Өрөөндөө Сү Ян хувцсаа тайлаад, өрөөтэй нь залгаа угаалгын өрөөнд орж биеийнхээ цусыг угаав.
«Гэхдээ тэр жаал надад ёстой сайн цохилт өгчээ… Өөрийнхөө цусыг хамгийн сүүлд харснаас хойш хэдэн жил өнгөрөв? Цээжиндээ нүх гаргуулсан нь бүр ч…»
Сү Ян өмнөх амьдралдаа бясалгалын оргилд ойртсон мөнх наст нэгэн байв. Түүнд гоо үзэсгэлэнт бүсгүйчүүд, эрх мэдэл гээд атаархмаар бүхэн байсан. Харин одоо Анхдагч Сүнсний хүрээний жирийн нэгэн мөнх бус хүнтэй ч эн зэрэгцэж чадахгүй, дээрээс нь хүнд шархаджээ.
Мэдээж, ийм байдалд орсон нь одоогийн Сү Ян биш, өмнөх «Сү Ян» байлаа. Гэхдээ Сү Ян үүнийг шалтаг болгосонгүй. Нэг л биед байгаа хойно бурууг өөртөө тохов.
Биеийнхээ цусыг угаасны дараа цээжнийхээ шарханд эм түрхэж, даавуугаар боогоод л боллоо.
Сү Ян шархаа боож дуусах үед түүнийг Янь Минтэй дэвжээн дээр хийсэн үхлийн тулаанд ялсан гэх мэдээ гадна хүрээгээр түймэр мэт тархжээ.
«Юу гэнэ ээ? Доорх юмаа ч олигтой хэрэглэж чаддаггүй тэр бүтэлгүй Сү Ян Янь Минг ялсан гэж үү? Үнэн гэж үү?»
«Би хоёр нүдээрээ харсан! Янь Мин Сү Яны цээжинд илдээ зоосны дараа Сү Ян гэнэт архирахад дэвжээг тойрон зогссон хүмүүс бүгд амаараа дүүрэн цус бөөлжсөн. Харин Янь Мин өөрөө ухаангүй газар уначихсан!»
«Ганц орилсноороо бүгдийг цусаар бөөлжүүлсэн гэнэ ээ? Ямар худлаа юм бэ! Итгэхгүй.»
«Ээ дээ… Чамайг буруутгахгүй ээ… Тэр үед би өөрөө нүдэндээ итгэж чадахгүй шахсан юм чинь…»
Ийм яриа сургуулиар нэг тархаж байлаа. Тулааныг зогсоосон Сүн ахлагч хүртэл тэр газрыг гэнэт нөмөрсөн аймшигт дарамтыг санахгүй байж чадсангүй.
«Та хоёрын тулааны үеэр юу болсон юм? Бүгдийг нь хэл!»
Байцаахаар авчирсан Янь Мин рүү Сүн ахлагч ширүүн харлаа.
«Би… би мэдэхгүй…» гэж толгой нь хүчтэй өвдсөн Янь Мин хэлэв. «Сү Яны цээжинд илдээ зоосны дараа гэнэт хөнөөх санаархлын давалгаа намайг нөмөрснийг л санаж байна… Түүнийг хатгахаасаа өмнө илдээ ч зөв даллаж чаддаггүй тэнэгтэй тулалдаж байгаа юм шиг байсан… Харин дараа нь…»
Сү Яныг илдээрээ хатгасныхаа дараах царайг санахад Янь Мин дагжин чичрэв.
«Илдэнд минь хатгуулсных нь дараа тэр огт өөр хүн шиг харагдсан!»
«…»
Сүн ахлагч Янь Миний хэлснийг тунгаан бодов.
«Тэр хүүгээс мэдэрсэн хөнөөх санаархал ганц удаа хатгуулснаар бий болох зүйл биш. Үхэлтэй олонтаа нүүр тулж, олон хүний амийг хөнөөсөн хүнээс л тийм санаархал мэдрэгдэнэ… Тэр Сү Ян чухам хэн юм бэ? Өнөөдрийг хүртэл яагаад би түүний тухай огт сонсоогүй юм бол?»
Сүн ахлагч Янь Мин рүү хараад, «Одоо явж болно. Дахиж зөвшөөрөлгүй дэвжээнд гарч байгаад надад баригдав аа!» гэв.
«Энэ шавь дахиж зүрхлэхгүй!»
Янь Мин явсны дараа Сүн ахлагч Сү Яны тухай мэдээлэл хайж эхлэв. Гэвч хэдхэн минутын дараа олж мэдсэн зүйлдээ мэл гайхжээ.
Олж мэдсэнээр Сү Ян энэ сургуульд бараг бүтэн жил болсон ч орсноосоо хойш бясалгал нь огт ахисангүй. Учир нь тэр бясалгалын хамтрагч олж чадаагүй байлаа. Сүн ахлагч Сү Ян шиг царайлаг залуу хамтрагч олж чадахгүй гэдэгт итгэсэнгүй, тэгээд арай гүнзгий ухаж үзэв.
Олж мэдсэн зүйл нь түүнийг хөшөөж орхив. Бүр юу мэдрэхээ ч мэдэхгүй байлаа.
«Сэтгэцийн асуудалтай? Доорх юмаа ч зөв хэрэглэж чаддаггүй? Авьяасгүй? Үнэн гэж үү?»
Сүн ахлагч энэ мэдээллийг өгч байсан хүнээс асуув. Тэр нь өөр нэгэн сургуулийн ахлагч байлаа.
«Та гадна хүрээнд бараг очдоггүй болохоор түүний тухай мэдэхгүй байж магадгүй. Харин гадна хүрээний бараг хүн бүр Сү Ян болон түүний нөхцөл байдлыг мэднэ. Түүнийг энэ сургуульд шавь хэвээр үлдээж байгаа цорын ганц шалтгаан нь царайлаг төрхөөрөө сургуульд хэрэг болж мэднэ гэж овгийн тэргүүн үздэгт байгаа юм.»
«Ээ дээ! Ядаж ухаан санаа нь эрүүл байсан бол энэ хорвоод бас боломж байсаар…»
Нөгөө ахлагчийн үгийг сонсоод Сүн ахлагч санаа алдав. Үнэхээр ч сургуулийн өндөр шалгуурыг бодоход хүртэл Сү Ян үнэхээр царайлаг залуу байлаа. Гэвч байж байгаа нь ийм болохоор… царайлаг төрхийн гарз гэхээс өөр юу гэхэв.
«Гэхдээ…»
Сүн ахлагч гэнэт нүдээ онийлгоод, «Өнөөдөр би түүнийг харахад чиний сая хэлсэн хүнтэй огт адилгүй байсан» гэв.
«Сүн ахлагч аа, би өөр юу хэлэхээ мэдэхгүй юм. Түүний тухай мэддэг бүхэн маань энэ.» Нөгөө ахлагч мөрөө хавчив.
«…»
«Ойлголоо. Мэдээлэл өгсөнд баярлалаа, Мү ахлагч аа.»
«За тэгэхэд, ач охин чинь сургууль дотроо хэр байгаа вэ? Хамтрагчтай болсон уу?»
Мү ахлагч саяхан сургуульд элссэн ач охиноо гэнэт дурдав.
Мү ахлагч ач охиноо дурдахад Сүн ахлагчийн царайны хүнд байдал арилж, инээд алдав. «Тэр охин их голомтгой. Хэн нэгнийг олтлоо чамгүй удна даа.»
«Тэгвэл ойрын үед миний ач хүү Мү Гүнтэй уулзуулбал ямар вэ?»
Мү ахлагчийн саналыг сонсоод Сүн ахлагчийн уруул үл ялиг татваганасан ч инээмсэглэлээ хадгалан, тоомжиргүйхэн: «Нэг өдөр болъё» гэв.
—
Эцэст нь өрөөнөөсөө гарахаар шийдээд Сү Ян гарч ирэхэд Тан Хү болон нэгэн үзэсгэлэнт залуу хатагтай угтав. Тэр бол Тан Хүгийн хамтрагч Мэн Жя байлаа.
«Шарх чинь яаж байна?»
Тан Хү түүнийг хараад асуув.
«Шавьжинд хазуулсан төдий.»
«Шавьжинд хазуулсан гэнэ ээ…»
Тан Хү инээд алдав. Бараг бүтэн жил өрөө нэгтэй байсан болохоор одоогийн Сү Ян өмнөхөөсөө өөр болсныг мэдэрч байлаа. Хамгийн илт нь нүүрэн дээрх маанаг төрх нь арилж, одоо арай хэвийн харагдах болжээ.
«Хм? Одоо хаашаа явах нь вэ?»
«Энэ хавиар жаахан алхаж салхилъя» гэж гарахдаа бэлэн, үүдэнд зогссон Сү Ян хэлэв.
«Гэхдээ шарх чинь…»
«Хэлсэн шүү дээ, шавьжинд хазуулсан төдий.»
«…»
Сү Ян явсны дараа Мэн Жя, «Өнөөдөр нэг л өөр харагдаж байна…» гэв.
«Чи ч бас тэгж бодож байна уу? Юугаараа?»
«Тэр… илүү царайлаг болсон юм шиг?»
«Аан?»
Мэн Жягийн үг Тан Хүг алмайрууллаа.
Мэн Жя түүний царайг хараад инээмсэглэн, «Санаа зоволтгүй. Тэр хэчнээн царайлаг боллоо ч чи л миний ганц хамтрагч хэвээрээ!» гэв.
«Тийм биш ээ…» гэж Тан Хү улайсан царайгаар хэлэв.
«За за! Явж бясалгал хийцгээе.»
Мэн Жя гэнэт Тан Хүг татан Тан Хүгийн өрөө рүү дагуулан явлаа. Тэнд тун удалгүй тэд нүцгэн биеэрээ тэврэлдэх байв.