орчлонгийн аугаа Дао энэ модны биед цугларч бодит хэлбэр олсон мэт. Гэгээрлийн мод нууцлаг бөгөөд сүр жавхлантай, хөнгөн хуумгай халдаж зүрхлэхээргүй байлаа.
— Энэ бол миний өмнө ярьсан Гэгээрлийн мод. Бид түүнийг Модны хаан гэж дууддаг. Даогийн арга дахь авьяасаар түүнтэй эн зэрэгцэх хүн үгүй, — гэж Хүн орхоодойн хаан хэлэв.
Навч нь дангаараа хүнийг гэгээрэлд хүрэхэд тусалдаг Гэгээрлийн мод өөрөө сүнс орж оюунтай болбол авьяас нь ямар хэмжээнд хүрэхийг Лу Ян төсөөлж ч чадсангүй.
Эмийн хаад хэврэг сул мэт харагдавч тус бүрдээ Тэнгэрлэг чадвартай, хэзээ ч басамжилж болохгүй оршихуйнууд байлаа.
Амьд үлдэх өөрийн гэсэн аргагүй байсан бол тэд зөвхөн хүн төрөлхтний өршөөлөөр өнөөдрийг хүртэл амьдарч чадахгүй.
Аварга мод инээд алдан,
— Хүн орхоодойн хаан аа, чи муу амьтан, дахиад л намайг магтаж үхүүлэх нь ээ. Хэрэв би авьяасаар хосгүй юм бол өнөөх эм мангасыг юу гэх болж байна? — гэж тоглоом хийв.
— Тэр эм мангас чинь хэн юм? — гэж Лу Ян асуулаа. Бяцхан Эмийн хаадын өнгөнөөс бодоход таатай хүн биш бололтой.
— Ба жаалаас өөр энэ эмийн ургамлын цэцэрлэгт орж ирж чаддаг хүн гэвэл тэр эм мангас л байна. Тэр аймшигтай хүчтэй, бидний хэн нь ч дийлэхгүй. Дуртай юмаа шууд тасдаад аваад явчихна. Түүнийг хорьж чадах ургамал нэг ч үгүй!
— Миний хөгшин үндсээс хэд хэдийг тасдаж авсан. Өвдсөндөө би хэд хоног хэвтэж байж арай гэж тэнхэрсэн шүү! — гэж Хүн орхоодойн хаан эм мангасын харгис үйлдлийг ууртайгаар буруушаав.
— Миний навчнаас бүр хэдэн одыг сугалж авсан. Хар даа, энэ хэд бусдаасаа бүдэг байгаа биз? Дахин ургахад нь хэчнээн удахыг ч мэдэхгүй байна!
Бяцхан Эмийн хаадын яриагаар бол эм мангасын нүгэл гэм тоочоод баршгүй, өшөө авахгүй бол болохгүй хэмжээнд хүрчээ.
— Хамгийн уур хүргэм нь тэр эдгээрийг усанд орохдоо хэрэглэнэ гэсэн! Бодоод үз дээ, бидний биеийн хэсгүүдтэй хамт усанд ордог юм байна шүү дээ. Ямар гаж юм бэ!
— Бас Ба жаалаас сонссоноор энэ эм мангас танай Даог эрэлхийлэх бүлгэмд их өндөр байр суурьтай гэсэн. Нэрийг нь Юнь Жи гэдэг, — гэж нэг нь хэлэв.
Лу Ян: — ...
Энэ үнэнийг сонсоод өөрөө огтхон ч гайхсангүй гэдгээ Лу Ян гэнэт анзаарав. Асуудал нь ахлах эгчид байна уу, эсвэл өөрт нь байна уу?
Лу Ян эвгүйхэн инээгээд юу гэж хэлэхээ мэдэхгүй,
— Тэр... та нарын яриад байгаа ахлах эгчийг би таньдаг юм шиг байна. Тэр миний ахлах эгч, — гэв.
Гэгээрлийн модны хаан чангаар инээгээд огт тоосонгүй.
— Юу нь сүртэй юм. Даог эрэлхийлэх бүлгэмийн бүх шавь түүнийг ахлах эгч гэж дууддаг биз дээ? Өөрийгөө түүний дүү гэж хэллээ гээд бид чамд уурлана гэж бодоо юу? Эмийн хаадыг дэндүү басамжилж байна. Бид тоо томшгүй жил амьдарсан улс. Хүн төрөлхтний нэг өчүүхэн жаалыг юунд тоох билээ.
Гэгээрлийн модны хаан ийм ухаалаг хариулт өгсөнд Лу Ян санаа амрав.
— Тэгвэл сайн байна. Бид хоёр нэг багшийн шавь болохоор би үнэхээр түүний дүү шавь гэдэг ч хамаагүй юм байна.
Гэгээрлийн модны хааны инээд тэр дороо тасрав. Нүүрийг нь илбэн өнгөрч байсан салхи хүртэл зогсож, сэрчигнэж байсан навчсанд ч чимээ анир үгүй болов.
Хүн орхоодойн хаан арай гэж ургуулсан үндсүүдээ савчин, тайван төрхөн дээрээ аймшигтай инээмсэглэл тодруулав.
Гурван навчит одны өвсний навч дээрх одод эргэлдэж, дэлбэрэх гэж буй галт уул мэт өшөө хорслоор дүрэлзэнэ.
Агаар тэр дороо алах санаагаар дүүрэв.
Лу Ян тайван гэгч нь,
— Түр азна! Бүү яар! Би Юнь Жигийн дүү шавь гээд заавал түүний талд байна гэж бодоо юу? — гэв.
Хүн орхоодойн хаан Лу Яныг сэжигтэй харж, үндсээ савлах хөдөлгөөнөө удаашруулав.
— Тийм биш гэж үү?
Гэгээрлийн модны хаан, Гурван навчит одны өвс хоёр ч түр довтлохоо азнав.
— Та нар үнэхээр том эндүүрч байна! — гэж Лу Ян хүчтэй мэдэгдэн, хоёр гараа атгаж, өнгөрсөн аймшигт явдлуудаа санасан мэт шаналсан царай гаргав.
— Тэр эм мангасын хийдэг юмсыг бодох төдийд л уур хүрдэг! Та нарын туулсан зовлонг ярих ч юм биш. Би өөрөө ч түүний харгислалын хохирогч!
— Гаднаас харахад миний ирээдүй гэрэлтэй сайхан мэт боловч доторх зовлонгоо хэнд хэлэх билээ дээ?