—Ертөнцийнх биш юм шиг… Оддын голын дэргэд, одот тэнгэрт хөвж яваа мэт санагдсан…
—Түүний гар нуруунд минь хүрэхэд… гар нь хайлаад нуруу руу минь шингэчихсэн, хамгийн гүн хэсэгт хүрэх шиг… Үхсэн ч харамсахааргүй сайхан мэдрэмж байлаа…
—Хүлээн зөвшөөрөх дургүй ч… тэр гараараа л биеийг минь буулгаж авсан.
Жоу Шюань Сү Янтай хамт өнгөрүүлсэн туршлагаа шинэ тоглоом авсан хүүхэд шиг найз нөхдөдөө түймэр мэт хурдан тараав. Тэр 10 хүнээр зогссонгүй, бүх найздаа ярьж, ингэснээр Сү Яны нүдэнд сайнаар харагдана гэж найдлаа.
—Үнэн гэж үү? Тэр Сү Ян үнэхээр ийм авьяастай юм уу?
—Яаж тийм байх вэ дээ? Түүнийг ямар ч хэрэггүй, тэнэг амьтан гэдгээр нь бүгд мэднэ шүү дээ… Сургуулийн олон ахлагч хүртэл түүнээс найдвар тасалсан…
—Би нухацтай хэлж байна! Үйлчлүүлээд үз, миний үг үнэн эсэхийг шууд мэднэ!
Жоу Шюань Сү Яны массажны тухай ярьсан ч хүн бүрийг бүрэн итгүүлж чадсангүй. Гэхдээ тэдний сониуч зан, сонирхлыг өдөөж, Сү Янд илүү анхаарал хандуулахад хүргэхэд хангалттай байлаа. Яг л түүний хүссэн зүйл.
—
Жоу Шюань Сү Яны гэрээс гарснаас хэдхэн хормын дараа Тан Хү, хамтрагч Мэн Жя хоёр өрөөнөөсөө гарч ирлээ. Бясалгалын дараа царай нь улайж, зүрх нь хүчтэй цохилж байв.
—С-Сү Ян? Чи буцаж ирээ юу? —Тан Хү хаалганы дэргэд зогсоод гадаа инээмсэглэн харж байсан түүн рүү харав.
—Тийм ээ. —Сү Ян тэдэн рүү эргэж хараад инээмсэглэлээ тодруулан, —Ахиц гаргасанд баяр хүргэе,— гэж инээд алдав.
Түүний үг хоёрынхыг цочоож, нүүр нь бүр ч улайлаа.
—Сү Ян… —Тан Хү толгойгоо маажив. Нэг л юм хэлэх гэсэн мэт харагдана.
—Ичих юм алга. Чи эр хүн, харин чиний бүсгүй хажууд чинь байна. Толгойгоо өргөж, бардам бай. —Ингэж хэлээд Сү Ян амьдрах байрнаас гарлаа. Өрөөнд үлдсэн хоёр түүний холдон одохыг гайхсан царайтай ширтэж, Сү Яны зан байдал яаж ингэтлээ өөрчлөгдсөнийг ухаан нь үл хүрнэ.
—Бодож байсанчлан… өмнө нь харж байснаас хамаагүй царайлаг харагдаж байна… —гэж Мэн Жя алмайрсан хэвээр хэлэв.
—… —Тан Хү өгүүлбэрээ ээрэлгүй дуустал хэлж чаддаггүй байсан Сү Яныг дотроо саналаа. Ийм богино хугацаанд хүн яаж ингэтлээ өөрчлөгдөж чадах вэ? Тэр гэмтэл нь сүнсийг нь ямар нэгэн нойрноос сэрээчихсэн юм болов уу?
—
Гэрээсээ гарсан Сү Ян Бэлтгэлийн талбай руу буцаж очоод зарын самбараа дахин дэлгэлээ. Тэр өдөрт ганцхан үйлчлүүлэгч хүлээж авахаар хязгаарлагдах бодолгүй байлаа.
—Тэр Сү Ян аль хэдийн буцаад ирчихсэн үү? Цаг ч болоогүй байна шүү дээ.
—Магадгүй өнөөх охин бодлоо өөрчилсөн юм болов уу?
Цагийн өмнө болсон явдал дахин давтагдав. Хэн ч Сү Янтай холбогдохыг хүссэнгүй. Тиймээс хүмүүс сэжигтэй харцаар түүн рүү алсаас ширтэх нь, сэжиг бүхий гудамжны жүжигчин харж зогсох явган зорчигчидтой адил байлаа.
Гэвч энэ удаад Сү Ян удаан хүлээх шаардлага гарсангүй. Доголон алхсан бяцхан охин түүн дээр ирлээ.
—Та ахмад шавь Жоугийн нурууны өвдөлтийг намдаасан хүн мөн үү?
Сү Ян толгой дохив.
—Аан… ахмад шавь Жоу таны ур чадвар жинхэнэ гэж хэлсэн, бас танд итгэдэг юм шиг санагдсан… тэгээд… аан… —Жоу Шюаниас хэдэн насаар дүү бололтой охин санаагаа хэлэх гэж түгдчин, байрандаа эвгүйцэн хөдөлж байв.
—Зүүн хөлийг чинь эмчилж чадах эсэхийг мэдэх гэсэн юм, тийм үү?
Бяцхан охин эрчтэй толгой дохив.
—Өдөр зүүн хөл чинь мэдээ алдаж, шөнө байн байн татдаг. Энэ хэзээнээс эхэлсэн бэ?
—Долоо хоногийн өмнөөс. —Сү Ян асуудлыг нь ганцхан харцаар олж мэдсэнд охин гайхлаа. Түүний сүрдэм харцнаас юу ч нууж чадахгүй, яг л өмнө нь нүцгэн зогсож байгаа мэт санагдав.
—Т-Та… намайг эдгээж чадах уу? —Түүнийг харах охины нүдэнд найдвар гялалзав. —Сургуулийн ахлагч нар оролдож үзсэн ч хэн нь ч надад тусалж чадаагүй…
—…
Хэсэг чимээгүй байсны дараа Сү Ян зарын самбараа хуйлж эхлэв. —Гурван нөхцөлийг мэдэж байгаа биз дээ?
—Тийм.
—Зөвшөөрч байна уу?
—Тийм.
—Тэгвэл намайг дага.
Тэнд байсан шавь нар Сү Ян бяцхан охиныг дагуулан явахыг ангайсан амтай ширтэж хоцров.
—Тэр жигшүүрт новш Сү Ян ийм жаахан охиныг ашиглах нь ээ…
—Хэн нэгэн тэднийг зогсоох ёстой биш үү?
—Түүнд сайн сургамж болно. Дараа нь тусламж хэрэгтэй болохоороо Сү Ян шиг хүнд итгэхээсээ өмнө хоёр бодох биз.
—Нэг сургуулийн шавь гэдгээрээ бие биедээ туслах албагүй.
Хүчтэй нь сул доройгоо залгидаг энэ ертөнцөд гэнэн, туршлагагүй байх нь шалтаг биш, харин сул тал юм. Тэр сул талаа даван туулж чадахгүй бол хүчтэйд залгиулахаас өөр замгүй.
Бяцхан охиныг ашиглуулахыг тэнд байсан шавь нарын хэн нь ч хүсээгүй ч тэднийг зогсоох бодит шалтгаан бас байсангүй. Энэ сургуульд шавь нар найз гэхээсээ илүү өрсөлдөгчид байв. Сургуулийн нөөцийн төлөө өрсөлдөх шавь цөөн байх тусам бусдад ашигтай. Тиймээс бодит ашиг хонжоо үгүй л бол хэн нь ч танихгүй хүний төлөө өөрийгөө эрсдэлд оруулахыг хүссэнгүй.
—
Гэртээ ирмэгцээ Сү Ян бяцхан охиныг шууд өрөөндөө дагуулан оров. Аз болоход, Тан Хү ч, Мэн Жя ч байсангүй. Тэд 13 хүрээгүй бололтой охиныг гэртээ авчирсныг нь харсан бол үүдээр орох мөчид л бөөн шуугиан дэгдэх байлаа.
Бяцхан охин Сү Ян дээр ирснээсээ хойш тавгүйхэн хөдөлсөөр байв. Жоу Шюань түүний тухай хэчнээн сайнаар ярьсан ч охин энд өөрийгөө бүрэн тайван мэдэрсэнгүй. Сү Ян шиг царайлаг залуу дээр очоод, хоёулхнаа үлдэх өрөөнд нь орох нь хэнд ч хэцүү. Саяхан л сургуульд элссэн жаахан охинд бол бүр ч тийм байлаа.
Хаалгаа хааж, дуу үл нэвтрэх өрөөнд хоёулхнаа үлдмэгц Сү Ян: —Оймсоо тайл,— гэв.
—…
—Сар орчмын өмнө улаан, шар, ногоон хайрстай алаг могойд хазуулсан биз дээ?
—Аан? Та яаж…
—Тэр могойг Гурван Улирлын могой гэдэг. Биедээ үхлийн аюултай хор тээдэг бөгөөд хазсан амьтнаа аажмаар үхүүлдэг. Бусад хор биеэр хэдхэн минут, заримдаа хэдхэн секундэд тархдаг бол Гурван Улирлын могойн хор шинж тэмдэг илрэх хүртэл хэдэн долоо хоног болдог. Эхний сард хохирогч хөлөө хөдөлгөх чадвараа алдана, хоёр дахь сард бусад мөч нь ч ажиллагаагүй болно. Гурав дахь сар гэхэд хор бүх биед нь тархаж, 7 хоног хүртэл үргэлжлэх удаан, шаналгаатай үхэлд хүргэнэ.
Сү Яны тайлбарыг сонсоод бяцхан охин айсандаа чичирч, хүйтэн хөлс нь хувцсыг нь нэвт норгов. Ийм аймшигтай хор хамгийн хүйтэн цуст алуурчныг ч айлгахаар байлаа, бяцхан охиныг бол бүр ч тэр.
—Аз болж, хазуулснаас хойш дөнгөж сар л өнгөрчээ. Тиймээс чи аюулд ороогүй.
—Ү-Үнэхээр үү…?
—Үнэн. —Сү Ян нүднийх нь нулимсыг арчаад итгэлтэйгээр хэлэв. —Би зүгээр л массаж хийдэг хүн байсан бол чамд тусалж чадахгүй байлаа. Харин аз болж, миний гар бусдад таашаал мэдрүүлэхээс илүүг хийж чадна.
—Тийм ээ…
Бяцхан охин цагаан оймсоо тайлахад толигор, цайвар хөл нь ил гарлаа.
—Нэр чинь?
—Чи Юэ. 12 настай.
—12 настай… Тэгээд ийм сургуульд байдаг хэрэг үү? Та нар, мөнх бусууд, үнэхээр сонин юм аа… —Сү Ян энэ тухай аль хэдийн мэдэж байсан ч санаа алдав. Өмнөх амьдралдаа тэр мөнх бусын ертөнцөд хэдэн мянган жил очоогүй тул хүмүүсийн амьдралын хэв маягийг мэддэггүй байлаа. Харин одоо мөнх бусын ертөнцөд амьдарч, тэдний ахуйг үзэх тусам эндхийн хүмүүсийн ёс суртахуунд өөрийн эрхгүй эргэлзэх болжээ.
—Би сургуульд элссэн ч 16 нас хүрч насанд хүрэхээс нааш хос бясалгалд оролцохыг зөвшөөрдөггүй. —Сү Яны царайд урам хугарсан шинж үзэгдсэнийг анзаарсан Чи Юэ ичингүйрэн тайлбарлав.
—Тэгвэл учир нь олдлоо… —гэж Сү Ян тайвширсан өнгөөр хэлэв. —За, гэдсээрээ хэвт. Хорыг нь эмчлэхээсээ өмнө хөлийн чинь эргэн тойрны булчинг суллая.
Сү Ян бэлдэх зуур Чи Юэ дуулгавартайгаар орон дээр хэвтээд чимээгүй хүлээв.
—Тэгвэл… чиний арван минут одооноос эхэллээ. —Тэр хоёр гараараа түүний хөлийг хурдхан шүүрэн барихад, охины уруулаас өхөөрдөм дуу алдав.
Удалгүй Чи Юэгийн хөлийн булчингууд суларч, мэдээ алдалт нь илт хурдтайгаар арилж эхлэв.