«Хөөе, хар даа! Тэр чинь хостойг нь мэдсээр байж ахмад шавь эгч Синтэй үерхэх гэж зүтгэсэн Сү Ян гэдэг тэнэг мөн байна!»
«Ахмад шавь Янь ах өнөөдөр түүнтэй үхлийн тулаан хийх ёстой байсан биш үү? Юу болов?»
«Хувцсыг нь хар л даа, тэр чигтээ цусанд будагджээ. Үхлийн тулаан аль хэдийн шийдэгдэж, Сү Ян ялсан, Янь Мин одоо үхсэн гэсэн үг үү?»
«Боломжгүй! Тэр Анхдагч Сүнсний хүрээний гуравдугаар түвшинд л байхад Янь Мин зургаадугаар түвшинд байгаа! Ийм их зөрүүтэй байхад би ч ялна гэж төсөөлж зүрхлэхгүй. Тэр хэрэггүй Сү Янгийн тухай яриад ч хэрэггүй!»
«Тэгвэл тэр яагаад амьд байгаа юм бэ? Үхлийн тулаанд хоёр хүн талбарт гарсан л бол нэг нь үхтэлээ тулалдах ёстой. Үхлийн тулаанд орсон хоёр хоёулаа амьд үлдсэн гэж би ер сонсож байгаагүй.»
«Очоод түүнээс асууя.»
Шавь нар хоорондоо ийн ярилцан, цагаан хувцасных нь цээж хэсэгт цус болсон нүх гарсан ч царай нь огт хувираагүй, цээжиндээ хүнд шарх авснаа ч мэдэхгүй мэт тайван алхах Сү Янг сургуулийн дундуур явахыг ажиглав.
«Хөөе, Сү Ян, муу новш минь! Янь Минтэй хийсэн үхлийн тулаанаас яаж амьд гарсан юм?» Шавь нарын хэсэг замыг нь хааж, алхмыг нь зогсоов.
Тэдний үйлдэл эргэн тойрныхны анхаарлыг даруй татаж, бүгдийн харц тэдэн дээр төвлөрлөө.
«Хүүхдүүдтэй тоглох зав алга. Зайл.» Сү Ян тэднийг дахин харах ч үгүй тойрон алхахад, тэнд байсан хүн бүр гайхаж хоцров. Энэ тэнэг хэзээнээс ийм зоригтой, их зантай болчихов? Олон шавийн нүүрийг зэрэг уландаа гишгэхээс ч буцахгүй байна гэдэг, эцэст нь галзуурчихсан юм биш биз?
«Сү... Сү... СҮ ЯН! ДАХИАД НЭГ АЛХАМ ХИЙВЭЛ ГОРЫГ НЬ АМСАНА ШҮҮ!» Бүлгийн толгойлогч гэнэт бархиран, бүгдийг цочоов.
Гэвч сүрдүүлсэн үгийг нь үл харгалзан Сү Ян толгой ч эргүүлэлгүй, тэднийг бүрмөсөн тоохгүй алхсаар байлаа.
«Муу новш минь...» гэж орилсон шавийн духны судас товойж, нударгаа чанга атгасаар Сү Янгийн араас хөөв.
Түүнийг хоёр дахь алхмаа хийх гэж байтал Сү Ян гэнэт толгойгоо огцом эргүүлэн, алах санаа нэвт шингэсэн жартгар харцаар түүн рүү ширтэв.
Том хаданд нүх цоолчихоор хурц мэт аймшигт харцанд нь өнөөх шавийн хөдөлгөөн царцаж, тэр өөрийн эрхгүй чичирлээ. Яг л өөр рүү нь дайрахын даваан дээрх өлсгөлөн араатантай нүүр тулсан мэт.
Пад! Шавийн хөл дүпү шиг нялцайж, тэр газар саван унав.
Араас нь зогсож байсан шавь нарын хөл чичирч эхлэв. Хүйтэнд бүжиглэж буй алиалагчдын сүрэг мэт харагдана.
«Хмф. Нэг хэсэг мулгуу амьтад.» Сү Ян хамраараа ёжтой шуухитнаад цааш алхлаа.
«...»
«Тэр чинь... үнэхээр Сү Ян байсан юм уу? Эсвэл бид түүнийг Сү Янтай андуурсан юм болов уу?»
«Яаж тэр Сү Ян байх вэ дээ? Царай зүс нь адилхан байж болох ч түүнийг хүрээлсэн язгуурлаг сүр жавхлан нь миний мэдэх тэр хэрэггүй Сү Янгийнхаас огт өөр байсан!»
«Тийм биз дээ? Сү Ян дандаа тэнэг царай гаргадаг. Харин саяын царайлаг залуу хурц, нухацтай төрхтэй байсан шүү дээ. Тэд чинь огт өөр хүмүүс!»
Эргэн тойрны шавь нар шивэр авир хийж, зарим нь түүнийг зогсоохоор шийдсэн бүлгийг шоолон инээлдэв.
«Тэр үнэхээр Сү Ян биш байсан юм болов уу?» гэж газар унасан шавь гайхан бодлоо.
Энэ сургуульд царай төрхөөрөө бараг адилхан хоёр хүн байх боломжтой гэж үү?
Сү Янгийн араатан мэт харц өнөөх шавийн санаанд дахин бууж, тэр эргэлзээгээ бушуухан үгүй хийв. Тэр лав Сү Ян биш, түүнтэй адилхан царайтай өөр хүн байж таарна! Түүний мэдэх тэнэг Сү Ян бусдад хариу үг хэлж зүрхлэх нь бүү хэл, тийм харцаар сүрдүүлж ч чадахгүй!
—
Гадна хүрээний амьдрах байрандаа ирэхэд Сү Ян өрөөнийхөө үүдэнд зогсож буй бас нэгэн царайлаг залуутай таарав.
«Сү... Сү Ян?! Чи Янь Минтэй хийсэн үхлийн тулаанаас үнэхээр амьд гарчихсан юм уу?!» Залуу Сү Яныг холоос өөрийнх нь байр руу алхаж явааг хараад эхлээд сүнс харлаа гэж бодсон байв. Харин одоо яг өмнө нь зогсож буй болохоор сүнс байх аргагүй нь тодорхой байлаа.
Өмнөх Сү Янгийн дурсамжаас энэ залууг танилаа. Тэр өрөөнийх нь хамтрагч Тан Хү байв.
«Бие жаахан тавгүй байна. Өрөөндөө амарна, битгий саад болоорой.» Сү Ян өөр үг хэлэлгүй гэрт орлоо.
Тан Хү түүнийг хажуугаар нь өнгөрөхөд амаа ангайн ширтээд, «Тэнгэр минь ээ! Тэр үнэхээр амьд юм байна!» гэж дуу алдлаа.
—
Гэрт орсон Сү Ян шууд өрөөндөө орж, бодлоо цэгцэлж эхлэв.
«Тэр өвгөн... ер нь юу хийчихэв?» Тэр хананд өлгөөтэй толь руу харахад, бага насных нь дурсамжууд толгойд нь орж ирлээ.
«Энэ чинь залуу байх үеийн миний өөрийн бие мөн байна. Гэтэл би энэ газар байснаа яагаад огт санадаггүй юм бол? Би үнэхээр дахин төрөөд, цээжиндээ илд зоолгосныхоо дараа л дурсамжаа сэргээсэн юм болов уу? Ингэж шархалдаг ч гэж дээ, одоогийн би үнэхээр дэндүү сул дорой юм!»
Сү Ян одоо 16 настай бөгөөд Гүн Цэцэглэлтийн сургуулийн шавь болоод бараг нэг жил болжээ. Гэвч сургуульд бүтэн жил шахам байсан ч бясалгал нь арайхийн урагшилж, ахиц гаргаж чадсангүй.
Түүн шиг сургуульд саяхан элссэн гадна хүрээний шавь нарт сургууль ямар ч тусламж үзүүлдэггүй тул хос бясалгал хийх ханиа өөрсдөө олох ёстой. Хос бясалгал гэдэг нь бясалгалын төлөө эсрэг хүйсийн хоёр хүн бэлгийн хавьталд орохыг хэлнэ. Харин дотоод хүрээний шавь болбол өөрт нь тохирох хань олж өгөхийг сургуулиасаа хүсэж болно.
Гэвч Сү Ян царай төрхөөрөө хэчнээн онцгой байсан ч сургуульд элссэнээсээ хойш өөртөө хань олж чадсангүй. Тэр үнэхээр туйлын царайлаг, өмнөх амьдралдаа Сарны бурхны эхнэрийг хүртэл уруу татахаар царайлаг нэгэн байв. Эхэндээ олон эмэгтэй шавь, тэр бүү хэл ахмад шавь нар хүртэл түүний хань болох гэж булаацалддаг байлаа. Харин сэтгэцийн ноцтой асуудалтай, ямар ч авьяас чадваргүйг нь мэдмэгцээ бүгд түүнээс дөлжээ.
Хэчнээн царайлаг байлаа ч, бясалгалын ахиц нь хосоосоо шалтгаалдаг энэ сургуульд хэн ч зөвхөн царайлаг болохоор нь ирээдүйгээ эрсдэлд оруулахгүй. Тэгээд ч сургуульд нь царайлаг залуус, бүсгүйчүүд тоо томшгүй олон.
«Тэр өвгөн надад дахин нэг амьдрал заяажээ. Гэхдээ ийм амьдрал... Айя!» гэж Сү Ян чангаар санаа алдав.
Өмнөх амьдралдаа дэлхийн хамгийн царайлаг эр байсан тэрээр хосгүй гоо бүсгүй, хаш эрдэнэ мэт дагина нарын тоо томшгүй олон нь зөвхөн өөрийнх нь хань болохын тулд дугаарлан зогсдог байсныг бодоод үз дээ. Гэтэл одоо мянга мянган залуу бүсгүйтэй энэ сургуульд ганцхан хань олох гэж зовж сууна.
«Хэрэв би өмнөх ертөнцдөө хэвээрээ байгаа бол тэд ч бас энэ ертөнцөд амьдарч байх боломжтой...» Сү Яны харцанд гүн гэрэл гялсхийж, санаанд нь хосгүй олон бүсгүйн дүр төрх тодров. «Би тэднийг олж, дахин тэврээд авна. Энэ удаа явуулахгүй! Гэхдээ тэр бүхнээс өмнө эхлээд сэвтсэн нэр хүндээ сэргээх хэрэгтэй...»