— Энэ иллэгээрээ нурууны өвдөлтийг минь намдааж чадна гэж хэлэх гээд байна уу?
Сү Ян түүний асуултад тайвнаар толгой дохив.
— Түүнд битгий итгэ! Тэр чамайг зүгээр л ашиглах гэж байна.
— Тийм шүү! Түүнийг дагаад явбал чамд юу хийхийг хэн мэдлээ.
— Тэр хэн болохыг чи мэдэх үү?
Залуу хатагтай шавь нарын хэсэг рүү харан хөмсгөө зангидав. — Харин та нар хэн юм бэ?
— Бид бол—
Шавь нар өөрсдийгөө танилцуулж амжаагүй байтал Сү Ян түрүүлж хэлэв. — Би таныг эдгээж чадна. Гэхдээ миний тавьсан нөхцөлийг зөвшөөрсөн тохиолдолд л.
— Нөхцөл гэнэ ээ? Чи нөхцөл тавих ямар байр суурьтай юм? Энд олон цаг зогсохдоо ганц ч үйлчлүүлэгчгүй байсныг чинь би мэднэ! Одоо би явчихвал дараагийн үйлчлүүлэгч чинь хэзээ ирэхийг хэн мэдэх вэ… ер нь ирэх ч юм уу, үгүй ч юм уу.
— …
Хэсэг чимээгүй байсны эцэст Сү Ян толгой дохин тайвнаар хэлэв. — Тэгвэл… миний өмнө зориг гарган зогссоны чинь төлөө чамд нэг бэлэг барья. Нурууны өвдөлтөө битгий үл тоомсорло; тахир дутуу болохоосоо өмнө эмчид яаралтай үзүүлж эмчлүүл.
— Тахир дутуу гэнэ ээ!? Ю-Юу гэсэн үг вэ?! Түүний үгийг сонсоод залуу хатагтай сандарч эхэлсэн ч Сү Ян түүнийг ингэж айлгах гэсэнгүй.
— Бясалгахдаа буруу байрлал авснаас нуруу чинь өвдсөн гэж бодож байгаа бол бүр ч эндүүрч байна.
— Тэгвэл юунаас болсон юм бэ…?
— …
Сү Ян хэдэн секундээс илүү дуугүй байсанд залуу хатагтайн хөлс асгарч эхлэв.
— Би… би тэгье. Таны нөхцөлийг зөвшөөрье.
Дахиад хэдэн секунд чимээгүй болсны дараа залуу хатагтай бууж өгөв.
Сү Ян толгой дохин хэлэв. — Нэгдүгээр нөхцөл: нэг удаагийн иллэг яг 10 минут үргэлжилнэ, илүү ч үгүй, дутуу ч үгүй. Хоёрдугаар нөхцөл: иллэг хийлгэсний дараах туршлагаа 10 хүнд ярьж өгнө. Гуравдугаар нөхцөл: сүүлчийн иллэг хийлгэснээсээ хойш 1 сарын дараа л дахин ирж болно. Аль нэг нөхцөлийг зөвшөөрөхгүй бол эргээд явж болно. Иллэг хийлгэсний дараа хоёр, гуравдугаар нөхцөлийг биелүүлэхгүй бол дахиж ирэхээ март.
— Тэр… ердөө энэ үү? Залуу хатагтай Сү Ян үүнээс хавьгүй хэцүү зүйл шаардана гэж бодсон байлаа. Гэтэл ийм амархан нөхцөл байхад хэн зөвшөөрөхгүй байх билээ?
— Пф… нэг сарын дараа гэнэ ээ… Өнөөдрийнхөөс хойш дахиад үйлчлүүлэгчтэй болбол их л аз юм даа… — гэж шавь нар инээлдэв.
— Зөвшөөрөх үү?
— Зөвшөөрье.
— Сайн байна. Тэгвэл намайг дага. Сү Ян хаягаа хуйлж нуруундаа үүрээд, залуу хатагтайг гэртээ дагуулан явав.
— Аан… тэр үнэхээр дагаад явчих нь ээ…
— Бид болиулах уу?
— Зүгээр орхи… Сү Ян шиг хүнд итгэсэндээ дараа нь өөрийгөө л буруутгах биз.
Шавь нар Сү Ян, залуу хатагтай хоёр холдон одохыг харж зогсов. Тэнд байсан хэдэн арван хүний хэн нь ч түүнийг болиулах гэж оролдсонгүй. Бүгд түүнийг эргэж ирэхэд юу болохыг сонирхож байлаа.
—
— Энэ… таны суудаг газар юм уу? Энд хийх гэж байгаа юм уу?
— Тэгвэл гадаа хийсэн нь дээр үү? — хэмээн Сү Ян үл ялиг инээмсэглэн асуув.
— …
Залуу хатагтай эргэн тойрноо харах зуур элдэв зүйл төсөөлж, нүүр нь улайв.
Сү Ян түүнийг хариу хэлэхийг хүлээлгүй гэрт орлоо.
— Аа! Түр хүлээгээрэй…
Нам гүм гэрт ормогц Сү Ян шууд өрөөндөө явж, залуу хатагтай болгоомжлон араас нь дагав.
— Хэрэв надад ямар нэг муу юм хийвэл… амиараа төлнө гэж тэнгэрээр тангараглая…
— Жаахан охин минь, чи миний сонирхохоор насанд хүрээгүй байна.
— Жа… жаахан охин гэнэ ээ? Та ч надтай чацуу харагдаж байна шүү дээ.
Сү Ян түүний үгэнд мөрөө хавчив. — Ор луу харан хэвтээд, нуруугаа дээш харуул.
— …
Залуу хатагтай чимээгүй зогсож, түүн рүү ширтэн харлаа.
— Хувцсаа тайлах хэрэггүй.
Түүний үгийг сонсоод залуу хатагтай санаа амарсан янзтай санаа алдан орон дээр хэвтэв.
Сү Ян гарынхаа үеийг тачигнуулж, хэсэгхэн зуур биеэ сунгаж тэнийлгэсний дараа хэлэв. — 10 минут чинь одоо эхэллээ. Ухаан алдахгүйг хичээгээрэй.
— Аан? Юу гэсэн үг вэ—
— Аа—!
Гэнэт залуу хатагтай таашаалтайгаар ёолох нь Сү Яны чихийг таатайгаар жирвэгнүүлэв.
— Ю-Юу хийчихэв— Аааа~!
— Хорхой шиг мушгиралдахаа боль. Ингэхээр надад улам хэцүү байна.
— Ааа!
Нуруунд нь мэдрэгдэх таашаал залуу хатагтайн сонсголыг дарангуйлж, өөр ертөнцөд, бүр тэнгэрт байгаа мэт болгов.
Тэр юу мэдэрч байгаагаа ойлгохгүй байлаа. Гэвч энэ нь хүний гараар төрөх мэдрэмж биш, бараг л бурхны гарыг мэдэрч байгаа мэт байв.
Цаг хурдан өнгөрсөн ч залуу хатагтайн хувьд бараг мөнхөд үргэлжилсэн мэт санагдав. Гэтэл таашаал гэнэт тасрав. Ертөнцийн төгсгөл ирсэн мэт санагдтал дэндүү огцом байлаа.
— Аан? Юу? Яагаад зогсчихов? Залуу хатагтай Сү Ян руу эргэж харахад улайсан царайд нь дахиад жаахныг гуйсан мэт тачаангуй төрх тодорч байв.
— 10 минут чинь дууссан, — гэж Сү Ян тайвнаар хэлэв.
— Г-Г-Гэхдээ…
— Нурууны чинь өвдөлт одоо намдсан байх ёстой. Гэхдээ үр дүн нь тогтвортой байхын тулд дараагийн нэг сарын турш бясалгалд зарцуулах цагаа хоёр дахин багасга.
— Гуйя… 10 минут… үгүй ээ, ердөө дахиад 5 минут! Хүссэн мөнгийг чинь төлнө!
Залуу хатагтай Сү Янаас иллэгийг сунгахыг гуйсан ч тэр толгой сэгсрэв. — Би чамаас юу ч авч болохгүй. Эхний 3 үйлчлүүлэгчдээ үнэ төлбөргүй үйлчилнэ гэж хэлсэн шүү дээ. Дараа сард… туршлагаа 10 хүнд ярьж өгснийхөө дараа ир.
Залуу хатагтай бухимдсандаа уруулаа хазан, хэдэн секундын дараа дурамжхан толгой дохив.
— Дараа дахин ирэхийг чинь хүлээж байя… аан…
— Жоу Шюань, — гэж залуу хатагтай хэлэв. — Намайг Жоу Шюань гэдэг.
— Намайг Сү Ян гэдэг, — гэж тэр түүн рүү инээмсэглэн хэлээд, үүдний хаалгаар гарахыг нь харж байлаа. Алхахад хөл нь ганхаж, шөнөжин архидаад гэртээ харьж яваа согтуу хүн шиг харагдаж байв.